De tijd vliegt …

Zelfs verlengde weekends van drie dagen (bij mij de norm sinds ik in juli 2020 ben overgestapt naar een 4/5 regime op ’t werk) vliegen tegenwoordig voorbij.

Vrijdag begon met een bezoekje aan de huisdokter. Eén van de vier controlebezoekjes die ik elk jaar doe maar die eerste van het jaar doen we altijd “groot onderhoud”. Dan controleren we niet enkel suiker maar ook lever, gal, nieren, urine en maken we ook een EKG’tje. Gelukkig zit alles nog goed. De suikerspiegel is zelfs nog 0,2 punten gezakt ten opzichte van vorige keer en bevindt zich dus nog een pakje meer onder de maximumgrens. Enkel het vitamine D niveau mag iets hoger zijn.

Wandelen in de zon helpt daar ook bij. Vrijdagnamiddag ben ik met mijn moeder naar De Averegten, het Provinciaal Domein in Hallaar, getrokken. Vroeger ging ik daar vaak lopen op de route aan de buitenkant van het domein maar deze keer had ik een route uitgestippeld die ook de binnenkant aandeed. We hadden gehoopt om ook schapen met lammetjes te zien maar die waren er (nog?) niet. Het was wel een mooie en rustige wandeling door de natuur.

Zaterdag ben ik dan terug naar mijn tweede verblijf in Peulis getrokken en hebben we nog wat verder gewerkt in de tuin. Die begint er stilaan terug toonbaar uit te zien. Het is wel verbazingwekkend hoe snel dit plantjes terug uit grond schieten eens je de verdorde resten van de winter hebt verwijderd.

Het zal nog wel enkele weekends duren eer we al het werk gedaan hebben.

En vandaag zijn we terug naar Keerbergen getrokken. Vorige week hebben we daar één van de drie KWB-wandelingen gedaan, vandaag hebben we er een tweede gedaan. Ook deze wandeling was weer perfect afgepijld door de mannen van de KWB Keerbergen. Die verdienen echt een pluim. Gisteren was eigenlijk de laatste dag dat de pijltjes zouden hangen maar zoals te verwachten hingen ze er vandaag ook nog.

Gelukkig staat er een korte werkweek te wachten. Vanaf woensdag hebben we “tuinverlof”. Een paar kubieke meter compost en schors zouden tegen dan moeten geleverd zijn en moeten worden verspreid over de plantenperkjes en borders. Genoeg werk dus.

Broekelei Keerbergen

Nadat we gisteren op de eerste dag van onze “vakantie-heel-dicht-bij-huis” hebben gevuld met het planten van 112 struikklimopplantjes hebben we er vandaag een “echte” vakantiedag van gemaakt.>

Om de stramme spieren een beetje te doen verdwijnen zijn we in de loop van de voormiddag naar Keerbergen getrokken. Daar vertrekt aan de kerk de Broekeleiwandeling, een wandeling van om en bij 6 km die grotendeels doorheen het natuurgebied Broekelei gaat. Je hoeft gewoon de knooppunten te volgen (P – 9 – 90 – 91 – 92 – 93 – 94 – 95 – 9 – P).

De Broekelei is een door de Dijle gevormde fossiele meander waar je kan genieten van een gevarieerd landschap met vijvers, zowel loof- als dennenbos, hooilanden afgezet met knotwilgenrijen en sloten.

Een heel mooie wandeling, zeker bij het zalige wandelweer dat we vandaag hadden.

Na een koffietje thuis hebben we dan nog korte wandeling in Peulis gemaakt. De Roze Mars mag dan al gedaan zijn … we blijven stappen.

Het andere Keerbergen

Keerbergen. 

Tot vandaag was dat het dorp waar ik doorrijd wanneer ik van Peulis naar Leuven rij. Of het dorp met het meer dat je niet meer ziet vanwege al die villa’s.

Maar het is echt wel meer en dat hebben Conny en ik vandaag geleerd. Aan de grens met Tremelo en Grootlo kan je, aan de Gemeentelijke Basisschool Lozenhoek immers de Lozenhoekwandeling doen. Een 6km lange wandeling die je onder andere door het Natuurgebied Kruisheide leidt.

De wandeling is een aanrader. Vooral het heidegebied Kruisheide was een verrassing.  Bij purperen heide denk je waarschijnlijk onmiddellijk aan Kalmthout maar in Keerbergen kan je dat dus ook vinden. In de 18de eeuw was de helft van het grondgebied van Keerbergen nog bedekt met heide. Nu blijft het beperkt tot dit 5ha groot gebied dat in 1985 werd aangekocht door de gemeente en wordt beschermd door Natuurpunt.

Onderweg ook nog wat bijgeleerd.  Zo heb ik geleerd hoe de Eikengalwesp zijn eitjes legt. En ik  heb ook geleerd dat Mutara III die koning (ofte Mwami) van Rwanda was van 1931 tot 1959, de eerste Rwandese koning was die zich liet bekeren tot het Christendom. En dat hij een dreef heeft in Keerbergen, een dreef die de Rwandadreef verbindt met de Burundidreef.

Wij wandelen om te leren 😉.