walkingwithluc

Vanmorgen was het even schrikken toen ik, vóór ik begon te werken, nog even de website van Het Laatste Nieuws opende. Jozef Van Hove is op 2 mei laatstleden overleden en wordt vandaag intieme kring begraven.

Wie is in Godsnaam Jozef van Hove ? Hij is misschien beter bekend onder zijn pseudoniem POM en is de geestelijke vader van Piet Pienter en Bert Bibber en dat is één van mijn favoriete stripreeksen.

 

 

POM is een generatiegenoot van Willy Vandersteen, Marc Sleen, Jef Nys en Bob De Moor maar zal bij het “grote publiek” waarschijnlijk veel minder bekend zijn. Dat komt onder andere door zijn halsstarrig weigeren om het Antwerps/Kempisch dat zijn geesteskinderen spreken te veranderen in Algemeen Nederlands (wat Nero, Jommeke en Suske & Wiske wel deden). Daarnaast was hij ook helemaal niet geïnteresseerd in commercieel succes. Hij heeft dan ook, integendeel tot Vandersteen, zijn ziel niet verkocht aan de hollanders.

Hij laat ons 49 verhalen na waarvan er 47 in boekvorm zijn verschenen. Misschien een tip voor de mensen van Brabantstrip vzw: er zijn nog twee verhalen die nooit verschenen zijn en die perfect zouden passen in de Fenix-collectie.

Wat me vooral aanspreekt bij Pienter en Bibber is het eerder genoemde taalgebruik maar vooral de humor. Beroemd zijn onder andere de grappige reclame- en verkiezingsaffiches op de achtergronden en de “kadertjes” met “nota”s van de auteur”. Hij trad ook wel eens zelf op in zijn strips. En Theo Flitser, journalist van “de Frut” is een kopie van POM.

POM was trouwens de eerste auteur waarvan ik collector’s items kocht. In 1984 werden de eerste twee verhalen van Pienter en Bibber (“Het vredeswapen” en “Het gestolen vredeswapen” uit 1951) door MAGNUM uitgegeven in een hardcoverversie in beperkte genummerde oplage (slechts duizend exemplaren). Ze kostten me toen 1.000 frank (25 euro) en dat was veel geld.

Hieronder nog één van mijn favoriete stroken:

 

 

Sommige mensen lopen graag in groep, anderen lopen graag alleen.

Zelf loop ik heel graag alleen maar anderzijds kan ik ook genieten van die gezellige “kletsloopjes” waarvoor ik elke week naar Lier rij. Tenminste, als het weer meezit.

Dat was gisteren helaas niet het geval. Toen ik me had omgekleed en klaar stond om in de auto te springen begon het behoorlijk hard te regenen. Even de buienradar geraadpleegd en er bleek voorlopig geen verbetering in zicht. Dan maar de wekelijkse afspraak afgezegd. Op zich niet zo erg maar door vakanties en dergelijke zal het pas juni zijn eer we opnieuw het jaagpad langs de Nete onveilig zullen maken.

Uiteindelijk heb ik gisteren van een halfuurtje droogte geprofiteerd om alsnog 4 km te gaan lopen … op mijn eentje. ’t Voelde toch anders aan. Ik heb nog geprobeerd om tegen mezelf te praten maar enerzijds ben ik niet zo’n vlotte prater als mijn loopbuddy en anderzijds bekijken de mensen je zo raar wanneer je tegen jezelf aan ’t praten bent.

 

 

Ik ben absoluut geen voetbalfan. Ik geef toe dat ik mijn (heel) jonge jaren wel eens een jaar met mijn vader naar alle thuismatchen van S.K. Lierse ben gaan kijken. Dat was nog de tijd van Walter Ceulemans, Jan Ceulemans, Hans Posthumus en dergelijke. Ik beschouw het een beetje als een jeugdzonde.

Sindsdien kan voetbal me dus niet echt boeien, al volg ik het wel in de krant. En ik moet toegeven dat één van mijn hoogtepunten uit al die jaren vakantie over het kanaal een voetbalmatch was. In Banbury, een dorpje van 200 inwoners en een gigantisch groot kasteel heb ik in 2000 de wedstrijd England v Germany gezien met een 1-0 overwinning voor de Engelsen. Zalige ervaring.

Waarom al dat gezever over voetbal ? Omdat er weer een WK zit aan te komen. Dat WK op zich laat me koud maar aangezien mijn favoriete frisdrank één van de hoofsponsors is betekent dat meestal een reeks van speciale blikjes in zowat alle deelnemende landen.

In België worden er, zowel in Coca Cola als in Coca Cola Zero, een reeks blikjes uitgebracht met afbeeldingen van Rode Duivels. De eerste twee heb ik vorige week gevonden (Hazard en Witsel).

 

 

Probleem is wel dat ik niet weet hoeveel verschillende blikjes er zullen worden uitgebracht. Dat wordt in ieder geval een leuke zoektocht. Ik vraag me ook af of er een blikje met Vincent Kompany zal bij zijn. Die wordt namelijk persoonlijk gesponsord door “die andere” cola. Het wordt ook uitkijken wat er in Engeland en Frankrijk te rapen zal vallen. Tijdens mijn bezoek aan Engeland is het WK nog volop aan de gang maar in september zijn ze het in Frankrijk misschien al vergeten ?

4 mei … ook gekend als Star Wars Day (“May the fourth” … heb je ‘m ?).

Jammer genoeg heb ik mijn Star Wars week eerder dit jaar al gehad:

• Maandag: Episode I – The Phantom Menace
• Dinsdag: Episode II – Attack of the Clones
• Woensdag: The Clone Wars (tekenfilms)
• Donderdag: Episode III – Revenge of the Sith
• Vrijdag: Episode IV – A New Hope
• Zaterdag: Episode V – The Empire Strikes Back
• Zondag: Episode VI – Return of the Jedi

Ik ga dan ook vandaag geen Star Wars film bekijken. Misschien zet ik wel één van de making of documentaires op.

Ik heb zelfs niet gelopen vandaag. Wel heb ik een 5km lange wandeling gemaakt in gezelschap van mijn ouders. Gedurende 5 km een rolstoel met passagier voortduwen leek me, na de fietstocht van gisteren, voldoende training voor vandaag. Halfweg zijn we gestopt in De Schranshoeve, de (gerestaureerde) boerderij waar Kardinaal Jozef Ernest Van Roey zijn jeugd heeft doorgebracht.

 

 

Tussen 2006 en 2012 was het een Roparuntraditie dat we, een dikke maand vóór de Roparun, in groep het Diamantpad liepen of fietsten. Enkel in 2008 (net het jaar waarin ik de Roparun heb gelopen) zijn we uitgeweken naar het Gentse om die laatste duurloop af te werken. Soms waren we zelfs met leden van drie teams onderweg (mijn eigen team, het team van ING en een bevriend team uit Nederland).

Sinds mijn overstap naar Team 234 in 2013 bestaat die traditie helaas niet meer. Maar vandaag heb ik toch het Diamantpad gefietst. Via een omweggetje langs Herentals en Bouwel naar Nijlen gereden en daar de draad van het Diamantpad opgepikt. Via Bevel (Kruiskesberg), Berlaar (Gestel) en Kessel ging het naar Lier. Van Lier dan via Kessel en Nijlen naar Grobbendonk waar ik ter hoogte van de Grensstraat het Diamantpad terug verliet. Omdat er in Grobbendonk nog wat te weinig kilometers op de teller stonden nog even een ommetje gemaakt via Eisterlee zodat ik via Pulle terug naar huis kon.

Uiteindelijk stonden er 62 km op de teller en daar had ik net iets minder dan 2u30 voor nodig. Al bij al nog een leuk gemiddelde van 25 km/u ondanks de wind die toch wel sterker aanwezig was dan het weerbericht had doen uitschijnen.

 

 

Terwijl het op sommige plaatsen in het land blijkbaar heel hard geregend heeft bleef het in Lier vanavond gelukkig droog. Met 17°C vrijwel windstil was het ook aangenaam loopweer.

Eergisteren kon mijn wekelijkse afspraak met loopbuddy Sally, door de schuld van Within Temptation immers niet doorgaan. Daarom hadden we vandaag afgesproken. We hebben ons, ondertussen klassiek geworden, parcours langs de spoorweg, Nete en Lispersteenweg gelopen maar dan wel ik wijzerzin in plaats van tegenwijzerzin.

En het klinkt bizar maar dat lijkt gemakkelijker te lopen. Nu ja, zo bizar is dat misschien niet want met het parcours van de Natuurloop in Lier heb ik dat ook. In ieder geval liep het vandaag lekker: 30 minuten gelopen en 4,4km afgelegd.

 

 

Niet te vatten.

Dat was het twintig jaar geleden niet. En dat is het nu eigenlijk nog altijd niet.

1 mei 1994, Grote Prijs Formule 1 van Monza. In de Tamburello bocht vliegt de beste formule 1 piloot aller tijden tegen een hoge snelheid uit de bocht. Wat iedereen eigenlijk al onmiddellijk weet wordt na de race officieel bevestigd: Ayrton Senna da Silva is overleden.

Formule 1 zal nooit meer hetzelfde zijn. En wat mij betreft zal er nooit een betere piloot meedoen. Er zijn er misschien die vaker wereldkampioen geworden zijn of zullen worden maar dat betekent niet dat ze betere piloten zijn.

20 jaar maar nog niet vergeten!

Trouwe lezers van deze blog weten dat ik “af en toe” al eens een concertje of festivalletje pleeg te bezoeken. Als ik het goed geteld heb dan heb ik de afgelopen 3 jaar negentig groepen aan ’t werk gezien.

Beginnen tellen vanaf mijn eerste echte concert is onbegonnen werk. Dat eerste concert was trouwens KISS in Vorst Nationaal op 21-09-1980. In het voorprogramma stond toen een beginnend Brits groepje genaamd Iron Maiden. Meester Verbiest, mijn leraar Biologie was toen een fervent concertganger (en concertfotograaf). Aangezien al mijn boeken en kaften vol hingen met foto’s van KISS had hij het briljante idee om te vragen of ik geen zin had om eens mee te gaan naar een concert. En of ik zin had !

Sindsdien is het eigenlijk niet meer gestopt. In de jaren ’80 waren het vooral hardrock concerten (KISS, Rainbow, Whitesnake, Deep Purple, Gillan, Judas Priest, Saxon, Girlschool) maar eigenlijk had ik toen al een gevarieerde smaak. Rock Werchter, Rock Torhout, Festivalcatraz in Zonhoven, Sjockfestival in Gierle en eigenlijk alle festivalletjes in de buurt …

Veel plezier gehad maar helaas ook onherstelbare gehoorschade. Oordopjes kenden wij niet en we stonden uiteraard graag zo dicht mogelijk bij het podium en de boxen. Ondertussen bezoek ik geen enkel concert meer zonder oordopjes maar ja …

Gisteren was het de beurt aan Within Temptation. De eerste keer dat ik hen zag was in de Gentse Vooruit in 2004. In 2012 volgde dan hun jubileumconcert in het Sportpaleis, tot op heden het allerbeste concert dat ik ooit zag (en aangezien ik al 10 keer KISS aan ’t werk zag wil dat wat zeggen). Vorig jaar mocht ik ze bewonderen op Suikerrock in Tienen.

De Lotto Arena was gisteren aardig volgelopen. Om 20u kregen we met Delain al een voorsmaakje van wat volgen zou. Ik had er nog nooit van gehoord maar ze vielen best mee.

Om 21u was het dan zo ver. Het concert was zoals verwacht heel goed. Maar de vorige keren waren ze toch beter. De stem van Sharon leek niet zo krachtig als andere keren. Ze leek heel vermoeid. Verbazend is dat niet als je weet dat dit het eenendertigste concert was op 2 maanden tijd. Maar ondanks dat was het toch 2 uur genieten. Dat moet het ook geweest zijn voor die twaalfjarige jongen die een nummertje mocht komen meespelen en zelfs een (heel sterke) gitaarsolo mocht geven. Dit alles in het kader van TV-programma dat binnenkort op ZAPP-TV te zien zal zijn.

 

 

 

Nummer 405 is vandaag toegekomen via de post! En nummer 405 is een zwarte Ford Model T Van, gefabriceerd door LLEDO.

 

 

LLEDO is trouwens een van de hoofdleveranciers van mijn collectie, na MATCHBOX, COCA COLA en EDOCAR.

Vandaag is ook een nieuwe zoektocht gestart. Deze keer zijn het geen autootjes of stripverhalen maar blikjes. Coca Cola heeft, naar aanleiding van het WK Voetbal in Brazilië namelijk besloten om een speciale reeks blikjes uit te brengen met daarop afbeeldingen van de Rode Duivels, zowel in Coca Cola als in Coca Cola Zero.

Axel Witsel is het eerste “slachtoffer”. Probleem is wel dat ik niet weet hoeveel verschillende blikjes er worden uitgebracht. Dan is het uiteraard moeilijk om te weten wanneer je ze allemaal hebt.

 

De eerste week vakantie van het jaar is weeral voorbij. Hoewel het vooral een werkvakantie was, is er toch ook nog wat gesport.

Vorige week zaterdag begonnen met een 5 kilometer joggen, op dinsdag het traditionele bezoekje aan Lier voor een halfuurtje joggen, gisteren 56 km gefietst en deze namiddag ook nog eens 6km gejogd.

De 56 km van gisteren zaten nog wel een beetje in de benen maar aan een rustig tempo lukte het wel. Ik vond het wel behoorlijk warm. Ik had dan ook wel (een beetje) medelijden met de deelnemers aan de 10 Miles in Antwerpen. Vooral die doortocht door de konijnenpijp op het einde kan voor “slachtoffers” zorgen.

Het jaar dat ik ze gelopen heb had ik het geluk om langs de zijkanten van de Waaslandtunnel te lopen. Daar was tenminste nog wat frisse lucht. In het midden van de tunnel was dat niet het geval. Het was toen ook een af- en aanrijden van ziekenwagens.

Dan ga ik toch liever rustig bij ons 6km in de kasteeldreef joggen.