Bucket

Bucketlists … Iedereen zal er wel eentje hebben of gehad hebben zeker?

Vaak staan daar spectaculaire zaken op zoals skydiven of de Mount Everest beklimmen of zo. Zo’n dingen staan er bij mij niet op. Er staan wel enkele namen op. Namen van artiesten die ik ooit nog eens live aan het werk wil zien of opnieuw aan het werk wil zien.

Voor sommige namen zoals bijvoorbeeld The Beatles, Thin Lizzy of Jimi Hendrix gaat dat nooit lukken om de eenvoudige redenen dat ze niet meer leven (of tenminste niet allemaal meer). Andere groepen zoals Abba en Rush zal ik ook nooit zien.

Maar af en toe kan ik nog eens iemand afvinken en dat is er wat er het afgelopen weekend is gebeurd. Ik ben er wel voor naar Tilburg moeten rijden want in België lukte het maar niet. Maar we hebben maar van de gelegenheid geprofiteerd om er een weekendje Tilburg van te maken. Dat verslag volgt een van de komende dagen wel maar ik kan al wel verklappen dat we een exotisch dier hebben gezien, een snel en schichtig diertje dat zich maar moeilijk laat fotograferen.

Over het optreden van Luka Bloom, want dat is de man die ons naar Tilburg heeft gekregen, kan ik heel kort zijn : fantastisch goed.

Luka Bloom werd in 1955 geboren als Barry Moore. In 1988 wijzigde hij zijn naam naar Luka Bloom, “Luka” naar de hit van Suzanne Vega en “Bloom” naar de achternaam van het hoofdpersonnage uit Ulysses van James Joyce. Toen hij eind de jaren 70 in Groningen woonde werd hij ziek waardoor hij de tokkeltechniek waarmee hij zijn gitaar bespeelde niet meer kon toepassen vond hij een nieuwe techniek uit. Het resultaat noemt men trouwens de Luka-sound. (bron : Wikipedia).

Hoe hij het ook deed … wij hebben twee uur mogen genieten van zijn geweldige gitaarspel, zijn mooie stem en vooral zijn heel mooie liederen. Tussendoor kregen we grappige bindteksten in een mengeling van Iers en Nederlands met een Iers accent.

Kortom … een geweldig concert waarvoor we elke keer opnieuw zo’n verplaatsing zouden willen doen.

Het verslag van de binnenstadswandeling, het rondje Korvel en Oude dijk, het rondje om de Piushaven, onze wandeling door het Wandelbos013 (en onze kennismaking met het Siberisch grondeekhoorntje) en het Warandepark lezen jullie later deze week wel.

De Wijngaardberg

IMG_2949We hebben niet alleen een concert-bucketlist, we hebben ook een bucketlist waar wandelingen opstaan. Momenteel zijn er dat 742 (al kunnen het er ook 743 zijn 😉 ).

Dat aantal is uiteraard een grap maar toch hebben we wandelingen die we absoluut nog willen doen of streken die we nog willen (her)bezoeken.

Vandaag hebben we er eentje kunnen schrappen van de lijst : de Wijngaardbergwandeling in Wezemaal. Afhankelijk van de bron een wandeling van 7,3 km tot 8 km. Ikzelf heb ze als 7,65 km lang gemeten.

Het is een bijzonder mooie wandeling, zeker in deze tijd van het jaar wanneer de fruitbomen bloesemen al kan ik me voorstellen dat het ook in de herfst wondermooi moet zijn. Maar het is ook een vrij lastige wandeling. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Beerzelberg in Beerzel of de Wezenberg in Antwerpen 😉  is dit namelijk een echte berg. Met steile beklimmingen en lastige afdalingen.

Maar absoluut zeker de moeite waard om te doen. Wij hadden dik 2 uur nodig om de wandeling af te ronden. Maar we nemen wel graag onze tijd om eens goed rond te kijken, iets wat menig wandelaar al eens pleegt te vergeten.

Als je ook nog de moeite neemt om af en toe eens een informatiebord te lezen dan leer je ook nog wat bij.

IMG_2950IMG_2963IMG_2983IMG_3029