walkingwithluc

Op de eerste “echte” dag van de vakantie stond een wandeling met vertrek aan het Glen Nevis Visitor Centre op het progamma: Glen Nevis en Polldubh Falls.

Volgens Walkhighlands een wandeling met moeilijkheidsgraad 2 en “bog factor” 3. Dat leek me beter dan de wandeling naar de top van Ben Nevis die moeilijkheidsgraad 4 meekreeg. Wat ik me bij die bog factor moest voorstellen wist ik niet maar dat zou later wel duidelijk worden. Het pad werd omschreven als “vrij goed te volgen maar ruw, geërodeerd en boggy op sommige plaatsen. Het is een beetje rotsachtig of modderig op enkele plaatsen. Sommige beekjes kunnen moeilijk of zelfs onmogelijk te overbruggen zijn.

Ik was vergeten hoe de Britten met hun taal omgaan. Als zij zeggen “that’s not quite what he would have wanted” bedoelen ze eigenlijk “dat is een complete ramp”.

Tot aan het keerpunt, Polldubh Falls, heb ik van alles meegemaakt. Vrij veel modder, beekjes die soms droog konden worden overbrugd omdat er stenen lagen, andere waar de overzijde op geen enkele manier droog te bereiken was. Het meest geschrokken ben ik wel van de bogs. Op een gegeven moment zat ik tot aan mijn rechterknie in de grond. Het zag eruit als een nat stukje gras maar het was dus een put van een halve meter diep.

Ik moet Herr Meindl (de man die mijn wandelschoenen maakt) en de mensen van Karrimor (die mijn wandelbroek maken) bedanken want zonder hen zou het maar een natte bedoening zijn geweest. Ondanks al dat water waren mijn sokken nog kurkdroog toen ik na bijna 14 km terug aan mijn vertrekpunt was.

Vanochtend dacht ik nog om er na de middag een tweede, kortere, wandeling te doen maar dat heb ik maar gelaten. De wandeling was vermoeiender dan gedacht. De prachtige omgeving waarbij de toppen van de Highlands steeds wijzigen onder de voorbijtrekkende wolken maken echter alles goed.

Geslaagde dag dus.

 

meer foto’s op facebook: foto album facebook

 

Het deed gisteren toch maar raar. De check-in bediende was even vriendelijk dan anders maar … ze sprak met een Nederlands accentje. Het was dan ook de eerste keer dat ik de overtocht naar Hull niet vanuit Zeebrugge maakte maar wel vanuit Rotterdam. Alhoewel, in 1989 ben ik ook vanuit Rotterdam vertrokken maar dat was nog met de bus dus die keer telt niet mee.

Waarom vertrekken bij onze noorderburen ? De belangrijkste reden is het feit dat je dan een uur vroeger kunt vertrekken vanuit Hull en met 650 kilometers voor de boeg is dat altijd meegenomen. En de tweede reden is jaloezie. Elke keer wanneer ik met de Pride of Bruges of de Pride of York aankwam in Hull zag ik daar die grote Pride of Rotterdam of Pride of Hull liggen. En ik wou daar ook wel eens de oversteek mee maken.

Buiten het feit dat de schepen op de lijn Rotterdam-Hull nieuwer zijn en moderner hoeft het eigenlijk niet voor mij. Het is er heel moeilijk om de weg te vinden en ik miste vooral mijn “rustige bar”. Maar het is natuurlijk wel meegenomen dat ik om 8u al op weg was naar Schotland terwijl de Belgische boot nog bezig was met aanleggen.

De rit naar Schotland is heel rustig verlopen. Na de ochtenddrukte in Hull nagenoeg geen verkeer gehad. Eens in Schotland aangekomen heb ik wel enkele buitjes gehad maar die zorgen er net voor dat het landschap zo mooi is. De combinatie van blauwe lucht, donkere wolken en witte schapenwolkjes, een beetje regen en een beetje zon: ongelooflijk mooi.

Na twee zomermaanden waarin ik de meeste van mijn collega’s meerdere keren op vakantie heb zien vertrekken is het eindelijk aan mij.

Drie weken vakantie ! Ik was er echt aan toe.

Ik kijk dan ook enorm uit naar mijn verblijf bij de Schotten.

De vakantie werd in ieder geval met een pakje uit Engeland dat op me lag te wachten toen ik thuiskwam. In het pakje : 5 bijzonder schattige miniatuurautootjes uit Japan. Elk zo’n 4,5 cm lang. Definitief de kleinste modellen uit mijn collectie, 33 cm kleiner dan de Mack Truck van BUDDY L met zijn 37,5 cm.

 

 

In de zomer van 1942 werd in het Brabantse Vught begonnen met de bouw van Konzentrationslager Herzogenbusch, beter bekend als Kamp Vught. Tot 1944 zouden duizenden gevangenen via Kamp Vught passeren; Velen onder hen worden doorgestuurd naar (vernietigings) kampen als Sobibor. Anderen sterven in Kamp Vught zelf.

Hoe hebben de Vughtenaren het leven naast een dergelijk kamp ervaren? Waarom koos de ene ervoor om bewaker te worden in het kamp en koos de andere ervoor om gevangenen te helpen door brieven te smokkelen of ze zelfs te helpen onderduiken?

Waarom maakte de ene veel winst door zijn waren aan de Duitse SS te verkopen en zetten anderen zich in om het leven van de gevangenen te verbeteren, onder andere door hulppakketten te maken?

In Leven naast het Kamp beschrijft Boyd van Dijk niet zozeer het leven in het kamp zelf, al komt het wel aan bod. Hij beschrijft vooral hoe de Vughtenaren zelf omgingen met het kamp dat aan de rand van hun dorp lag. Hij doet dit op een heel sobere en eerlijke manier waarbij hij niemand veroordeelt.

Een aanrader voor hen die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van Wereldoorlog II.

Het volgende boek op de leeslijst wordt een mix van fictie en non fictie. Wanneer ik volgende week op vakantie naar Schotland vertrek zullen de Rebels and Traitors van Lindsey Davis mijn reisgezellen zijn. 750 bladzijden met de Engelse Civil War als achtergrond.

 

 

Een goede voorbereiding is het halve werk. Dat zegt het spreekwoord en daarom heb ik me dit afgelopen bezig gehouden met het voorbereiden van mijn aanstaande vakantie naar Schotland.

Het is tenslotte al geleden van 2010 dat ik nog eens voet op Schotse bodem heb gezet. Het is nog langer geleden dat ik nog eens in de Highlands ben geweest.

Ik heb in ieder geval genoeg op de agenda gezet opdat ik me niet zou vervelen. Dertien wandelingen zijn op de Garmin eTREX gezet, wandelingen die zowel bij mooi weer als bij minder mooi weer te doen zijn. Een lijstje met kastelen, abdijen en ruïnes kan uiteraard ook niet ontbreken.

Maar eerst wacht er nog een (drukke) week op ’t werk. ’t Zal even aanpassen zijn aangezien er enkele collega’s terugkomen uit vakantie. Misschien gaat het wel “te druk” zijn.

De meesten hebben er twee keer twee: twee oren en twee ogen.

Bij sommigen werken ze niet meer 100%. Dankzij de te luide muziek (voornamelijk hardrock) hoor ik bijvoorbeeld langs de rechterkant niet zo goed meer. Dat is ook de reden waarom ik tijdens het lopen of fietsen nooit oortjes zal gebruiken. Levensgevaarlijk is dat immers.

Nochtans heb ik er vandaag op mijn fietstocht naar het werk (en terug) weer veel gezien die daar geen last van hebben. In de drukke avondspits doorheen Mortsel met zo’n joekel van een koptelefoon op. Bellen omdat je voorbij wil steken heeft geen zin want ze horen je toch niet. Ongetwijfeld horen ze ook auto’s niet. Ik begrijp het niet.

Waar de meesten mensen ook twee exemplaren van hebben zijn ogen. Bij de ene zullen ze weer beter werken dan bij de andere. Maar wat heb je aan goede ogen wanneer je ze niet gebruikt? Onderweg toch weer een paar near misses gehad met auto’s waarvan de bestuurder alle kanten opkeek behalve in mijn richting. Anderzijds ben ik ook enkele bestuurders die hun ogen wel gebruikten en zelfs stopten om mij door te laten op plaatsen waar dit helemaal niet nodig was.

 

 

Ik tel af.

Nog één week en de “grote vakantie 2015” is een feit. Dan zit voor vele mensen de vakantie er op en moeten ze terug aan het werk.

Voor mij begint dan de vakantie. En of ik het nodig heb!

Juli en Augustus zijn voor mij traditioneel maanden met weinig vakantie. De meeste van mijn collega’s hebben immers kinderen en zijn gedurende die maanden, heel begrijpelijk, graag bij hun kinderen. Daar heb ik helemaal geen problemen mee. Ik kan dan immers in juni en september op vakantie gaan (en zo flink wat euro’s uitsparen).

De afgelopen zomer was het wel een beetje extreem. Tot dusver heb ik al 16 keer een collega een fijne vakantie gewenst. Niets bijzonders ware het niet dat we maar met 10 in ons team zijn.

Vooral naar het einde toe begint dat mentaal door te wegen. Je ziet constant collega’s met vakantie vertrekken, en terugkomen, en opnieuw vertrekken … En jij blijft daar maar zitten.

Ze zeggen dan wel dat mijn beurt nog moet komen en daar hebben ze groot gelijk in. Maar toch is het anders. Terwijl zij met vakantie zijn blijven wij gemiddeld met vier achter. Als ik met vakantie ben blijven zij gemiddeld met acht over. En dat scheelt een flinke slok op de borrel.

Enfin, na morgen nog één week en dan ben ik weg naar bonnie Scotland. Om het wachten een beetje aangenamer te maken ben ik tijdens de middag even naar Stripwinkel Beo gegaan om het tegoed van mijn klantenkaart te verzilveren. De reeksen van Kiekeboe, Jommeke, Yoko Tsuno zijn aangevuld. Het aantal strips van De Beverpatroelje dat ik nog zoek is met twee stuks verminderd. Tot slot een vierde aflevering van de geschiedenis van Napoleon en het eerste verhaal van De nieuwe avonturen van Rik Ringers. Goeie middagpauze gehad dus.

Al anderhalve maand wacht ik er op en vandaag is het toegekomen: het pakje van Amazon.

Het grote pluspunt van Amazon, maar tegelijkertijd ook de grote gesel, is het feit dat je geregeld mailtjes krijgt met daarin de titels van “boeken waarvan we denken dat ze je wel zouden kunnen interesseren”. Ze sturen die uiteraard op basis van de aankopen die je in het verleden hebt gedaan.

Meestal laat ik me niet vangen maar als ze dan een mail sturen dat de nieuwste van Philippa Gregory of C.J. Sansom binnen zoveel weken uitkomen en dat je vooraf kunt intekenen (met prijsgarantie) dan hap ik wel toe.

Zo kwam ik enkele weken te weten dat de nieuwste van Philippa Gregory, The Taming of the Queen, in augustus zou verschijnen. In dit boek vertelt Gregory het verhaal van de zesde vrouw van Hendrik VIII, Katerine Parr. Een volledige onbekende is Parr niet. Zij speelt immers ook een rol in de boeken rond Shardlake van C.J. Sansom. Altijd leuk om te zien hoe feit en fictie elkaar kruisen.

Diezelfde avond was mijn bestelling geplaatst. Ik zoek dan wel enkele extra boeken of DVD’s, kwestie van de verzendkosten te drukken.

Deze keer waren het boeken van Karen Maitland. Ik heb van haar in het Nederlands al twee boeken gelezen, Het gezelschap van leugenaars en De Uilendoders. Twee geweldige boeken maar verder vond ik van haar niets in het Nederlands. Daarom dat ik maar overschakel op het Engels.

In ieder geval heb ik nog vele uren leesplezier in het vooruitzicht.

 

 

’t Is alweer een tijdje geleden dat het nog eens is gebeurd maar vandaag was het zover.

Ik was het weekend begonnen met een gezellige quiz van de Chiro in Nijlen, samen met collega’s Leni, Bart en Heidi. We zijn 23^ste geworden op 45 deelnemende ploegen. We hebben al wel eens beter gescoord maar zoals Baron De Coubertin zei: “Deelnemen is belangrijker dan winnen”. Bovendien ben ik naar huis gegaan met een heel praktisch fototasje, perfect voor mijn kleine Canon sx 400. Het belangrijkste was wel dat we een heel plezante avond hebben gehad.

Gisteren stond er een wandeling op het programma maar die plannen vielen (letterlijk) in het water. Ik had echt geen zin om enkele uren in de regen te gaan rondlopen. Dat bewaar ik wel voor mijn vakantie in Schotland. Aan die vakantie is trouwens de meeste tijd besteed. Een vijftiental wandelingen zijn op de Garmin eTrex gezet. Ik hoop dat het weer goed genoeg is om naar de top van Ben Nevis te wandelen maar er staan ook enkele wandelingen op die wel bij slecht weer te doen zijn.

En zo kom ik aan vanochtend. Omdat de wekelijkse tochtjes in Lier vrij moeizaam gaan besloot ik om een extra looptochtje in te lassen. Om 9 u vertrokken en tot mijn grote verbazing ging het vrij vlot. Zelfs zo vlot dat ik 5 km heb gelopen en dat ik daar minder dan 35 minuten voor nodig had. En dat was (heel) lang geleden. Nu moet ik wel zeggen dat ik altijd al liever in de (heel) vroege ochtend dan in de late avond heb gelopen. Misschien moet ik loopbuddy Sally eens vragen of ze geen zin heeft om ’s morgens om half zes te gaan lopen in plaats van ’s avonds om half acht.

 

 

De zestienjarige Seppe wil zijn oma voor haar verjaardag verrassen door haar biografie te schrijven. Nadat zijn moeder hem en zijn vader in de steek heeft gelaten, heeft zijn oma hem opgevangen en opgevoed. Zijn vader had (en heeft) het immers te druk met zijn frituur en met zijn derde vrouw en pasgeboren dochtertje.

Seppe wordt door velen als een beetje “raar” beschouwd omdat hij stil en teruggetrokken is. Zijn oma weet wel beter. Zij weet dat haar kleinzoon een intelligente jongeman is. Een jongeman die ze altijd wel kan blij maken met een portie zelfgemaakte pudding die ze samen opeten rond de grote tafel in de keuken.

Met veel goeie moed begint Seppe aan de biografie. Dat lijkt vrij vlot te lukken maar over de eerste 25 jaar uit het leven van zijn oma komt hij nagenoeg niets te weten. Zelfs oma’s beste vriendin lost bijna niets. Hij weet wel dat ze is opgegroeid in een weeshuis nadat haar ouders zijn omgekomen tijdens een bombardement.

Op zijn zoektocht stuit Seppe op angstvallig volgehouden leugens en vreselijke geheimen. Hij krijgt daarbij de hulp van Lander, een buurjongen van zijn oma en computerhacker. Moet hij doorgaan met zijn onderzoek of stoppen ?

Ondertussen worstelt hij ook met zijn geaardheid. Op een vakantie in Spanje leert hij Daan kennen, zijn eerste liefde. Als diezelfde Daan hem later in de zomervakantie vraagt om mee te trekken naar het buitenverblijf van de familie in de Franse Pyreneeën krijgt hij niet alleen zekerheid over zijn geaardheid maar ook over het grote mysterie dat zijn oma omhult.

Dit is in het kort het verhaal van De Tafel, het nieuwste boek van Luc Boonen (die “overdag met zijn vrachtwagen rijdt en ’s avonds zijn vingers schaaft aan zijn toetsenbord”).

Ik heb Boonen leren kennen dankzij het boekenfestijn waar ik Uit de Hoogte heb gekocht. Net als zijn schrijversdebuut is ook dit boek weer heel aangename lectuur. Geen gruwelijke moorden, geen norse politieinspecteurs die altijd ruzie hebben met hun bazen, niets van dat alles. Eigenlijk kan je zeggen dat er in het boek niets gebeurt maar toch wordt je meegezogen in de zoektocht van Seppe. Boonen weet als geen ander hoe hij mensen en hun karaktertrekken moet beschrijven. Ik raad het boek dan ook ten zeerste aan.

In afwachting van de nieuwste van Philippa Gregory (die volgende week zou moeten toekomen vanuit Engeland) begin ik aan Leven naast het kamp, een non-fictie boek rond Konzentrationslager Herzogenbusch, beter bekend als Kamp Vught.