Na de geslaagde wandeling in de Westhoek van eergisteren zijn we vandaag de totaal andere kant uitgereden.

Onze wandeling van vandaag had immers ’s Gravenvoeren als vertrekplaats. De Voerstreek, ooit bron van politieke ergernissen, is eerst en vooral een heel mooie streek om te wandelen (of te fietsen). Bovendien is ze op werkdagen veel bereikbaarder dan het westen van het land.

De wandeling begon al onmiddellijk met een fiks klimmetje en het was duidelijk dat er nog zouden volgen. Maar aan een rustig tempo en met de nodige rust- en drankpauzes tussendoor ging het eigenlijk heel vlot.

In vergelijking met onze vertrouwde Netevallei leek het wel alsof we in het buitenland waren. Even verder waren we trouwens echt in het buitenland aangezien we de Nederlandse grens hadden overgestoken. Je kon het eigenlijk enkel zien aan de nummerplaten want verder zijn er weinig verschillen.

Aan beide kanten van de grens viel het wel op dat er enorm veel kruisbeelden stonden of hingen. In alle maten en gewichten en telkens met een andere spreuk erbij. Hetzelfde geldt voor de vakwerkhuizen.

Onderweg waren er ook voldoende gelegenheden om ons schoofzakske op te eten. Wij hebben onze bokes opgegeten aan de bron van St. Brigida. Ze hadden zelfs speciaal voor ons op de juiste plaats een Dixi neergeplant. Na 13km hadden we de keuze om, na een verfrissende Tönissteiner Lemon, nog enkele honderden meters te wandelen en de wandeling af te ronden of om de geplande wandeling volledig af te werken zodat we aan 16,50 km zouden komen.

We besloten – uiteraard – om de wandeling af te maken. Uiteindelijk stonden er 17 km op de teller toen we terug richting Kempen reden. De dag werd smakelijk afgesloten met bloemkool & puree à la Meus.

Vakantie in eigen land … het kan soms bijzonder goed meevallen. Ik kan het iedereen aanraden.

Mocht het nog niet opgevallen zijn … de dagen beginnen te korten. Nu ja, dat kan uiteraard niet want er zitten nog altijd 24 uur in één dag. Ik bedoel maar dat er steeds minder daglicht is.

Vóór mijn vakantie naar Wales was het nog licht wanneer ik terug naar huis reed na mijn wekelijkse loopafspraak in Lier. Vandaag was het dus al donker (al dacht die Nederlander die voor mij reed daar blijkbaar anders over want die vertikte het om zijn lichten aan te zetten, ondanks het vele geknipper van mijn kant).

Dat is echt wel jammer (niet dat van die Nederlander, wel dat van dat daglicht). Dat betekent immers dat we binnenkort terug onze “Mallekotroute” zullen moeten lopen in plaats van onze Neteroute.

Nu ja, dat is voor binnenkort. Vandaag ging het nog gewoon langs de Nete. Het ging behoorlijk vlot al hebben we het heel rustig aan gedaan. Ik heb deze maand tenslotte al meer dan 100 km gewandeld en ik ben geen twintig meer hè.

Verandering van spijs doet eten … verandering van omgeving doet wandelen.

Omdat we eens iets anders wilden dan steeds rond de figuurlijke kerktoren te wandelen vertrokken we vanochtend rond halftien richting Kemmel waar ik via het wandelknooppuntennetwerk een wandeling van om en bij 15 km had uitgestippeld.

Wandelen in de Westhoek is toch iets totaal anders dan wandelen in de Netevallei. Niet beter of slechter, gewoon anders. Vanop de Kemmelberg zagen we bijvoorbeeld de torens van Ieper die ruim 9 km verder liggen zonder enig probleem. Zo’n vergezichten hebben we in de Kempen uiteraard niet.

Het is ook een beetje moeilijker. De Kemmelberg en de Scherpenberg zijn nu eenmaal iets hoger. De Kemmel is trouwens de hoogste berg in Vlaanderen, tenminste wanneer je de Voerstreek buiten beschouwing laat (maar die staan donderdag op het menu).

Met een smakelijke pasta in de Pieperstraat en het in ontvangst mogen nemen van een originele FM werd een alweer prettige wandeldag afgesloten. Slechts één minpuntje : op één of andere manier is er iets misgelopen met mijn geheugenkaart waardoor ik een dertigtal foto’s ben verloren. We zullen dus nog eens moeten teruggaan .

Vandaag naar de cameradokter geweest in Turnhout.

Hij is de natte wandeling van twee weken geleden immers nog steeds niet te boven gekomen.

De dokter zei dat de camera zonder problemen zou kunnen worden opgestuurd naar het diagnosecentrum van Canon. Maar dat kost al onmiddellijk 75 euro. Daar zouden dan nog de herstellingskosten bovenop komen, in de veronderstelling dat hij kan hersteld worden. Voor je het weet zit je aan enkele honderden euro’s.

Wil ik die inspanning nog wel doen voor een camera die al enkele jaren oud is (en die zelfs niet meer wordt gemaakt) ?

Ik heb dan toch maar besloten om een nieuwe body te kopen. Vereisten waaraan de body moest voldoen ? Uitklapbaar LCD-scherm en een batterij LP-E8 zodat ik de batterijen van de oude camera nog kan gebruiken.

Veel keuze is er dan niet meer. Ik ben dan ook trotse eigenaar van de CANON EOS 700D. Die is quasi hetzelfde als mijn oude 650D alleen is het scherm een touchscreen. Hij mag morgen al direct mee naar de Westhoek waar we een wandeling gaan maken in de buurt van de Kemmelberg.

Na de technisch moeilijke en fysiek zware wandelingen in Wales deed het deugd om vandaag nog eens gewoon door de vlakke Kempen te wandelen. Het deed ook wel deugd om niet tegen mezelf te moeten praten J.

Ik had met Conny afgesproken in Hallaar waar de plaatselijke KWB de Berthoutwandeling hadden georganiseerd. Er was keuze uit 4 afstanden : 5 – 8 – 13 of 16 km. Wij gingen voor de acht. We waren echter nog geen anderhalve kilometer ver of we hadden al snel door dat we niet meer op het parcours zaten. Gewoon rechtdoor gaan maar en we zouden wel zien waar we uit zouden komen.

Het duurde inderdaad niet lang of we zaten terug op het juiste pad. Door onze vergissing hadden we echter maar 6 km op de teller staan. En dat is echt niet voldoende om onze wandelschoenen voor aan te doen. Na een drankje besloten we dan maar om het parcours van de 5 km ook te doen.

Zo hebben we de namiddag toch nog afgesloten met een wandeling van 11 kilometer. Het was niet de mooiste wandeling die we ooit hebben gedaan maar wel een heel relaxte wandeling.

Zoals elk jaar is ook deze keer de vakantie voorbij gevlogen.

De ervaring heeft me geleerd dat je, wanneer je de terugreis naar Hull moet beginnen, deze terugreis beter een uurtje vroeger dan een uurtje later kunt aanvangen. Ze hebben daar immers de onhebbelijke gewoonte om, bij ongevallen gewoon hele stukken weg af te sluiten voor alle verkeer, ook al is dat bijvoorbeeld een autostrade.

Ook gisteren was het weer van dat, op de A40 stond het verkeer stil over een afstand van 15km. Gelukkig was het niet in mijn richting maar je zult er maar tussen staan. Zelf heb ik een heel rustige trip gehad. Een dikke 400 km gereden en ruim op tijd aangekomen in Hull. Ik heb ook ontdekt dat mijn nieuwe TomTom een leuk extraatje heeft. Op stukken waar geflitst wordt op gemiddelde snelheid toont de TomTom ook wat mijn gemiddelde snelheid is).

Dus ook tijd genoeg om nog even naar het centrum te gaan en enkele winkels (waaronder HMV) te bezoeken.

Toen ik een tweetal uurtjes later (en enkele ponden armer) aan de P&O terminal aankwam was de incheck al begonnen. In tegenstelling tot de afgelopen jaren werd ik deze keer eens niet uitgekozen voor een douane check. Misschien omdat ik nu in een onopvallende auto rij ?

Ook de overtocht ging probleemloos. Ik ben er in geslaagd om “Ik ben Pelgrim” uit te lezen En ik heb ook een beetje kunnen slapen. Niet zo goed als op de heenreis maar dat is traditie. Voor de grap heb mijn GPS eens opgezet tijdens de overtocht. En zo weet ik nu dat die zo’n 375 km lang is en dat de kruissnelheid van de boot 30 km/u is.

Op de terugweg nog even gestopt in Antwerpen om te checken of de strip die Beo Stripwinkel voor mij aan ’t zoeken was al binnen was. Het antwoord is trouwens JA. De Fenix-collectie is dus terug volledig ! Ik heb ook gezien dat lang moet weg geweest zijn want ik zag in Antwerpen een grote Kerstwinkel (in september dus !).

Nu kan het echte werk beginnen : 1.500 foto’s die moeten worden bewerkt waarna de verschrikkelijk moeilijke selectie begint. Welke foto’s zijn goed genoeg voor de vakantiefilm en welke voor het vakantiealbum.

Vandaag zouden er weer kastelen worden bezocht en ik rekende erop dat ik de zon zou zien toen ik de gordijnen opentrok. En ja hoor … ze was op de afspraak. Ik zou twee kastelen bezoeken vandaag, Raglan Castle en Chepstow Castle. Beide kastelen waren tot dusver onbekend gebied voor mij.

Er zou al in de twaalfde eeuw, na de invasie van Willem en zijn Normandiërs zou er al een soort kasteel hebben bestaan. Het Raglan Castle zoals het er nu uitziet is gebouwd door de Herberts en de Somersets. Tijdens de burgeroorlog in de 17^de eeuw stond het aan de zijde van Koning Charles I tot het in 1646 werd veroverd door parlementaire troepen. Deze troepen hebben het kasteel deels vernietigd zodat het niet langer kon worden gebruikt voor militaire doeleinden.

Ik had het geluk dat er net een klas op bezoek was. Zij kregen op een heel onderhoudende manier geschiedenisles. Altijd prettig om mee te maken.

Toen ik vertrok uit Raglan en richting Chepstow reed begon de lucht helemaal dicht te trekken en toen ik in Chepstow aankwam begonnen de eerste druppels te vallen. Eens ik het kasteel binnen was begon het te regenen. Niet van die vervelende motregen zoals ik al eerder heb gehad deze vakantie maar van die dikke grote druppels. Druppels die werden begeleid door donder en bliksem.

Ondanks de regen toch maar een korte wandeling gemaakt door deze grensstad. De rivier Wye is immers de grens tussen Engeland en Wales. Beide landen zijn verbonden door een mooie brug uit 1816. Er is een kalkstenen klif met daarin een grot die men de Gloucester Hole noemt. Op die klif is wel te zien hoe groot het verschil is tussen eb en vloed en dat verschil is groot (de bruine rand op de foto). De Union Jack werd er trouwens op geschilderd ter gelegenheid van het jubileum van George V in 1935.

Terug in de auto besloot ik om maar ineens terug naar het hotel te rijden. Ik had wel tijd om nog een derde kasteel erbij te nemen maar ik was behoorlijk nat. Bovendien begint morgen de terugreis (naar Hull) en die reis belooft sowieso vermoeiend te worden.

Ondertussen had ik ook bericht van de collega’s gekregen dat onze werkgever besloten heeft om tegen 2020 zo’n 300 FTE’s te schrappen. Ben ik even blij dat ik nog in Wales zit en niet in Antwerpen. Hopelijk is de rust een beetje weergekeerd wanneer ik terug moet gaan werken (maar dat duurt nog wel even).

Er was weer een wandeldag gepland en ja hoor … het was weer een grijze dag. Sommige mensen zouden dit jammer vinden maar ik niet hoor. Bewolking betekent immers meestal minder warm en voldoende zuurstof in de lucht. Die zuurstof zou ik trouwens nodig hebben zou achteraf blijken.

Vertrekplaats van de wandeling was een parking langs de B4521 op zo’n drie kwartiertjes van het hotel. Eigenaardige plaats om een wandeling te beginnen ? Dacht ik aanvankelijk ook maar het bleek een betaalparking van de National Trust te zijn, speciaal aangelegd voor wandelaars die het Skirrid Fawr parcours willen wandelen.

Deze tocht is alles bij een dikke 7 km lang en brengt je naar de top van Skirrid Fawr op zo’n 490 meter boven de zeespiegel. De wandeling vertrekt op zo’n 200 meter boven de zeespiegel. Ik heb geen idee van stijgingspercentages maar van kilometer 1 naar kilometer 2 ben ik toch bijna 150 tot 200 meter hoogteverschil overwonnen en dat was behoorlijk steil.

Ik was bijna aan de top toen ik besloot om een 360° panoramafilmpje te maken (dat zet ik wel eens op de blog wanneer ik thuis ben). Gelukkig heb ik het toen gemaakt want even later zat ik letterlijk in de wolken en zag ik nagenoeg niets meer.

Je zou dan denken dat de afdaling eenvoudiger zou zijn maar ook die was vermoeiend. Smalle paadjes, gladde keien en uiteraard de gebruikelijke modder. De wandelstokken hebben hun werk weer gehad vandaag, zowel bij het klimmen als bij het afdalen.

Terug aangekomen op de parking besloot ik om nog een paar honderd meter extra af te leggen en te gaan lunchen in het eethuisje even verderop : “open 7/7 van 8 am tot 19 pm”. Alleen was het vandaag blijkbaar de achtste dag want er was niks open. Ik heb dan maar mijn eigen gemaakt schoofzakske opgegeten.

Terug in Brecon heb ik nog een wandeling in de stad gemaakt. De foto’s hiervan zien jullie overmorgen wel wanneer ik de overtocht naar België aanvang. Eén foto krijgen jullie vandaag al. In Christ College waren ze immers bezig om de schoolfoto te maken. Niet de klasfoto … de SCHOOLfoto. Alle leerlingen van de school samen met de Headmaster en de andere leraren opéén foto. Ik denk dat zoiets enkel hier kan.

 

Na de 20 km van gisteren mocht het vandaag weer iets rustiger.

Mensen die me kennen weten dat ik een grote fan ben van kastelen en van ruïnes van kastelen. Maar eigenlijk bezoek ik nog liever abdijen (of ruïnes van abdijen). Op één of andere manier hebben die een rustgevend effect op mij.

Ik kon dan ook Tintern Abbey niet links laten liggen. Een uurtje rijden vanuit Brecon maar absoluut de moeite waard (al vind ik Jedburgh Abbey in Schotland en vooral Whitby Abbey in Northumberland nog indrukwekkender).

Onderweg heeft Lucy (de stem van mijn TomTom, niet mijn collega van IT) me wel weer een ferme streek geleverd. Die rekent altijd de snelste route voor me uit en doet dat meestal zonder problemen. Maar soms denkt ze dat die wegen waar je officieel 95 km/u mag rijden ook geschikt zijn om 95 km/u te rijden.

Zo heb ik vandaag een vijftal kilometer gereden op een weg die nauwelijks breed genoeg was voor één auto. Af en toe wel een inham om te kunnen passeren maar dat is het dan. Je ziet hier wel eens borden staan “oncoming vehicles on the middle of the road”. Deze weg was niet breed genoeg om een “middle” te hebben. Onzen Blacky heeft ze nogal genepen zunne. Zelf had ik er uiteraard geen last van maar ge weet hoe auto’s zijn hè.

Na Tintern Abbey was het de beurt aan Caerphilly met zijn majestueuze kasteel. De grachten rond het kasteel zijn volledig kunstmatig en zijn uitgegraven omdat er geen natuurlijke bescherming was. Kenmerkend aan Caerphilly Castle is zijn scheve toren. Die leunt 10% opzij. Ze zijn niet 100% zeker maar er wordt vermoed dat het een mislukte vernietiging is uit de tijd van de burgeroorlog in 1640.

Op de terugweg naar het hotel werd het plots terug grijs maar dat duurde niet echt lang en het was tijdens het eten genieten van een mooie zonsondergang.

Geen rode lucht gezien vanochtend en toch wist ik dat het een grijze dag zou worden. Hoe ik dat wist ? Toen ik de gordijnen opentrok zag het grijs buiten.

Ik had wel een wandeling klaar liggen met vertrek en aankomst in Brecon maar die was nauwelijks 9 km lang en dat was in deze omstandigheden eigenlijk niet genoeg om de wandelschoenen aan te trekken. De wandeling zou immers volledig langs het water gaan. Daarom nog snel wat geïmproviseerd en na het ontbijt zelf een wandeling uitgestippeld via Endomondo. Waar mijn originele wandeling zou terugkeren ging ik gewoon nog “even” verder.

De wandeling begon voorspoedig. Het pas was duidelijk te volgen, ook toen het “jaagpad” ophield en ik overstapte naar het “wildere” gedeelte op de oevers van de Usk.

En plots stond ik daar … rechts van mij de Usk en voor mij een afspanning van ongeveer een meter hoog met op een halve meter nog een beetje prikkeldraad om het extra spannend te maken. Ik had twee opties : erover klauteren of minstens een kilometer teruggaan.

Klauteren dan maar en dat ging behoorlijk vlot. Maar daarmee was het probleem nog niet opgelost. Na het hek moest ik nog een anderhalve à twee meter hogerop geraken en dat ging helemaal niet vlot. De ondergrond was daar zo glad dat ik steevast terug naar beneden gleed. Uiteindelijk een stukje gevonden met veel boomwortels en dan half over de wortels en half in de boom toch op hogere grond geraakt en de wandeling verder gezet (een dikke schram rijker en een paar druppels bloed armer). Al bij al heb ik daar toch een tiental minuten staan worstelen.

Ik liet de Usk voor wat ze was en ging verder langs het Monmouthshire & Brecon Canal, een oud kanaal dat zo’n 56 km lang doorheen de Brecon Beacons meandert. Vroeger waren het twee kanalen die in de jaren ’60 volledig verlaten waren maar die in 1970 terug werden geopend en sindsdien één van grootste toeristische attracties van de Brecon Beacons is.

Onderweg kwam ik ook deelnemers van de Canalathon 2016 tegen. Het is geen wedstrijd maar wel een “challenge” waarbij de deelnemers in teams van 4 eerst 6 mijl met een kano afleggen, daarna 18 mijl met de mountainbike en om af te sluiten nog eens 11 mijl lopen of wandelen (of allebei). Misschien eens voorstellen aan de collega’s om volgend jaar als teambuilding te doen.

Bij aankomst aan het hotel stonden er 19,70 km op de teller en kon ik terugkijken op een aangename wandeldag. Toch één ding waar ik moet aan denken wanneer ik zelf wandelingen uitstippel : proberen om zoveel mogelijk “gewone” wegen te vermijden, zelfs al zijn het B-wegen. Britten weten immers niet hoe ze moeten reageren wanneer ze iets of iemand tegenkomen in het verkeer die geen vier wielen en een motor heeft.