walkingwithluc

De laatste keer …

De laatste keer dat ik met “grijsje” de verplaatsing naar Lier heb gemaakt.

De laatste keer dat we het vervelende rondje langs de Mallekotstraat hebben moeten lopen

De laatste keer dat we in het donker moeten lopen

Helaas was het voor minstens 34 mensen ook de laatste keer dat ze de metro namen of dat ze naar Zaventem gingen en misschien wel uitkeken naar een mooie vakantie.

En hoe erg het ook is, niet alleen voor die slachtoffers, voor de honderden gewonden en hun families … Life goes on. Het kan ons allemaal overkomen … anytime, anywhere, anyhow.

Morgen zal het trouwens weer een paar keer “de laatste” zijn. De laatste keer met “grijsje” naar Antwerpen, de laatste keer op bezoek bij Permeke, de laatste keer van Antwerpen naar huis. Donderdag krijgt “grijsje” nog een dagje rust en vrijdag moet hij dan plaats maken voor … onzen Blacky!.

Ik weet dat het banaal kan overkomen op een dag als vandaag maar zijn het niet de banale dingen die ons redden van krankzinnigheid ?

 

Mijn ervaring heeft me niet in de steek gelaten! Gelukkig had ik mijn wandeling verplaatst naar gisteren want vandaag zou er niet veel van in huis gekomen zijn.

Ik moest dus testen tussen 10u en 12u. Maar omdat er deze nacht werd gewerkt aan de glasvezel verbinding tussen onze zetel in Antwerpen en in Brussel zou dit ook een beetje later kunnen zijn.

Toen omstreeks rond half tien inlogde las ik al onmiddellijk “één uur vertraging”. Een halfuurtje later was het al anderhalf uur en uiteindelijk kon ruim twee uur later dan gepland beginnen testen. Dat testen ging heel vlot en na een laatste conference call om half twee kon ik om kwart voor twee afsluiten.

Volgens mijn originele planning voor het weekend zou ik een kwartier gehad hebben om te eten, de vaat te doen en naar O.L.V. Waver te rijden om te gaan wandelen. Ik zal het nooit met zekerheid weten maar ik denk dat ik het niet zou hebben gehaald.

Wat ik rond 5u nog wel heb gedaan is mijn loopschoenen aangetrokken om een klein halfuurtje te gaan lopen. En dat ging verrassend vlot : 4km in 28:16. De start ging iets moeizamer maar de laatste 3 km gingen toch aan een tempo van 9 km/u. Dik tevreden dus.

Eigenlijk stond er dit weekend een wandeling in O.L.V. Waver op het programma.

Maar omdat ik morgenvoormiddag moet werken heb ik mijn plannen gewijzigd. Normaal gezien moet de klus morgen tussen 10u en 12u geklaard zijn maar de ervaring leert me dat dit al eens durft uit te lopen.

Om toch maar zeker te zijn dat er dit weekend wordt gewandeld had ik eerder deze week al aan wandelbuddy Conny gevraagd of er op zaterdagnamiddag kon worden gewandeld. Het antwoord was gelukkig positief.

Bij gebrek aan een georganiseerde wandeling in de buurt hadden we afgesproken in De Averegten. Vroeger ging ik daar geregeld joggen maar nu had ik een tochtje van om en bij 10km uitgestippeld via www.wandelknooppunt.be . Niet alleen uitgestippeld maar ook afgedrukt. Alleen jammer dat ik het in de verkeerde jas had gestopt (of dat ik de verkeerde jas heb aangedaan om te gaan wandelen).

Gelukkig bestaan er tegenwoordig smartphones zodat ik vóór we vertrokken nog snel de knooppunten op een blaadje papier kon schrijven. Slechts één misser onderweg maar verder zonder enig probleem rondgeraakt. En alweer enkele mooie stukjes Neteland gezien.

Na een tussenstop in Brasserie De Krabber in Itegem (waar ze geen Coca Cola bleken te hebben maar wel dat andere donkere vocht) kwamen we terug in de Averegten om daar de schattigste lammetjes ooit te zien. Net als elk jaar lopen er weer veel rond.

Nog even nagenieten op het terras van het Boshuis (binnen was er geen stoeltje meer vrij) en dan terug naar huis. Alweer een geslaagde wandelnamiddag.

Het vijftienjarig bestaan van jaarclub Artemis mag niet ongemerkt voorbijgaan.

En dus vertrekken Dominique en haar vriendinnen voor een lang weekand naar het winterse Wenen. Deze keer mogen ook de partners mee. De ietwat bazige Suzan heeft een gezellig huis gereserveerd.

Na een dag in de sprookjesachtige stad is het ’s avonds een en al gezelligheid aan de open haard. De wijn vloeit rijkelijk en de jaarclubgenoten halen herinneringen op aan vroeger.

Er wordt ook stilgestaan bij het overlijden van Daniëlle die in haar eerste studiejaar zelfmoord pleegde. Tenminste … dat werd toen aangenomen. Volgens Maria, die behoorlijk aangeschoten is, zou het wel eens geen zelfmoord kunnen geweest zijn. Daniëlle zou wel eens opzettelijk van het dak kunnen geduwd zijn. De gezellige sfeer is plotsklaps weg en iedereen besluit dan maar om te gaan slapen.

Wanneer de Dominique de volgende dag Maria dood in bed terugvind begint ze te twijfelen. Is het een natuurlijke dood, zoals de Oostenrijkse politie zegt of is er meer aan de hand? Maar als er meer aan de hand is, wie is dan de dader ? Eén van haar vriendinnen of één van hun partners ? En heeft het echt iets te maken met de tragische gebeurtenis van 15 jaar geleden ?

De Jaarclub van Linda Van Rijn is een vlotlezende thriller met een verrassende ontknoping. Mijn eerste kennismaking ook met Van Rijn maar ik heb zo’n vaag vermoeden dat het daar zeker niet bij zal blijven. Maar eerst ga ik nog enkele weken genieten van de avonturen van Somers & De Winter, de Lierse speurders van Ludo Geluykens waarvan er eerder deze week 3 boeken zijn toegekomen met de post.

Het transportbedrijf WWT (WorldWide Transport) waarvan de Belgische zetel gevestigd is in Lier organiseert elk jaar managementdagen waarop de managers van alle landen bijeenkomen om de strategie van het bedrijf voor de toekomst te bespreken.

Deze keer is het de beurt aan de Belgen om de tweedaagse te organiseren en zij kiezen voor Sunparks in De Haan. Zoals wel meer gebeurt bij dergelijke evenementen wordt de meeting gevolgd door een uitbundig feestje. ’s Ochtends stelt security officer Luc Geerts vast dat niet iedereen in zijn of haar eigen bed heeft geslapen.

Na afloop van de tweedaagse maakt Luc Geerts nog een laatste controle in Sunparks zodat het maandag terug business as usual kan zijn.

Dat verandert echter wanneer ’s avonds, op een parking in Zandhoven het levenloze lichaam van Magda Vossen vermoord wordt teruggevonden. Magda is de secretaresse van Ivan Raeymaekers, General Manager van WWT. Het is aan commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul de Winter om klaarheid te brengen in deze zaak.

Vijf jaar nadat ze deze zaak hebben opgelost wordt aan de Vismarkt het lichaam van Mike Horemans gevonden. Horemans was Sales Manager bij … WWT. Net als bij de vorige zaak lijkt het ook nu weer een kluwen van overspel en bedrog bij het transportbedrijf, met mogelijk ok nog een vleugje chantage erbij. Somers & De Winter hebben hun handen vol.

Tot zover de inhoud van Afrekening in het bedrijf, het zevende boek in de reeks rond de twee Lierse speurders van de hand van Ludo Geluykens uit Ranst en het derde boek dat ik gelezen heb. Later deze week worden er trouwens nog drie geleverd.

De Nobelprijs voor literatuur zal Geluykens wellicht nooit krijgen en ik vrees hetzelfde voor de Hercule Poirotprijs. Dat betekent echter niet dat zijn boeken niet de moeite lonen om te lezen, integendeel zelfs. Het zijn vlotlezende politieverhalen die misschien wel vergelijkbaar zijn met de verhalen van A.C. Baantjer (je weet wel … De Cock met cee-oo-cee-kaa).

Een pluspunt voor mij is wel de herkenbaarheid ervan. Als je op dinsdag leest dat de het politieduo iets gaat drinken in hetzelfde café waar ik drie dagen eerder zelf ben binnengeweest … dan mag je dat wel herkenbaar noemen.

Gisterenavond berichtje gekregen van loopbuddy Sally. “Zou je deze week eens op maandag kunnen gaan lopen in plaats van op dinsdag ? “. Aangezien ik geen andere plannen had was dat geen probleem.

Gelukkig was ik niet de enige die het afgelopen weekend gesport had. We hebbven het dan ook op ons “gemakske” gedaan : 4,30 km op iets minder dan 33 minuten. Meer moet dat niet zijn op een maandagavond.

Ik zal wel blij zijn wanneer we twee weken verder zijn. Ik ben dat rondje via de Hagenbroeksesteenweg en de Mallekotstraat echt wel beu. Zodra we terug zijn overgeschakeld op het zomeruur kunnen we terug naar de Netedijken.

-1°C. Zo warm was het toen ik rond half acht de auto instapte om naar Zaal Nieuwland in Herentals te rijden. Mijn wandelpartner had andere (smakelijke) verplichtingen zodat ik, net als vorige week, voor de langere afstand van de Galgenberg wandeling koos : 18 km.

Het werd een echte boswandeling. Van het ene bos naar het andere bos, van de ene open plek in het bos naar de andere, constant op en neer ook en natuurlijk kunnen de oevers van de Nete (groot of klein) niet ontbreken wanneer je ergens in de Kempen wandelt.

Ondanks de stralende zon was het op sommige plekken, mede dankzij de koude wind, behoorlijk fris.

De mannen van de Herentalse KWB hadden in ieder geval een mooie wandeling uitgestippeld. En alweer ben ik plaatsen geweest waar ik nooit eerder ben geweest (en dat op een achttal kilometer van mijn deur).

Met het fietsen van gisteren en het wandelen van vandaag, is het weer een sportief weekend geworden. Zelfs deze namiddag ben ik nog sportief geweest, zij het passief. Eerst Tim Wellens heel verdiend een spannende laatste rit van Parijs Nice zien winnen en daarna Bart Swings nog een beetje glans aan een toch wel teleurstellend schaatsseizoen zien geven.

Meer foto’s op Facebook : Klik Hier

Gisteren, het was eigenlijk al vrij laat, onverwacht een telefoontje gekregen van Yuri. Wie is Yuri ? Yuri is één van de verkopers in dienst bij Garage G.V.K. in Zoersel.

Bleek dat hij iets zwart met rode tinten had binnengekregen met daarbij een vrij belangrijk documentje. Dit dus twee weken vroeger dan verwacht.

Deze namiddag dan maar het aangename aan het nuttige gekoppeld en met de mountainbike naar Zoersel gereden om dat documentje op te pikken en natuurlijk al eens te kijken naar de boreling.

Ze hadden hem opgeblinkt en in de toonzaal gezet. Niet alleen om hem proper en droog te houden maar ook omdat het toch wel een beetje een publiekstrekker is. Hij had er dan ook geen problemen mee toen ik hem vroeg of ik hem mocht laten staan tot Goede Vrijdag.

Het lijkt misschien onbegrijpelijk dat ik niet zo rap mogelijk met deze schoonheid wil rondtoeren maar het past nu eenmaal beter in mijn planning wanneer ik hem dan ga afhalen. Bovendien is het een prematuurtje en dan kan het geen kwaad wanneer die nog even in de couveuse blijft.

Ik heb nu wel de gelegenheid gekregen om “onzen Blackie” eens van dichtbij te bekijken en hij valt enorm goed mee.

Dat kan trouwens ook worden gezegd van de fietstocht. De laatste 10 km met wind tegen vielen wat tegen maar dat kan gebeuren hé?

Hoe komt het dat een jonge, briljante, gerespecteerde politiecommissaris, vol van idealen, wiens carrière in 1941 begon met de “vangst” van één van de beruchtste seriemoordenaars in Berlijn in 1960 zelf terechtstaat omdat hij verantwoordelijk wordt geacht voor de dood van meer dan 30.000 Joden?

Zoiets is toch niet te vatten ? Nochtans is hij niet alleen. Veel Duitsers zitten in dezelfde situatie. Het overkwam dus ook Georg Heuser. Op een gegeven moment wordt hij naar Minsk gestuurd, in de streek die de Nazi’s OSTLAND noemden. Net als alle andere politieagenten is hij automatisch lid van de SS.

In Minsk wordt hij verantwoordelijk voor de “verwerking” van de wekelijkse transporten. Onder “verwerking” moeten we verstaan: 1.000 Joden beroven van al hun bezittingen, inclusief gouden tanden; en ze dan koelbloedig neerschieten terwijl ze op de rand van een massagraf staan. Onderscheid tussen mannen of vrouwen, oma’s of kleine kinderen, dat wordt er helemaal niet gemaakt.

In 1956 wordt hij gearresteerd en werkt de jonge advocate Paula Siebert mee aan de zaak van de openbare aanklager. Ook zij probeert te begrijpen hoe een eens fatsoenlijk man kon veranderen in een meedogenloos sadistisch monster.

OSTLAND van David Thomas is een aangrijpend verhaal waarin de schrijver dit – waargebeurde – verhaal vertelt. Hij probeert niets goed te praten. Hij probeert gewoon een verklaring te zoeken.

En daar slaagt hij behoorlijk goed in. OSTLAND is een geweldig goed boek en een aanrader voor iedereen die houdt van historische romans. Al is dit een eerder een geromantiseerde biografie van Georg Heuser.