walkingwithluc

Hopelijk waren ze bij de KWB in Nijlen niet te ongerust. Ik was immers van plan om daar vandaag te gaan wandelen maar ze hebben me er niet gezien.

Gezien de situatie op de weg vond ik het beter om de verplaatsing niet te maken, zeker niet omdat er op een kleine kilometer van mijn deur ook een wandeling werd georganiseerd. Weliswaar geen KWB-wandeling maar toch een wandeling.

Elk jaar komen de Bosgeuzen Voorkempen naar Vorselaar om hun wandeling te organiseren. Wat afstanden betreft keuze genoeg : 6 km, 11 km, 15 km, 19 km, 24 km of 27km. Ik koos voor de 19km zodat ik, met de heen- en terugtocht op een dikke 20km zou uitkomen.

Toen ik om 8u de deur achter me dichtdeed was het al snel duidelijk dat ik er goed had aan gedaan om niet naar Nijlen te rijden. Het was op sommige plekken spiegelglad.

Om kwart over acht was ik in geschreven en kon ik beginnen aan mijn tocht. We vertrokken door de dreef richting Kasteel De Borrekens. Aan de eerste controlepost op ’t Vispluk heb ik gewoon kaart lagen afstempelen. Er stonden pas 2,5km op de teller. Nog veel te vroeg voor een pauze.

Even verder sloegen we rechts af op een brede zandweg. Die was zo mogelijk nog moeilijker te bewandelen. De afgelopen dagen waren er diepe tractorsporen gevormd en die waren uiteraard stijfbevroren. Niet simpel om over te wandelen.

Deze weg bracht ons naar Lille. In Lille was ik even onoplettend en geraakte ik van het parcours af. Hierdoor heb ik een kleine anderhalve kilometer meer gedaan dan voorzien. Ik heb echter ook de deelnemers aan de Sint-Antoniuszegening in Lille zich klaar zien maken. Tientallen tractoren, de ene al mooier opgeblinkt dan de andere, een flinke groep ruiters te paard of zelfs met de koets en de volledige hondenclub stonden klaar om in processie naar de kerk te gaan.

In Lille was ook de tweede controlepost. Tijd om een paar sandwiches te eten en een goeie warme choco te drinken. Via Poederlee en de Zittaart ging het terug richting Vispluk. Ook deze keer liet ik de controlepost voor wat hij was wegens te dichtbij de finish en teveel volk (ook de andere afstanden passeerden daar).

Uiteindelijk had ik na bijna 4 uur wandelen 20,50 km op mijn teller. Met de “verplaatsing” erbij kwam ik uit op 22,25 km. Niet slecht voor een zondagvoormiddag. Ik ga het morgen wel voelen. Door de soms harde, soms gladde, soms glibberige ondergrond was het vaak moeilijk stappen.

Enfin, alweer een stapje dichter bij de Zotte 50 van Gheel!

Foto’s bekijken ? Klik op deze link Foto album Facebook

 

 

Ja, ik weet het. Het is nog lang geen lente dus waarom nu al beginnen over een nieuw geluid? Wel, dat geluid zou er wel moeten zijn tegen dat de lente daar is.

De afgelopen avonden heb ik namelijk uren en uren zitten configureren op de website van Ford. Ik vond dat mijn (nochtans trouwe) Focus Econetic na 7 jaar wel aan vervanging toe was. Het voordeel dat ik destijds had bij de aankoop van een diesel begint stilaan te verdwijnen. En natuurlijk speelt ook de Seven Year Itch mee. De enige auto waar ik langer mee gereden heb is mijn Fiesta Sport.

Configureren dus. Kies ik voor de Ambiente, de Trend of de Titanium? Wat kost het meer wanneer ik die optie neem? Of zou ik die andere optie nemen? Welke kleur staat me wel en niet aan? Lichtmetalen velgen of ijzeren velgen? En ook belangrijk: hoe financier ik hem?

Uiteindelijk kwam ik uit op drie keuzes: de strictly basic versie, de luxurious versie en de sporty versie. Met die drie berekeningen zou ik dan naar garages gaan en zien wat ze er nog van af zouden doen.

Vandaag was de eerste garage aan de beurt; G.V.K. in Zoersel waar ik werd ontvangen door Joeri. Mijn drie keuzes laten zien en dan hem “zijn ding” laten doen. Hij begon met de sporty version. Even gaan kijken naar de toestand van mijn oude auto, wat cijfers in de computer getikt en toen hij zijn eindbedrag liet zien wist ik het al. Hij zou geen verdere berekeningen moeten maken. Ik zou evenmin naar andere garages gaan.

Eigenlijk wist ik het al toen mijn sporty versie voor de eerste keer zag. Ik had hetzelfde destijds met mijn Fiesta Sport. Je vecht nog wel een beetje tegen en doet alsof er nog andere kanshebbers zijn maar dat is maar schijn.

En zo zal ik, als alles meezit, binnen een tiental weken niet langer in een, eerder saaie, grijszilveren Focus rondrijden maar in een gitzwarte, met enkele rode accenten, Ford Focus Black Edition rondrijden. En ik weet nu al dat ik er van zal genieten.

Wat is gokken? Volgens Van Dale is het “een spel spelen om geld” of “in het wilde weg raden”.

Volgens mij is gokken ook een “Early-Bird-Combi-Ticket” voor de 30^ste editie van Suikerrock 2016 kopen wanneer er nog geen enkele groep bekend is gemaakt. Voor 80 euro (voor de drie dagen!!) ben k wel bereid het risico te nemen, ondanks het feit dat ik Suikerrock nog maar sinds 2012 bezoek.

Ze hebben me de afgelopen 4 edities immers nog nooit in de steek gelaten. Vele grote namen zijn op die korte tijd de revue gepasseerd: ZZ Top, Status Quo, Alice Cooper, Within Temptation, Texas, Joe Cocker, Sting, Kaiser Chiefs, Golden Earring, The Scabs, Madness, Simple Minds, Novastar, Yevgueni, Clouseau en natuurlijk … K3!!!!!

Ik heb er ook een flink aantal nieuwe namen leren kennen: Sweet Savage, Spoil Engine, My Jerusalem, Gabrielle Aplin, Nina Nesbitt en Charlie Winston.

Ook dit jaar werd mijn vertrouwen niet geschaad. Vandaag is immers de eerste naam bekend gemaakt en het is geen kleine naam. Niemand minder dan DEEP PURPLE zal de eerste festivaldag afsluiten. En laat dat nu net één van mijn favoriete groepen zijn, samen met al hun afgeleiden zoals daar zijn Gillan, Whitesnake en uiteraard Ritchie Blackmore’s Rainbow.

Elke naam die ze nu nog bekend maken is gewoon een bonus. Ik ben alvast begonnen met aftellen.

Even dacht ik dat “hij” me in de steek zou laten. Maar toch niet. “Hij” zat er boenk op.

“Hij” is natuurlijk de buienradar. Deze namiddag gaf hij droog weer tussen zeven en acht. Toen ik rond 18u nog eens keek, gaf hij regen maar tussen half acht en acht zou het toch voornamelijk droog blijven.

Omdat ik na twee zware dagen op ’t werk echt wel behoefte had aan een “uitje” ben ik, ondanks de regen, naar Lier gereden. Die regen was bij ons nog licht, ter hoogte van de Nijlensesteenweg in Broechem viel het met bakken uit de hemel.

Zou ik toch een slechte beslissing hebben genomen? Wim, echtgenoot van loopbuddy Sally, verklaarde ons in ieder geval gek. Met zo’n weer gaan lopen ? Daar moet ge wel gek voor zijn.

Met uitzondering van die eerste minuut en die paar druppels aan de het kruispunt met de Antwerpsesteenweg hebben we nochtans droog gelopen. Nu ja, droog is relatief want de plassen waren niet te ontwijken. Natte schoenen hadden we dus toch.

Maar we hebben het weeral gehad ook al liep het voor geen meter. Ik had niet anders verwacht maar ik ben toch blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt.

Na het lopen, op weg naar huis, had ik trouwens weer zo’n “goesting-moment”. Zo’n moment waarop ik echt veel zin heb in een sigaret. Meestal gaat de rookstop, die in zijn derde week zit, zonder problemen. Zelfs die ochtendsigaret mis ik niet. Ik heb geen nood noch behoefte aan een sigaret. Maar de goesting ? Die blijft. Of die goesting ooit weg zal gaan? Ik hoop het wel. Zolang het echter bij goesting blijft en ik “neen” kan blijven zeggen, zit ik safe.

’t Is zondag. De zon schijnt al waait er een schrale en frisse wind.

Wat doe je dan ?

Ga je in de zetel zitten om een landgenoot zilver op het EK Allround schaatsen te zien halen of om enkele streekgenoten te zien winnen op het Belgisch Kampioenschap veldrijden in Lille ?

Geen van beiden.

Je stapt in de auto en je rijd naar Hulshout. Daar ga je naar het Parochiecentrum St.-Mattheus en je schrijft je in voor de Herenbossenwandeling van de lokale KWB.

Om twee uur was mijn wandelbuddy er ook en konden we vertrekken voor een wandeling van 9km. We zaten al snel aan de Grote Nete en de Herenbossen zelf natuurlijk. Een heel mooie wandeling doorheen rustig natuurgebied. Hier en daar wel wat drassig, modderig of glibberig maar niet onoverkomelijk.

Het weer zat ook mee. Enkel de laatste kilometer hebben we wat regen gehad. Te weinig om nat van te worden maar teveel om droog te blijven. Maar niet genoeg om een gezellige wandelnamiddag te verpesten.

Toen ik begon met de Start-to-run, lang geleden in 2007, had ik maar één doel: na jaren van sportieve inactiviteit terug een beetje sportiever worden. Na 10 weken nam ik deel aan mijn eerste wedstrijd: de 4,7 kilometer op de 10 Miles van Antwerpen in 2007. Net geen 38 minuten had ik daarvoor nodig.

Toen volgde het tweede doel: Keep-on-running. Beginnen lopen is immers eenvoudig, blijven lopen is iets anders. Maar het is me gelukt. Ik begon er zelfs plezier in te krijgen.

Ik kon maar één ding doen om me aan het lopen te houden: doelen stellen. In 2008 was het de Roparun, in 2009 de Marathon van Dublin, in 2010 de Great North Run in Newcastle. In 2013 heb ik nog eens de Great North Run gelopen maar daarna is het lopen op een lager pitje gezet, deels omdat mijn loopbuddy minder tijd had om te gaan lopen sinds ze moeder was geworden..

Omdat ik voor mijn vijftigste toch nog een tweede marathon op mijn palmares wilde maar die afstand lopen geen optie meer was besloot ik om me opnieuw een groot doel te stellen en me in te schrijven voor dat nieuwe evenement waarvan ik toevallig een flyer had gevonden: de Nacht van de Maan.

42 km wandelen van zonsondergang tot zonsopgang bij volle maan … dat zag ik wel zitten. Met te weinig training slaagde ik er in om de tocht uit te strompelen. Wat ik toen die laatste 8 kilometer heb gedaan kon je onmogelijk wandelen noemen.

Dat zou ik me geen tweede keer laten gebeuren. Ik ben meer beginnen wandelen. Dat leek me trouwens veel beter af te gaan als lopen. De tweede deelname aan de Nacht van de Maan ging dan ook veel vlotter. In de voorbereiding op die marathon nam ik deel aan een KWB-wandeling in Geel en zag daar dat ze ook een 50km wandeling hadden. Mmm … dat is maar 7 kilometer meer dan de marathon … misschien iets voor 2016?

Nu zijn we 2016. Ik ben iets meer dan twee weken gestopt met roken en om “afleiding” te hebben tijdens de weekends (wanneer de rookstop het moeilijkste is om dragen) heb ik me weer doelen gesteld en wel twee.

Op 28 mei waag ik me aan de Zotte 50 van Gheel en twee maanden later, op 20 juli, staat de Nacht van de Maan opnieuw op het programma. Nu “moet” ik wel elk weekend gaan wandelen. Morgen ga ik in ieder geval naar Hulshout.

 

 

Morgenavond zal het twee weken geleden zijn dat ik mijn (hopelijk) laatste sigaret heb gerookt.

Tot dusver is het vrij goed gegaan. Ik heb geen behoefte aan een sigaret, ik heb geen nood aan een sigaret. Ik moet wel toegeven dat ik meerdere malen per dag goesting heb in een sigaret. Maar daar blijft het ook bij … goesting.

Al ging het vandaag behoorlijk moeilijk.

Niet omdat het op woensdag verschrikkelijk stil is in ons team. 3 teamleden werken namelijk niet op woensdag en 1 teamlid werkt thuis. Onze manager zat de hele voormiddag in Brussel zodat we nog met twee in Antwerpen overbleven.

Het was ook niet omdat er verschrikkelijk veel werk en verschrikkelijk weinig tijd is.

Neen, het is te wijten aan de Waalse spoorvakbonden. De Vlaamse bonden zouden vandaag niet meedoen met de 48-uren staking maar omdat ik het hele zaakje niet betrouwde ben ik vanochtend toch maar met de auto naar ’t werk gereden. En vanavond uiteraard weer terug.

Geen van beide ritjes waren plezierritjes. Deze ochtend reed er een vrachtwagen aan een tergend traag tempo in de weg (zonder enige mogelijkheid om voorbij te steken). Deze avond reed gewoon iedereen in de weg.

Heel ergerlijk allemaal maar gelukkig niet erg genoeg om niet aan de verleiding te kunnen weerstaan.

Voorlopig gaat het dus nog altijd ge goede kant uit.

Elk nadeel heb z’n voordeel. Ik heb al vaker gemerkt dat deze gevleugelde woorden van Johan Cruyff vaak waar zijn.

Neem nu afgelopen nacht. Ik kon de slaap maar niet vatten. Een nevenwerking van de Champix ? Was het het feit dat ik mijn collega’s na zo’n lange afwezigheid terug zou zien ? Ik weet het niet. Feit is dus wel dat ik maar niet in slaap geraakte.

Dan maar de TV opgezet. Bleek toch net op NPO3 de film George Harrison: Living in the material world te zijn begonnen. In die 3u30 durende film van Martin Scorsese wordt het leven van George Harrison verteld. Met getuigenissen van Olivia, zijn vrouw en Dhani, zijn zoon, maar ook mensen als Paul McCartney, Ringo Starr, Eric Clapton, Eric Idle, Tom Petty, Yoko Ono en Ray Cooper.

Het was in ieder geval een geweldige interessante documentaire. Maar ja, de “stille” van The Beatles was dan ook een geweldig interessant persoon.

Probleem was wel dat, toen ik uiteindelijk toch in slaap viel, het bijna tijd was om op te staan. Hopelijk slaap ik volgende nacht beter. En eveneens hopelijk is het geen nevenwerking van de Champix. Morgen ga ik immers even langs bij de dokter om, na de starterskit, ook de volledige kuur van 12 weken te bekomen.

Makkelijk is de rookstop trouwens nog altijd niet. Lichamelijk valt het wel mee maar mentaal is het niet eenvoudig. Na al die jaren ben je zodanig vastgeroest in je gewoontes dat het niet meevalt om die gewoontes af te leren. Gelukkig komen er van alle kanten steunbetuigingen en die helpen wel.

Als voorbereiding op mijn 2 grote doelen van 2016 (De zotte 50 van Gheel in mei en de Nacht van de Maan-marathon in juli) is het de bedoeling om veel te wandelen.

Ik ga dan ook proberen om elk weekend minstens één wandeling te maken waarvan minstens één wandeling per maand ergens in de buurt van 20km moet zitten.

Ik laat me daarbij leiden door de Falos-wandelingen van de KWB. Die zijn daar perfect voor. Telkens keuze uit verschillende afstanden en meestal vertrekken tussen 8u en 15u. Daarnaast kom je al eens op plaatsen waar je anders nooit komt. En voor het geld moet je het zeker niet laten (inschrijving + verzekering + twee consumpties en je bent nog geen 5 euro kwijt).

Het jaar heb ik geopend in Booischot waar ik tussen half twee en twee uur had afgesproken met Conny. We kozen voor de 6 km. Die liep voor een groot deel over het parcours van de 8 km. Door één en ander te combineren kwamen we uit op 7 km en daarvoor hadden we 1u30 nodig. Een rustige en gezellige wandeling waarbij we gelukkig van regen werden gespaard (maar waar er wel een bijzonder frisse wind was).

Morgen zal het helaas niet zo rustig zijn vrees ik. ’t Zal al beginnen op de trein (met al die afschuwelijke nieuwjaarswensen) en verder gaan op ’t werk (met waarschijnlijk ook nog een hoop afschuwelijke nieuwjaarswensen).

Waren we almaar een week verder.

Goed begonnen …

Enfin, je kent het spreekwoord wel zeker?

Ik heb het nieuwe jaar alvast ingezet met een looptochtje van 4,63 km in 33 minuten. Het had beter gekund maar het had ook slechter kunnen zijn. Het was wel vrij druk in onze kasteeldreef, zowel wat wandelaars als joggers betreft. Misschien moesten er enkelen een kater uit hun lijf krijgen?

Last van een kater heb ik als non-alcoholiker uiteraard niet. Ik heb na een week zonder sigaretten zelfs (nog) geen last van een cold-turkey op dat gebied.

Het jaar had slechter kunnen beginnen.