Tijd vliegt

Ga je eens een verlengd weekend naar de Veluwe, kom je thuis, knipper je eens met je ogen en voor je het goed en wel beseft zijn we tien dagen verder. TIEN DAGEN !

Ik schaam me er bijna voor. Want we hebben niet stil gezeten hoor. Maar de dagen zijn zoooo druk dat het er ’s avonds niet meer van komt om nog een blogje te schrijven.

Nochtans was er vorige vrijdag genoeg om over te schrijven. Dat was immers de dag van de damesquiz van KVLV Peulis in samenwerking met de quizploeg Schoenen en Sjakossen. Twee jaar terug zat ik daar in de jury (best wel leuk : 250 dames in de zaal en ik had altijd gelijk). Dit jaar heb ik in de namiddag Conny en Maria geholpen bij het uitstallen van de prijzen en in de avond de deelnemers voorzien van drank en eten (garçon gespeeld dus).

Afgelopen zondag was ook best gevuld. Toen zijn we voor een dag naar Sint-Niklaas getrokken voor een rommelbeurs. Niet als bezoeker maar als verkoper. Zo’n 230 boeken en 60 DVD’s had ik mee. Een kleine 40 boeken heb ik verkocht net als 44 DVD’s. Deze laatste trouwens al een uurtje vóór de beurs begon aan collega-verkopers. Het was best een leuke ervaring maar om dit elk weekend te doen zoals onze buren … dat is toch niets voor ons.

En gisteren tot slot zijn we nog eens naar de jarige AB getrokken. Dat was geleden van mei ! Gisteren stond Stef Kamil Carlens op het podium. Sinds zijn deelname aan Liefde voor Muziek op VTM ben ik fan geworden van de jongen. Ik dacht dat hij een arrogante kwal was maar eigenlijk is het een heel bescheiden, introverte en gevoelige jongen. Muzikaal is het een genie. Een geweldig concert was het.

Bijzonder prettig was ook het optreden van de Security mensen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan mensen die op trappen gaan zitten. Zeker wanneer er voldoende papieren hangen die vragen om dat niet te doen. Het is niet alleen egoïstisch (als je een zitplaats wil dan moet je maar net als wij goed op tijd komen), mensen die dat doen brengen ook mijn veiligheid in gevaar. Ze blokkeren immers mijn vluchtweg. Meestal doet de security niks maar soms dus wel en gisteren was zo’n dag. Bleef je iets te lang op de trappen staan of durfde je maar even te gaan zitten. Binnen de 30 seconden stond er iemand van de security bij. Zalig. Jammer genoeg wordt deze firma niet elke keer geboekt.

stef2

De pan

duurDe laatste dagen circuleren er weer een hoop grote namen die in de nabije of niet-zo-nabije toekomst ons land een bezoekje brengen. En het zijn namen die ik en Conny zeker wel eens willen (terug)zien.

Er zijn echter twee problemen.

Het eerste probleem is de locatie. Van de zes namen passeren er vijf in de slechtste concertlocatie van het land … het Antwerpse Sportpaleis. Slecht geluid en gruwelijke zitplaatsen.

Tweede probleem : de prijzen die ze tegenwoordig vragen voor sommige concerten. Die rijzen echt wel de pan uit.

Een overzichtje:

  • Eric Clapton (Sportpaleis Antwerpen)
    • 71, 107, 124 en 141 euro
  • Elton John (Sportpaleis Antwerpen)
    • 58, 76, 90, 106, 136 en 165 euro
  • Joe Bonamassa (Kursaal Oostende)
    • 78, 98, 144 en 164 euro
  • Simply Red (Sportpaleis Antwerpen)
    • 40, 57, 73 en 101 euro
  • Queen + Adam Lambert (Sportpaleis Antwerpen)
    • 64, 87, 98 en 109 euro
  • Simple Minds (Sportpaleis Antwerpen)
    • 44, 57 of 72 euro

Hoe graag we ze ook zouden zien, dat kunnen we er echt niet aan geven. Stel dat je twee tickets voor een deftige plaats koopt voor Eric Clapton. Dan ben je 250 euro kwijt. Voor dat geld gaan we 5 dagen naar een Landal Bungolowpark.

Het is jammer maar we passen dan maar. Eigenaardig genoeg heb ik gisteren ook tickets gekocht voor de concerten van Yevgueni (Depot Leuven), Het Zesde Metaal (Depot Leuven) en Sea Girls (Trix Bar Borgerhout) en dat kostte ons 109 euro. Niet per concert, zelfs niet per persoon. Neen hoor, voor de drie concerten en voor de twee personen samen. En dan is het nog in veel aangenamere zalen.

Druk

Zo’n eerste week terug gaan werken na een deugddoende vakantie als de onze … simpel is dat niet hoor.

We konden dan ook elke vorm van ontspanning gebruiken.

Zaterdagnamiddag zijn we nog eens een goeie ouderwetse (en deels kletsnatte) wandeling aan ’t Kruiske in Bevel gaan doen. Via de Nete ging het naar Gestel waar we er eindelijk in geslaagd zijn om iets te gaan drinken in de Klappeistaak. Dat koffiehuisje in het pittoreske Gestel zou echt wel de moeite waard zijn, althans, zo vertelt men ons.

Eigenlijk was het een tegenvaller. Het is er proper en netjes en het eten zag er ook heel lekker uit. Maar … als men de pretentie heeft van een theekaart te hebben, dan moet je daar ook thee opzetten. Opa’s Fruittuin mag dan al appel, vlierbes, rode biet, hibiscus, zwarte bves, framboos, braam, aardbei en aalbes bevatten … thee is het NIET. En van Rooibos, appel, rozijnen, amandelen en Pistache maak je evenmin thee.

De enige thee die ze wel hadden was Earl Grey. Een vergissing die ze nogal veel maken in dergelijke zaken. Beseffen ze niet dat niet iedereen van de smaak van bergamot houdt?

Neen, als je thee wil serveren zorg dan op z’n minst voor een Breakfastmelange (Engels of Iers ofzo), of een Darjeeling of een Ceylon thee. Enfin. We zijn er nu geweest. Maar daarmee is alles gezegd.

’s Avonds zijn we dan naar Heist getrokken waar de broers Kolacny een avond met Scala voor ons hadden gepland. In hun nieuwe programma “Meisjesnamen” nemen ze Nederlandstalige nummers onder handen. Layla, Anja, Irene … ze passeerden allemaal de revue. Het was heel mooi maar 2 uur (zonder pauze) in een warme zaal was meer dan genoeg. Anderhalf uur had beter geweest. Twee keer een uur met pauze nog beter.

scala

Zondag zijn we dan naar Borgerhout getrokken voor een ontdekkingsconcertje. Minstens één keer per jaar pikken we in zaal Trix een caféconcertje mee. Voor een habbekrats krijg je dan twee concertjes van beginnende groepen. Gisteren was het de beurt aan Ten Tonnes, de artiestennaam van Ethan Barnett en dat is dan weer het jongere broertje van George Barnett en die is dan weer beter bekend als George Ezra.

Eerst was het de beurt aan Alps, een zeskoppige band uit Antwerpen die al een aantal jaren samen speelt onder verschillende projecten maar nu naar buiten komt als Alps. De groep bestaat uit zanger/gitarist Jesse De Belder, zus Maja als backing vocal, Steve Herrijgers als bassist, Wouter Boeckmans op elektrische gitaar, Fabian Van Doorslaer als drummer en Wannes Minne op trompet. Ik volg ze ondertussen op Facebook want ze smaakten naar meer.

alps

Ook van Ten Tonnes wil ik wel meer horen. Zijn stem is nog niet zo “rijp” als die van zijn broer maar zijn muziek zeker wel.

ten tonnes

Lokeren (en niet Tienen)

lokerenOmdat de organisatoren van Suikerrock ons dit jaar een beetje in de steek hadden gelaten hebben we onze aandacht naar het westen in plaats van het oosten gericht, meer bepaald richting Lokeren.

Eén dag hebben we er uit gekozen namelijk de woensdag.

Met namen als SX, Trixie Whitley, Róisín Murphy en Christine (zeg maar Chris) & The Queens kan een avond niet tegenvallen, tenminste toch niet op papier. Eerst zien en horen en dan zullen we wel spreken.

Tegen alle verwachtingen in ging de verplaatsing naar de andere kant van het water behoorlijk vlot. Enkel aan de tunnel onder het water ging het even iets trager maar files hebben we niet gehad. We waren dan ook goed op tijd op het festivalterrein.

Om 19u begon SX er aan. Deze Kortrijkse etherische indiepopgroep bestaat al 10 jaar maar wij hadden de kans nog niet gehad om ze te zien. Ondertussen hebben we ze afgevinkt van onze to-do-lijst en kunnen we bevestigen dat ze het wachten waard waren. We willen er zeker eens een full-concert van zien.

sx

Daarna was het de beurt aan Trixie Whitley. Een prettig weerzien voor ons, na haar concert in de AB eerder dit jaar. Even zag het er wel naar uit dat niet zo goed zou uitdraaien omdat de geluidstechniekers in het begin even de mist ingingen. Gelukkig was dat euvel snel hersteld en kon Trixie het beste van zichzelf geven. In de AB kwam ze wel meer tot haar recht.

trixie

Derde op deze vrouwendag was de Ierse Róisín Murphy. Ik had haar al eens eerder gezien, heel lang geleden toen ze samen met Mark Brydon als MOLOKO naar Vorst Nationaal kwamen. Zij was voor mij de reden waarom we naar Lokeren reden. En ze heeft het nog steeds hoor. Eigenlijk is het niet echt “mijn muziek” maar voor haar maak ik graag een uitzondering.

roisin

De avond werd afgesloten door Christine & The Queens. Zij stond al een hele tijd bovenaan de bucketlist van Conny. Persoonlijk vond ik het iets te poppy maar het was best te genieten. Conny vond het wel geweldig goed. De show was in ieder geval wel heel mooi. Ze deed me denken aan de optredens van Michael en Janet Jackson in de jaren ’90.

christine

Het was al donderdag toen we terug richting Peulis reden waar we rond een uur of twee aankwamen.

 

Tinder(sticks)

Ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik, toen ik tickets bestelde voor het concert van gisteren, nog nooit had gehoord van Tindersticks. Ik had al wel eens gehoord van Tindr maar dat blijkt iets totaal anders te zijn. Al moet ik ook toegeven dat ik gisteren, na drie kwartier, ook wel zin had om te “swipen”.

Niet dat de in 1991 opgerichte groep rond zanger Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboardspeler David Boulter slecht was hoor. Integendeel, samen met nog enkele gastmuzikanten brachten ze echt wel heel mooie luisterliedjes.

En ik hou ook van heel mooie luisterliedjes. Maar 90 minuten aan één stuk heel mooie luisterliedjes, dat is nog net iets teveel voor Corneel. Daarvoor hou ik nu net iets teveel van de stevigere gitaarrock. Conny vond het, net als haar collega Ann die ons dit concert had aangeraden, heel erg goed. Ik daarentegen vond het niet slecht.

Van de snipperdag die we altijd proberen te nemen na een concert op een werkdag hebben we gebruik gemaakt om eens te gaan fietsen. Het knooppuntennetwerk bracht ons onder andere in Torekenswaver, Jut, Balder, Hest, Gèshaa en Raamenam. Ruim 50 km en maar één keer (behoorlijk) nat geworden. Tijdens de eerste stortbui zaten we net op het terras van Tante Trien in Heist-op-den-Berg.

Al bij al toch een heel leuke fietstocht, ondanks de regen de felle tegenwind op weg naar huis.

tindersticks

Dead Man Ray

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Bijna maar nog niet helemaal.

Gisteren zijn we nog maar eens naar de AB in Brussel getrokken. Daar stonden op het podium : Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter van Belle. Samen vormen ze Dead Man Ray. Deze groep, opgericht in 1998 en gestopt in 2002 is namelijk terug bijeengekomen. Ze hebben met Over zelfs een nieuwe CD uit.

In tegenstelling tot vorige week, bij Joe Jackson, was het nu niet vechten voor een zitplaats. De drie mensen die naast ons zaten te eten in de AB Resto waren ons voor en waren eerst binnen. Zij kozen echter voor een staanplaats op de eerste rij. Terwijl Conny onze jassen gaat wegbergen in een kluisje probeer ik altijd twee zitplaatsen te veroveren, liefst op de eerste rij. Dat lukte gisteren probleemloos.

Om stipt 20u30 begonnen de heren eraan. Na vier oude nummers, van elke vorige elpee eentje (waaronder ook het nummer met de veelzeggende titel “Kind + Gezin” hebben ze hun nieuwe CD integraal gespeeld. Ik vind dat altijd moedig. Ze zouden gerust kunnen teren op hun ouder werk maar om dan zo maar de nieuwe CD integraal te spelen, dat vind ik dus moedig. Als bisnummer volgden nog drie oudere nummers maar wij zijn dan rustig naar de trein gestapt.

De CD mag er trouwens zijn hoor. Sommige nummers waren heel mooi. Het was er ook aan te horen dat de heren dit doen omdat ze er plezier in hebben en niet omdat ze het “moeten”. En het was echt wel Dead Man Ray die op het podium stonden, niet Daan met enkele vrienden. Het was echt een heel geslaagd concert.

Vóór de zomervakantie begint doen we nog 3 concerten (Trixie Whitley, Guido Belcanto en Mark Knopfler) en 2 festivals (Werchter Boutique en dag 3 van Graspop).

deadmanray

Circus

Ik ben al in veel concertzalen geweest in België maar afgelopen zaterdag was mijn eerste bezoek aan het Koninklijk Circus in Brussel.

Hoe het komt dat dit zolang heeft geduurd? Ik heb er geen flauw idee van. Misschien dat er nooit de juiste groepen optraden of dat het een tikkeltje te duur was of dat het niet paste in onze agenda.

Hoedanook, vorige zaterdag paste het wel in onze agenda, kostte het niet teveel en was het zeker een juiste groep.

Net als de AB is het Koninklijk Circus heel gemakkelijk bereikbaar vanuit het Centraal Station toch wel prettig. Bij aankomst was ik enorm blij dat ik kaarten voor “beneden” had besteld. Want het is een enorm mooie zaal maar oh zo steil. Ik denk niet dat ik het op het bovenverdiep zou hebben uitgehouden. Nu zaten Conny en ik gelukkig lekker dicht bij het podium in verrassend knusse zetels.

Om tien voor acht gingen de zaallichten uit en konden we een halfuurtje genieten van Tusks. Tusks is de artiestennaam van Emily Underhill. Haar willen we zeker nog eens terugzien met volledig programma, bijvoorbeeld in Het Depot in Leuven.

tusks

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan de groep waarvoor we echt naar Brussel waren gekomen : Bear’s Den, de folkrockgroep van Andrew Davie en Kevin Jones. We hadden hen in 2017 al aan het werk gezien in de Lotto Arena in Antwerpen en toen hadden ze bij ons al een gevoelige snaar geraakt, zeker met hun cover van Heaven van Bryan Adams.

Dat laatste nummer hebben ze helaas niet gebracht maar de rest was even goed zoniet beter. Een heel mooi en vooral ingetogen concert, waarbij ze het zelfs aandurfden om echt unplugged te gaan. Ze brachten het mooie Sophie, met z’n vijven op de rand van het podium, zonder enige vorm van versterking, noch voor hun stem, noch voor hun instrumenten. Wondermooi.

den

Niet alle recensenten zaten op dezelfde lijn maar wij vonden het een fantastisch concert in een wondermooie zaal. Zeker voor herhaling vatbaar.

 

Monsieur Luc

Na enkele “aparte” concerten met mijn moeder zijn Conny en ik gisteren nog eens naar onze vertrouwde Ancienne Belgique in Brussel geweest.

Helaas is op zondag de AB Resto niet open en moesten we elders iets zoeken om te gaan eten. Ik koos voor Le Cirio aan de Beurs. Dat zou een heel mooi etablissement moeten zijn waar je voor een deftige prijs ook deftig zou moeten kunnen eten. Voor alle veiligheid had ik maar een tafeltje gereserveerd.

Toen we binnenkwamen en ik de reservering vermeldde werd ik ineens Monsieur Luc. Ook toen we terug buiten gingen werden we uitgezwaaid met een vrolijke Au Revoir Monsieur Luc. Verder waren de commentaren die ik had gelezen wel in orde. Het was er mooi, het eten was goed en niet te duur, en de ontvangst was hartelijk in een gezellige mix van Nederlands, Frans, Spaans en Italiaans.

Toen we tegen 19u naar de AB stapten moesten we vaststellen dat we daar niet alleen waren. Als dat maar geen problemen zou geven voor een zitplaats. Gelukkig zijn we een geöliede machine en terwijl Conny de jassen in een locker stopte haastte ik me naar boven om twee zitplaatsjes te bemachtigen.

Om 19u45 opende Rosborough de debatten. En dat deed deze Noord-Ierse zanger heel goed. Op gitaar en begeleid door een drummer bracht hij een halfuurtje het beste van zichzelf. Dat beviel me zo goed dat ik later, vóór we terug naar huis gingen, nog even zijn EP en ook nog een mooi T-shirt van hem kocht.

rosborough

Om 20u45 was het dan de beurt aan de hoofdact van de avond … Amy MacDonald. Voor mij de derde keer, voor Conny een eerste kennismaking.  Ik  had ze immers al gezien in 2012 op TW Classic en een tweede keer in 2017, ook in de AB. Dat concert was toen wel heel goed, ook al werd het voortijdig afgebroken om 22u30 maar ik hou er toch geen fijne herinneringen aan over. Ook toen was het uitverkocht maar zaten de trappen boven ook vol. En daar kan ik dus niet tegen. Mijn collega’s vinden dat flauw maar ik kan het gewoon niet hebben dat ze mijn vluchtweg blokkeren.

Gisteren niets van dat. Tegenwoordig lopen er altijd een paar securitymensen rond die eventuele trapzitters op andere gedachten brengt. Ik vraag me dan vaak af of dat een gevolg is van mijn posts op sociale media waarin ik dat egoïstische gedrag aan de kaak stel. Ongetwijfeld niet maar ik maak het mezelf graag wijs.

Over het concert kan ik kort zijn. Het was GEWELDIG goed. Meer kan ik niet zeggen. Ze heeft ijzersterke nummers, zingt geweldig goed, heeft een paar geweldige muzikanten achter zich en is bovendien nog grappig ook. Kortom … zalige avond.

amy

Uitdovende ster

scabsSterren komen, sterren gaan, alleen Elvis blijft bestaan.

Gisteren hebben we helaas moeten zien hoe één van die sterren stilletjesaan aan het uitdoven is. Ik heb het dan over Willy Willy, gitarist van The Scabs.

Die zijn momenteel bezig aan een theatertournee rond jaar 40 Scabs. Waar die veertig vandaan komt weet ik niet echt. In 2010 hebben ze hun 30ste verjaardag gevierd met een groot verjaardagsconcert in de Lotto Arena. Dat zou betekenen dat ze in 1980 zijn opgericht en nu dus 39 jaar bestaan.

Op hun eigen website staat dan weer dat ze in 1981 begonnen zijn. Dat staat trouwens ook op Wikipedia als oprichtingsjaar maar daar staat ook dat ze in 2007 drie reünieconcerten gaven ter gelegenheid van hun 25ste verjaardag. Enfin … we zullen het er maar op houden dat ze goed zijn in muziek maar slecht in wiskunde.

In muziek zijn ze gelukkig wel heel goed. Voor de theatertournee (wat ervoor zorgde dat Het Depot plots enkel zitplaatsen had) hebben ze hun nummers een beetje herwerkt. Vaak valt dat heel goed mee, bij sommige nummers zoals Matchbox Car en Is This Life, vond ik het minder geslaagd. Andere topnummers zoals Four Aces, Time en Hard Times zijn sowieso al iets rustiger.

Willy Willy heeft maar enkele nummers meegespeeld. In juni vorig jaar werd bij hem kanker vastgesteld. In Het Laatste Nieuws zei hij : “Mensen vragen me soms waarom ik nu, net na de ­diagnose, meer dan ooit wil doorgaan. Maar wat moet ik doen? In mijn bed gaan liggen? Luister, ik heb kanker, zoals zoveel mensen, en daarom wil ik nog zo veel mogelijk genieten. En mijn werk is mijn passie, dus een volle agenda maakt me gelukkig. Ik zal er dus bij zijn tijdens die tour van The Scabs. En daarna wil ik met The Voodoo Band naar de festivals. Ik heb geen enkele reden tot klagen. Ik geniet met volle teugen van het leven, en ­samen met mijn partner Michèle blijf ik erin ­geloven.”

Het is misschien lelijk om te zeggen maar hij zag er niet gezond uit. Het lijkt er op dat die vreselijke ziekte hem toch meer heeft vermoeid dan gedacht. Hij kreeg uiteraard een warm en welgemeend applaus en het strekt The Scabs tot eer dat ze hem dit eresaluut geven maar als we echt eerlijk zijn dan zouden ze hem beter laten rusten. Echt gitaar spelen zit er niet meer in, het zingen verging hem ook niet goed en ik had er eigenlijk medelijden mee. Ik zou hem liever herinneren als die Vlaamse Keith Richards die ik in 2013 nog op Suikerrock zag spelen (zie foto’s hieronder).

Het lijkt er trouwens op dat spelen bij The Scabs niet goed is voor de gezondheid. Ex-Scabbers Berre Bergen en Fonne Sijmons hebben ons ook al te vroeg verlaten.

 

Finn

Na twee concerten die we eigenlijk voor onze moeders hebben bezocht (en die feitelijk ook wel goed waren hoor) zijn we gisteren begonnen aan ons “eigen” seizoen.

Daarvoor trokken we naar Leuven. Een redelijk druk Leuven overigens en daar had de laatste zaterdag van de solden ongetwijfeld mee te maken. En ja, ook wij hebben ons nog eens aan bezondigd. Maar ja, wat wil je … met kortingen van 50% en dan nog eens een korting van 20% op het resterende saldo.

Toevallig kwam ik ook nog mijn favoriete directeur aller tijden tegen. Ondertussen is hij CEO van Ageas en gewezen CEO van het jaar maar tussen 1994 en 1998 was hij gewoon Bart, directeur van afdeling Leven. Na 20 jaar wist de man nog steeds dat wij in die periode een paar keer samen zijn gaan kwissen.

Na een, bijna traditionele, hap in den Domus trokken we naar Het Depot. Ruimschoots op tijd maar als je een goede zitplaats wil veroveren dan moet je goed op tijd zijn.

Het voorprogramma, Pablo Vasquez, was niet slecht maar kon me niet echt bekoren. Misschien ook wel omdat ik toch wel vrij moe was. Ik moet toegeven dat ik een dutje heb gedaan.

Om 21u30 was het dan de beurt aan Neil Finn en zoon Liam Finn. Neil is bekend van de groepen waarin hij met broer Tim heeft gespeeld zoals daar zijn Split Enz, Crowded House en The Finn Brothers.

Het was trouwens een gezellige familieuitstap want ook mama Sharon (op bas) en jongere zoon/broer Elroy stonden mee op het podium.

Bijna twee uur hebben ze gespeeld en het heeft geen seconde verveeld. Dit was een goed concert, een heel goed concert zelfs, neen … een fantastisch concert. Nieuwe nummers, zowel van vader als zoon, aangevuld met enkele klassiekers uit het verleden … het was genieten.

finn

Hopelijk trekt die lijn zich door. De komende weken staan onder andere op het programma : The Scabs, Coig, Jan de Smet, Patrick Riguelle, Amy McDonald, Bart Herman, Gers Pardoel, Joe Jackson, Dead Man Ray, Guido Belcanto, Trixie Whitley, Mark Knopfler en dan Graspop met o.a. KISS, Whitesnake en Def Leppard. Tussendoor gaan we ook nog naar Vitalski & Jean-Paul van Bendegem, Lieven Scheire en Spamalot.