vakantie

Watertuin

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Ze zeggen wel eens dat mooie liedjes niet lang duren maar dat is niet waar hoor. Child in Time van Deep Purple duurt 10 minuten, Stairway to Heaven van Led Zeppelin duurt 8 minuten, Overture 2112 van Rush duurt zelfs 20 minuten.

Dus echt mooie liedjes kunnen wel degelijk lang duren.

Wat echter nooit lang duurt zijn toffe vakanties. Gisteren hebben wij alweer een einde moeten maken aan onze midweekvakantie bij onze landgenoten uit het Zuidoosten.

Het was eerst mijn bedoeling om op weg naar huis een tussenstop te maken in Namen of in Dinant maar op één of andere manier stootten we op Annevoie, bijna in het midden er tussen in.

De Tuinen van Annevoie werden 250 jaar geleden aangelegd, maken deel uit van het Belangrijk Erfgoed van Wallonië en het is de enige watertuin in ons Land.

De talloze fonteinen en watervallen in de tuin stromen puur op natuurlijke wijze. Er worden geen machines gebruikt. Alles werkt op basis van het systeem van communicerende vaten. Bovenaan de tuin loopt het Grand Canal en dat zorgt er door het hoogteverschil voor dat alle fonteinen al tweeënhalve eeuw ononderbroken stromen.

Een heel mooie tuin waar het heel rustig wandelen is. Ongetwijfeld veel beter dan een wandeling door een drukke stad.

En zo zit deze vakantie er ook weer op. Nu is het dik twee maanden aftellen naar onze volgende midweek in september die ons naar de Moezelstreek zal brengen.

Tussenin vullen we onze vrije tijd dan maar met wandelingen, fietstochtjes en af en toe een concertje of een festivalletje.

Tabanidae

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Vandaag trokken we naar Rocherath in Duitstalig België, vlakbij de Duitse grens. Daar zou een heel mooie boswandeling moeten zijn in de verborgen vallei op het Hasselpath. De wandeling zou heerlijk zijn voor eenzame wandelaars (zoals wij) en was een meevaller voor smokkelaars (niet zoals wij).

Het duurde wel even voor we op het juiste pad waren. De wandeling was aangeduid met een groen kruis maar in het begin waren de bordjes toch niet helemaal duidelijk. Het lag niet aan ons oriëntatievermogen want ook twee Luxemburgse dames waren de weg kwijt. Uiteindelijk geraakten we wel op het juiste pad (letterlijk hè want figuurlijk lopen wij altijd op het juiste pad).

Dat pad bracht ons echter niet IN het bos zoals we gehoopt hadden maar vooral ROND het bos. Het was wel een mooie wandeling op goed bewandelbare paden. Onderweg aan de Johnny Nystenbrug (waar in 1948 de genaamde smokkelaar werd doodgeschoten door de politie) zijn we zelfs even de grens over gestoken om op een Duits bankje onze broodjes op te eten.

Na ruim 10 km stonden we terug aan de auto.

En wat heeft die Tabanidae uit de titel daar nu mee te maken? Wel Tabanidae is de Latijnse naam van de daas, de brems, bremster, daps, paardenvlieg, blinde daas, blinde mug, blinde vlieg, dazerik, of bouw.

En dat zijn insecten die Noah beter niet had meegenomen op zijn ark. Ik haat die beesten maar zij zien mij blijkbaar bijzonder graag. Zo graag zelfs dat ze me willen opeten. Vandaag hebben ze een flinke poging ondernomen. Een paar keer zelfs tot bloedens toe. Ik schat dat ik een tiental keer ben gebeten. Echt plezant is dat niet zeker niet wanneer je partner daar helemaal geen last van heeft.

Morgen is het alweer de laatste dag van onze Ardeense midweek. Mooie liedjes duren niet lang.

Rood of Blauw ?

walkingwithlucEen reactie plaatsen

In Nederland kennen ze alleen rood en blauw. In het Engels is het de moeder van alle kuuroorden. Bij ons hebben ze Reine, Reine Subtile, Intense, Finesse, Touch of Lemon, Fruit, Duo en nog zoveel meer.

Wij zijn vandaag naar de Koningin van de kuuroorden geweest … SPA.

Nadat we onze auto hebben achtergelaten op de Parkplatz hebben we de blauwe lijn gevolgd. Deze wandeling wordt aangegeven met tegels in de grond en brengt je langs de belangrijkste gebouwen van Spa.

En aan mooie gebouwen is in Spa zeker geen gebrek. Aan het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw moet Spa een wondermooie stad zijn geweest. Dat is het nu uiteraard nog maar er wordt hier en daar wel gewerkt waardoor je er niet altijd ten volle van kunt genieten.

Zo durven ze ook al eens een tegeltje van de wandeling verkeerd leggen of het voetpad openbreken op belangrijke keerpunten in de wandeling. Zo zijn ook wij van de route afgeraakt maar op zich was dat niet echt een probleem. Dat gaf ons de kans om nog enkele van die oude huizen te zien die we anders hadden gemist.

Eenmaal terug aan het vertrekpunt moesten we een beslissing nemen. Ofwel nog wat rondhangen in Spa ofwel terug naar ons huisje met een tussenstop in Coo om de waterval te bekijken. Dat kan bij mij gemakkelijk 40 jaar geleden zijn, Conny was er nog nooit geweest. De keuze was dan ook snel gemaakt. Een tussenstop in Coo werd het. Buiten de waterval is daar trouwens niks meer te zien, tenzij je naar PlopsaCoo wil gaan.

Ze hebben er wel lekker ijs. Het duurde even eer ze de bestelling kwamen noteren maar eens dat in orde was kwamen onze coupes heel snel en ze waren heeeeeeerlijk.

Ondertussen zitten we nog na te genieten op ons terrasje … met een zalig windje en heel aangename temperaturen.

Une balade des gens heureux

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Eén van de zaken die hoog op ons to-do-lijstje voor deze vakantie stond was la balade du Ninglinspo.

De Ninglinspo is de enige bergrivier van België. Zij stroomt door een gebied dat sinds 1949 beschermd gebied is. De loop van de Ninglinspo daalt van 420 meter naar 170 meter, is 3 kilometer lang en heeft hierdoor een gemiddeld verval van 8%. Ze overbrugt een hoogteverschil van 250 meter. De grootste waterval in de rivier is de Waterval van de Chaudière, ze mondt uit in de Amblève net nadat deze de Fonds de Quareux overgaat (bron: Wikipedia).

De heenweg van 2,4 kilometer is best wel een avontuurlijke wandeling met behoorlijk wat klim- en klauterwerk. Gelukkig had ik op het laatste moment het briljante idee om de wandelstokken aan de rugzak te hangen want we hebben ze goed kunnen gebruiken.

Ook een briljant idee was het meenemen van twee bevroren flesjes water. We hadden onze gewone drinkbussen, samen goed voor anderhalve liter water, ook mee maar zo’n flesje bevroren water zorgt er voor dat je naar het einde toe altijd fris water bij de hand hebt.

Verder hebben we eigenlijk weinig of geen last gehad van de hitte. Nagenoeg heel de wandeling verliep in het schaduwrijke bos. Gezweet is er uiteraard wel maar dat lag eerder aan het parcours.

Gelukkig was ons huisje in Les Gottales, lekker fris bij aankomst.

De prinsen van Stavelot

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Na een korte nacht waarin we wel geslapen hebben als een blok stond er een rit van ruim 2 uur voor de boeg toen we vanochtend  omstreeks 10 uur de Pieperstraat uitreden.

Het was immers de hoogste tijd om er nog eens een paar dagen van tussenuit te trekken. Deze keer niet naar Nederland maar wel naar de Ardennen en meer bepaald Saint-Jacques nabij Trois-Ponts. Als je hier de parking van Landal Les Gottales bekijkt zou je wel kunnen denken dat je in Nederland bent … vrijwel enkel geel-zwarte nummerplaten op de parking.

Onderweg naar hier hebben we maar één tussenstop gemaakt … Stavelot. Daar hebben we de oude abdij bezocht. Deze abdij bevat meerdere tentoonstellingen. In de kelder is een museum gewijd aan het nabij gelegen circuit van Spa-Francorchamps. Een mooie collectie van auto’s en moto’s (waaronder een moto van dorpsgenoot René Baeten, voormalig wereldkampioen motocross maar veel te vroeg gestorten).

Er zijn ook tentoonstellingen gewijd aan dichter Guillaume Apollinaire en striptekenaar Didier Comès. Tenslotte is nog een vleugel gewijd aan het Prinsendom van Stavelot.

Een boeiend museum dus dat voor iedereen wat de bieden heeft. De korte wandeling door het stadje was ook zeker de moeite waard.

En nu zitten we dus gezellig op het terras van ons huisje met een heel mooi uitzicht. Meer moet vakantie niet zijn.

Tiegemberg

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Men zegt dat mooie liedjes niet lang duren. Wel … verlengde weekends ook niet, zelfs al zijn ze verlengd.

Hoewel we gerust nog een week wilden blijven moesten we vanochtend alweer uitchecken bij het Ibis Hotel in Kortrijk. Recht naar huis rijden deden we evenwel niet. We reden eerst nog naar Ingooigem voor onze tweede wandeling. Een wandeling die trouwens ook uit het boek 75 wandelingen in Vlaanderen komt.

Deze keer bracht de wandeling ons naar Ingooigem om vandaar naar de Tiegemberg te trekken. Ik denk dat we die Tiegemberg van alle kanten hebben beklommen, behalve van de binnenkant. Maar het was wel telkens de moeite waard want de uitzichten waren elke keer weer prachtig. Net zoals het weer trouwens.

Maar ja … het zit er dus weeral op. Heel jammer maar anderzijds is het goed nieuws want nu kunnen we aftellen naar onze volgende uitstap en die zal er sneller zijn dan we denken. In april trekken we immers naar Zuid Limburg voor een midweekje aan de Cauberg.

En om bezig te blijven hebben we vandaag almaar vast een midweekje in de Ardennen geboekt in de laatste week van juni. We blijven dit jaar dus trouw aan het motto dat je niet ver moet gaan om mooie dingen te zien.

Bucket

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Bucketlists … Iedereen zal er wel eentje hebben of gehad hebben zeker?

Vaak staan daar spectaculaire zaken op zoals skydiven of de Mount Everest beklimmen of zo. Zo’n dingen staan er bij mij niet op. Er staan wel enkele namen op. Namen van artiesten die ik ooit nog eens live aan het werk wil zien of opnieuw aan het werk wil zien.

Voor sommige namen zoals bijvoorbeeld The Beatles, Thin Lizzy of Jimi Hendrix gaat dat nooit lukken om de eenvoudige redenen dat ze niet meer leven (of tenminste niet allemaal meer). Andere groepen zoals Abba en Rush zal ik ook nooit zien.

Maar af en toe kan ik nog eens iemand afvinken en dat is er wat er het afgelopen weekend is gebeurd. Ik ben er wel voor naar Tilburg moeten rijden want in België lukte het maar niet. Maar we hebben maar van de gelegenheid geprofiteerd om er een weekendje Tilburg van te maken. Dat verslag volgt een van de komende dagen wel maar ik kan al wel verklappen dat we een exotisch dier hebben gezien, een snel en schichtig diertje dat zich maar moeilijk laat fotograferen.

Over het optreden van Luka Bloom, want dat is de man die ons naar Tilburg heeft gekregen, kan ik heel kort zijn : fantastisch goed.

Luka Bloom werd in 1955 geboren als Barry Moore. In 1988 wijzigde hij zijn naam naar Luka Bloom, “Luka” naar de hit van Suzanne Vega en “Bloom” naar de achternaam van het hoofdpersonnage uit Ulysses van James Joyce. Toen hij eind de jaren 70 in Groningen woonde werd hij ziek waardoor hij de tokkeltechniek waarmee hij zijn gitaar bespeelde niet meer kon toepassen vond hij een nieuwe techniek uit. Het resultaat noemt men trouwens de Luka-sound. (bron : Wikipedia).

Hoe hij het ook deed … wij hebben twee uur mogen genieten van zijn geweldige gitaarspel, zijn mooie stem en vooral zijn heel mooie liederen. Tussendoor kregen we grappige bindteksten in een mengeling van Iers en Nederlands met een Iers accent.

Kortom … een geweldig concert waarvoor we elke keer opnieuw zo’n verplaatsing zouden willen doen.

Het verslag van de binnenstadswandeling, het rondje Korvel en Oude dijk, het rondje om de Piushaven, onze wandeling door het Wandelbos013 (en onze kennismaking met het Siberisch grondeekhoorntje) en het Warandepark lezen jullie later deze week wel.

Radiostilte

walkingwithlucEen reactie plaatsen

’t Is hier een tijdje radiostilte geweest maar geen zorgen hoor … er is niets aan de hand.

Nu ja … eigenlijk toch wel. De vakantie is namelijk gedaan. Al een hele week zelfs. En die week is behoorlijk druk geweest.

We hebben de vakantie vorige week zaterdag trouwens afgesloten met het eerste concert van het najaar. In de Roma was het de Lage Landen Sessie van Radio 1 als afsluiter van de Lage Landenlijst die de hele dag op Radio 1 had gelopen.

Master of Ceremony Stijn Meuris had als gasten Tourist LeMC, Ertebrekers, Roosbeef, Yevgueni, Rick de Leeuw en Brihang uitgenodigd. Iedere artiest bracht eigen nummers maar ook een cover van een nummer uit de Lage Landen lijst. Als dit concert een waardemeter is voor de rest van het seizoen dan zitten we gebeiteld hoor. Het concert was eigenlijk veel te snel voorbij.

Maandag kwam er al snel een einde aan de vakantieroes. 200 mails in de mailbox. De meesten waar onbelangrijk maar er zaten toch een paar knallers bij. De afgelopen 5 dagen zijn dan ook voorbij gevlogen. De vakantie was ver weg.

Maar eigenlijk is hij ook dichtbij want nog één week werken en dan gaan we nog eens voor een midweekje naar onze Noorderburen. Trouwens niet voor de laatste keer dit jaar. Deze keer is Zeeland onze bestemming, in November gaan we nog een paar dagen naar Tilburg.

En volgend jaar zien ze ons ook nog wel. We hebben vandaag op de wandelbeurs immers een paar arrangementen gezien die ons best wel aanspreken. Eén van die arrangementen zou ons naar Gelderland brengen. Heel veel was er op de beurs in de Mechelse Nekker niet te zien maar we hebben het gecombineerd met een wandeling over het Dijlepad en dat is altijd de moeite.

Illegaal

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Het is een afgezaagd cliché maar het is helaas wel waar : mooie liedjes duren echt niet lang. Zo is er vandaag ook een einde gekomen aan een heel gezellige vakantie in Engeland.

Gisterenochtend vroeg opgestaan en ook vroeg een laatste Full English gegeten (althans voor mij, Conny is niet zo voor worstjes of witte bonen in tomatensaus of champignons of gestoofde tomaten of eieren om half acht ’s ochtends) om dan ook vroeg te kunnen vertrekken naar Hull om daar de Pride of Bruges te nemen.

De drie uur durende rit verliep heel rustig, ondanks de regen die we onderweg kregen. Rond de middag waren we in Hull wat ons de gelegenheid om enerzijds nog wat rond te kuieren door de oude stad en anderzijds nog een paar winkels te bezoeken.

Rond een uur of vier waren we door de check-in. Werden we er toch wel uitgepikt voor een random security check zeker. Ze kozen er deze keer zeker de betrouwbare mensen uit want het koppel vóór ons leek me zo’n typisch koppel van gepensioneerde Britten.

Do you carry any weapons or knives or something of the sort on you, Sir?

Waarheidsgetrouw zeg ik dat ik altijd een zakmes in mijn rugzak draag. Bleek toch wel dat mijn soort zakmes (het type dat vastklikt) illegaal is in Engeland en bijgevolg in beslag werd genomen. Vijf keer heeft het de oversteek heen en terug overleefd. Deze keer is het beperkt gebleven tot heen. Ik zal iets anders moeten vinden om een eventueel appeltje te schillen volgend jaar ;-).

De terugreis verliep probleemloos, zowel op ze als op land. Rond 9 uur zagen we de spuuglelijke Belgische kust en rond half tien waren we op weg naar Peulis.

In de namiddag nog even geprofiteerd om een bezoekje te brengen aan het St. Ursula Instituut in O.L.V. Waver (naar aanleiding van Open Monumentendag) maar daarover later meer. Om de vakantie helemaal af te sluiten zijn we nog smakelijk gaan eten (al was dat eigenlijk ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder in augustus).

Het afkicken van de vakantie kan beginnen.

Kastelen, huizen en tuinen

walkingwithluc1 reactie

Zo druk als het gisteren in Oxford was, zo rustig was het op de twee plaatsen die we vandaag bezochten.

We zouden eerste Broughton Castle bezoeken maar gelukkig checkte ik vanmorgen nog even de openingsuren. Bleek dat we dit kasteel enkel op woensdag of op zaterdag konden bezoeken. We zouden dus voor een gesloten deur hebben gestaan.

Het alternatief werd Kenilworth Castle, het kasteel dat door de jaren heen verschillende keren werd verbouwd en uitgebreid maar dat vooral bekend is omdat Graaf Robert Dudley grote sommen geld besteedde om het kasteel aan te passen zodat Koningin Elisabeth I zich er thuis zou voelen tijdens haar veertiendaags verblijf.

Ondanks het feit dat er nu grotendeels ruïnes overblijven is het toch een indrukwekkend gebouw. De gratis audiotour maakte het bezoek aanzienlijk interessanter. De Elizabethaanse tuin achter het kasteel was ook in deze tijd van het jaar nog heel mooi.

Na de middag trokken we richting Banbury om een bezoek te brengen aan Upton House & Gardens. Dit 17de eeuwse landhuis werd ook verschillende malen verbouwd tot het in 1927 in het bezit kwam van Walter Samuel, 2de Viscount Bearstead. Hij erfde zijn fortuin van zijn vader Marcus Samuel en die was de oprichter van Shell Transport & Trading. In 1948 schonk hij het aan The National Trust.

Het huis bevat een uitgebreide kunstcollectie met werken van onder andere Pieter Breughel, Jeroen Bosch, El Greco, Jan Steen en Thomas Gainsborough. Er is ook een mooie collectie porselein en uiteraard kunnen ook Shell Posters niet ontbreken.

In de terrastuin die achter het huis ligt is de nationale collectie van asters aanwezig.

Daarmee is onze laatste volledige dag in Engeland een feit. Time flies when you’re having fun is hiermee weeral bewezen. Morgen bezoeken we nog Hull vóór we aan boord gaan maar dan is het voorbij. Het aftellen naar de volgende vakantie kan beginnen.