Om de een of andere reden lukt het me de laatste tijd niet om op een stripbeurs te geraken.

Gelukkig is er nog altijd Ebay waar ik kan rondspeuren. En waar ik nog zaakjes kan doen. Vooral de Oheetjes doen het de laatste tijd goed.

Afgelopen week nog een mooie bestelling gedaan bij Fonorama, een verkoper uit Zonhoven die me al een paar keer eerder als klant heeft gehad.

Het waren deze keer wel “jonge” verhalen. Het oudste werd uitgegeven in 1969, het jongste in 1971.

212 van die verhalen zitten er ondertussen in de collectie. Het oudste draagt nummer 5 en is van 1963, het jongste draagt nummer 628 en werd uitgegeven in 1975. Dat is trouwens het laatste verhaal dat als “Ohee” werd gepubliceerd. Daarna werden nog 139 nummers uitgegeven als Ohee Club. Op 31-12-1977 werd de stop er wegens budgettaire redenen uitgetrokken. Van die 139 bezit ik er 66.

Van de 767 verhalen die er verschenen zijn bezit ik er dus 278. Op mijn lijstje staan er nog 122 titels zie ik zoek. Niet alle verhalen interesseren me immers en andere verhalen heb ik al in een andere vorm. Het zal in ieder geval nog wel een tijdje duren eer ik alles gevonden heb. Als ik tenminste alles zou kunnen vinden. Om nu nog, 50 jaar na datum, die allereerste verhalen terug te vinden is een quasi onmogelijke taak. Maar we blijven zoeken.

Voor de tweede keer op een halve maand tijd ben ik vandaag nog eens naar de autokeuring geweest. Deze keer was het wel met mijn eigen auto. Ik had gehoopt eraan te ontsnappen maar aangezien er over de nieuwe auto nog altijd geen nieuws is …

Na al die jaren blijf ik het toch een enerverende bezigheid die keuring. Ge ziet daar cijfertjes in rood of groen maar je weet natuurlijk niet of dat nu goed of slecht is. En zeker nu zou ik niet graag hebben dat ik nog veel kosten moet doen aan de auto.

Gelukkig heb ik me onnodig zorgen gemaakt. Er kwam een groen papiertje uit de printer gerold. Het lampje aan de nummerplaat was wel stuk maar dat vonden ze geen afkeuring waardig. Het was dus totaal niet nodig geweest om een pakje sigaretten te gaan halen (wees gerust, het was enkel in mijn droom vannacht, ik ben niet “hervallen” !).

Mijn snipperdag werd afgesloten met een halfuurtje joggen in Lier. Uitzonderlijk op maandag deze week op verzoek van mijn loopbuddy. In tegenstelling tot de vorige weken ging het behoorlijk aardig. Ons winterrondje van 4,30km op minder dan 31 minuten. Nu ja, er ging geen zware werkdag aan vooraf.

Net als vorige week waren de voorspellingen voor vandaag weer niet al te best.

Ik zou me echter geen twee keer laten vangen. Enkel felle regen vergezeld van stormachtige windstoten zou me thuishouden.

Kort na ’t eten vertrok ik naar Pijpelheide waar de Lotuswandeling werd georganiseerd door de lokale KWB. Zoals zo vaak bij die wandelingen was het zoeken naar een parkeerplaatsje. Het aantal plaatsen in Pijpelheide is beperkt en met meer dan 1.000 wandelaars zijn die plaatsen erg gegeerd. Na 5 minuutjes rondrijden had ik geluk dat ik net iemand zag vertrekken.

Op weg naar de parochiezaal passeerde mijn wandelbuddy, ook naarstig op zoek naar een plaatsje om de auto achter te laten. Dat gaf mij de tijd om de inschrijvingen te regelen. Je kan natuurlijk ook “in ’t zwart” meewandelen maar voor 1,50 euro per persoon moet je het niet laten. Bovendien ben je voor dat geld ook verzekerd.

We kozen voor de 9 km, volgens de organisatoren de mooiste afstand. De 15 en 20 km waren trouwens afgeschaft vanwege de regen van de afgelopen week. Net na het vertrek werden we even opgeschrikt door een ongevalletje achter ons waarbij een overstekende voetganger werd aangereden door een scooter. Aangezien er voldoende volk in de buurt was geen reden voor ons om op onze stappen terug te keren.

Het werd een mooie rustige wandeling over paden die, zoals de organisatoren hadden gezegd, behoorlijk goed bewandelbaar waren ondanks de zware regen van de afgelopen week. Sommige van hen waren wel vrij modderig maar al bij al viel dat heel goed mee. Ook het weer viel best mee. De 3°C die de thermometer aangaf voelde zo niet aan. En de smosregen stoorde evenmin. Onderweg was het wel weer even schrikken toen de wandelaarster achter ons onzacht kennis maakte met de harde ondergrond. Ze kon gelukkig onmiddellijk weer recht en even later staken ze ons voorbij.

Uiteindelijk bleek de tocht maar 8,30 km ver te zijn. In een overvolle parochiezaal werd nog wat nagepraat terwijl we de kas van de KWB Volgende week gaan we, als de weergoden geen roet in het eten gooien, de KWB van Keerbergen steunen.

Wat hebben een jonge advocaat, een loodgieter, een havenarbeider en een ietwat verwarde oudstrijder met elkaar gemeen?

Ze liggen samen op één kamer in het ziekenhuis. Dat op zich is al erg genoeg maar het wordt nog erger gemaakt door Zuster Berta die hen het leven zuur maakt.

Er is maar één oplossing: zuster Berta moet weg. Ze bedenken enkele plannetjes die ze met de hulp van een partner, een dochter en een verpleegsterstagiaire uitvoeren. Uiteindelijk lukt hun plannetje maar of ze daarmee beter af zijn?

Tot zover de korte samenvatting van Kabaal in de Ziekenzaal, het stuk voor dit jaar van Toneelvereniging Oud KLJ, één van de twee toneelverenigingen die Vorselaar rijk is.

Ik hou wel van zo’n amateurtoneel. Blijspelen in je eigen dialect, acteurs zonder kapsones, gewoon een paar uur eenvoudig amusement. Het is dus niet omdat mijn kapster in het ene gezelschap zit en mijn neef in het andere gezelschap dat er naartoe ga. Ik heb in ieder geval goed gelachen gisteren.

Vandaag is er iets minder gelachen maar wel hard gewerkt. Vandaag was het immers frikadellendag, een ritueel dat zich zo om de twee maanden herhaalt ten huize Cambré.

Het ritueel begint zo’n twee weken op voorhand met het verzamelen van oud brood. Ontdaan van de korsten wordt dat brood vermalen tot fijne kruimels tot je een goeie kilogram gemalen brood hebt. Meng dat met 2,5 kg gemengd gehakt (varkens-rund) en voeg enkele eieren toe. Kneed alles tot één geheel. Laat enkele uurtjes “zetten” in de koelkast.

Het enige dat je dan nog moet doen is een zaterdagnamiddag opofferen om die grote 3,5 kg zware klomp gehakt om te vormen tot 2 kg soepballetjes, 1 kg “fricasseeballetjes” en maak van de rest zo’n 25 grote gehaktballen die je dan kan opeten samen met “kriekenspijs” zoals ze in de Kempen zeggen. Na zo’n drie uur balletjes rollen heb je dat wel verdiend.

Nottingham, eind 12^e eeuw. De jonge Alan Dale wordt betrapt op het stelen van een pastei. De meedogenloze schout van Nottingham, Sir Ralph Murdoc kent daar maar één straf voor: eraf me die hand.

Alan slaagt er echter in te ontsnappen en wordt door zijn moeder naar de bossen van Sherwood gebracht. Daar heerst immers Robert Odo, Lord of the Forrest en in de volksmond beter bekend als Robin Hood.

Robin leidt een leger van vogelvrijen. Sommigen zijn bedreven boogschutters, anderen kunnen als geen ander met een paard overweg en nog anderen zijn uitmuntende zwaardvechters. Samen vormen ze een leger dat onvoorwaardelijke trouw aan Robin hebben gezworen .

Tot de naaste kring van Robin behoren onder andere de blonde John, vanwege zijn reusachtige gestalte ook wel Little John genoemd, Broeder Tuck, een gewezen soldaat die monnik is geworden en Hugh Odo, de oudere broer van Robin.

Hun uitvalsbasis is de hofstede van Thangbrand, diep verscholen in het woud. Daar krijgen de nieuwelingen, waaronder Alan Dale, een grondige training. Ze krijgen er ook bezoek van Marie-Anne van Locksley, de verloofde van Robin. Zolang Robin een vrijbuiter is kan er van een huwelijk uiteraard geen sprake zijn.

Wanneer Thangbrand’s hofstede wordt overvallen en bijna iedereen wordt vermoord, wordt het duidelijk dat er een verrader rondloopt. Uiteindelijk komt het tot een ontknoping aan de burcht van Linden Lea.

In Vogelvrij vertelt Angus Donald het verhaal van Robin Hood maar wel op een heel originele manier. Er is geen sprake van Richard Leeuwenhart en zijn broer Prins John. Het gaat wel over een vrijbuiter die er alles zal aan doen om onrecht te bestrijden maar die tegelijkertijd ook keihard is voor zijn mannen. Informanten verliezen hun tong, verraders hun hoofd, tegenstanders worden soms gruwelijk ter dood gebracht. Heel wat anders dan Erroll Flynn, Kevin Costner of Russell Crowe.

Ik heb er in ieder geval van genoten.

Er is maar één probleem. “Vogelvrij” blijkt het eerste boek uit een reeks te zijn. Er volgen nog minstens 7 andere boeken en 3 novelles. Op zich is dat niet erg maar in vind in het Nederlands enkel nummers 2 en 3 uit de reeks maar dan enkel als e-book. Ik zal dus via Amazon moeten gaan vrees is.

De weersvoorspellingen zijn ook niet meer wat ze zijn geweest.

Ik was klaar om een hele dag vanachter het raam te zitten staren naar het slechte weer buiten. Wat kreeg ik te zien? Wolken en af en toe een (flink) streepje zon.

Mijn wandeling had ik gisteren al gehad maar het was toch te goed om binnen te blijven.

Daarom maar de loopschoenen aangetrokken en een halfuurtje gaan joggen. Er stond wel behoorlijk wat wind maar omdat ik meestal tussen de bomen loop had ik daar weinig of geen last van.

Waar ik wel last van had was de smerige en stinkende rook die tegenwoordig uit al die schoorstenen komt. De laatste tijd al eens door een woonwijk gewandeld? Dat pakt dus echt op uwen adem hè. En het is niet omdat ik ondertussen al 6 weken rookvrij ben dat ik er last van heb. Ik had dat daarvoor ook al.

Toch weer 4,44 km kunnen toevoegen aan het totaal.

De weersvoorspellingen voor morgen zijn niet al te best. Mijn wandelbuddy had gisteren al afgezegd. Waarom dan vandaag niet gaan wandelen? Voor vandaag werd er immers beter weer voorzien. Bovendien moest ik nog een paar zaken van de Lidl hebben. Die van Lille ligt op zo’n 7 km van de deur. Heen en terug zou dat via de wandelknooppunten ergens tussen 15 en 16 km moeten geven.

Even zag het er wel naar uit dat er helemaal niet gewandeld zou worden. Vanochtend vroeg ben ik immers op een onprettige manier gewekt door een kramp die in mijn kuit schoot. Nu ja, hij schoot er niet echt helemaal in maar wel genoeg om even heel veel pijn te hebben. Gelukkig niet genoeg om de rest van de dag rond te huppelen op één been.

Enfin, na ’t middageten met een lege rugzak naar Lille vertrokken, boodschappen gedaan en met 5kg boodschappen in de rugzak terug naar Vorselaar. Alles samen goed voor 15,50 km, 2u40 wandeltijd en zo’n 20 minuten winkeltijd.

Het stevige tempo en de gevulde rugzak laten zich nu wel voelen maar zoals ze zeggen “No Pain, No Gain”. Nog 16 weken tot de Zotte 50.

Het is gelukt !

Mijn jaarlijkse “grote” vakantie is geboekt. Na de Schotse Highlands vorig jaar trek ik dit jaar naar Snowdonia en vooral naar de Brecon Beacons in Wales. Op het programma? Wandelen … veel wandelen.

Even zag het er naar uit dat het niet ging lukken. De eerste 4 nachten zou ik doorbrengen in het noorden, de laatste 5 nachten in het centrum van Wales. Wanneer ik mijn bestelling doorgeef aan mijn reisconsulente Mandy van Carlsson Wagon Lits (ja ja … ik boek mijn vakanties nog via een reisbureau !), dan geef ik meestal een 1^ste keuze en een 2^de keuze hotel door voor elke bestemming. Omdat het toch al jaren lukt om mijn 1^ste keuze te boeken besloot ik dit jaar om gewoon voor elke bestemming 1 hotel door te geven.

Je kan het al raden. Net nu was mijn 1^ste keuze voor Snowdonia niet beschikbaar. Alternatief hotel uit de lijst kiezen dus. Veel keuze was er niet voor het noorden van Wales maar ik vond toch 3 hotels. Uiteindelijk is het de derde keuze geworden.

En zo zal ik in september dus eerst vier dagen overnachten in The Lodge in Conwy en 5 nachten in het Castle Hotel in Brecon.

Nog 7 maanden aftellen !

Na een volledig uitgeregend weekend (toch zo goed als), was ik blij dat het deze namiddag en deze avond even een beetje beter was.

Rond kwart over zes kreeg ik al een ongerust SMS-je : “het gaat toch door vanavond hè?”. Onmiddellijk een geruststellend berichtje teruggestuurd dat als het aan mij zou liggen zeker wel zou doorgaan.

En zo vertrokken we rond half acht voor ons wekelijks tochtje via de Lispersteenweg, Hagenbroeksesteenweg, Mallekotstraat en de Eeuwfeestlaan. Het ging niet snel maar wel constant. Trouwens onder een mooie sterrenhemel.

4 kilometer op een half uur. Meer moet dat niet zijn.

De weersvoorspellingen voor het komende weekend zijn niet al te best. Als je dan op donderdag een dagje vrij neemt om met de auto van je moeder eerst naar de garage voor het jaarlijkse onderhoud en daarna naar de autokeuring te gaan, dan maak je van de gelegenheid gebruik om een mooie wandeling te maken.

Het weer zat alvast heel erg mee. De wandeling zelf had ik uitgestippeld via http://www.wandelknooppunt.be/. Terwijl de mecaniciens aan de auto werkten vertrok ik van Sint-Antonius-Zoersel richting abdij van Westmalle. Van Westmalle ging het naar het Boshuisje in Zoersel om dan terug naar Sint-Antonius te gaan.

Ik heb uiteindelijk 16,3 km gedaan. Ondertussen had de auto zijn check-up gehad en met succes want een halfuurtje later reed ik met een groen keuringsbewijs terug naar huis. Aangename snipperdag dus.

Meer foto’s op Facebook: Klik Hier