Jurre

Nog niet zo lang geleden ben ik begonnen in Het geheim van Leonardo da Vinci van Francesco Fioretti. Het leek me een heel interessant boek te zijn. Da Vinci is tenslotte een intrigerend figuur.

Helaas was zijn geheim minder intrigerend. Hoe ik ook probeerde … ik geraakte maar niet vertrokken. Veel gepraat over wiskunde en wiskundige figuren maar echt boeien deed het me niet. Ik heb het boek dan ook opzij gelegd. Dat probeer ik later nog wel eens.

In zo’n gevallen is het altijd prettig om te kunnen terugvallen op de avonturen van Juriaan (Jurre) De Cock (met cee-oo-cee-kaa), de eigenwijze rechercheur van de Amsterdamse politie. Geesteskind van A.C. (Appie) Baantjer en na diens dood in leven gehouden door Peter Römer, zoon van Piet Römer die De Cock jaren gestalte gaf op TV.

In De Cock en de vermoorde onschuld onderzoekt De Cock en zijn assistent Dick Vledder de moord op de tienjarige Rianne. Zij werd gedood door een kogel uit een kalasjnikov, een kogel die duidelijk bedoeld was voor onderwereld figuur Jantje Havekort.

De Cock krijgt door de Hoofdofficier van justitie verregaande beperkingen opgelegd in zijn nasporingen. Zijn onderzoek naar de moord op het meisje zou immers een grootschalig onderzoek naar de criminele onderwereld in gevaar kunnen brengen.

Het onderzoek zit aanvankelijk muurvast, totdat de motor wordt aangetroffen, die gebruikt is bij de schietpartij. De helm, die de dader heeft achtergelaten, wordt onderzocht. Als er DNA wordt aangetroffen, betekent dat een eerste bruikbaar spoor in het onderzoek. De Cock heeft het idee dat de hele casus van dommigheden en fouten aan elkaar hangt. Na een kidnapping van een meisje en een opvolgende gijzeling, wordt de zaak langzaamaan glashelder.

Akkoord, noch Baantjer, noch Römer zullen ooit de Nobelprijs voor Literatuur of een andere literatuur krijgen. Maar hun boeken zijn wel perfect om na een zware werkdag even te ontspannen op de trein.

baantjer77

Dré

Op 21 januari 1994  werd in Woerden ene André Gerardus Hazes geboren. Zijn roepnaam was Dré en zijn vader was een vrij bekende Nederlandse volkszanger die toevallig ook André heette.

Toen de jonge André 10 jaar was kwam zijn vader te overlijden na een dubbele hartinfarct.

In 2007 zong hij als dertienjarige voor het tv-programma In Duet met Hazes het lied Bedankt mijn vriend postuum in duet met zijn vader.

Daarna volgden onder andere een deelname aan Kinderen dansen op het ijs, een rol in de musicalversie van Kruisbroek in Spijkertocht. Hij begon ook platen te maken had , ook in België, een hit met Leef.

Hij zal volgend jaar ook te zien en te horen zijn in het VTM-programma Liefde voor muziek. Maar afgelopen zaterdag was hij ook te zien en te horen in het Hasseltse Ethias Theater. Zelf ben ik niet zo’n fan maar moeder wou hem wel eens zien dus …

Ook hier had ik weer vaak plaatsvervangende schaamte maar het was anders dan bij zijn landgenoot Jan een weekje eerder. In Hasselt was het meer een vervelend en irritant publiek. Muzikaal vond ik het wel iets sterker dan de Jan, maar dat was vooral te danken aan de geweldige gitaristen, trompettist en saxofonist die in zijn band zaten.

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

andre hazes hasselt

Jan

Op 31 december 1985 werd in Volendam ene Johannes Hendricus Maria Smit geboren. Zijn roepnaam was Jantje, later werd het Jan.

Sinds Jan Keizer van BZN hem in 1996 uitkoos om een duet op te nemen met zangeres Carola Smit is het niet meer gestopt voor hem.

Zingen, presenteren, in het bestuur van F.C. Volendam zitten … hij doet het allemaal. Samen met onze Belgische Christoff en de Duitser Florian Silbereisen vormt hij KLUBBB3 en vult hij de zalen in Duitsland.

Maar op zondag 3 november stond hij gewoon op het podium van de Antwerpse Stadsschouwburg en dat was ook waar ik met mijn moeder naartoe ging omdat zij wel een beetje fan is en hem nog nooit live aan het werk had gezien.

Ik ben niet zo’n fan maar moet achteraf wel toegeven dat de jongen echt wel een stukje kan zingen. Soms had ik wel een beetje plaatsvervangende schaamte als ik naar de rest van het publiek keek maar ja, die mensen amuseren zich gewoon hè?

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

 

jan smit theater

Plantjesweekend

Oeps … het is hier weer veel te lang stil geweest zie ik.

Ikzelf heb nochtans niet stilgezeten, in tegendeel. Sinds mijn laatste post heb ik 2 concerten gedaan (Jan Smit en André Hazes maar daarover later deze week meer), heb ik een leuke wandeling gedaan en … heb ik 450 plantjes in de grond gestop. De eerste twee gebeurtenissen waren in gezelschap van mijn moeder, de laatste twee gebeurtenissen met Conny.

Zaterdag zijn we begonnen met het planten van 450 grasplanten zoals pennisetum, Annabellen, vlinderstruiken en nog zoveel meer. De volgende stap in de heraanleg van de tuin van Conny na de stormschade van vorig jaar.

Dat planten ging behoorlijk vlot. Het was vaak moeilijker om de plantjes uit de potjes te krijgen dan ze in de grond te stoppen.

Omdat het planten zoveel vlotter ging dan gepland hadden we vandaag ruimschoots de tijd om een wandeling te maken. Daarvoor zijn we naar Provinicaal Domein De Averegten getrokken. Dat was veel te lang geleden dat we daar nog eens gaan wandelen waren. Het is wel bizar dat sommige bomen al volledig kaal staan terwijl anderen nog niks zijn verkleurd.

Hoedanook … het was een mooie wandeling die we net vóór het echt begon te regenen konden afsluiten.

 

Het complot van Laken

Op 10 mei 1940 valt het Duitse leger België binnen. 18 dagen later gaat Koning Leopold III over tot capitulatie. De Belgische regering vlucht naar Engeland, de Koning besluit bij zijn volk te blijven.

Jef Van Hooff, gewezen kapper in Mechelen vlucht het land uit en belandt via Marseille en Casablanca in London waar wij enkele medesoldaten terugvindt.

Het duurt niet lang of hij wordt gerekruteerd door de nieuwe, door Churchill opgerichtte, veiligheidsdienst SOE. Hun opzet is zoveel mogelijk sabotage uitvoeren in het door Duitsland bezette gebied. Niet iedereen is even opgezet met die nieuwe dienst. Zeker de SIS heeft een hekel aan de SOE en houdt vaak belangrijke informatie achter.

Tijdens de opleiding maakt Jeff kennis met Virginia Hall. Samen worden ze naar België gestuurd met als opdracht Lilian Baels en/of Koning Leopold zelf te ontvoeren en naar Engeland terug te brengen.

Hall verteld echter niet de volledige waarheid. Zij werkt immers ook voor de Amerikaanse geheime dienst.

De Amerikanen zijn immers ook heel erg geïnteresseerd in België, nu ja, eigenlijk meer in onze kolonie en vooral in de uraniummijnen in die kolonie.

Ondertussen zijn de Duitsers in België een mini-Englandspiel begonnen. Geheimagenten van de SOE en de SIS worden “omgedraaid” waardoor alle nieuwe aankomsten onmiddellijk worden gearresteerd.

Gedurende enkele maanden zwerven Jef en Virginia rond in de Brusselse hoofdstad maar hun plan in uitvoering brengen lijkt moeilijker dan verwacht. Dan worden ze opgepakt door de Duitsers.

In Het complot van Laken mengt Johan Op De Beeck fictie en feiten op zo’n manier dat de scheiding tussen de twee bijzonder dun is. De meeste personages hebben immers echt bestaan.  Jef Van Hooff was de kapper waar zijn moeder in Mechelen een wekelijkse afspraak had en waar de kleine Johan mee naar toe mocht. Ook Virgina Hall heeft echt bestaan, net als de Duitsers en de Belgische verzetstrijders en collaborateurs die in het boek komen.

Om de leesbaarheid te verbeteren en om het verhaal spannend te houden speelt Op De Beeck wel met de tijd. Hij laat gebeurtenissen vroeger of later gebeuren wanneer dat nodig is om het verhaal boeiend te houden. Soms laat hij ook personages elkaar ontmoeten terwijl ze elkaar in werkelijkheid nooit zijn tegengekomen. De echte Jef heeft de echte Virginia bijvoorbeeld nooit ontmoet.

En voor sommige zaken heeft hij gewoon zijn fantasie moeten laten werken. Het dossier van Jef Van  Hooff is na 70 jaar immers nog altijd Top Secret. Wat zijn missie naar België echt inhoudt weet niemand. De brief die Van Hoof heeft meegebracht naar België is vermist.

Wat er wel zeker is, is het feit dat dit een spannend boek is dat een goed beeld geeft van het verzet in België en in Europa tijdens Wereldoorlog II. Het geeft ook de interne strijd tussen de verschillende diensten weer.

Een aanrader!

laken

Tijd vliegt

Ga je eens een verlengd weekend naar de Veluwe, kom je thuis, knipper je eens met je ogen en voor je het goed en wel beseft zijn we tien dagen verder. TIEN DAGEN !

Ik schaam me er bijna voor. Want we hebben niet stil gezeten hoor. Maar de dagen zijn zoooo druk dat het er ’s avonds niet meer van komt om nog een blogje te schrijven.

Nochtans was er vorige vrijdag genoeg om over te schrijven. Dat was immers de dag van de damesquiz van KVLV Peulis in samenwerking met de quizploeg Schoenen en Sjakossen. Twee jaar terug zat ik daar in de jury (best wel leuk : 250 dames in de zaal en ik had altijd gelijk). Dit jaar heb ik in de namiddag Conny en Maria geholpen bij het uitstallen van de prijzen en in de avond de deelnemers voorzien van drank en eten (garçon gespeeld dus).

Afgelopen zondag was ook best gevuld. Toen zijn we voor een dag naar Sint-Niklaas getrokken voor een rommelbeurs. Niet als bezoeker maar als verkoper. Zo’n 230 boeken en 60 DVD’s had ik mee. Een kleine 40 boeken heb ik verkocht net als 44 DVD’s. Deze laatste trouwens al een uurtje vóór de beurs begon aan collega-verkopers. Het was best een leuke ervaring maar om dit elk weekend te doen zoals onze buren … dat is toch niets voor ons.

En gisteren tot slot zijn we nog eens naar de jarige AB getrokken. Dat was geleden van mei ! Gisteren stond Stef Kamil Carlens op het podium. Sinds zijn deelname aan Liefde voor Muziek op VTM ben ik fan geworden van de jongen. Ik dacht dat hij een arrogante kwal was maar eigenlijk is het een heel bescheiden, introverte en gevoelige jongen. Muzikaal is het een genie. Een geweldig concert was het.

Bijzonder prettig was ook het optreden van de Security mensen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan mensen die op trappen gaan zitten. Zeker wanneer er voldoende papieren hangen die vragen om dat niet te doen. Het is niet alleen egoïstisch (als je een zitplaats wil dan moet je maar net als wij goed op tijd komen), mensen die dat doen brengen ook mijn veiligheid in gevaar. Ze blokkeren immers mijn vluchtweg. Meestal doet de security niks maar soms dus wel en gisteren was zo’n dag. Bleef je iets te lang op de trappen staan of durfde je maar even te gaan zitten. Binnen de 30 seconden stond er iemand van de security bij. Zalig. Jammer genoeg wordt deze firma niet elke keer geboekt.

stef2

Openluchtmuseum

Vanochtend na het laatste ontbijt bij Bas en Valerie moesten we helaas de terugreis naar huis aanvatten.

Uiteraard maakten we nog een tussenstop. Dat deden we in Arnhem waar het Nederlands Openluchtmuseum is. Dat kan je een beetje vergelijken met Bokrijk maar ik vind het persoonlijk wel beter. Het park is heel groot en is verdeeld in zones.

Zo zijn er de zones Erven, Platteland, Dorp, Tuin enzovoort. Er staan bij elk gebouw bordjes met meer uitleg maar wij hadden ook een gids gekocht aan de inkom. Daarin staat dezelfde uitleg maar het is een mooi souvenir.

Ruim 4 uur hebben we er rondgewandeld en nog hadden we niet alles in detail kunnen zien. We hebben ook niet de kans gehad met één van de vintage trams te rijden. Maar niet getreurd, dat is weer een reden om terug te keren.

Morgen moeten we helaas terug aan het werk maar we gaan volgend jaar quasi zeker terug naar Gelderland en dan uiteraard terug naar Vierhouten bij Bas en Valerie.

 

Herfst

Als je naar de Veluwe gaat dan moet je toch minstens één fietstocht of één wandeltocht doen. Wij kozen voor het laatste en trokken daarvoor naar Hoenderloo.

Daar was de start van het Plaggenstekerspad, een klompenpad. Klompenpaden zijn wandelingen over landgoederen, herstelde historische paden en dwars door boerenland. Volgens critici op sommige website zou de wandeling die wij vandaag gedaan hebben niet aan deze voorwaarden voldoen maar dat zal ons worst wezen. Wij hebben een leuke en mooie wandeling gedaan.

Onderweg veel paddenstoelen,herfstbloemen, mooie bospaden, afgevallen kastanjes en eikels, uitgestrekte heide … kortom alles wat je nodig hebt voor een mooie wandeling. Ook het weer zat mee. Na een kwartiertje stappen hingen de jassen al aan de rugzak. Af en toe verschool de zon zich wel achter de wolken maar het was aangenaam wandelweer.

Het was nog eens een goede ouderwetse wandeldag die ook vandaag weer werd afgesloten met de kookkunsten van onze gastheer Bas. Heel lekker eten en aangepast aan onze dieetvereisten. Hotel Vierhouten zou wel eens een jaarlijkse gewoonte kunnen worden.

 

Hattem

Bij onze vorige doortocht in Gelderland vorig jaar hadden we al de Hanzesteden Harderwijk en Elburg bezocht.

Deze keer hebben we een derde Hanzestad toegevoegd aan het lijstje : Hattem.

Meestal beginnen wij een stadsbezoek bij de toeristische dienst. Daar hebben ze vaak wel één of meerdere routes die je langs de belangrijkste zaken van de stad brengen.

Ook vandaag deden we dat. Hattem is een heel klein stadje zodat we vaker op hetzelfde punt kwamen maar het was wel een heel mooie wandeling, ondanks de miezerige regen die de hele dag is gevallen.

Hattem heeft ook een aantal leuke musea. Er is het Anton Pieck museum, gewijd aan de man die de Efteling heeft ontworpen maar die veel meer kon dan dat.

Er is ook een bakkerijmuseum dat voor volwassenen heel interessant is maar dat ook voor kinderen heel leuk is. Ze kunnen er een museumzoektocht doen of zelf speculoosventjes maken.

Beide musea kunnen trouwens met een combiticket worden bezocht waardoor toch wel enkele euro uitspaart.

Ondanks het minder goede weer hadden we alweer een heel leuke dag. Een leuke dag die werd afgesloten met een heerlijke maaltijd die Bas voor ons had klaargemaakt (en waar hij weer heel attent was door de pindasaus achterwege te laten bij de schotel van Conny).

 

Veluwe

Omdat er sinds onze laatste vakantie wel drie weken zijn gepasseerd en omdat Conny verjaart en omdat wij gewoon willen profiteren van het leven hebben we onze koffer gepakt en zijn we er nog eens op uit getrokken.

Bestemming : De Veluwe.

We zijn daar vorig jaar al naartoe getrokken en afgelopen zomer ben ik zelf nog eens een paar dagen met mijn moeder geweest.

Onderweg naar Nederland zijn we even op een parking gestopt om een paar concertticketjes te kopen. Volgend jaar in februari komen Kaiser Chiefs immers naar De Roma. Ikzelf zag ze al twee keer aan het werk in Werchter en Tienen maar Conny heeft dat geluk nog niet gehad. Omdat we dachten dat dit wel eens snel uitverkocht zou kunnen zijn leek het ons beter om zo vroeg mogelijk in te loggen. En ja hoor, toen we op de website kwamen waren er 430 wachtenden vóór ons. De rij zakte wel met zo’n 40 personen per halve minuut. Soit, we hebben onze tickets, gekocht en betaald op een parking langs de snelweg. De moderne technologie heeft ook zijn goede kanten.

Tegen de middag waren we aan onze eerste tussenstop : het Oude Ambachten en Speelgoedmuseum in Garderen. Een uitgebreide collectie waar je een stap terug in de tijd zet. Een aanrader voor iedereen. Je kan er trouwens ook lekker eten.

De tweede tussenstop bracht ons naar het Veluws Zandsculpturenfestival. Thema dit jaar is reis rond de wereld. Ik had ze al in de zomer bezocht maar deze tweede keer leek alles nog mooier. Ook een aanrader dus.

En nu zitten we na te genieten van het lekkere avondeten dat Bas en Valerie van Hotel Vierhouten voor ons hebben klaargemaakt. Dat was vorig jaar, toen we hier een Pinksterarrangement hadden ook al het geval. Mosterdsoepje als voorgerecht, varkenshaasje met boontjes en hertoginnenaardappeltjes als hoofdgerecht en een sinaasbavarois voor Conny en suikervrije yoghurt met aardbei en banaan voor mij. Ze houden hier immers heel erg rekening met allergieën of dieetbeperkingen (zoals suikervrij of –arm voor een diabetespatiënt als ik).

Het weer was niet super maar verder was de eerste dag van onze vierdaagse een succes. Dat gaat hier weer veel te snel voorbij zijn.