Goede Vrijdag. De dag waarop, volgens het katholieke geloof, Jezus zijn leven gaf om dat van ons te redden.

Goede vrijdag is echter ook om andere redenen goed.

Ten eerste omdat ik vandaag “onzen Blacky” ben gaan halen in de garage. Ik moet toegeven dat het de laatste paar dagen echt wel begon te kriebelen. In de garage in Zoersel waren toch wel een beetje teleurgesteld. Hij bleek immers een goeie opener voor een verkoopsgesprek.

Hoe zijn de eerste indrukken ? Het is, na 15 jaar, wennen aan vier deuren en vooral aan de kleiner ruiten. Het is ook wennen aan de getinte ruiten achteraan. Maar het is vooral opletten. Opletten om niet te snel te gaan. Even het gaspedaal indrukken en naar tweede versnelling schakelen en ik zit aan 60km/u. Nog wat gas bijgeven en een versnelling hoger en de naald gaat richting 100 km/u. Heel prettig rijden maar wel gevaarlijk als je weet dat je meestal niet sneller mag dan 50 of 70 km/u.

Het is ook nog een goede vrijdag geworden omdat ik nog flink pak ecocheques en cadeaucheques had liggen. Na een bezoekje aan A.S. Adventure en Standaard Boekhandel kan ik met vreugde meedelen dat de bijna alle cheques verdwenen zijn.

Baron Jean-Louis de la Faille, kunsthandelaar, wordt dood teruggevonden op zijn tuinterras. Hij blijkt na een fikse vuistslag met zijn hoofd op de terrasboord te zijn gevallen en is overleden aan de gevolgen daarvan.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten de zaak oplossen.

Robert, de zoon van de baron en eveneens kunsthandelaar is alvast verdachte nummer 1. Dan zijn er ook nog Petra, zijn tweede vrouw en Nathalie zijn ex-vrouw. En hoe zit het met Benito, de louche vriend van Robert uit het criminele milieu van Charleroi. Eén van de sporen leidt zelfs tot in Rusland.

Adellijke Intriges, het tweede verhaal rond het duo Somers & De Winter van Ludo Geluykens is politieroman maar toch is hij anders dan de andere. Het is namelijk van in het begin duidelijk wie door wie wordt vermoord en waarom. En toch blijft het aangenaam lezen en is het zelfs spannend. De vraag is immers of ze ermee weg geraken of niet.

Als je op zoek bent naar een boek dat garant staat voor enkele uren leesplezier dan moet je zeker eens Ludo Geluykens proberen.

De laatste keer …

De laatste keer dat ik met “grijsje” de verplaatsing naar Lier heb gemaakt.

De laatste keer dat we het vervelende rondje langs de Mallekotstraat hebben moeten lopen

De laatste keer dat we in het donker moeten lopen

Helaas was het voor minstens 34 mensen ook de laatste keer dat ze de metro namen of dat ze naar Zaventem gingen en misschien wel uitkeken naar een mooie vakantie.

En hoe erg het ook is, niet alleen voor die slachtoffers, voor de honderden gewonden en hun families … Life goes on. Het kan ons allemaal overkomen … anytime, anywhere, anyhow.

Morgen zal het trouwens weer een paar keer “de laatste” zijn. De laatste keer met “grijsje” naar Antwerpen, de laatste keer op bezoek bij Permeke, de laatste keer van Antwerpen naar huis. Donderdag krijgt “grijsje” nog een dagje rust en vrijdag moet hij dan plaats maken voor … onzen Blacky!.

Ik weet dat het banaal kan overkomen op een dag als vandaag maar zijn het niet de banale dingen die ons redden van krankzinnigheid ?

 

Mijn ervaring heeft me niet in de steek gelaten! Gelukkig had ik mijn wandeling verplaatst naar gisteren want vandaag zou er niet veel van in huis gekomen zijn.

Ik moest dus testen tussen 10u en 12u. Maar omdat er deze nacht werd gewerkt aan de glasvezel verbinding tussen onze zetel in Antwerpen en in Brussel zou dit ook een beetje later kunnen zijn.

Toen omstreeks rond half tien inlogde las ik al onmiddellijk “één uur vertraging”. Een halfuurtje later was het al anderhalf uur en uiteindelijk kon ruim twee uur later dan gepland beginnen testen. Dat testen ging heel vlot en na een laatste conference call om half twee kon ik om kwart voor twee afsluiten.

Volgens mijn originele planning voor het weekend zou ik een kwartier gehad hebben om te eten, de vaat te doen en naar O.L.V. Waver te rijden om te gaan wandelen. Ik zal het nooit met zekerheid weten maar ik denk dat ik het niet zou hebben gehaald.

Wat ik rond 5u nog wel heb gedaan is mijn loopschoenen aangetrokken om een klein halfuurtje te gaan lopen. En dat ging verrassend vlot : 4km in 28:16. De start ging iets moeizamer maar de laatste 3 km gingen toch aan een tempo van 9 km/u. Dik tevreden dus.

Eigenlijk stond er dit weekend een wandeling in O.L.V. Waver op het programma.

Maar omdat ik morgenvoormiddag moet werken heb ik mijn plannen gewijzigd. Normaal gezien moet de klus morgen tussen 10u en 12u geklaard zijn maar de ervaring leert me dat dit al eens durft uit te lopen.

Om toch maar zeker te zijn dat er dit weekend wordt gewandeld had ik eerder deze week al aan wandelbuddy Conny gevraagd of er op zaterdagnamiddag kon worden gewandeld. Het antwoord was gelukkig positief.

Bij gebrek aan een georganiseerde wandeling in de buurt hadden we afgesproken in De Averegten. Vroeger ging ik daar geregeld joggen maar nu had ik een tochtje van om en bij 10km uitgestippeld via www.wandelknooppunt.be . Niet alleen uitgestippeld maar ook afgedrukt. Alleen jammer dat ik het in de verkeerde jas had gestopt (of dat ik de verkeerde jas heb aangedaan om te gaan wandelen).

Gelukkig bestaan er tegenwoordig smartphones zodat ik vóór we vertrokken nog snel de knooppunten op een blaadje papier kon schrijven. Slechts één misser onderweg maar verder zonder enig probleem rondgeraakt. En alweer enkele mooie stukjes Neteland gezien.

Na een tussenstop in Brasserie De Krabber in Itegem (waar ze geen Coca Cola bleken te hebben maar wel dat andere donkere vocht) kwamen we terug in de Averegten om daar de schattigste lammetjes ooit te zien. Net als elk jaar lopen er weer veel rond.

Nog even nagenieten op het terras van het Boshuis (binnen was er geen stoeltje meer vrij) en dan terug naar huis. Alweer een geslaagde wandelnamiddag.

Het vijftienjarig bestaan van jaarclub Artemis mag niet ongemerkt voorbijgaan.

En dus vertrekken Dominique en haar vriendinnen voor een lang weekand naar het winterse Wenen. Deze keer mogen ook de partners mee. De ietwat bazige Suzan heeft een gezellig huis gereserveerd.

Na een dag in de sprookjesachtige stad is het ’s avonds een en al gezelligheid aan de open haard. De wijn vloeit rijkelijk en de jaarclubgenoten halen herinneringen op aan vroeger.

Er wordt ook stilgestaan bij het overlijden van Daniëlle die in haar eerste studiejaar zelfmoord pleegde. Tenminste … dat werd toen aangenomen. Volgens Maria, die behoorlijk aangeschoten is, zou het wel eens geen zelfmoord kunnen geweest zijn. Daniëlle zou wel eens opzettelijk van het dak kunnen geduwd zijn. De gezellige sfeer is plotsklaps weg en iedereen besluit dan maar om te gaan slapen.

Wanneer de Dominique de volgende dag Maria dood in bed terugvind begint ze te twijfelen. Is het een natuurlijke dood, zoals de Oostenrijkse politie zegt of is er meer aan de hand? Maar als er meer aan de hand is, wie is dan de dader ? Eén van haar vriendinnen of één van hun partners ? En heeft het echt iets te maken met de tragische gebeurtenis van 15 jaar geleden ?

De Jaarclub van Linda Van Rijn is een vlotlezende thriller met een verrassende ontknoping. Mijn eerste kennismaking ook met Van Rijn maar ik heb zo’n vaag vermoeden dat het daar zeker niet bij zal blijven. Maar eerst ga ik nog enkele weken genieten van de avonturen van Somers & De Winter, de Lierse speurders van Ludo Geluykens waarvan er eerder deze week 3 boeken zijn toegekomen met de post.

Het transportbedrijf WWT (WorldWide Transport) waarvan de Belgische zetel gevestigd is in Lier organiseert elk jaar managementdagen waarop de managers van alle landen bijeenkomen om de strategie van het bedrijf voor de toekomst te bespreken.

Deze keer is het de beurt aan de Belgen om de tweedaagse te organiseren en zij kiezen voor Sunparks in De Haan. Zoals wel meer gebeurt bij dergelijke evenementen wordt de meeting gevolgd door een uitbundig feestje. ’s Ochtends stelt security officer Luc Geerts vast dat niet iedereen in zijn of haar eigen bed heeft geslapen.

Na afloop van de tweedaagse maakt Luc Geerts nog een laatste controle in Sunparks zodat het maandag terug business as usual kan zijn.

Dat verandert echter wanneer ’s avonds, op een parking in Zandhoven het levenloze lichaam van Magda Vossen vermoord wordt teruggevonden. Magda is de secretaresse van Ivan Raeymaekers, General Manager van WWT. Het is aan commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul de Winter om klaarheid te brengen in deze zaak.

Vijf jaar nadat ze deze zaak hebben opgelost wordt aan de Vismarkt het lichaam van Mike Horemans gevonden. Horemans was Sales Manager bij … WWT. Net als bij de vorige zaak lijkt het ook nu weer een kluwen van overspel en bedrog bij het transportbedrijf, met mogelijk ok nog een vleugje chantage erbij. Somers & De Winter hebben hun handen vol.

Tot zover de inhoud van Afrekening in het bedrijf, het zevende boek in de reeks rond de twee Lierse speurders van de hand van Ludo Geluykens uit Ranst en het derde boek dat ik gelezen heb. Later deze week worden er trouwens nog drie geleverd.

De Nobelprijs voor literatuur zal Geluykens wellicht nooit krijgen en ik vrees hetzelfde voor de Hercule Poirotprijs. Dat betekent echter niet dat zijn boeken niet de moeite lonen om te lezen, integendeel zelfs. Het zijn vlotlezende politieverhalen die misschien wel vergelijkbaar zijn met de verhalen van A.C. Baantjer (je weet wel … De Cock met cee-oo-cee-kaa).

Een pluspunt voor mij is wel de herkenbaarheid ervan. Als je op dinsdag leest dat de het politieduo iets gaat drinken in hetzelfde café waar ik drie dagen eerder zelf ben binnengeweest … dan mag je dat wel herkenbaar noemen.

Gisterenavond berichtje gekregen van loopbuddy Sally. “Zou je deze week eens op maandag kunnen gaan lopen in plaats van op dinsdag ? “. Aangezien ik geen andere plannen had was dat geen probleem.

Gelukkig was ik niet de enige die het afgelopen weekend gesport had. We hebbven het dan ook op ons “gemakske” gedaan : 4,30 km op iets minder dan 33 minuten. Meer moet dat niet zijn op een maandagavond.

Ik zal wel blij zijn wanneer we twee weken verder zijn. Ik ben dat rondje via de Hagenbroeksesteenweg en de Mallekotstraat echt wel beu. Zodra we terug zijn overgeschakeld op het zomeruur kunnen we terug naar de Netedijken.

-1°C. Zo warm was het toen ik rond half acht de auto instapte om naar Zaal Nieuwland in Herentals te rijden. Mijn wandelpartner had andere (smakelijke) verplichtingen zodat ik, net als vorige week, voor de langere afstand van de Galgenberg wandeling koos : 18 km.

Het werd een echte boswandeling. Van het ene bos naar het andere bos, van de ene open plek in het bos naar de andere, constant op en neer ook en natuurlijk kunnen de oevers van de Nete (groot of klein) niet ontbreken wanneer je ergens in de Kempen wandelt.

Ondanks de stralende zon was het op sommige plekken, mede dankzij de koude wind, behoorlijk fris.

De mannen van de Herentalse KWB hadden in ieder geval een mooie wandeling uitgestippeld. En alweer ben ik plaatsen geweest waar ik nooit eerder ben geweest (en dat op een achttal kilometer van mijn deur).

Met het fietsen van gisteren en het wandelen van vandaag, is het weer een sportief weekend geworden. Zelfs deze namiddag ben ik nog sportief geweest, zij het passief. Eerst Tim Wellens heel verdiend een spannende laatste rit van Parijs Nice zien winnen en daarna Bart Swings nog een beetje glans aan een toch wel teleurstellend schaatsseizoen zien geven.

Meer foto’s op Facebook : Klik Hier