Foto

Bucket

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Bucketlists … Iedereen zal er wel eentje hebben of gehad hebben zeker?

Vaak staan daar spectaculaire zaken op zoals skydiven of de Mount Everest beklimmen of zo. Zo’n dingen staan er bij mij niet op. Er staan wel enkele namen op. Namen van artiesten die ik ooit nog eens live aan het werk wil zien of opnieuw aan het werk wil zien.

Voor sommige namen zoals bijvoorbeeld The Beatles, Thin Lizzy of Jimi Hendrix gaat dat nooit lukken om de eenvoudige redenen dat ze niet meer leven (of tenminste niet allemaal meer). Andere groepen zoals Abba en Rush zal ik ook nooit zien.

Maar af en toe kan ik nog eens iemand afvinken en dat is er wat er het afgelopen weekend is gebeurd. Ik ben er wel voor naar Tilburg moeten rijden want in België lukte het maar niet. Maar we hebben maar van de gelegenheid geprofiteerd om er een weekendje Tilburg van te maken. Dat verslag volgt een van de komende dagen wel maar ik kan al wel verklappen dat we een exotisch dier hebben gezien, een snel en schichtig diertje dat zich maar moeilijk laat fotograferen.

Over het optreden van Luka Bloom, want dat is de man die ons naar Tilburg heeft gekregen, kan ik heel kort zijn : fantastisch goed.

Luka Bloom werd in 1955 geboren als Barry Moore. In 1988 wijzigde hij zijn naam naar Luka Bloom, “Luka” naar de hit van Suzanne Vega en “Bloom” naar de achternaam van het hoofdpersonnage uit Ulysses van James Joyce. Toen hij eind de jaren 70 in Groningen woonde werd hij ziek waardoor hij de tokkeltechniek waarmee hij zijn gitaar bespeelde niet meer kon toepassen vond hij een nieuwe techniek uit. Het resultaat noemt men trouwens de Luka-sound. (bron : Wikipedia).

Hoe hij het ook deed … wij hebben twee uur mogen genieten van zijn geweldige gitaarspel, zijn mooie stem en vooral zijn heel mooie liederen. Tussendoor kregen we grappige bindteksten in een mengeling van Iers en Nederlands met een Iers accent.

Kortom … een geweldig concert waarvoor we elke keer opnieuw zo’n verplaatsing zouden willen doen.

Het verslag van de binnenstadswandeling, het rondje Korvel en Oude dijk, het rondje om de Piushaven, onze wandeling door het Wandelbos013 (en onze kennismaking met het Siberisch grondeekhoorntje) en het Warandepark lezen jullie later deze week wel.

Thuiswedstrijd

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Het was alweer een druk gevuld weekend.

Zaterdag een wandeling door mijn eigen Vorselaar, mooi Vorselaar al zeg ik het zelf. Dit was onze eerste wandeling die was uitgestippeld via de “pro-functie” van de Wandelknooppunten website. Sinds kort heb ik een abonnement genomen en dat biedt toch behoorlijk wat mogelijkheden. De kans dat we nog deelnemen aan georganiseerde wandelingen is een pak kleiner geworden.

Gisterenavond dan nog eens een concertje gedaan. In de Stadsschouwburg van Antwerpen vierden Gunther, Davy en Chris immers hun vijftiende verjaardag. Jawel … ik ben naar De Romeo’s geweest. Weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Zij heeft ervan genoten en als ik heel eerlijk moet zijn … slecht waren ze zeker niet. Zingen kunnen ze zeker, een paar goede muzikanten hadden z ook bij en het was geen Schlagerfestival. Ze hebben zelfs enkele goeie covers gebracht. Openen met See Me, Feel Me van The Who … ik had het niet verwacht.

Deze namiddag dan nog een tweede wandeling gemaakt doorheen het nabijgelegen Molenbos. Daar heeft Natuurpunt een nieuwe wandeling uitgekapt en die wilden we wel eens proberen. Het is ook altijd fijn om Conny te laten kennismaken met de omgeving waar kleine Luc is groot geworden.

Cooder

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Na vier zalige dagen in Zeeland was het vrijdag helaas tijd om terug te keren naar België.

Dat deden we echter wel met een omweg. ’s Avonds stond er immers nog een concert in het Casino Kursaal van Oostende op het programma. Niemand minder dan Ry Cooder passeerde daar en laat die man nu al heel lang op mijn bucketlist staan.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat we een bezoek zouden brengen aan Raversijde vóór we ons zouden settelen in het Mercure Hotel in Oostende. Een koffiestop in Sluis besliste daar echter anders over. Omdat het zo’n lekker weer was besloten we om ook daar onze boterhammetjes op te eten. Op een bankje naast de Vesten.

Na het eten moet je altijd even wandelen en daartoe leent Sluis zich ook perfect. Enkele jaren geleden heb ik daar eens een halve marathon gelopen maar rustig wandelen is toch veel aangenamer. We leerden zo ook dat Sluis veel meer is dan winkels en drankgelegenheden. Heel mooi om te wandelen.

Aangekomen in Oostende was het verschil met de Zeeuwse kust oneindig groot. De zeedijk met zijn appartementsblokken … het blijft gewoon spuuglelijk. De galerijen van de Thermae Palace hebben natuurlijk wel hun charmes. Daar loopt momenteel trouwens een mooie fototentoonstelling.

ry cooderEven genieten van de toch wel mooie zonsondergang en dan was het tijd om naar het Casino Kursaal te gaan. Joachim Cooder, zoon van, deed zijn uiterste best om ons op te warmen maar daar slaagde hij helaas niet in, ook al was het in de zaal behoorlijk warm.

Tien minuten vroeger dan gepland, zo rond twintig voor negen was het dan de beurt aan de meester zelf : Ryland Peter Cooder, Ry voor de vrienden.

71 jaar is hij ondertussen maar dat was er niet aan te horen. Hij bracht flink wat nummers van zijn nieuwe CD, The Prodigal Son en verder eerder onbekende covers van onder andere Woody Guthrie. Voor een man met zoveel klassiekers vind ik dat toch moedig. Hij heeft “het” zeker nog wel maar zonder zijn guests zou het concert toch minder goed zijn geweest.

Die guests waren The Hamiltones : J.Vito, Tony Lelo en Corey Williams II. De manier waarop deze drie heren uit North Carolina samenzongen heb ik zelden gehoord. Deze zang in combinatie met het gitaarspel van Ry Cooder werkte gewoon perfect.

Bijna twee uur hebben de heren ons onderhouden en het was puur genieten. Ik was wel blij dat we die kamer hadden geboekt want terugrijden naar Peulis en/of Vorselaar zou niet simpel zijn geweest. Zowel Conny als ikzelf waren behoorlijk moe.

En zo is het ondertussen 14 oktober geworden … verkiezingsdag. Dat wordt ook hoog tijd want ik was al dat gedoe rond die verkiezingen k**sbeu.

Sara

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Ons midweekje in Zeeland zit er ondertussen op maar er moeten nog enkele verslagen volgen.

Afgelopen donderdag stond er nog eens een wandeling op het programma. Na een verjaardagsontbijtje, Conny heeft immers Sara gezien, reden we naar Renesse op nauwelijks 10km van ons appartementje.

Geparkeerd op het Transferum en al snel vonden we de knooppuntenpaal waar onze wandeling begon.

Geen Zeeuwse Ardennen deze keer, eerder Zeeuwse Kempen. De omgeving deed ons enorm denken aan mijn eigen Kempen. Uitgestrekt heidegebied, hier en daar een paar koeien en paarden, een stukje bos en paddenstoelen.

Het strand zag er wel totaal anders uit dan in Burgh Haamstede op dinsdag. Heel uitgestrekt en volledige andere ondergrond. Blijkbaar kwam de vloed in dit gedeelte ook heel snel op maar dat hebben wij niet gezien.

Na de wandeling nog wat rondgelopen in Renesse zelf. Veel winkeltjes en boetiekjes, veel cafés en eethuizen en ook een Italiaans ijssalon waar we ons even hebben “laten gaan” en een ijsje hebben gegeten. Niet zo lekker als de ijsjes van het IJssloeberke van Tielen maar het heeft ons toch gesmaakt.

De dag werd afgesloten met een heerlijk etentje in De Schouwse Hoeve in het Landal Domein in Burgh Haamstede. Op naar de volgende 50 jaar.

Zierik’s Ee

walkingwithlucEen reactie plaatsen

In de Middeleeuwen was de Gouwe een belangrijke waterverbinding tussen Vlaanderen en Holland. In die Gouwe mondde een kreek uit. Deze kreek was de Ee. Al in de 10de eeuw hadden zich er bewoners gevestigd. Een van de eerste lokale machthebbers was een zekere Heer Zierik. De Ee van Zierik werd Zierik’s Ee en dat werd later vervormd naar Zierikzee.

Nu is Zierikzee een charmant dorpje met ruim 500 monumenten. Omdat we even wilden bekomen van onze “pittige” wandeling van gisteren was dat onze bestemming voor vandaag. In een boekenwinkeltje zagen we een folder liggen met daarin de Stadsontdekkingstocht Zierikzee, een 4 kilometer lange wandeling langs de stadsjuwelen van de stad.

En dat zijn er behoorlijk veel hoor … het Blauwe Bolwerk, Korenmolen den Haas, de Dikke Toren, het Stadhuismuseum, Plein Monmartre, de Nobelpoort, Korenmolen De Hoop, het Gravensteen, de Gasthuiskerk, de Haven, de Noord- en Zuidhavenpoort en de Vismarkt.

Ruim voldoende om een hele dag rond te kuieren.

Zeeuwse Ardennen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Tussen België en de Schelde ligt Zeeuws Vlaanderen maar wat ik niet wist is dat er ook Zeeuwse Ardennen bestaan.

Echt waar … wij zijn er vandaag doorgewandeld. Althans, het voelt aan als de Ardennen maar eigenlijk zit je gewoon in Boswachterij Westerschouwen, het grootste bos van Zeeland op nauwelijks 100 meter van het Noordzeestrand. Heel mooi om door te wandelen maar toch wel behoorlijk wat kuitenbijters.

Na enkele kilometers kwamen we dan aan het strand zelf, een strand zoals een strand er hoort uit te zien : zee, strand en duinen. Géén enkel flatgebouw te zien, geen afschuwelijke zeedijk. Neen, gewoon zee, strand en duinen. Ook wel wat toeristen, sommigen met de hond, anderen op het paard, maar gelukkig niet teveel.

Het strand was trouwens een ideale gelegenheid om ons schoofzakske op te eten.

De wandeling bracht ons via het strand naar een duinengebied. Om van het strand af te geraken moesten we wel een behoorlijke klim zien te overleven. De helft daarvan door heel los duinenzand.

Vóór we het laatste stuk van de wandeling begonnen hebben eerst nog een hongerige Noorderbuur geholpen. Toen ze ons vroeg of er even verder wat te eten viel moesten we haar teleurstellen. We hebben haar dan meer een goeie soldatenkoek gegeven. Het meisje was ons enorm dankbaar.

Een uur later wisten we waarom ze er zo moe uitzag. Op en neer door de duinen met veel los zand … dat was behoorlijk werken. Gelukkig kregen we af en toe van die prachtige panorama’s te zien. Op het einde van de wandeling werden we zelfs, tot twee keer toe, beloond met herten.

We hebben wel besloten om morgen géén wandeling te maken maar wel een stadsbezoekje te doen. We moeten toch even bekomen van de inspanningen.

Veere

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Het was alweer een maand geleden dat we, na twee lange zomermaanden, op vakantie waren geweest. Hoog tijd om nog eens te vertrekken.

Vanochtend op tijd in Peulis vertrokken, zonder één meter file op de Antwerpse Ring richting Bergen Op Zoom om dan naar Zeeland te rijden.

Op deze eerste dag was Veere onze bestemming.

Het dorpje zelf is niet bijzonder groot ook al telt de gemeente bijna 22.000 inwoners. De gemeente bestaat wel uit meerdere dorpen waaronder Mariekerke, Valkenisse, Westkapelle, Serooskerke, Vrouwenpolder en Domburg (waar ook het gemeentehuis is gevestigd).

De omgeving is echter bijzonder mooi om te wandelen. Kreken en bossen wisselen elkaar af. Je kan er zelfs via een heuse touwbrug het water oversteken (ook al gaat dat dan, zoals bij mij, met knikkende knieën).

Na ruim 11,5 km stappen waren we terug in het centrum van Veere.

Een heel geslaagde eerste dag.

Radiostilte

walkingwithlucEen reactie plaatsen

’t Is hier een tijdje radiostilte geweest maar geen zorgen hoor … er is niets aan de hand.

Nu ja … eigenlijk toch wel. De vakantie is namelijk gedaan. Al een hele week zelfs. En die week is behoorlijk druk geweest.

We hebben de vakantie vorige week zaterdag trouwens afgesloten met het eerste concert van het najaar. In de Roma was het de Lage Landen Sessie van Radio 1 als afsluiter van de Lage Landenlijst die de hele dag op Radio 1 had gelopen.

Master of Ceremony Stijn Meuris had als gasten Tourist LeMC, Ertebrekers, Roosbeef, Yevgueni, Rick de Leeuw en Brihang uitgenodigd. Iedere artiest bracht eigen nummers maar ook een cover van een nummer uit de Lage Landen lijst. Als dit concert een waardemeter is voor de rest van het seizoen dan zitten we gebeiteld hoor. Het concert was eigenlijk veel te snel voorbij.

Maandag kwam er al snel een einde aan de vakantieroes. 200 mails in de mailbox. De meesten waar onbelangrijk maar er zaten toch een paar knallers bij. De afgelopen 5 dagen zijn dan ook voorbij gevlogen. De vakantie was ver weg.

Maar eigenlijk is hij ook dichtbij want nog één week werken en dan gaan we nog eens voor een midweekje naar onze Noorderburen. Trouwens niet voor de laatste keer dit jaar. Deze keer is Zeeland onze bestemming, in November gaan we nog een paar dagen naar Tilburg.

En volgend jaar zien ze ons ook nog wel. We hebben vandaag op de wandelbeurs immers een paar arrangementen gezien die ons best wel aanspreken. Eén van die arrangementen zou ons naar Gelderland brengen. Heel veel was er op de beurs in de Mechelse Nekker niet te zien maar we hebben het gecombineerd met een wandeling over het Dijlepad en dat is altijd de moeite.

Verborgen Parel

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Soms vraag je jezelf toch af waarom we altijd maar zo ver mogelijk op vakantie willen gaan terwijl het ook dichtbij huis soms zo mooi kan zijn. Vandaag hebben we nog eens vastgesteld dat er ook (heel) dichtbij soms verborgen pareltjes liggen.

Het pareltje dat wij vandaag hebben ontdekt ligt in Wespelaar. In deze deelgemeente van Haacht ligt immers het Arboretum Wespelaar. Dit 20 ha groot domein telt meer dan 2.200 verschillende soorten en variëteiten. 198 daarvan staan op de Rode Lijst van bedreigde planten;

Ze staan vooral bekend voor hun verzameling van Magnolia, Rhododendron en Acer (en dat is dan niet het merk van laptops maar wel de Esdoornfamilie). De collectie werd in 1985 gestart door Philippe de Spoelberch en wordt nu beheerd door de Stichting Arboretum Wespelaar. Het domein is open op woensdag en zondag, van 1 april tot 15 november, telkens van 10 u tot 17u. Toegang kost slechts 5 euro al zijn wij wel van plan om een jaarabonnement te nemen want dit bezoek smaakt naar meer. We moeten dit immers minstens één keer per seizoen bezoeken.

Heksenwandeling

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Een tijdje geleden zag ik in de Standaard Boekhandel een boekje liggen met als titel “Grensgevallen – wandelen op de taalgrens in de Vlaamse Ardennen”. In het boekje 5 knooppuntenwandelingen die de knooppunten van de Vlaamse Ardennen met die van het Pays des Collines met elkaar verbinden.

Eerst even Conny’s auto bij de garage gedropt en dan op weg naar Ronse meer bepaald naar het Muziekbos. Volgens de overlevering zou in dit bos in 1888 de naam Vlaamse Ardennen zijn bedacht door schrijver Omer Wattez en zijn vriend Pol De Mont.

Vertrekken deden we aan Bistro Boekzitting. Een koffietje vooraf was helaas niet mogelijk want de bistro was niet open. Dan maar verder richting taalgrens. Eenvoudig was dat niet. Een zwaar geaccidenteerd parcours met moeilijk begaanbare ondergrond. Je moest soms echt opletten om niet onderuit te gaan. Waarschijnlijk daarom dat we een paar pijltjes hebben gemist. Maar met mijn Garmin eTrex, de GoogleMaps van Conny en de (eerder onduidelijke) kaart in het boekje vonden we telkens het juiste pad terug.

Volgens het boekje zouden er in Ellezelles een massa aan cafés en restaurants zijn. Dat is ongetwijfeld waar maar probeer er op een maandag maar eens eentje te vinden dat open is. Gelukkig vonden we aan de kerk wel één café waar we iets konden drinken.

Ellezelles is trouwens bekend voor de jaarlijkse heksensabbat ter nagedachtenis van de heks Quintine de le Clisserie die daar in 1610 op de brandstapel is gezet. Het zou ook de plaats zijn waar op 1 april 1850 ene zeker Hercule Poirot werd geboren.

Via de Fiertel en Kapel Lorette die in 1676 in opdracht van Pastoor Christophe de la Tenre werd gebouwd wandelden we terug naar onze vertrekplaats in het Muziekbos. Bijna 15 km op de teller en ons terdege bewust van het feit dat het lang geleden was dat we nog een wandeling om te wandelen hebben gedaan.

De terugweg naar huis ging gelukkig behoorlijk vlot ondanks een passage over de Brusselse Ring tijdens de spits.

En daarmee is de kop van onze laatste week vakantie er ook af.