Na de 17 km van afgelopen donderdag in Zichem besloten we om het vandaag iets rustiger aan te doen in Berlaar. Daar was het immers de Nete- en Kastelentocht.

“Iets rustiger” betekent tegenwoordig dus twaalf kilometer voor ons. Of zoals Conny gisteren nog zei “voor 6 kilometer doe ik mijn wandelschoenen niet aan zunne”.

Aangekomen in Berlaar bleken we niet de enigen te zijn die van het mooie herfstweer wilden profiteren. De parkeerplaatsen waren dan ook moeilijk te vinden. Uiteindelijk vond ik een plaatsje aan het Rode Kruis, datzelfde Rode Kruis waar ik nog niet zo heel lang geleden al eens kwam om kookgerei te lenen om mee te nemen naar de Roparun.

Van Berlaar ging het over Gestel naar de oevers van de Nete. Daar was het behoorlijk druk, zelfs zo druk dat we even vreesden voor filevorming en het invoeren van blokwandelen. Gelukkig was het niet zo erg en konden we genieten van de herfstkleuren die stilaan overal vertonen.

Ik denk dat we de komende weken nog een paar heel mooie wandelingen gaan maken.

Vorige week hebben we op ’t werk de vakantiedagen voor volgend jaar gekregen. En in de verzekeringssector hebben wij wat dat betreft zeker geen klagen. Naast de 10 wettelijke feestdagen heb ik recht op 36 vakantiedagen. Daarnaast kan ik, als ik het goed speel, ook nog een twintig à dertig recupdagen nemen (al kom ik zelden aan meer dan 20). Dat komt dus neer op een zeventigtal verlofdagen op een totaal van 220 werkdagen. En dan haal ik nog niet eens het onderste uit de kan.

Ook dit jaar had er ongeveer zoveel. Vandaag heb ik er eentje gespendeerd om samen met “BFF” Conny een dagtrip-wandeling te maken. Niet ongerust zijn, wij doen dit niet zoals de wereldberoemde dagtrippers uit In de Gloria. Wij kiezen een startplaats die een beetje verder weg ligt, maken een iets langere wandeling dan normaal (eten onderweg onze boterhammetjes) en sluiten af met een hapje.

Vandaag was Zichem onze bestemming. Het weer zat alvast heel goed mee. Er stond wel een fikse wind maar dat kon ons niet deren. De Nete hebben we al veelvuldig verkend en ook de Dijle is ons niet vreemd. De wandeling van vandaag bracht ons naar de oevers van de Demer. En dat was weer een totaal andere ervaring.

Het was een zalige wandeling maar toch waren er enkele minpuntjes. Onderweg zijn we, net als in de Westhoek, geen banken tegengekomen en dat is toch jammer. Nu hebben we 11 km moeten wachten tot we in Tesselt een koffietje konden gaan drinken. In een frituur notabene! Al moeten we toegeven dat het heel verzorgd was in Bart’s Corner en over de service viel helemaal niet te klagen.

Op de Markt in Zichem was het moeilijk kiezen. Gaan we iets drinken bij Pastoor Munte, bij Moeder Cent of bij de Heren van Sichem? Wij kozen voor Café Central om ons theetje te drinken. Na een korte wandeling naar het station en terug zijn we uitgekomen op 17,60 km.

Na de oude rakkers van The Dublin Legends eind september was het gisteren de beurt aan een andere oude rakker om het concertnajaar verder te zetten. In de Antwerpse Stadsschouwburg stond Bryan Ferry op het programma.

De tijd tussen het stoppen met werken en het begin van het concert werd gevuld met een kort wandelingetje en een gezellige (verjaardags)dineetje bij Houten Clara.

Om acht uur stipt werden we welkom geheten door Sandra van Nieuwland. De drie andere leden uit mijn gelegenheidsgezelschap leken niet echt onder de indruk. Ik zou ze graag, wanneer de kans zich voordoet, langer aan het werk zien.

Om negen uur was het dan de beurt aan Ferry zelf. Ondersteund door een tienkoppige ijzersterke band, met een geweldig goede en vooral stijlvolle saxofoniste, heeft hij ons 1u45 geëntertaind. En hij heeft een mooie prestatie neergezet ook al voel je dat ook hij vatbaar is voor sleet. Een iets hese, misschien zelfs, vermoeide stem waardoor niet elk nummer even goed tot zijn recht kwam. De journalist van Het Belang van Limburg heeft het misschien nog het beste samengevat: een goed concert met bij momenten echte flarden magie, maar niet legendarisch (lees ook : http://www.hbvl.be/cnt/dmf20161010_02510965/recensie-bryan-ferry-held-met-achillespees).

 

Volgende concert wordt Lloyd Cole. Voor 2017 hebben we trouwens Warhaus aan de lijst toegevoegd.

Het was weer zalig wandelweer en daarom trok ik deze namiddag naar Itegem waar de lokale KWB (die dit jaar 75 jaar bestaan) hun Vossenkotenwandeling organiseerde.

Normaal gezien zouden we kiezen voor de wandeling van 13 km maar vandaag werd het 10 km.

Het begin was saai, heel saai. Kriskras door steegjes waarvan Itegem er meer heeft dan je zou denken. Maar dan kwamen we toch in de mooie natuur die Itegem omringt. Na een pauze op de oprit van één van KWB-leden stonden we plots op de oevers van mijn geliefde Nete.

Na 10km en een tweetal uurtjes stappen stonden we terug voor de parochiezaal.

 

 

Na een voormiddagje koken (6 liter tomantensoep, 2 kg kalkoenfricassee, 2 kg stoofvlees en dan nog wat bloemkool en aardappelen) was het deze namiddag hoog tijd om nog eens naar de vakantiefoto’s van Wales te kijken.

Hoewel het pas drie weken geleden is lijkt het ergens in een ver verleden te liggen. Maar wanneer je dan de foto’s aan ’t bewerken bent komen de herinneringen uiteraard snel terug.

1.500 foto’s bewerken is een hele klus. Bijlichten, donkerder maken, kleuren iets meer laten uitkomen, omzetten naar zwart/wit, experimenteren met effecten, bijsnijden … als je het goed wilt doen dan kruipt er veel tijd in.  Maar het moeilijkste moet nog komen. Uit de foto’s die overblijven moeten er immers nog een aantal worden geselecteerd voor het vakantieboek.

Dat wordt nog een uitdaging.

Tijdens mijn vakantie kondigt mijn eigen werkgever aan dat er bij ons tegen 2020 zo’n 300 FTE’s moeten verdwijnen op onze maatschappij. Het nieuws heeft geen enkele impact op mijn vakantie.

Eergisteren kondigt ING aan dat er daar zo’n 3.500 jobs worden geschrapt en dat raakt me eigenlijk meer. Bizar hè ? Is het omdat wij ooit ING Insurance zijn geweest en omdat er behoorlijk wat ex-collega’s nu bij de bank werken ? Of is het omdat ik met toch flink wat ING’ers aan zoveel Roparuns heb meegedaan?

Of zou het gewoon zijn omdat er 1.700 “naakte” ontslagen zijn? 1.700 … zoveel volk werkt er ongeveer bij de P&V groep. ING zet dus gewoon ons volledige bedrijf op straat. Als je spreekt van het hakbijl boven te halen … Onwerkelijk toch ? Ik wens mijn ING-vrienden bij deze veel sterkte.

Gisteren ben ik trouwens, naar wekelijkse gewoonte, samen met een andere ex-ING’er gaan joggen in Lier. Ondanks de invallende duisternis blijven we voorlopig langs de spoorweg en de Nete lopen. Ik neem ondertussen wel een lamp mee.

Wat moet je doen na die eerste werkweek na een vakantieperiode, een week die altijd zwaarder is dan andere werkweken, ook al heb je op donderdag een goed concert gezien?

De beste remedie om tot rust te komen is wandelen. Dat hebben we deze namiddag weer bewezen.

Het zag er in het begin wel slecht uit. Rond de middag regende het immers behoorlijk. Maar ja, mensen die eerder dit jaar wandelingen hebben gemaakt waarbij ze tot aan hun knieën in het water stonden, laten zich niet afschrikken door een buitje.

We hadden afgesproken aan ’t Kruiske in Bevel, een perfecte locatie van waaruit je in alle richtingen mooie wandelingen kunt maken. Al snel zaten we aan de oevers van mijn geliefde Nete. Even snel was het tijd om onze regenjassen uit te doen. De zon was immers door de wolken gebroken.

De Nete hebben gevolgd tot aan Herberg De Boekt in Gestel. Nog een geluk dat we deze wandeling vandaag deden en niet volgende week want wat lezen we daar : “Jaarlijks verlof vanaf 3 oktober”.

Na een verfrissing werd de tocht verder gezet richting Bevel Dorp. Even was het onduidelijk welke richting we moesten volgen maar daar waren we snel uit. De tweede helft van onze wandeling ging trouwens over “onbekend terrein”. We hebben al behoorlijk wat wandelingen in die buurt gedaan en toch blijven er dus nog stukken over waar we nog niet waren geweest.

Na 13,70 km waren we terug aan ’t Kruiske. De zoveelste geslaagde wandeldag. Prachtig weer gehad, fantastische wolkenformaties gezien en een gezellige babbel gedaan. Meer moet dat toch niet zijn?

Neem 4 “oude” mannen. Voeg 2 banjo’s, 2 gitaren, 1 viool en 1 mandoline (het muziekinstrument, niet het keukentoestel). Mix goed samen en meng met Ierse folkklassiekers. Plaats alles in een heel mooi gerestaureerde cinemazaal in Borgerhout.

Wat krijg je dan ?

Dan krijg je een heel gezellig concert van The Dublin Legends in De Roma in Borgerhout.

Aan het concert waren een smakelijk etentje in Het Putteke, onder de onzelievevraawentoren en een rustige wandeling van de Groenplaats naar de Turnhoutsebaan in Borgerhout waren het concert voorafgegaan.

The Dublin Legends is ontstaan uit The Dubliners, de legendarische Ierse folkgroep. Na hun jubileumtour naar aanleiding van hun 50^ste verjaardag besloot “kopman” John Sheahan dat het, volgend op het overlijden van medeoprichter Barney McKenna, genoeg was geweest.

De overige leden, Sean Cannon, Eamonn Campbell, Gerry O’Connor en Paul Watchorn gingen verder onder de naam Dublin Legends. De heren mogen dan al een beetje “op leeftijd” zijn … hun muziek is onsterfelijk.

Je mag proberen wat je wil, onbewust ga je mee met de muziek, zelfs al ken je de meeste nummers niet echt, het is gewoon te aanstekelijk.

En daarmee is ons concertnajaar alvast succesvol begonnen. Volgende maand volgen nog Bryan Ferry, Lloyd Cole en Blaute, Melaerts & Aerts. In november hebben we Nathaniel Rateliff en Tony Joe White. In december volgen Status Quo en The Nits.

Ander hoogtepunt gisteren : onzen Blacky heeft gisteren zijn 10.000ste kilometer afgelegd.

Het is weeral een beetje donkerder ten opzichte van vorige week.

Toch zijn we nog eens langs de Nete gaan lopen, ook al zijn we door omstandigheden een tiental minuutjes later vertrokken dan normaal.

De meer dan 50 kilometer wandelen van vorige week hebben zich niet laten voelen. Het ging zelfs behoorlijk vlot vandaag. Een dikke 4 kilometer in iets meer dan 30 minuten. Prima voor een dinsdagavond.

En zo is deze sportieve maand september afgesloten met 130 wandelkilometers en 8 joggingkilometers op de teller.

 

Mooie liedjes duren niet lang en daarom is er vanmorgen om 5u30 een einde gekomen aan mijn vakantie. Toen liep immers de wekker een eerste keer af.

Om de vakantie op een mooie manier af te sluiten zijn we gisteren naar Brugge getrokken. Daar werden immers voor de derde keer dit jaar de Zandfeesten georganiseerd. Een rommel- en brocantmarkt die zich uitstrekt van aan het station tot op het Zand in Brugge. Wil je helemaal rondgaan en alles zien dan zit je al snel aan 4 km.

Het was de bedoeling om eerst een wandeling te maken en dan over de rommelmarkt te gaan maar volgens de weersvoorspelling leek het beter om het omgekeerde te doen. De laatste jaren vergat ik altijd om tenminste één keer naar de Zandfeesten te gaan maar dit jaar gelukkig niet.

Het is immers een heel gezellige gebeurtenis. Je ziet er de grootste rommel liggen maar ook de mooiste antiquiteiten. Ik zag er vooral een mooie Duitse reeks van 10 bijzondere Coca Cola flesjes en een eveneens mooi reclamebord met the one and only Betty Boop.

Omdat rondlopen met 2,5 liter Coca Cola op je rug niet zo aangenaam is zijn we de lading eerst gaan lossen en zijn dan begonnen aan onze verkenningstocht doorheen Brugge. Een echte route hadden we niet. Gewoon door Brugge kuieren en genieten van de mooie gebouwen. In Het Schrijverke iets gaan eten en ondertussen de mensen bekijken … zaaaaalig is dat.

Onderweg naar het station gestopt aan de Site Oud Sint Jan en de tentoonstelling rond natuurfotografie meegepakt. Als je mooie natuurfoto’s wil zien moet je zeker eens tot daar gaan.

De vakantie werd dan echt afgesloten met een … file. Nog wel een file op de E40 van de kust naar Brussel. Ik heb er al zoveel over gehoord op de radio … nu heb ik er eens eentje echt meegemaakt. Later heb ik ook nog mogen genieten van de file op de E17 aan de Kennedytunnel. Gelukkig stond ik niet in de file op de E313 van Herentals tot Antwerpen. Met al die files leek het wel een werkdag !