Toen ik vanochtend wakker werd wist ik al dat het een vrij grijze dag zou worden. Door het venster zag ik immers een rode gloed en iedereen weet dat “red sky at night, sailor’s delight; red sky at dawn, sailor takes warn”.

Het is inderdaad een vrij grijze dag geworden maar zonder echt regen te hebben gezien. En af en toe kwam de zon eens piepen.

Op het programma vandaag … 200 km met de auto rijden, goed voor 4 uurtjes rijplezier. En dat plezier is echt letterlijk te nemen. Uiteraard erger je je wel eens aan “taffelaars” die in de weg rijden maar voor de rest was het zalig rijden. Als ik nog een bewijs moest hebben dat “onzen Blacky” gemaakt is om te rijden dan heb ik dat vandaag wel gekregen. Nagenoeg geen enkel recht stuk weg gehad maar daar heeft ‘m dus geen enkel probleem mee.

Onderweg van Tal-y-Bont naar Brecon even een tussenstop gemaakt in Welshpool waar ik Powis Castle & Gardens heb bezocht. Een typisch Brits landhuis met een gigantische tuin. Een tuin waarin je zonder problemen 2 kilometer kunt wandelen zonder tweemaal op hetzelfde plekje te komen.

En zo zit ik nu in Brecon, klaar om aan het tweede deel van de vakantie te beginnen.

Onder het motto dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot heb ik mijn plannen voor vandaag gewijzigd toen ik de gordijnen opentrok. Het was namelijk grijs, grijs en nat, heel nat. Het regende behoorlijk. En als het hier in Tal-y-bont regent, dan regent het 10 km verder in Llanrwst ook (ben ik trouwens blij dat dit een Blog is en geen Vlog want ik heb geen flauw idee hoe ik dat moet uitspreken).

Change of plans dus en dan heb ik maar geredeneerd zoals ze in West-Vlaanderen doen : aan de kust is het altijd beter weer. Wil het toeval toch dat er aan de kust, op een uurtje rijden, twee kastelen zijn die een schitterend alternatief zijn voor een natte wandeling.

Onderweg nog wel behoorlijk wat regen gehad maar toen ik aan mijn eerste tussenstop was – Criccieth – was er geen regen meer te zien. Er was wel wind, heel veel wind, maar ook veel zon en veel wolken … mijn favoriete combinatie.

Criccieth Castle werd niet door Koning Edward I gebouwd maar wel door Llywelyn ab Iorweth (“the great”) zo’n halve eeuw vroeger. Maar het is wel Edward die er veranderingen aan heeft laten doen. Er wordt ook gedacht dat de naam Criccieth afkomstig is van “Crug caeth” wat gevangenis op de heuvel betekent. Als je bedenkt dat er Welshe prinsen hebben gevangen gezeten is die naam misschien niet slecht gekozen.

Een half uurtje rijden bracht me, na een gezellige wandeling en smakelijke lunch, naar Harlech. Het stadje op zich is een pak kleiner maar het kasteel heeft een indrukwekkende geschiedenis. Edward I begon met de bouw ervan in 1283. Zes jaar later was het nagenoeg af. In het begin van de 15^e eeuw (van 1404 tot 1409) was Harlech thuis van het Welshe Koninklijke hof van Owain Glyndwir. Het zou aan de basis liggen van “Men of Harlech”, een liedje dat de Yorkse belegering van Lord William Herbert of Raglan tijdens de Rozenoorlog in 1468 zou beschrijven. Tot slot was het het laatste royalistische kasteel dat viel tijdens de burgeroorlog in 1647.

Heb ik een goede beslissing genomen? Ja want ik ben vandaag niet nat geworden. Morgen wordt een “overgangsdag” met de verplaatsing naar Brecon waar ik de rest van mijn vakantie zal doorbrengen. Onderweg wordt er waarschijnlijk nog wel een kasteeltje bezocht.

Na de behoorlijk zware wandeling had ik gisteren al besloten om het vandaag “rustig aan” te doen. De spieren gaven me vanochtend trouwens gelijk. Niet alleen de kuiten maar ook de biceps hebben gisteren blijkbaar afgezien. Geen wandeling vandaag dus, al is dat relatief.

Na het half English Breakfast (spiegelei + bacon + sausages zonder mushrooms, tomato en black pudding) vertrok ik richting Beaumaris voor een “kastelendag”. Ik heb namelijk iets met kastelen. Misschien is dat wel omdat het mooiste kasteel van ons land in Vorselaar staat ?.

Beaumaris (een verfranste versie van fine marsh ofte mooi moeras) heette eind de dertiende eeuw nog gewoon Llanfaes. Maar toen kwam Koning Edward I (alweer) en vond dat wel een geschikt plekje om nog eens een kasteel te bouwen. Dus werd de volledige bevolking wandelen gestuurd zodat 2.000 arbeiders in 1295 met de bouw van het beste kasteel ooit konden beginnen.

Een dikke 6 jaar later hielden ze ermee op omdat de koning al zijn geld nodig had om tegen de Schotten te vechten. Het kasteel was lang niet af en zo werd het dus het mooiste kasteel dat nooit werd gebouwd. Nu is het een van de mooiste kastelen om te bezoeken. Bovendien is het gelegen in een heel gezellig (en kleurrijk) stadje.

Van Beaumaris ging het Caernarfon. De muren van het kasteel zijn gebaseerd op die van Constantinopel en was oorspronkelijk bedoeld als zetel voor het parlement. Aan de bouw werd begonnen in 1283 en een jaar later werd de (enige) zoon van koning Edward I en koningin Eleonore daar geboren. Die zoon werd dan ook de Prince of Wales genoemd en dat zou ook zo zijn voor de volgende mannelijke troonopvolgers. In 1969 werd Charles daar “gekroond” als Prince of Wales.

Ook Caernarfon is trouwens een bezoekje waard. Even kleurrijk als Beaumaris maar wel iets drukker. Na mijn bezoek stelde ik vast dat er al 10 km op de wandelteller stonden. Tijd om terug naar het hotel te gaan en een beetje te rusten.

Als iemand toevallig Mike Brockhurst zou tegenkomen dan mag je hem eens goed naar zijn voeten geven.

Waarom ? Omdat hij vond dat de wandeling die ik vandaag was niet alleen “moderate” qua moeilijkheidsgraad was maar vooral omdat hij vindt dat die wandeling perfect is om bij regenweer te doen.

Beide veronderstellingen zijn fout, fout en nog eens fout. Pas op, het was een schitterende wandeling en ik ben blij dat ik ze gedaan heb maar ze is niet geschikt om bij regenweer te doen en ze is op plaatsen heel moeilijk, zeker wanneer het nat is.

Plaats van vertrek was de oude kopermijn van Sygun. Via een rustig pad ging het langs de oevers van de Afon Glaslyn richting Beddgelert. Ondanks de aanhoudende motregen was het toch aangenaam wandelen. Het leek wel een wandeling langs de Nete.

Maar dan begon de ondergrond te wijzigen. Steeds meer rotsen, rotsen die niet alleen heel oneffen lagen maar die vooral glad waren. Het pad werd steeds ruwer, zelfs in die mate dat er op sommige plaatsen niet meer dan een rotspad van één meter breed was dat ervoor zorgde dat ik niet werd “meegesleurd” door het woelige water.

Voorbij Beddgelert ging het pad omhoog, steil omhoog. Iets minder rotsig maar dan weer wel meer modder. Onderweg waren nog restanten te zien van de kopermijn. Ondertussen begon ook mijn camera last te krijgen van het overvloedige vocht. Hij hield er gewoon mee op. Even later begon ik ook last te krijgen van het vocht want plots lag ik tegen de grond. Ik kon er nog niet mee ophouden want ik had nog een dikke drie kilometer voor de boeg. Van de valpartij trouwens geen last meer gehad.

Na exact 10 km stond ik terug aan mijn auto. Heel moe, kletsnat van het zweet (de regen was immers gestopt) en behoorlijk modderig. Het bezoekje aan Caernarfon zal tot morgen moeten wachten. Dan wordt het kastelendag.

Er stond gisteren aan de Belgische Kust een stevig windje. En een stevig windje betekent meestal een “pittige” overtocht naar Hull. Al bij al is dat nog meegevallen. In het begin was het inderdaad een beetje ruig maar aangezien in vóór we echt weg waren al stevig had gegeten heb ik er geen last van gehad. Ik zat trouwens ook volledig “in” mijn boek en dan heb je nergens last van.

Door de stevige tegenwind waren we wel later dan voorzien in Hull. Bovendien had ik nog de pech om als derde laatste van de boot te mogen rijden. Drie kwartier aanschuiven tussen de Pride of York en “de grens”. Onzen Blacky moet wel indruk hebben gemaakt want deze keer geen douanecontrole.

De rit naar Wales ging vrijwel zonder problemen. Hier en daar wat werken maar niets dramatisch.

En zo kwam ik rond twee uur in de namiddag aan in Conwy aan de noordkust van Wales. Als je Conwy binnenkomt zie je onmiddellijk het kasteel. Dat kasteel wordt door CADW (de Welshe tegenhanger van English Heritage) “één van de meest schitterende verwezenlijkingen in middeleeuwse militaire architectuur”.

Zes jaar hebben ze er aan gewerkt (tussen 1283 en 1289). In 1295 is Koning Edward I er belegerd geweest tijdens de Welshe revolutie onder leiding van Prins Madog ap Llywelyn. Het is in ieder geval een indrukwekkend kasteel. Een kasteel dat trouwens in een gezellig stadje ligt. Een stadje waarvan het centrum binnen vestingmuren ligt, muren die je voor een groot deel kunt bewandelen.

Tot slot heb je er ook nog een gezellige haven waar je niet alleen het kleinste huis van het Verenigd Koninkrijk kunt bezoeken maar waar je ook krabben kunt vangen. Weliswaar niet zo’n grote joekels als de mannen van Deadliest Catch in de Beringzee maar wel krabben.

Al bij al had ik toch 6 kilometer op de teller staan. Daarna was het tijd om mijn hotel op te zoeken. The Lodge in Tal-y-Bont ligt in een rustige omgeving. Er is maar één minpunt … ze hebben momenteel geen “chef” en er is dus evenmin warm eten te krijgen. Dat wordt een beetje aanpassen de volgende dagen.

Nog ene keer slapen en de vakantie begint pas echt.

Vóór ik het land van de rode draak onveilig ga maken stond er nog een wandeling in de stad van de schapenkoppen op het programma.

Eigenlijk moest dat niet speciaal Lier zijn. Het mocht ook een andere stad of gemeente zijn, zolang er maar een winkel van AS Adventure was. Zowel Conny als ik had immers een geschenkbon van 24 euro gekregen van AS Adventure omdat wij “als trouwe klant bij hen in de bovenste schuif liggen en derhalve een gratis shoppingbudget van 24 euro kregen”. Nu ja, “gratis” … je moest wel minstens voor  50 euro kopen maar toch, het blijft een mooie korting. De wandeling in Lier was dan ook zodanig uitgestippeld dat een klein ommetje hebben gemaakt naar de AS Adventure winkel.

Conny had een rugzak nodig en ik … een hoed. Jawel … een hoed. Ik merk dat een baseballpet me meer en meer begint te irriteren tijdens het wandelen op warme dagen. Dus probeer ik het eens met iets anders namelijk met de Tilley TH5, een hoed die niet alleen bescherming teven UV zou moeten geven maar ook tegen de regen en bovendien ook nog “ademend” zou zijn. Ik zal volgende week wel zien of het werkt.

Uiteindelijk hadden bijna 13km op onze teller staan.

Op vrijdag 13 oktober wordt in Granada imam Kamal Shoukri vermoord. Een kleine witte lap met in het midden een rood kruis wordt op zijn lichaam gevonden. Enkele dagen later wordt in Barcelona een tweede imam vermoord. Ook hier wordt een gelijkaardig kruis gevonden.

De pers noemt de onbekende moordenaar ook snel “De Tempelier” naar de lang vergeten orde die in het begin van de veertiende eeuw werd uitgeroeid (zonder dat hun fameuze schat ooit werd gevonden).

Ondertussen breken er op Gran Canaria rellen uit na een optreden van de lokale stand-up Ehedey del Pino. Er vallen zelfs doden. Dit lijkt koren op de molen van de rechtse politicus Miguel Medina die steeds populairder wordt. Zij idealen lijken terug te gaan naar de donkere tijden onder Generaal Franco.

Het is aan Alfonso Silva, hoofd van de elite-eenheid Nueve, en zijn team om dit alles op te lossen. Samen met Carmen Marrero, de eerste vrouw die is doorgedrongen tot Nueve.

Dat is in het kort het verhaal van De Orde van de Nederlandse schrijver Paul Goeken. Het is blijjkbaar het vierde verhaal rond Alfonso Silva. Op zich is het een leuk, onderhoudend boek. Niet de beste thriller die ik ooit gelezen heb maar ook niet de slechtste. Wat me vooral stoorde waren de vrij technische en veel te uitgebreide duikfragmenten. Goeken blijkt echter duikinstructeur te zijn en had een duikschool voor hij met vrouw en kinderen naar Gran Canaria trok. Voor mij hoefde die details echter niet.

Volgende boek wordt een “vakantieboek”. Ik neem namelijk Ik ben Pelgrim mee op vakantie.

Even dacht dat het nooit zou komen maar vandaag om 16u was het er ineens … het begin van mijn jaarlijkse “grote” vakantie. Nu ja, van mijn halfjaarlijkse grote vakantie want wij hebben zoveel verlofdagen dat ik ook in juni 3 weken vakantie kan nemen. En ja dan is er nog die week in het voorjaar, die week in het najaar en die week in de winter.

Het is wel tof hoor. TV, Radio, nieuwssite hebben het allemaal over het einde van de vakantie en het begin van het schooljaar. Bij mij is het dus net andersom. En deze keer ben ik er echt klaar voor. Ik heb een tiental wandelingen waaruit ik kan kiezen. Mocht het echt slecht weer zijn in Wales (maar zo ziet het er niet uit) dan zijn er voldoende kastelen en abdijen om me zoet te houden.

Ik heb trouwens de vakantie goed ingezet met een bezoekje aan Stripwinkel Beo aan de Oude Vaartplaats. De strip die hij voor mij zoekt was nog niet binnen maar ik heb er nog voldoende andere strips gevonden.

Twee dagen gewandeld dit weekend en daartussen nog een beetje gewerkt ook.

Gisteren een toertje gedaan met vader in de rolstoel. Rustige wandeling door het dorp met een rustpauze bij de lokale Chiro die dit weekend hun jaarlijkse Dorpse Feesten hielden.

Of er vandaag zou worden gewandeld stond nog niet echt vast. Het was immers weer implementatieweekend. En dat betekent dat ik in de voormiddag weer paraat moest zijn om te kijken of de nieuwe programma’s en toepassingen werken zoals het hoort. Ik kan dat wel van thuis uit maar zelfs dan weet je nooit op voorhand wanneer het begint en wanneer het eindigt. Je weet wel wat de planning is maar planningen worden niet altijd gerespecteerd.

Gelukkig was dat vandaag wel het geval zodat ik na het eten richting Peulis kon vertrekken om wandelmaatje Conny op te pikken om dan enkele kilometers verder in Grasheide, ook wel gekend als Geshaa, te gaan wandelen.

Vandaag was het trouwens nog beter dan gisteren om te gaan wandelen. Niet te warm en een fris briesje. De wandeling op zich was ook mooi maar de organisatie had wel een steekje laten vallen. Bleek immers dat op de 9km route geen rustpunt voorzien was. Geen rustpunt betekent ook geen drankpauze (al hebben we wel altijd drinken bij). Gelukkig waren er de eigenaars van La Buena Vida (B&B die onlangs deelgenomen hebben aan “Met vier in bed”) die hun terras openden door dorstige wandelaars.

Na de wandeling nog gezellig nagepraat bij een Fanta Zero Lemon (waarvan ik dacht dat die niet meer gemaakt werd) en wandelplannen gemaakt voor september.

Het is mijn weer niet. Vroeger niet, nu niet en morgen ook niet.

Dat is ook de reden waarom ik op vakantie ga naar landen als Engeland, Schotland, Wales, Ierland, Noorwegen … Omdat het daar niet vaak “zo’n weer” is.

Ik snap dan ook niet hoe sommige mensen van “zo’n weer” kunnen genieten. En zich tijdens hun vakantie zelfs duizenden kilometers willen verplaatsen om “zo’n weer” op te zoeken. Vrijwillig hè ! Onbegrijpelijk.

Neen, 22° is meer dan genoeg voor mij, op vakantie ben ik zelfs blij met 18°. Temperaturen boven 30° zijn absoluut niet aan mij besteed.

De afgelopen week was dan ook geen pretje voor mij. Zweten, zweten en nog eens zweten. Gelukkig zijn de weersvoorspellingen voor Wales en vooral voor de Brecon Beacons veel en veel beter.

Nog een weekje aftellen.