Het zesde

Zelf heb ik in de Zesde Moderne Talen gezeten in het Koninklijk Atheneum Arthur Vanderpoorten in Lier maar gisteren in het Cultureel Centrum De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg zat ik in het Zesde Metaal.

We hadden deze groep rond Wannes Cappelle in 2017 al eens op Gladiolen gezien maar toen stonden we vrij ver achteraan in een heel rumoerige tent dus echt genieten was er niet bij.

Gisteren was dat gelukkig wel het geval. De heel comfortabele zetels van de Zwanenberg leenden zich perfect voor dit optreden. Soms heel ingetogen, soms vrij stevig, de ene keer het Westvlaams iets beter verstaanbaar dan de andere keer. Maar het was goed … heel goed. Zo goed zelfs dat ik bij het buitenkomen een verzamelcd heb gekocht.

Uiteraard gaat dat niet hetzelfde klinken maar toch. Het Zesde Metaal is uiteraard wel meer dan Wannes Cappelle alleen. Met Filip Wauters op elektrische gitaar en steelguitar, Tim Van Oosten op drums en vibrafoon, Robin Aerts op bas en last but not least Tom Pintens op elektrische gitaar, piano en synthesizer staat er een heel sterke groep op het podium. De belichting mocht er trouwens ook zijn.

Kortom … het was een heel goed concert. Als je de kans nog krijgt om ze aan het werk te zien … niet twijfelen maar doen.

zesde metaal 02.JPG

Vandaag heb ik van een snipperdag gebruikt gemaakt om, na lange tijd, nog eens een bezoekje te brengen aan mijn favoriete winkel : Stripwinkel Beo in Antwerpen. Dat was ook weeral veel te lang geleden. Gelukkig trouwens dat ik nog eens langs ging. Blijkt immers dat de Fenix Collectie van Brabantstrip niet stop is gezet zoals ik dacht. Het Vlaams Stripcentrum in Wilrijk zet de reeks blijkbaar verder.

Het principe blijft hetzelfde. Nooit verschenen Vlaamse stripverhalen uitbrengen in beperkte oplage. Het verschil is wel dat dat deze nieuwe verhalen (De Vermiste Spion, een Dees Dubbel verhaal van Rik en De Bende van Black-C van Hurey) niet genummerd zijn. Enerzijds ben ik wel blij dat de reeks niet stopt, anderzijds blijft nu ook de stress om een album te missen. Dat zou toch zonde zijn na al die jaren.

Herfst

De herfst is toch wel een fantastisch seizoen voor wandelaars en amateurfotografen. Ik geniet er alvast met volle teugen van. Het is de afgelopen jaren ook het seizoen van de keigoede concerten.

Gisteren zijn Conny en ik nog eens naar Kruiskensberg in Bevel getrokken om een korte wandeling langs de oevers van de Nete te doen richting Gestel. Er stond een frisse wind maar het was genieten.

’s Avonds zijn we dan naar de Lotto Arena getrokken om Sharon Den Adel en de rest van Within Temptation aan het werk te zien. Voor mij was het de zevende keer maar voor Conny was het een eerste kennismaking (die gelukkig heel goed is meegevallen). Sharon was heel goed bij stem en de show was wederom geweldig.

Vandaag dan, na een voormiddagje werken, nog een tweede herfstwandeling gedaan. Nu het weer zo goed is moet je daar van profiteren hè.

Young or too old?

youngIk ben muzikaal opgegroeid op het einde van de jaren ’70 en nog meer in de jaren ’80. En hoewel ik de laatste jaren, vooral door toedoen van Conny, mijn horizonten  op muzikaal gebied behoorlijk heb uitgebreid, blijf ik toch vooral een kind van de jaren ’80.

De grote namen uit die tijd zijn ondertussen, net als ikzelf, flink wat jaartjes ouder geworden maar velen ervan toeren nog steeds of opnieuw rond.

Als de kans zich voordoet dan pikken we graag zo’n concertje mee. Soms vallen die heel goed mee. Nu bijna drie jaar geleden was het concert van The Stranglers er zo eentje. Staat nog altijd heel hoog in ons klassement. UB40, Status Quo, 10CC, Paul Carrack, Golden Earring, Lloyd Cole, Brian Setzer Paul Weller, Depêche Mode … allemaal meevallers.

Helaas zitten er soms ook tegenvallers bij. Sisters of Mercy op Suikerrock in 2015 was zo’n tegenvaller. En sinds zondag moeten we helaas ook Paul Young daar bij tellen. Niet dat het allemaal slecht was hoor. Hij had heel goede muzikanten bij die ook nog een mooi stukje konden zingen, vooral de percussioniste dan.

Aan de nummers zelf lag het ook niet. Love of the Common People, No Parlez, Wherever I Lay My Hat, Love Will Tear Us Apart, What Becomes of the Broken Hearted, Everything Must Change, Everytime You Go Away, Come Back and Stay … allemaal klassiekers.

Lag het dan aan Paul zelf ? Heel eerlijk gezegd zou hij beter op pensioen gaan. Sommige nummers klonken best wel goed, een enkel nummer zelfs heel goed. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de helft van de nummers ondermaats gezongen waren. Zijn stem was vroeger al niet zuiver maar nu was ze soms gewoon weg. In plaats van No Parlez was het No Chantez

You win some, you lose some … Laat ons zeggen dat dit een gelijkspel was.

Concerten

Na een, alweer, drukke werkweek ben ik eergisteren een halfuurtje vroeger dan normaal gestopt. Dat gaf me iets meer tijd om, ruim twee uur later, de trein terug naar Antwerpen te nemen. Na De Romeo’s vorige week stond er alweer een knaller van het Vlaamse lied op het programma : Christoff.

christoffxl

Zelf ben ik geen fan maar mijn moeder hoort de man wel graag zingen en dat is voldoende reden om op een vrijdagavond naar Antwerpen te sporen en een bezoekje te brengen aan de vernieuwde Elisabethzaal. Prachtige zaal trouwens. Zowel de foyer als de zaal zelf.

Over de show kan ik kort zijn. De man kan zeker zingen en hij weet hoe hij een show moet brengen. Alleen is het niet mijn favoriete muziek. Moeder heeft er wel van genoten en dat is het belangrijkste. De treinrit naar huis was er wegens een technisch defect in Berchem wel eentje met hindernissen maar we zijn thuis geraakt.

Gisteren was het nog eens concert waar ik wel vrijwillig voor gekozen had. Na een drukke namiddag waar enkele boodschappen moesten worden gedaan (waaronder een bezoek op zaterdagnamiddag aan de IKEA !!!) trokken Conny en ik naar Heist op den Berg.

In het Cultureel Centrum Zwaneberg traden immers Geert Verdickt (zang en gitaar), Koen Renders (piano) en Stijn Gevaert (gitaar) op. Ze zijn beter bekend als Buurman. Ze werden begeleid door Laurens Billiet op drums en Xavier Declercq op basgitaar. Dit was toch meer ons ding. Ruim anderhalf uur genieten van mooie muziek met sterke teksten.

buurman dans en dwaal

Volgende concert op de agenda is Luka Bloom. Daarvoor trekken we vrijdag naar Tilburg en maken we van de gelegenheid gebruik om er een weekendje tussenuit te zijn.

Thuiswedstrijd

Het was alweer een druk gevuld weekend.

Zaterdag een wandeling door mijn eigen Vorselaar, mooi Vorselaar al zeg ik het zelf. Dit was onze eerste wandeling die was uitgestippeld via de “pro-functie” van de Wandelknooppunten website. Sinds kort heb ik een abonnement genomen en dat biedt toch behoorlijk wat mogelijkheden. De kans dat we nog deelnemen aan georganiseerde wandelingen is een pak kleiner geworden.

Gisterenavond dan nog eens een concertje gedaan. In de Stadsschouwburg van Antwerpen vierden Gunther, Davy en Chris immers hun vijftiende verjaardag. Jawel … ik ben naar De Romeo’s geweest. Weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Zij heeft ervan genoten en als ik heel eerlijk moet zijn … slecht waren ze zeker niet. Zingen kunnen ze zeker, een paar goede muzikanten hadden z ook bij en het was geen Schlagerfestival. Ze hebben zelfs enkele goeie covers gebracht. Openen met See Me, Feel Me van The Who … ik had het niet verwacht.

Deze namiddag dan nog een tweede wandeling gemaakt doorheen het nabijgelegen Molenbos. Daar heeft Natuurpunt een nieuwe wandeling uitgekapt en die wilden we wel eens proberen. Het is ook altijd fijn om Conny te laten kennismaken met de omgeving waar kleine Luc is groot geworden.

Cooder

Na vier zalige dagen in Zeeland was het vrijdag helaas tijd om terug te keren naar België.

Dat deden we echter wel met een omweg. ’s Avonds stond er immers nog een concert in het Casino Kursaal van Oostende op het programma. Niemand minder dan Ry Cooder passeerde daar en laat die man nu al heel lang op mijn bucketlist staan.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat we een bezoek zouden brengen aan Raversijde vóór we ons zouden settelen in het Mercure Hotel in Oostende. Een koffiestop in Sluis besliste daar echter anders over. Omdat het zo’n lekker weer was besloten we om ook daar onze boterhammetjes op te eten. Op een bankje naast de Vesten.

Na het eten moet je altijd even wandelen en daartoe leent Sluis zich ook perfect. Enkele jaren geleden heb ik daar eens een halve marathon gelopen maar rustig wandelen is toch veel aangenamer. We leerden zo ook dat Sluis veel meer is dan winkels en drankgelegenheden. Heel mooi om te wandelen.

Aangekomen in Oostende was het verschil met de Zeeuwse kust oneindig groot. De zeedijk met zijn appartementsblokken … het blijft gewoon spuuglelijk. De galerijen van de Thermae Palace hebben natuurlijk wel hun charmes. Daar loopt momenteel trouwens een mooie fototentoonstelling.

ry cooderEven genieten van de toch wel mooie zonsondergang en dan was het tijd om naar het Casino Kursaal te gaan. Joachim Cooder, zoon van, deed zijn uiterste best om ons op te warmen maar daar slaagde hij helaas niet in, ook al was het in de zaal behoorlijk warm.

Tien minuten vroeger dan gepland, zo rond twintig voor negen was het dan de beurt aan de meester zelf : Ryland Peter Cooder, Ry voor de vrienden.

71 jaar is hij ondertussen maar dat was er niet aan te horen. Hij bracht flink wat nummers van zijn nieuwe CD, The Prodigal Son en verder eerder onbekende covers van onder andere Woody Guthrie. Voor een man met zoveel klassiekers vind ik dat toch moedig. Hij heeft “het” zeker nog wel maar zonder zijn guests zou het concert toch minder goed zijn geweest.

Die guests waren The Hamiltones : J.Vito, Tony Lelo en Corey Williams II. De manier waarop deze drie heren uit North Carolina samenzongen heb ik zelden gehoord. Deze zang in combinatie met het gitaarspel van Ry Cooder werkte gewoon perfect.

Bijna twee uur hebben de heren ons onderhouden en het was puur genieten. Ik was wel blij dat we die kamer hadden geboekt want terugrijden naar Peulis en/of Vorselaar zou niet simpel zijn geweest. Zowel Conny als ikzelf waren behoorlijk moe.

En zo is het ondertussen 14 oktober geworden … verkiezingsdag. Dat wordt ook hoog tijd want ik was al dat gedoe rond die verkiezingen k**sbeu.

Duur

In mei 2019 zullen The Eagles hun tour starten in het Sportpaleis. Ik kan daar bij zijn als ik wil, ik krijg zelfs voorrang op andere klanten omdat ik al eerder tickets voor hun concerten kocht. En ook al heeft Conny deze supergroep nog niet gezien … we gaan niet.

Enerzijds omdat The Eagles niet meer The Eagles zijn maar vooral omdat de tickets verschrikkelijk veel geld kosten. Van 73 euro tot 168 euro … en dan heb je niet eens comfortabele stoeltjes om op te zitten.

Neen hoor, dat hoeft niet voor ons. Dan gaan wij liever eens naar zaal Trix om nieuwe groepen te leren kennen. Dat hebben we gisteren nog eens gedaan.

Op het programma in Trix Bar stonden Drum Drum Dance Dance en The Sherlocks.

Drum Drum Dance Dance is een Antwerpse Indierock/Garagerock band. Het trio werd in 2017 geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Winnen deden ze niet (dat deden onder andere Tamino en The Lighthouse) maar ik vond het wel jammer dat ze maar een halfuurtje speelden. Dat had best wel wat langer mogen duren.

DDDD

The Sherlocks was eigenlijk de groep waarvoor we gingen. Die waren ons ook totaal onbekend maar voor 13 euro (jawel … DERTIEN euro) kan je wel een risico nemen. En het heeft geloond want zij waren nog beter dan DDDD. De groep bestaat uit tweemaal twee broers (en buurjongens): Kiaran Crook – Lead Vocals/Rhythm Guitar, Josh Davidson – Lead Guitar, Andy Davidson – Bass en Brandon Crook – Drums.

sherlocks

Ook dit optreden had best langer mogen duren maar het feit dat het om 10u gedaan was had ook zijn voordelen. Dan kan je immers vroeger gaan slapen. Het was vandaag tenslotte “werkendag”. Die 13 euro waren trouwens uitstekend besteed.