walkingwithluc

Eigenlijk had de titel Scotland Music Show moeten zijn maar aangezien bijna de helft van de tijd werd besteed aan Ierse muziek en dans heb ik het zelf maar omgetoverd tot Celtic Music Show.

Of het nu Schots of Keltisch was speelt eigenlijk geen rol. Belangrijk was dat het fenomenaal goed was. Niet iedereen zal er van houden maar ik kan wel genieten van een vijftigtal doedelzakken. Het brengt mij onmiddellijk in vakantiesfeer.

Schotse en Ierse traditionals zoals Amazing Grace en Danny Boy werden afgewisseld met modernere muziek zoals Mull of Kintyre. We hebben de Schotse zwaarddans net zoals de klassieke Ierse dansen.

Amazing Grace was voor mij wel het absolute hoogtepunt. 5 minuten pure kippenvel.

Nog 2 weken en dan is het weer zover. Dan is het Pinksteren en begint het Roparunweekend, wat mezelf betreft al het 9^e Roparunweekend. Een weekend dat voor de meesten begint op zaterdag en eindigt op maandag. Voor mij begint het op vrijdag en duurt het tot dinsdag.

Of ik het niet beu word ? Ik moet toegeven dat het in 2012, na 4 jaar als teamcaptain, bijna zover was maar gelukkig was er vorig jaar iemand tekort in Team 234. Vorig jaar was het terug genieten en ik weet zeker dat het ook dit jaar weer heel plezant gaat worden.

Gisteren hebben we teammeeting gehad in Diegem. De belangrijkste zaken werden overlopen en ook werd de samenstelling van subteams bekend gemaakt. Ik zit in subteam B en dat is een gezonde mix van ervaren mensen en nieuwelingen. Na het afsluitende etentje in Zaventem leek het alsof we elkaar al jaren kenden. Ook de rolverdeling kwam aan bod. Ik heb het geluk van de doortochten in Zele en Ossendrecht te mogen meemaken (de eerste in het busje, de tweede op de fiets). Van mij mag het festijn dit weekend al beginnen.

 

 

 

In Antwerpen was het vandaag trouwens ook festijn, boekenfestijn dan. Vanavond, na ’t werk even een bezoekje gebracht. Ik had twee doelen : niet meer dan 50 euro uitgeven en geen boeken kopen die meer dan 5 euro kosten. Op 10 cent na is het eerste doel bereikt en op 2 boeken na is het tweede doel bereikt. Staan voortaan op het lijstje van nog te lezen boeken:

• Het boek der leugens – Brad Meltzer
• Dodelijke driften – Frank Tallis
• De afrekening – Nelson DeMille
• Het Boedapest protocol – Adam LeBor
• Donkerder dan middernacht – Salvo Sottile
• De duivelsmachine – Peter Dempf
• Levenslijn – Harlan Coben
• Vermist – Harlan Coben
• Ontwricht – Harlan Coben
• Duivelssonate – Alex van Galen
• Schaduwkant – Ruth Newman
• Fresh Kilss – Bill Loehfelm

Een recente road atlas van Britain and Ireland werd ook gekocht. Zeg nu zelf: 13 boeken voor 50,10 euro of 3,85 euro per boek … zo’n kans mag je toch niet laten liggen ?

 

 

Tot vorige week kende ik Myron Bolitar niet. Ik kende zelfs zijn geestelijke vader, Harlan Coben (op de foto links), niet. Nu ja, ik kende hem wel van naam en er liggen al een tijdje 2 boeken van hem op mijn “nog-te-lezen-stapel” maar daar liggen ze ondertussen nog altijd.

Tot ik onlangs ben ingegaan op een actie van ECI en ik de twee eerste verhalen rond Myron Bolitar voor een prikje kon kopen. Ik moet zeggen dat de eerste kennismaking met de ex-basketbalster, ex-FBI agent en nu sportmakelaar me goed bevallen is. Ook zijn “medewerker”, Windsor Horne Lockwood III a.k.a. Win, heeft zo zijn momenten.

In hèet eerste verhaal, Vals Spel, staat Myron op het punt een grote slag te slaan door Christian Steel, een rijzende ster in het American Football een contract te laten tekenen bij een grote profclub.

Dan krijgt Christian een telefoontje dat lijkt te komen van Kathy Culver, zijn ex-vriendin die al geruime tijd vermist is en waarvan iedereen denkt dat ze vermoord is. Kathy is trouwens de zus van schrijfster Jessica Culver, de ex-vriendin van Myron.

Myron probeert de waarheid te achterhalen en stuit op een beerput vol leugens, geheimen en een familietragedie.

“Vals Spel” leest heel vlot en is zo’n boek dat je soms doet hopen dat de trein vertraging oploopt omdat je denkt dat er enkele pagina’s verder iets belangrijks te gebeuren staat en je geen zin hebt om te wachten tot morgen. Het verhaal is spannend maar bevat ook de nodige humor.

Het was mijn eerste Bolitar-verhaal maar de andere 9 gaan zeker volgen. Aan nummer 2 begin ik trouwens morgen al. En als het een beetje meezit dan kan ik er vrijdag nog een paar op de kop tikken op het Boekenfestijn in Antwerpen.

Mocht dat niet zo zijn, dan kan ik er altijd wel enkele lenen in Peulis

De vraag waar ik al enkele dagen mee worstel is beantwoord! Ook Vincent Kompany staat op de blikjes doe Coca Cola uitbrengt naar aanleiding van dat voetbaltornooitje in Brazilië. Of ze daar bij die “andere cola” blij mee zijn weet ik niet maar hij staat bij mij in ieder geval op de kast.

Ondertussen heb ik negen spelers in Coca Cola Zero en één in Coca Cola. Probleem is wel dat nog steeds niet heb teruggevonden hoeveel blikjes er worden uitgegeven. In 1994 waren het er 14 (inclusief trainer).

Maar dat is nu net het leuke aan verzamelen, en dat geldt niet alleen voor mijn Coca Cola spullen maar ook voor mijn stripverhalen: het zoeken is vaak prettiger dan het hebben. Het dubbele gevoel dat je hebt wanneer je dat ene stripverhaal – dat al jaren op je lijstje staat – hebt gevonden. Enerzijds blij dat je het hebt, anderzijds een beetje triest omdat je niet meer hoeft te zoeken.

 

 

Goeie vrienden zullen we nooit worden. De meeste van mijn collega’s zien “ze” nochtans heel graag komen en dat kan wel eens voor “problemen” zorgen. Ik hou “ze” liever buiten, zij hebben niet liever dat “ze” binnenkomt.

“Ze” is natuurlijk de zon. Gisteren was ik vergeten om zonnecrème te smeren en was ik lichtjes verbrand. Vandaag is er nog een beetje rood bijgekomen ondanks het feit dat ik wel gesmeerd had.

Deze voormiddag ben ik even gaan lopen. Vier kilometer gelopen op minder dan 26 minuten. Dat komt overeen met een gemiddelde snelheid van 9,4 km/u. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat er tussen km 2 en 3 een minuutje gerust werd en dat dit ook tussen km 3 en 4 het geval was. Het was ondanks het vroege uur toch behoorlijk warm ook al liep ik meestal onder bomen. Het looptochtje heeft me trouwens ook nog een blikje voor de collectie opgeleverd. Ik zag langs de kant een Coca Cola blikje met Steven Defour liggen. Het eerste “niet-Zero” blikje. Uiteraard nam ik het mee. Fijn gelopen, extra blikje en natuurvervuiling tegengegaan. Geslaagde voormiddag.

Deze namiddag dan nog eens op pad geweest met vader (in de rolstoel) en moeder. Deze keer had ik me wel voorbereid en zonnecrème gesmeerd (al bleek achteraf dat ik niet genoeg gesmeerd had). We hebben 7,5 km afgelegd, twee terrasjes gedaan en enkele “oude bekenden” tegengekomen. Missie geslaagd dus.

Ik heb wel vastgesteld dat mijn fietsgps die ik ook gebruik bij wandelingen niet graag wandelt. Het kan ook zijn dat Endomondo er last van heeft. Vorige week tijdens de Roparunwandeling verdwenen er bij het opladen ook al enkele kilometers, vandaag was dat weer het geval. Op de GPS stond 7,5 km, als ik het manueel uitteken dan kom ik op dezelfde afstand uit maar als ik de route inlees via Endomondo dan komt er 5,2 km. Heel bizar.

Hoe dom kun je zijn ? Als ik naar mijn armen kijk dan kan ik behoorlijk dom zijn.

Na een voormiddag ergernis in de supermarkten heb ik m’n Giant van de haak gehaald en ben ik er op uit getrokken om een toertje te fietsen. Vertrokken richting Herentals en dan via Bouwel naar het Diamantpad. In Berlaar een kleine afwijking gevolgd en het jaagpad langs de Nete gevolgd in plaats van de Bartstraat in Kessel. Toen ik in Lier aan het “keerpunt” was stonden er 35 km op de teller en die waren behoorlijk vlot gegaan (gemiddeld 26 km/u).

De terugweg ging iets minder vlot. Er stond namelijk een behoorlijke tegenwind. Na 2u15 fietsen had ik 57 km afgelegd.

 

 

Daar is toch niets doms aan hoor ik jullie denken. Aan het fietsen op zich was inderdaad niets doms. Wat was dan wel dom ? Geen zonnecrème smeren … dat was dom, heel dom. Ik weet dat ik niet goed tegen de zon kan. Ik verbrand zelfs al wanneer ik naar een TV-documentaire over de zon zit te kijken. En dan, de eerste keer in de zon fietsen met korte mouwen en mijn armen hebben de kleur van pasgekookte kreeft (uiteraard na verdoving).

Toch is er ook nog positief nieuws te melden. Het ergerlijke tripje langs 3 supermarkten heeft me drie nieuwe spelers opgeleverd in de Coca Cola Zero reeks : Daniel Van Buyten, Kevin De Bruyne en Thibaut Courtois. Nog vier spelers en ik heb een elftal. Jammer genoeg weet ik niet welke spelers nog ontbreken.

 

 

Vóór je iets koopt moet je eigenlijk goed lezen wat je koopt. Anders zou je wel eens bedrogen kunnen uitvallen.

Ik had vorige week NIET goed gelezen toen ik via Ebay een Ford Sedan Delivery uit 1940 kocht. Toen de postbode vandaag een pakketje afleverde was ik behoorlijk verrast door de afmetingen van het pakje. Dat voldeed helemaal niet aan de verwachtingen.

Ik had een pakje verwacht van zo’n 10 cm lang en 5 cm hoog. Wat had de man bij ? Zo’n doos waar 5 pakken van 500 A4-pagina’s in passen. Dat leek me nogal overdreven voor een autootje van amper 8 à 9 cm lang.

Blijkt dat ik een kleinigheidje gemist heb. Achter de omschrijving van de auto stond namelijk ook de schaal en die is 1/24 terwijl ik meestal 1/43 koop. De kostprijs was wel vrij scherp voor een schaal 1/43 maar ik vond ‘m zo mooi dat ik na lang twijfelen toch toegehapt heb.

Achteraf gezien viel die prijs dus best mee, het is zelfs een koopje geworden.

 

 

Blasco Jiménez is in tegenstelling tot Moussa Dembele en Nacer Chadli (de voetballers die ik vandaag op een blikje Coca Cola Zero heb gevonden) geen voetballer. Wie is Blasco Jiménez dan wel ?

Blasco Jiménez is een pelgrim die, in het gezelschap van drie andere pelgrims op weg is naar Santiago de Compostella in het begin van de 13^e eeuw. Blasco gaat gedrukt onder zijn zondige verleden en vertelt op de tocht zijn levensgeschiedenis.

Als achtjarige weet Blasco, moederloze zoon van een arme geitenhoeder het medelijden te wekken van don Bricio, de machtige aartsdeken van Ávila. Don Bricio maakt hem tot beschermeling en voedt hem op tot geestelijke.

Blasco heeft echter een zwak karakter en bezwijkt alsmaar vaker voor wat we tegenwoordig the dark side zouden noemen. Dan rukken de Moren uit het Zuiden op naar het Noorden en begint er een tijd van oorlog. Don Bricio wordt gewijd tot bisschop van Ambrosía en na enkele jaren benoemt hij Blaco tot vestingheer van zijn stad. Als Don Bricio op “bezinning” trekt laat Blasco zich weer verleiden en geraakt hij weer op het verkeerde pad.

Hij gaat zelfs zo ver dat hij Ambrosía uitlevert aan de Moren en hij wordt veroordeeld tot de dood wegens hoogverraad. Weer is het don Bricio die hem redt. Toch weigert Blasco hardnekkig zijn lesje te leren en pas later, veel later, na veel omzwervingen en ontberingen zal hij eindelijk tot bezinning komen …

Het boek “De Ziel van de Stad” is een historische roman van Jesús Sánchez Adalid. Het is een prachtig verhaal dat de mooi beeld schetst van het Spanje uit de 13^e eeuw. De tijd dat Spanje voor een groot deel Moors was en Sevilla de hoofdstad was van Al-Andalus tot de Almohaden door het Christelijke Spaanse leger werd verdreven. Een aanrader voor fans van historische romans.

 

 

Het is moederdag (ook al is het niet de echte) en wat blijkt … ik ben inderdaad moe.

Net als gisteren was ik weer vroeg wakker en net als gisteren heb ik heb ik maar besloten om mijn loopkledij aan te doen en een toertje te gaan joggen. Als ik daar maar geen gewoonte van maak. Om 8u gestart en 36 minuten later stonden er 5,20 km op de teller.

 

 

Na een verkwikkende douche begonnen met de voorbereidingen voor het middagmaal en terwijl de gratin dauphinois in de oven stond even snel heen en weer naar de bloemenwinkel. Want het mag dan wel de “onechte” moederdag zijn (de enige echte is op 15 augustus !), dat betekent niet dat moeder geen bloemen verdiend hè ?

Na het eten vertrok ik dan richting Baal waar ik had afgesproken met Eric en Carine om de 11km te wandelen tijdens de Roparun Wandel- en Fietsdag. In Baal geraken bleek niet zo eenvoudig. Net als in de helft van Vlaanderen waren ze daar ook aan ’t werken en waren er straten opengebroken, uiteraard net die straten waar ik van Lucie (van TomTom) zei dat ik moest indraaien.

Om twee uur begonnen we aan onze wandeling die geen 11 maar 11,8 km bleek te zijn. Uiteindelijk stonden er 13,2 km op de GPS (maar ik ben pas beginnen opnemen toen we al een kilometer onderweg waren. We waren dan ook vrij moe we terug aan het vertrek stonden en konden genieten van een smakelijke BBQ.

 

 

Met twee looptochtjes, een fikse wandeling en een namiddagje teambuilding heb ik een vrij actief weekend gehad.

Wat doe je wanneer je op een zaterdagochtend om 7u al klaarwakker bent ? Dan heb je twee mogelijkheden: je probeert terug in te slapen om 1 of 2 uur later vermoeider wakker te worden of … je doet je loopkleren aan en je gaat een toertje lopen.

Te vaak kies ik voor de eerste optie, vandaag koos ik voor de tweede optie. Daardoor was ik om kwart voor acht al op weg naar onze mooie kasteeldreven. Er viel regen maar die deerde me niet. Integendeel zelfs, ik vond het zalig weer om in te lopen. En het ging ook behoorlijk vlotjes. Net geen drie kwartier gelopen om 6,3 km af te leggen. Tempo van 6:55 min/km. Meer moet dat niet zijn. Na het kleddernatte loopje was het dan genieten van een warm bad en kon ik me klaarmaken voor de hoofdbrok van de dag : de VIVIUM Process and Change Management Life teambuilding.

 

 

Toen we nog ING Insurance waren kregen we daarvoor van het bedrijf een budget. Tegenwoordig is dat niet meer het geval maar dat weerhoudt ons er niet van om elk jaar minstens één teamactiviteit te doen … in onze vrije tijd en op eigen kosten. Soms is dat een BBQ, soms een “bedevaart” naar Scherpenheuvel met de collega’s van IT en soms is dat een echte teambuilding.

Om één of andere reden kijken de collega’s altijd naar mij als er zoiets moet georganiseerd worden. Dit jaar viel de keuze op Het slimste team. Plaats van afspraak : de terreinen van LOCAT Events in Kasterlee. Op het programma: een GPS-spel op en rond de Kabouterberg, een ludieke kwis, boogschieten, toren van Hanoi, blind vier op een rij en om af te sluiten een onbegrijpelijk spel met koorden. Er was uiteindelijk een winnaar en een verliezer maar op zich was dat niet belangrijk. De dag werd afgesloten met een heel smakelijk etentje in De Nieuwe Bosrand in Kasterlee.

 

 

Het weer zat niet altijd mee maar we hebben ons goed geamuseerd. Hopelijk zit het weer morgen na de middag iets beter mee en ga ik me even goed amuseren. Dan staat namelijk de Roparunwandel- en fietsdag in Tremelo op het programma. Ik ga voor de 11km wandeling om dan te kunnen genieten van de BBQ. En wie weet … misschien zit er ook weer een ochtendloopje in.