Na de 12 km van gisteren mocht het vandaag iets minder zijn op wandelgebied.
Na een redelijk laat ontbijt hebben we eerst nog eens geprobeerd of de Peulisbossen toegankelijk waren maar we zijn weer onverrichterzake op onze stappen moeten terugkeren. Het is weliswaar een “nat bos”, dat weten we. Maar als zelfs het knuppelpad volledig onder water staat dan kan je niet anders dan terugkeren hè? Tien tot twintig centimeter water, dat kunnen onze Meindls nog wel aan maar vanaf 30 cm wordt het wel teveel.
Dan hebben we maar een droger alternatief gezocht en klokten we uiteindelijk af op 5km.
De rest van de dag hebben we het heel rustig aan gedaan en gezellig in de zetel gezeten om een boek te lezen. Dat was ook lang geleden dat we dat nog eens hadden gedaan.
Dit weekend gaan we eens niet werken in de tuin maar gewoon relaxen.
Vandaag kozen we Mechelen als bestemming. De auto achtergelaten op de parking van ’t werk van Conny (super gemakkelijk), even naar de binnenstad om mijn voorraad thee aan te vullen bij Simon Lévelt en dan naar het Vrijbroekpark.
Daar vertrok onze knooppuntenwandeling. Het Vrijbroekpark is een groot provinciaal domein met daarin verschillende tuinen zoals een rozentuin met meer dan 100 soorten rozen en een dahliatuin. Er zijn speeltuinen, sportvelden en, wanneer er geen coronamaatregelen zijn, ook een brasserie en een cafetaria waar je op een terras van een drankje of een hapje kan genieten.
Maar je kan er ook mooi wandelen. Van het Vrijbroekpark ging het dan verder naar de oevers van de Zenne waar ons schoofzakske opaten in het gezelschap van een hoop vliegjes (die ons gelukkig wel gerust lieten).
Toen we terug aan ons beginknooppunt waren zijn we een takeaway koffie gaan halen. Terug aan de auto stonden er 10 km op de teller. Samen met de 2 km naar de binnenstad hebben we onze stappen voor vandaag wel gehad.
Weet je nog … die gratis treinritten die we gekregen hebben van de regering?
Vandaag heb ik daar nog eens gebruik van gemaakt en samen met mijn moeder en mijn tante de trein naar Hasselt genomen.
Ik heb een speciale band met Hasselt. Van 1982 tot 1984 heb ik daar mijn A1 Secretariaat-Talen diploma gehaald aan het Provinciaal Hoger Handelsinstituut. Twee jaar heb ik er “gewoond” in het Proviciale Studentenhuis (a.k.a. “den toren”) recht tegenover de school. Het waren twee zalige jaren.
Ik ben nog vaak terug geweest maar nu was het toch alweer een hele tijd geleden.
Het Hasselt van nu is niet meer het Hasselt van toen, dat kan ik alvast vertellen. Op dit moment lijkt Hasselt wel een grote werf te zijn.
Ons eerste doel was het Modemuseum. Dat viel een beetje kleiner uit dan verwacht maar viel verder heel goed mee. Nadat we onze boterhammetjes hadden opgegeten op een bankje in de zon gingen we verder met onze stadswandeling. Sommige plaatsen waren nog exact hetzelfde, andere plaatsen waren onherkenbaar veranderd, nog andere plaatsen had ik nog niet eerder gezien.
Al bij al was het wel een leuke daguitstap. Met ruim 8 km op te teller was het wel meer dan voldoende voor mijn gezelschap 😉.
De eerste dag thuiswerken. De lockdown zelf zou pas twee dagen later op woensdag beginnen maar onze directie had besloten om iedereen, of toch nagenoeg iedereen, vanaf maandag te laten beginnen.
Ik was nooit een grote voorstander van thuiswerken hoewel ik dat in mijn functie al wel enkele jaren kon. De meeste van mijn teamgenoten werkten geregeld een dagje van thuis uit. Maar nu had ik dus geen keuze. Het móest.
Verbazingwekkend genoeg ging de omschakeling echter heel vlot. Er waren voor sommigen wel enkele technische problemen maar die werden door enkele ingrepen van onze IT’ers snel opgelost. Ondertussen ben ik het thuiswerken zo gewoon dat ik eigenlijk niet meer terug wil naar de oude situatie. Ik zie mezelf echt niet meer 4 keer per week naar Antwerpen pendelen. De afgelopen 365 dagen ben ik welgeteld 9 dagen naar Antwerpen gaan werken en dat was genoeg.
’s Morgens een uurtje langer slapen en ’s avonds vóór het avondeten al een uurtje wandelen. Dat bevalt me prima hoor. Bijna elke dag is er het afgelopen jaar gewandeld. De ene dag al wat meer dan de andere. De conditie is nog nooit zo goed geweest 😉
In de wandelgangen wordt verteld dat we, eens de situatie terug min of meer normaal is, twee dagen op kantoor zouden worden verwacht en dat we de rest thuiswerken. Dat vind ik een prima vooruitzicht.
Tot verbazing van velen mis ik trouwens ook de concerten en festivals niet. Conny en ik hebben ontdekt dat gezellig samen thuis zitten, in de zomer op het terras met een boek of in de winter binnen voor de buis, ook heel aangenaam is. En bovendien een pak rustiger. Misschien gaat het nog wel terugkomen maar voorlopig hebben we alvast geen behoefte om samen met enkele duizenden anderen in één of andere concertzaal te zitten.
Was er dan niets negatiefs aan het afgelopen jaar? Toch wel hoor. Die eerste 60 dagen dat ik niet naar Peulis mocht … die waren heel lastig. Gelukkig bestaan er zaken zoals Whatsapp maar dat is toch niet hetzelfde hè? Veel langer had die periode niet mogen duren of we zouden burgerlijk ongehoorzaam zijn geworden 😉.
En waar staan we nu een jaar verder? Ik werk nog altijd thuis en ben dit jaar al één dag naar kantoor geweest. Ik zit ook te wachten op mijn uitnodiging voor een vaccinatie. Mijn moeder mag volgende week haar eerste spuitje gaan halen. Ik hoop dat het bij mij niet te lang meer duurt. In principe zou ik als risicopatiënt, bij één van de eerste lichtingen moeten zijn maar je weet maar nooit.
Vandaag was alweer de laatste dag van onze korte lentebreak ☹.
Het was gelukkig iets aangenamer om te wandelen dan gisteren in Lier. We trokken na het ontbijt naar Schriek. Toevallig had ik op Facebook zien passeren dat de KWB van Schriek enkele wandelingen had uitgestippeld.
Afgaande op de mooie wandelingen die hun collega’s van Keerbergen hadden gemaakt, leek het een schitterend idee om de korte verplaatsing te maken. We hebben het ons niet beklaagd.
Je kon kiezen uit verschillende afstanden gaande van een rolstoelvriendelijke wandeling van 5km tot een wandeling van 22 km. Wij kozen voor de 9 km en dan wel voor de drassige versie. Ze hadden immers ook een droge voeten versie voorzien. Aan de start kon je ook een QR-code scannen. Die code gaf dan, na het opgeven van je mailadres een code waarmee je onderweg kon gebruik maken van toiletten. Schitterend idee in deze Coronatijden (al hebben we er geen gebruik van moeten maken).
De wandeling op zich was inderdaad drassig maar die stukken maar nooit te lang. Ze bracht ons ook op plaatsen waar we anders nooit zouden komen. Een heel rustgevende wandeling al liet het tuinwerk van de afgelopen dagen zich wel een beetje voelen naar het einde toe.
Het zal niet simpel zijn om morgen terug te gaan werken.
Na een lange winter met heel drukke dagen op ’t werk en met een nakende lente in het vooruitzicht was het tijd voor nog eens wat “ons-tijd”. Een paar dagen vakantie waren dan ook meer dan welkom.
Het waren echter geen dagen waarop we niets gedaan hebben. Van woensdag tot vrijdag hebben we flink in de tuin gewerkt. Oude plantenresten verwijderd, onkruid verwijderd, 1m³ compost verdeeld over 2 bloemperken en 2m³ dennenschors verdeeld, en dat bij soms stormachtige wind.
Maar het deed wel deugd, gewoon in de buitenlucht met je handen werken in plaats van achter een laptop te zitten, al dan niet thuis.
Aangezien we vroeger klaar waren dan verwacht was er vandaag tijd voor een beetje uitwaaien. Daar was er trouwens wind genoeg voor. We trokken naar Lier waar we de auto achterlieten aan CC De Mol. Het was de bedoeling om via het jaagpad zo ver mogelijk te wandelen en dan terug te keren via Anderstad. Maar er stond zoveel wind dat we besloten om al vroeger terug te keren. Het was echt niet te doen.
Zelfs verlengde weekends van drie dagen (bij mij de norm sinds ik in juli 2020 ben overgestapt naar een 4/5 regime op ’t werk) vliegen tegenwoordig voorbij.
Vrijdag begon met een bezoekje aan de huisdokter. Eén van de vier controlebezoekjes die ik elk jaar doe maar die eerste van het jaar doen we altijd “groot onderhoud”. Dan controleren we niet enkel suiker maar ook lever, gal, nieren, urine en maken we ook een EKG’tje. Gelukkig zit alles nog goed. De suikerspiegel is zelfs nog 0,2 punten gezakt ten opzichte van vorige keer en bevindt zich dus nog een pakje meer onder de maximumgrens. Enkel het vitamine D niveau mag iets hoger zijn.
Wandelen in de zon helpt daar ook bij. Vrijdagnamiddag ben ik met mijn moeder naar De Averegten, het Provinciaal Domein in Hallaar, getrokken. Vroeger ging ik daar vaak lopen op de route aan de buitenkant van het domein maar deze keer had ik een route uitgestippeld die ook de binnenkant aandeed. We hadden gehoopt om ook schapen met lammetjes te zien maar die waren er (nog?) niet. Het was wel een mooie en rustige wandeling door de natuur.
Zaterdag ben ik dan terug naar mijn tweede verblijf in Peulis getrokken en hebben we nog wat verder gewerkt in de tuin. Die begint er stilaan terug toonbaar uit te zien. Het is wel verbazingwekkend hoe snel dit plantjes terug uit grond schieten eens je de verdorde resten van de winter hebt verwijderd.
Het zal nog wel enkele weekends duren eer we al het werk gedaan hebben.
En vandaag zijn we terug naar Keerbergen getrokken. Vorige week hebben we daar één van de drie KWB-wandelingen gedaan, vandaag hebben we er een tweede gedaan. Ook deze wandeling was weer perfect afgepijld door de mannen van de KWB Keerbergen. Die verdienen echt een pluim. Gisteren was eigenlijk de laatste dag dat de pijltjes zouden hangen maar zoals te verwachten hingen ze er vandaag ook nog.
Gelukkig staat er een korte werkweek te wachten. Vanaf woensdag hebben we “tuinverlof”. Een paar kubieke meter compost en schors zouden tegen dan moeten geleverd zijn en moeten worden verspreid over de plantenperkjes en borders. Genoeg werk dus.
Wat gaan die weekends toch altijd (te) snel voorbij hè? Zelfs wanneer ze drie dagen duren zoals bij mij het geval is.
Vanochtend, ondanks de tuinwerken van gisteren, zijn we opgestaan met redelijk weinig spierpijntjes. Dat was vorige week wel anders.
Onze wandeling vandaag bracht ons naar Keerbergen. Daar organiseert de plaatselijke KWB altijd hun jaarlijkse wandeling. Helaas kan deze om één of andere reden (iets met Covid of zoiets?) niet doorgaan.
De mannen van de KWB hadden hier wel een mooie oplossing. Met vertrek aan GC Den Bussel hadden ze drie wandellussen voorzien, 2 van telkens 7 km en 1 van 9 km. Ook een “kidswalk” kon je er doen.
Elke wandeling was perfect afgepijld. Wij kozen voor lus 2 omdat die langs de Dijle ging en we wandelen graag langs het water.
Keerbergen is voor ons geen onbekend terrein als het wandelen aankomt maar toch hebben we precies weer veel onbekende hoekjes van Keerbergen gezien. De pijltjes blijven hangen tot 6 maart dus waarschijnlijk gaan we volgend weekend ook nog een wandelingetje meepikken. We hebben ze in ieder geval gedownload van de website (https://www.kwbkeerbergen.be/events/wandeldag/) dus in het slechtste geval kan ik ze nog altijd “reproduceren” op mijn wandelgps.
Hoe ontspan je jezelf na (alweer) een drukke en lastige werkweek?
Wandelen is uiteraard een prima manier om tot rust te komen. Maar ook tuinieren is dat sinds vorig jaar ook. Het lijkt een karwei … de dorre planten van vorig jaar verwijderen, onkruid wieden en nog eens wieden en nog eens wieden. Maar het heeft op ons wel een rustgevend effect. Enkele uurtjes werken in de tuin, zien dat onder die dorre plantenresten al “nieuw leven” komt piepen. Het is mooi.
Na dat tuinieren kan je dan ook altijd nog gaan wandelen. Dat deden wij vandaag ook. Nog even een uurtje wandelen in Peulis. Mijn nieuwe vriend, de buizerd, was er ook weer. Maar we hebben ook nieuw leven gezien. Zo van die schattige lammetjes (smelt smelt). Ik was ook nog net op tijd om de Bonte specht op de gevoelige plaat vast te leggen.
We zagen ook nog een rat de straat oversteken maar daarvoor was ik net te laat.
Na onze wandeldag in Zoutleeuw van vrijdag was het gisteren de hoogste tijd om eens een dagje in de tuin te werken. De lente is in zicht en er moet nog een hoop gebeuren om de tuin klaar te krijgen. Grassen moeten worden gesnoeid. Onkruid moet worden uitgedaan. Daar zijn we nog wel enkele weekends zoet mee.
Het is misschien een karwei voor velen, voor Conny en mezelf is het pure ontspanning na een drukke werkweek. Oké, de volgende dag voel je altijd wel weer een paar spiertjes waarvan je niet wist dat je ze had maar het blijft ontspannend. Zelfs het wassen van de auto’s, waarmee we onze “klusjesdag” hebben afgesloten was ontspannend. Niet gewandeld maar ’s avonds hadden we toch onze 10.000 stappen gehaald.
Vandaag zijn we de dag begonnen met een ochtendwandeling. Het was er het weer voor. We zouden vertrekken door het Peulisbos maar als de helft van het wandelpad onder water staat dan zit er niets anders op dan op je stappen terugkeren en een alternatief zoeken. Gelukkig kan je in Peulis heel mooie wandelingen maken.
We waren trouwens in mooi gezelschap. Gedurende een deel van de wandeling zagen we een zestal buizerds (denk ik toch) boven ons cirkelen. Zelfs met de 500 mm telelens leken ze ver weg maar het heeft toch wel een paar mooie foto’s opgeleverd. Het is er aan te merken dat de lente in aantocht is. De vogeltjes waren heel actief. En je wordt om de oren geslagen met krokussen.
Ook tijdens de wandeling in Vorselaar die ik deze namiddag nog maakt met mijn moeder had ik een “close encounter” maar daar was ik net te laat met de camera. Anders had ik hier ook een mooie foto van een eekhoorntje kunnen tonen.
Mijn derde “close encounter” van de dag was er eentje van de minder aangename soort. Op weg van Peulis naar Vorselaar zag ik in Bouwel iets naast de auto in de wei lopen. Voor ik door had dat het om een jonge ree ging had dat dier al besloten om de straat over te steken. Hij maakte een enorme sprong maar helaas was die niet hoog genoeg om mijn auto te missen. Resultaat : één geschrokken chauffeur, één geschrokken ree en één afgebroken spiegel. Het dier had zijn weg al verdergezet vóór ik mijn aanrijdingsformulier uit het handschoenkastje had gehaald 😊.
Al bij al lijkt de schade nog mee te vallen. Maar het is in ieder geval weer een hoop last.
walkingwithluc 