walkingwithluc

Mijn wekelijkse verplaatsingen naar Lier om een halfuurtje te gaan joggen hebben plezante nevenwerkingen.

Op weg naar ginder mag ik een halfuurtje genieten van Grand Cru op Radio 1 en op de terugweg is het dan weer Radio Nostalgie die me gezelschap met (soms lekker foute) muziek uit de jaren tachtig.

Grand Cru bracht vandaag het beste uit 1979 en als ik het zo bekijk dan is er in dat jaar toch geweldige muziek gemaakt. Joe Jackson, Elvis Costello, Annabel Lamb en natuurlijk KISS. Ik noem dat jaar graag het jaar waarin ik muzikaal volwassen ben geworden.

Wat dat betreft ben ik blij dat ik een kind van de jaren ’60 ben. De eerste kennismaking met muziek in de jaren ’70 met groepen als Mud, The Sweet, Slade, The Osmonds, Bay City Rollers, The Rubettes … Op TV had je jeugdseries zoals De Kat, Het zwaard van Ardoewaan en uiteraard Keromar, series die toch een impact op mijn karaktervorming hebben gehad. Dankzij De Kat ben ik immers zo milieubewust geworden.  

Toen het tijd werd om naar fuiven te gaan zat ik in de jaren ’80 met hun prachtige muziek. Niet alleen internationaal maar ook op Belgisch vlak waren er toen geweldige groepen zoals The Bet, The Machines, Luna Twist, TC Matic en uiteraard de Kreuners.

Zo’n muziek maken ze tegenwoordig toch niet meer.

We hebben vandaag trouwens 4,36 km afgelegd in 32:55.

De afgelopen maand was, zo liet Endomondo.com me weten, een heel sportieve maand. Ik was in totaal 21u28 actief, had in die tijd 301,7 km afgelegd (al joggend, fietsend en wandelend) en verbruikte daarbij 11.730 calorietjes.

Of ik daar deze maand aan geraak weet ik niet maar ik ben de maand alvast goed gestart.

Eergisteren het (bijna) wekelijkse half uurtje joggen met loopbuddy Sally in Lier (goed voor 4,05 km). Gisteren voor het eerst sinds (heel) lang nog eens in het Nachtegalenpark in Antwerpen gaan lopen om een start-to-runner gezelschap te houden. Ik had afgesproken met Carine om in het park de looproute van 3km af te werken. Samen met de verplaatsing van De Hertoghe naar ginder en terug kwam ik uit op 4,50 km in 35 minuten.

En vandaag nog eens met de mountainbike naar ’t werk gereden. Deze morgen (of beter deze nacht zoals mijn collega’s zeggen) op 1u14 de 28,6 km gefietst. Vanavond op dezelfde tijd 28,90 km afgelegd. De 300 m verschil zit ‘m trouwens in de manier waarop ik van Viersel naar Ranst rij.

Over de “grote baan” is het 300 m verder dan “achterdoor” tussen de boomgaarden. Eigenaardig genoeg is het langs de “grote baan” rustiger fietsen. Daar lijken in ieder geval minder auto’s te passeren.

Ik moet wel zien dat ik deze maand ook nog een paar lange wandelingen maak. Anders zal ik in september Ben Nevis in Schotland niet kunnen “beklimmen”.

 

 

Na de muzikaal iets mindere maar qua gezelligheid een heel aangename zaterdag  (zal aan het gezelschap gelegen hebben) stond er voor zondag een hele dag Nederlandstalige muziek op het programma.

Vóór ik naar Tienen kon vertrekken moest ik eerst nog “even” via Antwerpen om de nieuwe “release” te testen op ’t werk. Om half zeven opstaan na een tweede korte nacht is niet simpel.

Na om halfeen in Antwerpen te zijn vertrokken was ik ruim op tijd om de opener voor zondag, Kapitein Winokio, te zien maar mijn maag protesteerde. Eerst dan maar een heel smakelijke spaghetti gaan eten.

Ik was nog net op tijd op de Markt om de Kapitein de vogeltjesdans te zien spelen. Het viel wel direct op dat er al heel veel volk was. Een groot deel weliswaar kleiner dan een meter maar toch …

Tegen half vier stond de Markt echt wel helemaal vol. Zo’n 20.000 mensen (groot en klein) stonden schijnbaar te wachten op één van de laatste optredens van K3. Tien minuten later verschenen Karen, Kristel en Josje om ruim een uur lang het beste van zichzelf te geven. Het was een schouwspel dat ik nog niet vaak op een festival heb gezien. Zelden zo’n enthousiaste menigte gezien.

Na de meisjes van K3 was het de beurt aan Nielson. Niels Littooij, deed in 2012 mee aan de talentenjacht De beste singer-songwriter van Nederland. Hij won niet maar zoals wel vaker bij dergelijke wedstrijden heeft de tweede meer succes dan de winnaar. Nielson mocht iets minder lang spelen maar het viel best te pruimen.

Eén van de hoogtepunten, misschien wel HET hoogtepunt, stond als volgende op het programma: Yevgueni. Ik heb deze groep rond Klaas Delrue al vaker aan het werk gezien en elke keer is het puur genieten.

Na K3 voor de kindjes was het dan de beurt aan K2 voor vrouwen van alle leeftijden. Koen en Kris, beter bekend als Clouseau, stonden voor de 10^de keer op Suikerrock. Voor mij was het hun derde passage na één keer in het Sportpaleis (heel lang geleden) en één keer op TW classic. En ik kan er niets aan doen maar de jongens weten hoe ze een live optreden moeten verzorgen. Er valt weinig of niets op aan te merken. Ik kan alleen maar zeggen dat ze beter worden met de jaren.

Net als de vorige twee dagen ben ik er ook zondag niet in geslaagd om de laatste groep van de dag te zien. Zaterdag ben ik niet gebleven voor Oscar and the Wolf, enerzijds omdat die groep me niet onmiddellijk aanspreekt maar anderzijds omdat ik zondag om half zeven moest opstaan. Zondag wilde ik echt wel blijven om Marco Borsato te zien maar na Clouseau voelde ik de vermoeid al opkomen. Nog een halfuur wachten en dan nog naar Marco luisteren leek me dan ook geen idee. Hij zal moeten wachten tot een volgende keer.

Al bij al heb ik toch een fijne driedaagse gehad. De “”refresh” die de organisatie heeft doorgevoerd vond ik ook geslaagd. Volgend jaar zien ze me weer, maar dan ga ik waarschijnlijk toch weer op hotel of in B&B. Kost gevoelig meer maar is wel minder vermoeiend dan drie dagen na elkaar 170 km met de auto rijden.

 

Kapitein Winokio

K3

Nielson

Yevgueni

Clouseau

 

Na een korte nacht (ondanks het feit dat ik op vrijdag niet ben gebleven voor Anouk) en een drukke voormiddag ging het kort na de middag terug naar Tienen voor dag 2. Ik had gemengde gevoelens bij het programma voor deze dag en dat gevoel bleek, achteraf gezien, terecht te zijn geweest.

De tweede dag werd geopend door de jongens van Willow uit Leuven. Alweer een groep die mij onbekend was maar, zoals vaker op Suikerrock, werd ik aangenaam verrast. Toen de jongens ook nog een schitterende cover van A New England van Billy Bragg brachten was ik helemaal overtuigd.

Daarna was het de beurt aan The Van Jets die ik al eerder op Suikerrock had gezien. Ondertussen had ik het gezelschap gekregen van Heidi en Conny. The Van Jets waren, net als de vorige keer, weer heel goed. Ik dacht wel dat ze een nieuwe zanger hadden. De vorige keer had die zwart haar en een rood geverfde arm. Nu had hij wit haar en een lelijk truitje aan. Hij leek me ook minder “wild” dan anders. Maar toch ook weer een geslaagd optreden.

Ondertussen kregen we honger en maakten we een uitstapje in de stad. Een vegetarische wokschotel voor mij en een bio-frietje en/of een broodje voor mijn gezelschap later stonden we terug op de markt. Net op tijd om nog een kwartiertje van The Subs mee te pikken. Of eigenlijk zou ik moeten zeggen: een kwartiertje te vroeg om The Subs net te missen. Velen zullen het wel goed vinden maar voor mij is het niet bestemd.

Bij de volgende groep op het programma, Magnus, had ik hetzelfde voorgevoel. Dat kan ook wel te maken hebben met het feit dat de naam Tom Barman alleen al doet mijn maag ineen krimpen. Ik moet hem niet. Vraag me niet waarom, het is gewoon zo. De muziek die ze brachten lag me trouwens evenmin, ook al waren ze beter dan hun voorgangers.

Vijfde (en voor mij ook laatste) groep voor zaterdag waren The Sisters of Mercy. Die heb ik ooit gezien in de Pallieterhal in Lier, lang geleden in 1984. Veel kan ik me niet meer herinneren van dat optreden alleen staat me voor dat de zanger, Andrew Eldritch een roos in zijn achterwerk stak !? Dat heeft hij zaterdag misschien ook gedaan, alleen heb ik het niet gezien. We stonden nochtans niet zo ver van het podium. Het probleem was dat ze nogal veel gebruik maakten van rook waardoor je nagenoeg niets anders zag. De schermen hielpen ook niet want daar waren voornamelijk beelden uit Japanse B- en C-films te zien. Muzikaal nog best goed dus maar voor de rest zal er me weinig van het optreden bijblijven.

 

Willow

The Van Jets

The Subs

Magnus (met Tom Barman)

The Sisters of Mercy

 

Ik heb een T-shirt met de geweldige tekst “If things get better with age, then I am approaching Magnificence”. Nu is dat uiteraard wel waar maar wat er niet beter op wordt met de jaren is het recuperatievermogen.

Drie dagen Suikerrock en ik ben geradbraakt! En dan ben ik nog niet eens elke avond tot op het einde gebleven. De dagelijkse verplaatsing van zo’n 160 kilometers (heen en terug), het feit dat ik de dag ervoor en de dag erna moest werken en bovendien ook nog eens op zondag vroeg moest opstaan om een halve dag te gaan werken, zal evenmin geholpen hebben vrees ik.

En hoe was Suikerrock ? Goed tot heel goed. Af en toe een tegenvaller maar die heb je elk jaar wel. In ieder geval kan ik niet klagen voor 70 euro. Ik heb 13 groepen kunnen zien en er vielen er maar twee echt tegen.

Het begon op vrijdag. Van ’t werk rechtstreeks naar Tienen om daar het weekend te zien openen door Charlie Winston. De naam zei me niets maar achteraf gezien herkende ik wel enkele nummers. Hij was in ieder geval perfect als opener. Charlie heeft er een fan bij.

Ook de naam van de tweede groep op het programma, Starsailor, deed niet direct een belletje rinkelen al bleek ook hier hetzelfde. Enkele nummers herkende ik wel. Twee geslaagde optreden dus.

Als derde ( en voor mij ook als laatste die dag) was Joost Zweegers, a.k.a. Novastar, aan de beurt. Ik heb hem al meerdere keren aan het werk gezien en hij heeft me nog nooit in de steek gelaten, ook deze keer niet. Altijd een plezier om mee te maken.

Wat er dag 2 en dag 3 te zien was volgt wel in een later bericht.

 

Charlie Winston

Starsailor

Novastar

 

Sommige van mijn jongere collega’s durven mij (al lachend) wel eens ouderwets te noemen, vooral wanneer het op muziek aankomt.

Nu moet ik toegeven dat ik trouw blijf aan de muziek van de jaren ’60, ’70 en ’80 maar dat is gewoon omdat ze toen veel betere muziek maakten. Ik noem dat niet ouderwets. Ik noem dat enerzijds nostalgisch en anderzijds getuigen van goede smaak.

Maar op zich hebben ze natuurlijk wel een punt en soms ben ik ook ouderwets. Ik heb het dan vooral over boeken. Ik heb thuis enkele honderden boeken (en die stapel wordt steeds groter) en dan wordt me wel eens gevraagd waarom ik nog geen E-reader heb.

Toegegeven, puur uit praktische overwegingen zou dat een logische keuze zijn. Maar voor is een boek iets dat op papier is gedrukt en niet iets dat op een scherm staat. Gisteren heb ik op Facebook, waar ik o.a. lid ben van de groep “Boekenfans” weer enkele keren gelezen dat die E-readers toch ook niet alles zijn.

 

 

Neen, geef mij dan maar de, “P-Reader”, de papieren versie dus. OK, ze zijn soms onhandig, zwaar en moeilijk mee te nemen maar ik hou er van. Daar heb ik er dit jaar ondertussen 18 van gelezen. Nummer 18 was ROEKELOOS van Andrew Gross. Roekeloos is het vervolg op Dodelijke Gok.

Ty Hauck, ex-rechercheur werkt sinds het gokcomplot waarbij zijn collega het leven liet, bij de Talon Group en dat bevalt hem wel. Hij heeft een soort LAT-relatie met restaurantuitbaatster Annie die hij tijdens diezelfde zaak heeft leren kennen. Bovendien klikt het perfect tussen Ty en de zoon van Annie, Jared. Kortom, het gaat hem goed.

Dan hoort hij in het nieuws dat een beursmakelaar werd vermoord tijdens een schijnbaar uit de hand gelopen inbraak. Ook de vrouw en dochter van de beursmakelaar lieten het leven. Niets aan de hand tot hij de naam van de slachtoffers verneemt … Marc en April Glassman en hun dochter Becca.

Plots verandert alles voor Hauck. April is immers geen vreemde voor hem, in tegendeel. Ty zweert dat hij haar dood zal wreken.

Dan valt een vierde slachtoffer. Een andere beursmakelaar pleegt zelfmoord in heel verdachte omstandigheden. Hoewel deze zaken schijnbaar niets met elkaar te maken hebben zal blijken het tegendeel blijken.

Voor Ty Hauck en agente van het Ministerie van Financiën Naomi Blum begint een race tegen de klok die hen van New York via Londen naar Servië brengt. Komen ze op tijd om een wereldwijde catastrofe te voorkomen ?

Andrew Cross heeft er in ieder geval een fan bij. Net als Dodelijke Gok was Roekeloos ook een plezier om te lezen. Spannend en heel realistisch. Na het lezen van dit boek bekijk je de bankencrisis ineens met andere ogen. Een echte aanrader. Het eerste boek met Ty Hauck in de hoofdrol (Valse Lading) staat in ieder geval bovenaan mijn “nog-te-kopen-lijstje”. Volgende boek op de leeslijst wordt DE TAFEL van Luc Boonen, de vrachtwagenchauffeur die me zo aangenaam verraste met Uit de Hoogte.

 

 

’t Is weer van dattum.

Een fenomeen dat zich elk jaar rond deze tijd laat gevoelen.

Stap je na een lange werkdag buiten, zet je de radio op en dan hoor je geen Carl Berteele, geen Christophe  Vandegoor en vooral geen Frank Hoste.

En vanavond op tv … geen Vive le Vélo, geen Karl Vannieuwkerke, geen Lieven Van Gils, geen Hendrik Luyten en geen Sammy Neyrinck.

En waarom niet … gewoon omdat de Ronde Van Frankrijk afgelopen is. Alsof dat een geldige reden is om die uitzendingen te stoppen ? De live uitzendingen zal ik niet direct missen. Nu ja, toch zeker die commentaar niet. De José uiteraard wel maar dat andere schepsel in ieder geval niet.

Enfin, ’t is weer gedaan dus … le Tour. Persoonlijk heb ik er wel van genoten en dan vooral van die paar Belgen. Van Avermaet, die eindelijk krijgt wat hij al lang verdient; Serge Pauwels die zich van zijn beste kant heeft laten zien maar vooral heb ik genoten van Thomas De Gendt. Gebroken rib of niet … doorgaan met die handel. En maar aanvallen. Bijna 700 km in een ontsnapping gezeten. En dan geven die chauvinistische Fransen de “super-strijdlust” niet aan hem. Ze hebben hem zelfs niet aan Peter Sagan gegeven. Neen, Bardet mag zich de strijdlustigste van de hoop noemen. Schande is het.

Met de uitslag op zich kan ik wel leven. Een mooi podium met een verdiende winnaar.

Ik heb echter nog een andere reden om een beetje “verweesd” te zijn. Afgelopen zaterdag heeft de zomerstorm onze appelboom gekortwiekt. Een dikke 50 jaar heeft hij ons smakelijke appeltjes gegeven, heerlijk om zo te eten maar even lekker in appelmoes. De afgelopen jaren had hij het moeilijker en moeilijker maar toch hadden we eind augustus, begin september een mooie voorraad appelen.

Maar helaas, de hevige wind heeft er een eind aan gemaakt. Ik zal hem missen. Ik ken hem tenslotte al mijn hele leven. De vogeltjes in de buurt zullen hem ook missen. Want waar moet ik nu in de winter mijn mezenbolletjes hangen ?

 

 

Net als vorige week (en hopelijk net als de volgende weken tijdens de zomervakantie) weer met de fiets gaan werken vandaag. Het was wel een andere fiets en dat heb ik gevoeld.

In plaats van de koersfiets koos ik vanmorgen voor de mountainbike. Vooral voor het stuk door Deurne Zuid en het Ringfietspad is dat toch aangenamer fietsen. Niet dat ik de koersfiets niet onder controle heb maar de MTB net iets beter. En geloof me, wanneer je moet slalommen tussen verstrooide voetgangers, onattente automobilisten en fietsers in allerlei maten en gewichten met verschillende snelheden, dan heb je toch graag zoveel mogelijk controle.

Het nadeel is helaas wel dat een MTB iets zwaarder is dan een koersfiets en vooral niet zo goed bolt. Je moet dus meer “werken” om vooruit te geraken. Bovendien had ik nog het bijkomend probleem(pje) dat ik vanochtend vroeg vrij snel te kampen had met een gebroken spaak. Niet dramatisch maar wel genoeg om een kleine “slag” in het achterwiel te hebben.

Aan de positieve kant kan ik bijna 60km bijschrijven op de teller deze maand, aan de negatieve kant kan ik zaterdag een bezoekje brengen aan de fietsenmaker.

Zoals vermoedelijk veel landgenoten heb ik een verlengd weekend achter de rug. Voor mij was het een verlengd weekend van Dolce Far Niente.

Met andere woorden, veel heb ik niet uitgespookt de afgelopen dagen. Nu ja, het weer werkte ook niet echt mee.

Vandaag ben ik toch uit mijn luie zetel geraakt en heb ik een fietstochtje gemaakt. Weliswaar een kort tochtje (20km) aan een heel rustig tempo (immers in gezelschap van mijn moeder) en bovendien met slechte bijbedoelingen (een ijsje eten gaan eten bij het IJssloeberke in Tielen).

 

 

Maar ja, ik ben toch even buiten geweest. Ik denk wel dat het aantal verbruikte calorieën niet opweegt tegen de calorieën van dat ijsje. Maar smaken deed het wel.

Rechercheur Ty Hauck plant een boottochtje met zijn dochter Jessie. Vóór ze vertrekken slaan ze nog wat voorraad in bij het lokale tankstation.

Plots stopt een auto bij het tankstation. De passagier haalt een vuurwapen boven en begint schijnbaar wild in het rond te schieten. De man die achter Jessie staat wordt dodelijk geraakt.

Uiteraard wordt Hauck op de zaak gezet. Aanvankelijk lijkt op een wraakactie van één van de vele jeugdbendes, een actie waarbij een jonge procureur een toevallig slachtoffer is. Naarmate het onderzoek vordert komen er meer en meer duistere praktijken van diverse machtige burgers van Greenwich aan het licht.

Om alles in de doofpot te houden deinzen die burgers er niet voor terug om zwaar geweld te gebruiken. Zelfs Haucks eigen familieleden zijn hun leven niet zeker …

DODELIJKE GOK is het tweede boek van schrijver Andrew Gross met Ty Hauck in de hoofdrol. Het eerste boek (Valse Lading) heb ik nog niet gelezen maar dat staat nu wel op mijn boekenlijstje om zo snel mogelijk aan te kopen. Ondertussen begin ik alvast in ROEKELOOS, het derde boek in die reeks.