Gisteren, het was eigenlijk al vrij laat, onverwacht een telefoontje gekregen van Yuri. Wie is Yuri ? Yuri is één van de verkopers in dienst bij Garage G.V.K. in Zoersel.

Bleek dat hij iets zwart met rode tinten had binnengekregen met daarbij een vrij belangrijk documentje. Dit dus twee weken vroeger dan verwacht.

Deze namiddag dan maar het aangename aan het nuttige gekoppeld en met de mountainbike naar Zoersel gereden om dat documentje op te pikken en natuurlijk al eens te kijken naar de boreling.

Ze hadden hem opgeblinkt en in de toonzaal gezet. Niet alleen om hem proper en droog te houden maar ook omdat het toch wel een beetje een publiekstrekker is. Hij had er dan ook geen problemen mee toen ik hem vroeg of ik hem mocht laten staan tot Goede Vrijdag.

Het lijkt misschien onbegrijpelijk dat ik niet zo rap mogelijk met deze schoonheid wil rondtoeren maar het past nu eenmaal beter in mijn planning wanneer ik hem dan ga afhalen. Bovendien is het een prematuurtje en dan kan het geen kwaad wanneer die nog even in de couveuse blijft.

Ik heb nu wel de gelegenheid gekregen om “onzen Blackie” eens van dichtbij te bekijken en hij valt enorm goed mee.

Dat kan trouwens ook worden gezegd van de fietstocht. De laatste 10 km met wind tegen vielen wat tegen maar dat kan gebeuren hé?

Hoe komt het dat een jonge, briljante, gerespecteerde politiecommissaris, vol van idealen, wiens carrière in 1941 begon met de “vangst” van één van de beruchtste seriemoordenaars in Berlijn in 1960 zelf terechtstaat omdat hij verantwoordelijk wordt geacht voor de dood van meer dan 30.000 Joden?

Zoiets is toch niet te vatten ? Nochtans is hij niet alleen. Veel Duitsers zitten in dezelfde situatie. Het overkwam dus ook Georg Heuser. Op een gegeven moment wordt hij naar Minsk gestuurd, in de streek die de Nazi’s OSTLAND noemden. Net als alle andere politieagenten is hij automatisch lid van de SS.

In Minsk wordt hij verantwoordelijk voor de “verwerking” van de wekelijkse transporten. Onder “verwerking” moeten we verstaan: 1.000 Joden beroven van al hun bezittingen, inclusief gouden tanden; en ze dan koelbloedig neerschieten terwijl ze op de rand van een massagraf staan. Onderscheid tussen mannen of vrouwen, oma’s of kleine kinderen, dat wordt er helemaal niet gemaakt.

In 1956 wordt hij gearresteerd en werkt de jonge advocate Paula Siebert mee aan de zaak van de openbare aanklager. Ook zij probeert te begrijpen hoe een eens fatsoenlijk man kon veranderen in een meedogenloos sadistisch monster.

OSTLAND van David Thomas is een aangrijpend verhaal waarin de schrijver dit – waargebeurde – verhaal vertelt. Hij probeert niets goed te praten. Hij probeert gewoon een verklaring te zoeken.

En daar slaagt hij behoorlijk goed in. OSTLAND is een geweldig goed boek en een aanrader voor iedereen die houdt van historische romans. Al is dit een eerder een geromantiseerde biografie van Georg Heuser.

Ik was er niet gerust in vandaag. De afgelopen weken liep het niet echt vlotjes. Wat zou het dan vandaag geven? Het is nog altijd druk op ’t werk. Ik heb afgelopen weekend 30 km gewandeld. En, op weg naar Lier, ben ik ontsnapt aan een frontale botsing die, als ik er niet aan was ontsnapt, mogelijk fataal zou zijn geweest.

Ik zag in de verte een wagen uitwijken naar het andere rijvak, het mijne dus. Ik begon ook al naar rechts uit te wijken maar veel ruimte was er niet. Een halve meter gravel en een halve meter gras met daarnaast minstens een meter gracht. Gelukkig had hij me nog net op tijd gezien en ging hij terug naar zijn rijvak maar het was toch even schrikken.

Misschien was het daarom dat het joggen behoorlijk vlot ging, toch veel vlotter dan de afgelopen weken. We klokten af op 4,20 km in 31:16, zonder adempauzes onderweg. Bijkomend pluspunt is uiteraard dat we weer bijgepraat hebben. Toch zal ik blij zijn wanneer we binnen een paar weken terug kunnen overschakelen naar onze zomerronde.

Na de rustige wandeling gisteren was het vandaag tijd voor een “wedstrijdwandeling”. Het moest nog half acht worden toen ik in de auto stapte en vertrok naar Kessel-Statie. Daar organiseerde Wandelsport Vlaanderen Club 76 uit Merksem haar Lentetocht. Het voordeel van zo vroeg te vertrekken is dat je nog vrij vlug een parkeerplaats kunt vinden.

Om tien voor acht begon ik, in een miezerig smosregen aan mijn tocht van 21km. Het gemiezer hield er gelukkig vrij snel mee op. De eerste kilometers brachten me naar de Kesselse Heide. Vandaar ging het verder naar het Fort van Kessel. Na 7,5 km kon ik een eerste break nemen in Basisschool Bisterveld.

Na de koffie even goed opletten en zorgen dat ik het pijltje “21 km 1^ste keer” naar links nam en niet “21km 2^de keer” naar rechts. Naar links brachten onder andere de Voetweg, de Hemelse Weg en de Helleweg ma naar de oevers van de Grote Nete (wel een kant van de Nete die ik nog nooit gezien had). Via de Bartstraat en het centrum van Kessel kwam ik voor een tweede keer aan Bisterveld.

Ondertussen stonden er 17 km op de teller en met de dreigende wolken in de verte besloot ik om er een “dash & splash” van te maken. Met andere woorden, even gaan plassen om daarna even kort bij te tanken. Er was zelfs geen tijd om even te zwaaien naar (collega) Leni, Toon en Juul. Je weet hoe dat gaat hè ? Als de finish in zicht is …

Uiteindelijk heb ik afgeklokt op 20,87 km waar ik 3u48 voor nodig had. Op het einde begon ik de 10 km van gisteren wel te voelen maar op dit moment voelt alles goed aan. Of dat morgen nog het geval zal zijn ? Only time will tell. Ik was wel blij dat ik mijn nieuwe wandelschoenen (de Meindl Tauern 2 GTX) niet heb aangedaan. Het was immers weer een “vettige” wandeling. De keuze was soms wel moeilijk : kies ik voor de modder in het midden of voor de enkeldiepe plassen aan de zijkanten.

Ik heb in ieder geval een heel mooie wandeling gemaakt en bijzonder mooie plekjes in Kessel gezien. Maar ik ben vooral weeral 30 km dichter bij de Zotte 50 !

Meer foto’s ? KLIK HIER

Aangezien mijn wandelbuddy morgen geen tijd heeft, hebben we eens op een zaterdag afgesproken.

Omdat ik in de buurt geen leuke georganiseerde wandeling vond dacht ik dat het wel eens leuk kon zijn om af te spreken in Lier. Langs de oevers van de Nete is het immers altijd aangenaam wandelen. En het gaf me nog eens de kans om de stad waar ik zes jaar heb school gelopen, bij daglicht te zien. Er werden wel buien van (smeltende) sneeuw voorspeld maar aangezien ik een grote Engelse paraplu heb is dat geen bezwaar.

Iets over één vertrokken we aan C.C.De Mol richting de Zaat. We volgden het parcours van de Natuurlopen van Lier tot aan de spoorwegbrug. Daar gingen we niet rechtsaf richting Netekanaal maar wel linksaf onder de spoorwegbrug, terug naar het jaagpad naast de Nete (en ook langs het parcours van mijn zomerjoggingrondje).

Omdat er ondertussen bijna 6km op de teller stonden hebben we een ommetje gemaakt via de Lispersteenweg om iets te gaan drinken in Café Waregem, het café van wijlen Louis Proost (die in 1957 wereldkampioen werd bij de amateurs in … Waregem).

Via de Lispersteenweg en de stadsvesten ging de tocht verder. Een kort ommetje door het Begijnhof bracht ons naar het Zimmerplein. Op dit plein heb ik tijdens mijn schooltijd menige uren doorgebracht. Vandaag beperkten we ons tot een drankje in de Fagoempel, in de schaduw van de Zimmertoren. Nog een kort stukje wandelen en na 2u15 stond er 10 km op de teller.

En het weer ? Dat was zalig, net zoals de omgeving trouwens. En het was er vooral rustig en stil. Goed om weten dat men, als er geen georganiseerde wandelingen in de buurt zijn, nog altijd kan terugvallen op het oude vertrouwde Lier;

 

De Maartse buien hebben hun naam al alle eer aangedaan. Vanochtend op mijn 2km lange fietstochtje van het station naar ’t werk al de volle laag gekregen. Regen en hagel met leuke rukwinden erbij. Ik kwam dan ook behoorlijk nat aan. Geen prettig begin van de dag dus.

Nu ja, de maand was gisteren al niet veel beter begonnen. Een kleine onvoorzichtigheid van één van de collega’s die instaan voor de “avondverwerking” eergisteren heeft ervoor gezorgd dat mijn dag gisteren echt niet aangenaam was. Je loopt de hele dag van hot naar her en ’s avonds heb je het gevoel dat je geen bal gedaan hebt.

Daarom was ik vastbesloten om ’s avonds zeker naar Lier te trekken voor een half uurtje joggen. Daar zat het weer gelukkig wel mee. Een beetje miezerige regen bij de start maar verder nagenoeg droog gebleven. Zoals was te verwachten na een zware dag viel het niet mee maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb. 4,2 km op 32 minuten.

Vandaag ging het al iets beter op ’t werk. De gevolgen van de “onvoorzichtigheid” bleken al bij al nog mee te vallen. Ik moest wel vaststellen dat er door een andere “onvoorzichtigheid” van enkele weken terug een flink aantal bestanden op een verkeerde locatie waren gezet maar ook dat kregen de collega’s van IT vrij snel rechtgezet.

Om de werkdag af te sluiten trakteerde moeder natuur me dan maar op een fikse hagelbui om mijn reis naar huis aan te vangen. Gelukkig van korte duur.

Zondagochtend. Kwart voor acht. Parochiezaal Geel-Zammel.

De temperatuur flirt met het vriespunt en er staat een zeer schrale noordoostenwind. De zon doet zijn best om een beetje warmte te brengen, voorlopig tevergeefs. Ik ben klaar voor Ne Flierefluiter Tocht.

Via de Zammelsebrug gaat het richting Witbergen. Prachtige stukken doorheen de bossen met de opkomende zon die weerkaatst in verschillende vennetjes. Even waan ik me zelfs ik het zuiden van Frankrijk wanneer ik de Kapel van O.L.V. van Lourdes zie en na 6,5 km bereik ik Bergom waar een rustplaats is voorzien in het Bergomhof. Jammer genoeg was de uitbater van het Bergomhof nog niet wakker. Een pistolet met kaas en een warme choco ware nochtans welkom geweest. Gelukkig had ik een paar wafels in mijn rugzak zitten.

Dan maar begonnen aan de lus die me naar de Hertberg bracht. Op één van de bospaden was een soort jachthondentraining bezig. Een stuk of 20 jachthonden die mooi naast hun begeleider bleven liggen. Tenminste 19 van hen toch. “Bolle” had er geen zin in en dartelde als een jong veulen door het gras. Alle pogingen van zijn baasje om het tot orde te roepen bleven zonder resultaat. Best grappig om te zien.

Teruggekomen aan het Bergomhof bleek de uitbater wel wakker te zijn. Hij bleek echter niet voorbereid op een bende wandelaars op een zondagvoormiddag. Hij kon nauwelijks volgen met de bestellingen, hij was vergeten om de pistolets af te bakken, de soep was nog niet warm en de lege tassen stapelden zich ondertussen op. Ik heb me dan maar beperkt tot een warme choco.

Het laatste stuk ging voornamelijk langs de oevers van de Grote Nete met onder andere een zicht op het Kasteel van Merode in Westerlo. Het was er door de wind wel behoorlijk fris. Uiteindelijk had ik 17,25 km op de teller (in plaats van de voorziene 18km) na 3u05 wandelen. De parochiezaal zat overvol. Daarom maar zonder “afterparty” naar huis.

Conclusie van de dag: mooie wandeling, kleine drankgelegenheden, flink tempo, tevreden Luc, weer een stap dichter bij de Zotte 50 van Gheel.      

Meer foto’s op Facebook: Klik Hier

I read the news today … oh boy.

En wat las ik daar? Dat de NMBS een proefproject met WIFI op de trein gaat doen, onder andere op de lijn tussen Oostende en Eupen. Persoonlijk denk ik dat de NMBS zijn prioriteiten elders moet leggen.

Bijvoorbeeld waarom er een trein van Oostende naar Eupen moet rijden. Of waarom er een trein van Turnhout naar Binche moet rijden. Ik wed dat meer dan de helft van de Turnhoutenaren niet eens weet waar Binche ligt. Ik meen zelfs te hebben gelezen dat het merendeel van de reizigers ofwel tussen Turnhout en Brussel reizen ofwel tussen Brussel en Binche.

Een ander voorbeeld ? Neem de S1-trein van Antwerpen naar Nijvel. S1 staat trouwens voor Voorstadsnet-trein. Een rit op deze trein duurt 2 uur. De trein stopt tussen vertrek en aankomst in 26 (zesentwintig !!!) stations. En het duurt ’s morgens 5 minuten om de trein aan te kondigen omdat het perron in meer dan de helft van de stations te kort is om heel de trein te bedienen.

Dan vraag ik me af … wie bedenkt zo’n ritten. Ieder normaal mens beseft toch dat hoe langer de rit en hoe meer tussenstops er zijn, hoe groter de kans op vertragingen?

Waarom die treinen niet splitsen in twee delen ? Het ene deel rijdt tot Brussel Noord, het andere vertrekt in Brussel Zuid. Tussen die twee stations moeten reizigers dan maar de metro nemen of een pendeltreintje dat door de Noord-Zuid verbinding rijdt. Kortere ritten, minder kans op vertraging, geen last in het ene landsgedeelte wanneer er in het andere wordt gestaakt.

Misschien moet ik bij de volgende verkiezingen maar eens opkomen en dan minister van openbaar vervoer worden.

Adam Greenwood is een jonge Amerikaan die in de Londense City werkt voor effectenmakelaar Brosnan & C°. Hij komt op het spoor van een hele omvangrijke fraude op de beurs. Blijkbaar wordt er gretig misbruik gemaakt van handel met voorkennis. Hij voelt nattigheid en belt zijn vriend, Connor McGregor die op dat moment in Ierland zit, en vraagt hem om stante pede naar Londen te komen. Vóór die daar aankomt wordt Adam echter vermoord.

McGregor besluit de zaak tot op de bodem uit te zoeken en krijgt daarbij hulp van de George Wallace, journalist bij The Times en van Valerie Kandinsky, vriendin van Adam. Hun zoektocht brengt hun via de London Stock Exchange en de Zurich Allgemeine Bank naar Washington.

Ze ontrafelen een internationaal netwerk waarbij zeer hooggeplaatste personen uit de politiek en bankwereld maar waarbij ook de CIA betrokken zijn. En wat heeft die tot dusver onbekende terroristische beweging met de zaak te maken?

Tot zover het verhaal van De Bovenwereld van Gé Bosschee. Een vrij realistische financiële thriller. Het duurde wel even eer ik in het verhaal zat maar eens dat het geval was, was het moeilijk om het boek terug neer te leggen. Dat had ik bij de andere boeken van Bosschée ook wel (De Kennedy Code en Schuldbrief).

Het volgende boek brengt me weer terug in de tijd. Ostland van David Thomas speelt zich voor een deel in in de tweede wereldoorlog. Het andere deel vindt 14 jaar na de oorlog plaats. Het blijkt te zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Dit is weer een boek in de taal van Shakespeare maar de eerste pagina’s gingen er vlot door.

Het weekend werd eergisteren dan misschien niet zo prettig ingezet omwille van “druk verkeer in Centraal Station” met de nodige vertragingen als gevolg. Dat werd echter terug goed gemaakt door een fantastische opening van het concertseizoen 2016 en een frisse wandeling.

Die fantastische opening had ik te danken aan Ennio Morricone, het Czech National Symphony Orchestra, het Kodály Choir en soprano Susanna Rigaci. Zij traden gisteren immers op in het Antwerpse Sportpaleis in het kader van de 60 years of music tour. Mijn planning viel wel bijna in het water (letterlijk en figuurlijk). Ik dacht dat ik ruim op tijd was vertrokken om, na een ommetje via Peulis om concertbuddy Conny op te pikken, met voldoende marge in Antwerpen aan te komen. Ik had echter geen rekening gehouden met het rotslechte weer en met het feit dat er ook in de Lotto Arena iets te doen was. Gelukkig vond ik nog een plekje langs de Bisschoppenhoflaan.

Ik had de maestro in 2012 al eens eerder aan het werk gezien en wou hem zeker weer eens aan het werk zien. De man wordt er immers niet jonger op. Zijn muziek daarentegen is tijdloos. Al speelde hij gisteren voornamelijk minder bekende nummers, ze blijven zalig om te horen. En als hij dan Jill’s theme uit Once upon a time in the west speelt dan krijg ik gewoon kippenvel. Het is gewoon met niets te vergelijken maar wel absoluut aan te raden. mocht je eens de kans krijgen om zo’n concert mee te maken. 

Vandaag ben ik dan de provinciegrens overgestoken om te gaan wandelen in Keerbergen. Om één of andere reden link ik Keerbergen aan het meer maar dat meer heb ik niet gezien. Wat heb ik dan wel gezien? Een mooie wandeling, met op sommige plekken vrij veel modder en op andere plekken verschrikkelijk veel wind. Met veel moeite konden we voorkomen dat we in de Dijle belandden . Alweer 10 km om toe te voegen aan het totaal.