walkingwithluc

’t Ging vandaag een zonnige dag worden. Goeie reden om de koersfiets nog eens van de haak te halen en met de fiets naar het werk te rijden.

Ik was vroeger wakker dan nodig maar het leek me beter om toch maar onmiddellijk op te staan. Je weet hoe het gaat wanneer je nog “even” blijft liggen. Bij mij is dat dan terug in een diepe slaap vallen en slecht gezind opstaan.

Gevolg was wel dat ik al om half zes onderweg was naar Antwerpen. Het was trouwens behoorlijk fris en vooral heel mistig vanmorgen. Gelukkig had ik voor de Albertkanaalroute gekozen waardoor ik nauwelijks of geen auto’s ben tegengekomen. Fietsers trouwens ook niet maar ik begrijp dat niet iedereen zo gek is om zo vroeg te gaan fietsen.

Slechts één tegenvaller op de heenrit : ik bleek wel het Rivierenhof te kunnen inrijden maar uitrijden was een andere zaak. De ene na de andere poort was gewoon afgesloten. Niet dicht hè, echt afgesloten met een hangslot. Tenslotte een grindpadje gevonden en toch nog het park uitgeraakt.

Om kwart voor zeven stond ik op ’t werk onder de douche en na een ontbijtje kon ik op mijn “normaal” uur aan de slag.

De terugrit ging langs de boomgaardroute (via Ranst en Broechem dus), in het gezelschap van collega Bart. Persoonlijk hou ik niet echt van die route. Vanaf Ranst gaat het wel maar het stuk door Deurne Zuid en Wommelgem is echt niet aangenaam fietsen. Volgende keer moet ik hem er toch van overtuigen om mijn alternatieve route te kiezen.

Totale afstand voor vandaag: 62,88 km

Totale fietstijd voor vandaag: 2u36m28s

 

 

Ik heb de afgelopen weken veel gewandeld, behoorlijk wat gefietst (naar ’t station en terug) en een paar keer gejogd (afgelopen donderdag nog 4,2 km op iets minder dan een half uur in Lier).

Vandaag wou ik eens iets anders doen. Het was wel moeilijk kiezen : de koersfiets voor een tochtje langs de jaagpaden van de Nete, met de citybike naar Antwerpen of een toertochtje met de mountainbike ?

Aangezien het warmer en warmer werd koos ik voor de kortste optie : de mountainbike dus. Via Grobbendonk en Pulle ben ik naar Zoersel gereden. Een deel van mijn route heb ik vorige week al gewandeld. Ik wist dus dat het behoorlijk lastig ging zijn. Op sommige plekken moet het mulle Kempische zand wel 10 cm dik hebben gelegen en dat is behoorlijk lastig om door te rijden.

Uiteindelijk had ik 33 km op de teller staan en was ik 1u35 onderweg geweest. Ik schat dat ik daarbij zo’n 15 km “off road” ben geweest en de rest “on road”. Op die stukken stond dan wel vaak tegenwind. Bij thuiskomst zag ik trouwens heel mooi bruin. Helaas was al dat bruin verdwenen na een halfuurtje in bad. Een probleem waar ik vroeger als kind na een dag buitenspelen ook altijd last van had. Maar ja … beter bruin dat je er kan afwassen dan rood dat slecht is voor de gezondheid.

Na een gruwelijke zaak zit Rechercheur Mike Mulcahy een jaar later eindelijk op zijn plek bij de politie van Dublin, afdeling International Liaison Unit.

Hij heeft het druk met de moord op een Ierse drugsbaron in Spanje en met de vondst van een heel grote partij cocaïne voor de kust van Ierland.

Dan vraagt journaliste Siobhan Fallon, slachtoffer van die gruwelijke zaak, hem om hulp bij het opsporen van een vermiste vrouw, vriendin van een rijke makelaar die net in het Engelse Bristol onder verdachte omstandigheden zelfmoord blijkt te hebben gepleegd.

Noch Mulcahy, noch Fallon kunnen maar enigszins vermoeden dat al die verschillende zaken niet alleen met elkaar te maken hebben maar ook met de komst van een beruchte huurmoordenaar uit Colombia. Dan vallen er nog doden. Samen raken ze verwikkeld in een bloedstollende jacht op een moordenaar die geen enkel middel schuwt om de enige die de waarheid kent voor altijd het zwijgen op te leggen.

Dit is de verhaallijn van DODENLIJST, het tweede boek van Gerard O’Donovan rond Inspecteur Mike Mulcahy. Het eerste boek, Kruisiging, heb ik niet gelezen maar dat komt wel op de lijst van boeken die ik nog moet kopen.

Waarmee ik maar wil aangeven dat ik genoten heb van Dodenlijst. Een vlotte thriller met enkele verrassende plotwendingen.

Volgend boek op de leeslijst is DODELIJKE GOK van Andrew Cross, weer één van die schrijvers die ik dankzij Het Boekenfestijn zal leren kennen.

 

 

Nacht van de Maan … the day after.

Ik had er een beetje schrik van … van die dag erna. Zeker na mijn ervaringen van vorig jaar. Maar mijn angst bleek ongegrond te zijn. Vanmorgen gewoon met de fiets naar het station in Herentals en daarna met de velo van Antwerpen-Berchem naar ’t werk. Vanavond dezelfde weg terug, eerst naar Antwerpen-Centraal met de velo en tenslotte met de fiets van Herentals terug naar huis. Samen goed voor 19 km fietsen en dat ging probleemloos.

Ook op ’t werk gewoon kunnen rondlopen, zelfs bij het trappenlopen kwam er geen protest. Als ik even gezeten had en ik moest terug rechtstaan dan gaven de benen wel een signaal dat ze een zwaar weekend achter de rug hadden maar pijn kan ik het niet noemen.

Wat een beetje training en een combinatie van goede schoenen en sokken al kan doen hè.

Toch heb ik nog van één ding last. Ik ben gebeten. Gebeten door het wandelvirus. Het wandelen gaat me immers veel beter af dan het lopen. Je ziet ook veel meer. Je kan bovendien een fototoestel meenemen en genieten van al het prachtige dat Moeder Natuur ons te bieden heeft. Al zal ik het joggen zeker niet volledig laten vallen.

Ik overweeg zelfs om me volgend jaar aan te sluiten bij een wandelclub. Eén doel voor volgend jaar heb ik me al gesteld : naast de Nacht van de Maan in juli ook de Zotte 50 van Gheel in mei uitwandelen.

Vorig jaar nam ik deel aan de eerste editie van de Nacht van de Maan, een 43 kilometer lange wandeling met vertrek en aankomst in Halle-Zoersel over landelijke wegen en paden in Oelegem, Massenhoven, Zandhoven, Pulle, Vorselaar, Zoersel, Oostmalle, Westmalle en Sint-Antonius-Zoersel.

Bij nader inzien was ik totaal onvoorbereid op die tocht. Neem daarbij nog foute kousen in slechtpassende schoenen en ik heb enkele weken daarna rondgelopen als een oude man.

Dit jaar was ik beter voorbereid. Meer dan 200 km getraind, waarvan ruim 50 in de heuvels van Jersey. Beter schoenen en reservekousen in de rugzak.

Met bijna 600 stonden we gisteren aan de start aan het kasteeltje in Halle-Zoersel. Net voor 22u vertrok een bende groene fluo-lichtjes opgewekt en vrolijk de nacht in. In tegenstelling tot vorig jaar tekende de volle maan wel present. We zagen ze voor het eerste als een grote rosse bol die tevoorschijn kwam achter de brug over het Albertkanaal in Viersel. Sommige moedigen namen daar een moondip in het kanaal maar daar deed ik uiteraard niet aan mee.

We zouden de maan nog vaker zien en ze straalde als nooit tevoren.

Het wandelen ging veel vlotter dan vorig jaar. Het wandeltempo lag steeds rond 11 minuten per kilometer oftewel 5,50 km per uur. Uiteraard gingen de kilometers met een controlepost iets trager.

Halfweg heb ik wel een iets langere pauze genomen (en de Garmin even gepauzeeerd) om te genieten van een warme kop soep met brood. Tegelijkertijd heb ik verse, droge, sokken aangedaan. Ik wilde een herhaling van vorig jaar (met gigantische blaren onder mijn voeten) immers voorkomen.

Uiteindelijk ben ik om 6u30 over de finish gelopen. Ruim een uur sneller dan vorig jaar (inclusief alle rustpauzes), heel moe maar vooral blaarvrij.

 

 

Voilà, de eerste werkweek na de vakantie is een feit.

’t Is me de week wel geweest. Nog een geluk dat ik mocht gaan werken met die tropische temperaturen buiten. ’t Is echt mijn weer niet. Na een fietstochtje van amper 7 km van ’t station naar huis, druipt het zweet van mijn gezicht. Maar ja, het lijkt me nog altijd aangenamer dan in een auto te stappen die 10 uur in volle zon heeft gestaan. Al kan het op sommige treinen ook een sauna zijn.

Ook morgen belooft weer een tropisch warme dag te worden. Ik hoop wel dat het tegen 22u een beetje afgekoeld is. Met een beetje geluk valt er zo tussen 19 en 20u een frisse bui.

Morgen staat immers de Nacht van de Maan op het programma. 42,192 km wandelen tussen zonsondergang en zonsopgang. Vorig jaar heb ik die ook gewandeld (met gigantische blaren als gevolg). Deze keer hoop ik beter te zijn voorbereid. Dit jaar staan er toch meer dan 200 wandelkilometers op de teller waarvan 80 kilometers de afgelopen maand.

Alleen jammer dat ik hierdoor niet naar Na Fir Bolg kan gaan. Een jaarlijkse traditie die dit jaar niet kan doorgaan. Net zoals de Peulis Jogging van vandaag trouwens. Gaan joggen bij temperaturen rond 30°C … niet voor mij dankuwel.

 

 

’t Is weeral voorbij … de (eerste) grote vakantie. Gelukkig volgt er binnen twee maanden nog een tweede vakantie waar ik weer drie weken thuis kan blijven.

’t Is een vrij sportieve vakantie geweest. Dik 80 kilometers gewandeld en evenveel kilometers gefietst. En ook nog eens 8,40 km gejogd.

De vakantie werd vandaag (passief) sportief afgesloten met een bezoekje aan de dertigste Diamond Race op het Albertkanaal in Viersel. Ik heb geen flauw idee wie er meedeed, laat staan dat ik weet wie gewonnen heeft maar het is wel een indrukwekkend schouwspel. Vooral de Formule 1 race op het einde is imposant. De snelheden die daar gehaald worden … jawadde.

Droog hou je het wel niet. Als je dicht bij de rand staat, krijg je regelmatig een frisse douche. Die was wel welkom vandaag.

Enfin, morgen is het weer “business as usual”. Gelukkig weet ik dat de collega’s blij zullen zijn om me terug te zien. Als ik terug kom uit vakantie betekent het voor de meesten onder hen immers dat het bijna hun beurt is. Bovendien hebben ze nog een “vakantie-ijsje” tegoed van mij.

 

 

Wat is in Godsnaam “Jukschot” ?

Ik zal eerlijk zijn, tot enkele dagen geleden wist ik het ook niet. Maar nu kan ik vertellen dat “Jukschot” de oude naam van Sint-Antonius-Zoersel is. Lang geleden was het nog een ver afgelegen deel van Brecht. Jukschot betekent “een afgesloten stuk grond dat door een juk (koppel) ossen kon worden bewerkt.

De wandeling die ik deze voormiddag heb gedaan vond hier haar naam : de Jukschotwandeling. Ik moest vandaag in Sint-Antonius zijn om met de auto van mijn moeder naar de garage te gaan voor een groot onderhoud. Daar enkele uren zitten wachten leek me maar niets en daarom was ik op zoek gegaan naar een wandeling in de buurt. Kwestie van nog een laatste training te hebben vóór de marathon van volgende week.

En zo vond ik de Jukschot-wandeling. Een vrij mooie wandeling, voornamelijk doorheen bosgebied. Af en toe wel een (gevaarlijke) baan oversteken maar verder heel rustig. Uiteindelijk had ik, met het stuk van de garage naar en van de start van de wandeling, iets meer dan 15 km op de teller staan.

Dat brengt het algemeen totaal voor deze maand op 83 km gewandelde kilometers. In principe zou de marathon dus geen probleem mogen zijn. Gelukkig trouwens dat die marathon ’s nachts wordt gewandeld. Als ik zo de temperaturen voor volgende week bekijk dan zou het overdag zeker niet haalbaar zijn voor mij.

 

 

Als je me vroeger zou gevraagd hebben naar mijn favoriete live-act dan had ik ongetwijfeld KISS geantwoord, van kortbij gevolgd door Bryan Adams. Sinds Robin Hood, Prince of Thieves en het daarbij horende Everything I Do zijn de concerten van de laatste echter niet meer zo goed. De concerten van KISS zijn nog wel altijd spectaculair maar toch staan ze niet meer op de eerste plaats.

Die eerste plaats is sinds enkele jaren ingenomen door 6 noorderburen en dan meer bepaald WITHIN TEMPTATION. Hun vijftienjarig jubileumconcert in het Antwerpse Sportpaleis staat al drie jaar genoteerd als beste concert ooit.

Zij waren ook de reden van mijn tweede bezoek aan Graspop dit weekend. Omdat ik ruim op tijd in Dessel was heb ik ook nog de concerten van Airbourne, Lamb of God en oude rotten Motörhead meegepikt. Bij oude rotten loop je altijd het risico dat hun stem niet meer is wat ze is geweest. Bij Lemmy heb je dat probleem niet, zijn stem is nooit echt helder geweest.

Iets over negen was het dan de beurt aan Sharon, Ruud, Robert, Jeroen en Martijn. En wederom hebben ze me niet in de steek gelaten. Het moet nu de zesde keer geweest zijn dat ik ze heb gezien. Ik heb ze lang geleden in De Vooruit in Gent gezien, daarna nog in de Lotto Arena, het Sportpaleis, op Suikerrock en eerder dit jaar nog in het theater van Tilburg. Verschillende locaties, verschillende shows maar één ding hebben ze gemeen : een geweldige show.

Daarna heb ik nog een groot deel meegenomen van de show van die andere ouwe rotten, Scorpions. Nu gaat het weer een maand windstil zijn op concert- en festivalgebied. Begin Augustus volgt nog wel Suikerrock maar dan is het wachten tot eind september voor het concertnajaar.