walkingwithluc

Nottingham, eind 12^e eeuw. De jonge Alan Dale wordt betrapt op het stelen van een pastei. De meedogenloze schout van Nottingham, Sir Ralph Murdoc kent daar maar één straf voor: eraf me die hand.

Alan slaagt er echter in te ontsnappen en wordt door zijn moeder naar de bossen van Sherwood gebracht. Daar heerst immers Robert Odo, Lord of the Forrest en in de volksmond beter bekend als Robin Hood.

Robin leidt een leger van vogelvrijen. Sommigen zijn bedreven boogschutters, anderen kunnen als geen ander met een paard overweg en nog anderen zijn uitmuntende zwaardvechters. Samen vormen ze een leger dat onvoorwaardelijke trouw aan Robin hebben gezworen .

Tot de naaste kring van Robin behoren onder andere de blonde John, vanwege zijn reusachtige gestalte ook wel Little John genoemd, Broeder Tuck, een gewezen soldaat die monnik is geworden en Hugh Odo, de oudere broer van Robin.

Hun uitvalsbasis is de hofstede van Thangbrand, diep verscholen in het woud. Daar krijgen de nieuwelingen, waaronder Alan Dale, een grondige training. Ze krijgen er ook bezoek van Marie-Anne van Locksley, de verloofde van Robin. Zolang Robin een vrijbuiter is kan er van een huwelijk uiteraard geen sprake zijn.

Wanneer Thangbrand’s hofstede wordt overvallen en bijna iedereen wordt vermoord, wordt het duidelijk dat er een verrader rondloopt. Uiteindelijk komt het tot een ontknoping aan de burcht van Linden Lea.

In Vogelvrij vertelt Angus Donald het verhaal van Robin Hood maar wel op een heel originele manier. Er is geen sprake van Richard Leeuwenhart en zijn broer Prins John. Het gaat wel over een vrijbuiter die er alles zal aan doen om onrecht te bestrijden maar die tegelijkertijd ook keihard is voor zijn mannen. Informanten verliezen hun tong, verraders hun hoofd, tegenstanders worden soms gruwelijk ter dood gebracht. Heel wat anders dan Erroll Flynn, Kevin Costner of Russell Crowe.

Ik heb er in ieder geval van genoten.

Er is maar één probleem. “Vogelvrij” blijkt het eerste boek uit een reeks te zijn. Er volgen nog minstens 7 andere boeken en 3 novelles. Op zich is dat niet erg maar in vind in het Nederlands enkel nummers 2 en 3 uit de reeks maar dan enkel als e-book. Ik zal dus via Amazon moeten gaan vrees is.

De weersvoorspellingen zijn ook niet meer wat ze zijn geweest.

Ik was klaar om een hele dag vanachter het raam te zitten staren naar het slechte weer buiten. Wat kreeg ik te zien? Wolken en af en toe een (flink) streepje zon.

Mijn wandeling had ik gisteren al gehad maar het was toch te goed om binnen te blijven.

Daarom maar de loopschoenen aangetrokken en een halfuurtje gaan joggen. Er stond wel behoorlijk wat wind maar omdat ik meestal tussen de bomen loop had ik daar weinig of geen last van.

Waar ik wel last van had was de smerige en stinkende rook die tegenwoordig uit al die schoorstenen komt. De laatste tijd al eens door een woonwijk gewandeld? Dat pakt dus echt op uwen adem hè. En het is niet omdat ik ondertussen al 6 weken rookvrij ben dat ik er last van heb. Ik had dat daarvoor ook al.

Toch weer 4,44 km kunnen toevoegen aan het totaal.

De weersvoorspellingen voor morgen zijn niet al te best. Mijn wandelbuddy had gisteren al afgezegd. Waarom dan vandaag niet gaan wandelen? Voor vandaag werd er immers beter weer voorzien. Bovendien moest ik nog een paar zaken van de Lidl hebben. Die van Lille ligt op zo’n 7 km van de deur. Heen en terug zou dat via de wandelknooppunten ergens tussen 15 en 16 km moeten geven.

Even zag het er wel naar uit dat er helemaal niet gewandeld zou worden. Vanochtend vroeg ben ik immers op een onprettige manier gewekt door een kramp die in mijn kuit schoot. Nu ja, hij schoot er niet echt helemaal in maar wel genoeg om even heel veel pijn te hebben. Gelukkig niet genoeg om de rest van de dag rond te huppelen op één been.

Enfin, na ’t middageten met een lege rugzak naar Lille vertrokken, boodschappen gedaan en met 5kg boodschappen in de rugzak terug naar Vorselaar. Alles samen goed voor 15,50 km, 2u40 wandeltijd en zo’n 20 minuten winkeltijd.

Het stevige tempo en de gevulde rugzak laten zich nu wel voelen maar zoals ze zeggen “No Pain, No Gain”. Nog 16 weken tot de Zotte 50.

Het is gelukt !

Mijn jaarlijkse “grote” vakantie is geboekt. Na de Schotse Highlands vorig jaar trek ik dit jaar naar Snowdonia en vooral naar de Brecon Beacons in Wales. Op het programma? Wandelen … veel wandelen.

Even zag het er naar uit dat het niet ging lukken. De eerste 4 nachten zou ik doorbrengen in het noorden, de laatste 5 nachten in het centrum van Wales. Wanneer ik mijn bestelling doorgeef aan mijn reisconsulente Mandy van Carlsson Wagon Lits (ja ja … ik boek mijn vakanties nog via een reisbureau !), dan geef ik meestal een 1^ste keuze en een 2^de keuze hotel door voor elke bestemming. Omdat het toch al jaren lukt om mijn 1^ste keuze te boeken besloot ik dit jaar om gewoon voor elke bestemming 1 hotel door te geven.

Je kan het al raden. Net nu was mijn 1^ste keuze voor Snowdonia niet beschikbaar. Alternatief hotel uit de lijst kiezen dus. Veel keuze was er niet voor het noorden van Wales maar ik vond toch 3 hotels. Uiteindelijk is het de derde keuze geworden.

En zo zal ik in september dus eerst vier dagen overnachten in The Lodge in Conwy en 5 nachten in het Castle Hotel in Brecon.

Nog 7 maanden aftellen !

Na een volledig uitgeregend weekend (toch zo goed als), was ik blij dat het deze namiddag en deze avond even een beetje beter was.

Rond kwart over zes kreeg ik al een ongerust SMS-je : “het gaat toch door vanavond hè?”. Onmiddellijk een geruststellend berichtje teruggestuurd dat als het aan mij zou liggen zeker wel zou doorgaan.

En zo vertrokken we rond half acht voor ons wekelijks tochtje via de Lispersteenweg, Hagenbroeksesteenweg, Mallekotstraat en de Eeuwfeestlaan. Het ging niet snel maar wel constant. Trouwens onder een mooie sterrenhemel.

4 kilometer op een half uur. Meer moet dat niet zijn.

De weersvoorspellingen voor het komende weekend zijn niet al te best. Als je dan op donderdag een dagje vrij neemt om met de auto van je moeder eerst naar de garage voor het jaarlijkse onderhoud en daarna naar de autokeuring te gaan, dan maak je van de gelegenheid gebruik om een mooie wandeling te maken.

Het weer zat alvast heel erg mee. De wandeling zelf had ik uitgestippeld via http://www.wandelknooppunt.be/. Terwijl de mecaniciens aan de auto werkten vertrok ik van Sint-Antonius-Zoersel richting abdij van Westmalle. Van Westmalle ging het naar het Boshuisje in Zoersel om dan terug naar Sint-Antonius te gaan.

Ik heb uiteindelijk 16,3 km gedaan. Ondertussen had de auto zijn check-up gehad en met succes want een halfuurtje later reed ik met een groen keuringsbewijs terug naar huis. Aangename snipperdag dus.

Meer foto’s op Facebook: Klik Hier

Jan Beukels, Johan Beukelszoon, Johann Bockelson, Jan van Leyden, Jan van Leiden … Allemaal verschillende namen voor één persoon die ik hierna gewoon Jan ga noemen.

Jan werd geboren in Leiden in 1509 als bastaardzoon van Beukel Gerritsz en Alijdgen (Alit) Jansdochter. Als zevenjarige wil hij, na het zien van de processie op Palmzondag gaan bakker of metselaar of boer worden zoals zijn klasgenootjes. Neen, Jan wilde “Kristus” worden.

Hij krijgt een opleiding als kleermaker maar op jonge leeftijd raakt hij bevriend met “Sir Herbert”. Deze kan hem overtuigen om zijn erfdeel op te eisen bij zijn vader en samen met hem naar Londen te trekken. Zijn “goede vriend” blijkt echter een oplichter te zijn en al snel is Jan blut.

Na omzwervingen in onder andere Portugal komt hij in Münster terecht. Daar leert hij de wederdopers kennen. Zij stellen dat alleen volwassenen kunnen beslissen of ze gedoopt willen worden. In 1533 keer Jan terug naar Leiden waar hij de wederdoper Jan Matthijs leert kennen en hij zich ook laat wederdopen.

Hij trekt terug naar Münster en nam samen met de wederdopers de stad in handen. De verdreven bisschop Waldeck belegert de stad Münster die werd omgedoopt tot Koninkrijk Sion. Tijdens de belegering roept Jan zichzelf uit tot koning en met hulp van zijn twaalf apostelen leidt Jan een echt schrikbewind. Ter voorbereiding op de vermeende naderende apocalyps liet hij alle boeken behalve de Bijbel verbranden. Geld werd afgeschaft en polygamie en gemeenschap van goederen werden ingevoerd.

Na een beleg van 15 maanden konden de troepen van de bisschop, dankzij verraad de volledig verwoeste stad terug innemen. Jan wordt als een kermisattractie doorheen het land gevoerd. Op 22 januari 1536 wordt hij samen met zijn scherprechter Berend Knipperdolling en apostel Berend Krechting doodgemarteld tijdens een publieke executie. Hun lichamen worden in drie kooien aan de kerktoren gehangen tot hun lichamen vergaan. (de kooien hangen trouwens nog steeds aan de kerktoren).

Het leven van Jan van Leiden wordt door Oostenrijker Robert Schneider op een heel onderhoudende manier verteld in het boek “Jan Van Leiden – het turbulente leven van de koning van de Wederdopers”. Een absolute aanraders voor liefhebbers van geschiedenis of van historische romans. Soms humoristisch, soms satirisch en soms gruwelijk maar altijd interessant. Zoals de Münchner Merkur zegt : “een prachtige zedenschets”.

Ook mijn volgende boek brengt me naar het verleden, meer bepaald naar de streek rond Nottingham in de twaalfde eeuw. Daar sluit een jonge Alan Dale zich aan bij de bende van Robin Oho, beter bekend als Robin Hood, meester van Sherwood.

Gisteren ben ik nog gewoon in Vorselaar gaan slapen. Vanochtend ben ik opgestaan in de aangenaamste gemeente van Vlaanderen.

Het stond in de krant dus het zal wel waar zijn zeker?

Het Nieuwsblad heeft nog eens in heel Vlaanderen gepeild naar hun gevoelens over hun dorp of stad.

Blijkt dat mijn dorpsgenoten, net als ikzelf trouwens het niet alleen aangenaam wonen vinden (score 9,2 op 10) maar dat ze er ook nog bijzonder fier op zijn (score 9 op 10). De gemiddelde score voor Vlaanderen is trouwens 7,7 op 10 (http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20160124_02087374) .

Het IS hier natuurlijk ook prettig wonen al kan ik niet echt vergelijken aangezien ik nooit ergens anders heb gewoond. Er blijken 100 verenigingen te zijn in ons dorp. Verenigingen die altijd wel iets organiseren. Het gemeentebestuur doet ook zijn best om geregeld iets te organiseren. We hebben ook elk jaar één of meerdere wielerwedstrijden, een veldrit en enkele joggings.

Kortom … Vorselaar leeft en ik ben toch blij dat ik er ook mag leven.

Eén van mijn favoriete groenten is witloof. Of het nu rauw is, of gestoofd, of opgerold in hesp en gegratineerd in de oven … het maakt niet uit. Witloof is altijd lekker.

Als er dan in Schriek een Witloofwandeling wordt georganiseerd, dan kan ik niet anders dan naar ginder rijden hè?

Na het middageten (er stond witloof op het menu … echt waar !), vertrok ik richting Schriek. Dat is tegenwoordig niet zo eenvoudig. Werken in Itegem, werken in Heist Goor … het zijn dit jaar toch geen gemeenteraadsverkiezingen hè?

De wandeling op zich was vrij mooi maar wel modderig. Koud was het zeker niet; Na 2u18 wandelen stonden er 11 km op de teller. Samen met de verplaatsing van mijn parkeerplaats naar de start en terug waren het er eigenlijk twaalf.

Ik heb de wandeling van afgelopen zondag precies toch niet zo goed verteerd.

De wekelijkse 4,3 km in Lier ging helemaal niet soepel. Joggen of lopen heeft bij mijn nooit om snelheid gedraaid maar 7:50 min/km vind zelfs ik veel te traag. Dat zou toch op z’n minst rond de 7:30 moeten liggen maar nog beter rond de 7:00.

Ik wijt het wel aan de moeilijke omstandigheden van zondag want in principe zou ik geen last mogen hebben van 20km. Als je echter geen enkele kilometer echt kunt doorstappen dan moet dat wel z’n sporen nalaten.

Nu ja, volgende keer beter maar. De teller staat deze maand al op 37,25 km wandelen en 13,25 km joggen. In principe komt daar nog zo’n 25 km wandelen en 4,25 km joggen bij en dat zou me een mooi maandresultaat moeten geven.