Tim Burton

tim burtonTim Burton. Waarschijnlijk heeft iedereen al wel eens een film van hem gezien. Batman, Planet of the Apes, Charlie and the Chocolate Factory, Beetlejuice, Nightmare before Christmas of Edward Scissorhands om er maar enkele te noemen.

In Genk loopt momenteel de tentoonstelling The World of Tim Burton en daar zijn Conny en ik vandaag, op kosten van De Standaard, naar toe geweest. En of het de moeite was. Daar hadden we zelfs graag de entreeprijs voor betaald.

Servietjes, blaadjes uit kladschriften … je kan het zo gek niet bedenken of Burton heeft er wel één van zijn schepsels of gedachten op neergeklad. Soms grappig, soms ontroerend maar altijd in zijn eigen specifieke stijl. Jammer genoeg was fotograferen binnen niet toegelaten. Misschien hopen ze op die manier meer van die (veel te) dure boeken te verkopen in de shop maar die vond ik teveel kosten.

Na de tentoonstelling hebben we nog even rondgekuierd in en rond de oude mijn. We gaan daar zeker nog eens terug naar toe wanneer alles fotografeerbaar is. Volgend jaar ergens tijdens één of andere fiets- of wandelvakantie in Limburg.

Illegaal

Het is een afgezaagd cliché maar het is helaas wel waar : mooie liedjes duren echt niet lang. Zo is er vandaag ook een einde gekomen aan een heel gezellige vakantie in Engeland.

Gisterenochtend vroeg opgestaan en ook vroeg een laatste Full English gegeten (althans voor mij, Conny is niet zo voor worstjes of witte bonen in tomatensaus of champignons of gestoofde tomaten of eieren om half acht ’s ochtends) om dan ook vroeg te kunnen vertrekken naar Hull om daar de Pride of Bruges te nemen.

De drie uur durende rit verliep heel rustig, ondanks de regen die we onderweg kregen. Rond de middag waren we in Hull wat ons de gelegenheid om enerzijds nog wat rond te kuieren door de oude stad en anderzijds nog een paar winkels te bezoeken.

Rond een uur of vier waren we door de check-in. Werden we er toch wel uitgepikt voor een random security check zeker. Ze kozen er deze keer zeker de betrouwbare mensen uit want het koppel vóór ons leek me zo’n typisch koppel van gepensioneerde Britten.

Do you carry any weapons or knives or something of the sort on you, Sir?

Waarheidsgetrouw zeg ik dat ik altijd een zakmes in mijn rugzak draag. Bleek toch wel dat mijn soort zakmes (het type dat vastklikt) illegaal is in Engeland en bijgevolg in beslag werd genomen. Vijf keer heeft het de oversteek heen en terug overleefd. Deze keer is het beperkt gebleven tot heen. Ik zal iets anders moeten vinden om een eventueel appeltje te schillen volgend jaar ;-).

De terugreis verliep probleemloos, zowel op ze als op land. Rond 9 uur zagen we de spuuglelijke Belgische kust en rond half tien waren we op weg naar Peulis.

In de namiddag nog even geprofiteerd om een bezoekje te brengen aan het St. Ursula Instituut in O.L.V. Waver (naar aanleiding van Open Monumentendag) maar daarover later meer. Om de vakantie helemaal af te sluiten zijn we nog smakelijk gaan eten (al was dat eigenlijk ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder in augustus).

Het afkicken van de vakantie kan beginnen.

Kastelen, huizen en tuinen

Zo druk als het gisteren in Oxford was, zo rustig was het op de twee plaatsen die we vandaag bezochten.

We zouden eerste Broughton Castle bezoeken maar gelukkig checkte ik vanmorgen nog even de openingsuren. Bleek dat we dit kasteel enkel op woensdag of op zaterdag konden bezoeken. We zouden dus voor een gesloten deur hebben gestaan.

Het alternatief werd Kenilworth Castle, het kasteel dat door de jaren heen verschillende keren werd verbouwd en uitgebreid maar dat vooral bekend is omdat Graaf Robert Dudley grote sommen geld besteedde om het kasteel aan te passen zodat Koningin Elisabeth I zich er thuis zou voelen tijdens haar veertiendaags verblijf.

Ondanks het feit dat er nu grotendeels ruïnes overblijven is het toch een indrukwekkend gebouw. De gratis audiotour maakte het bezoek aanzienlijk interessanter. De Elizabethaanse tuin achter het kasteel was ook in deze tijd van het jaar nog heel mooi.

Na de middag trokken we richting Banbury om een bezoek te brengen aan Upton House & Gardens. Dit 17de eeuwse landhuis werd ook verschillende malen verbouwd tot het in 1927 in het bezit kwam van Walter Samuel, 2de Viscount Bearstead. Hij erfde zijn fortuin van zijn vader Marcus Samuel en die was de oprichter van Shell Transport & Trading. In 1948 schonk hij het aan The National Trust.

Het huis bevat een uitgebreide kunstcollectie met werken van onder andere Pieter Breughel, Jeroen Bosch, El Greco, Jan Steen en Thomas Gainsborough. Er is ook een mooie collectie porselein en uiteraard kunnen ook Shell Posters niet ontbreken.

In de terrastuin die achter het huis ligt is de nationale collectie van asters aanwezig.

Daarmee is onze laatste volledige dag in Engeland een feit. Time flies when you’re having fun is hiermee weeral bewezen. Morgen bezoeken we nog Hull vóór we aan boord gaan maar dan is het voorbij. Het aftellen naar de volgende vakantie kan beginnen.

Het Arboretum en de Bard

Al 30 jaar kom ik nu naar Engeland en nog nooit is het me gelukt om een Car Boot Sale te bezoeken. Nog nooit. Tot Conny gisteren een plakkaatje zag staan in Evesham : Car Boot Sale every Wednesday.

Laat het nu vandaag toch woensdag zijn zeker. Op weg naar Batsford Arboretum hebben we daar dan ook een tussenstop gemaakt. De Car Boot Sale viel een beetje tegen wat grootte betreft maar ik heb er nu toch eentje bezocht.

Na de tussenstop ging het dan verder naar het Arboretum en dat was een zeker een meevaller. Ik raad iedereen die in de buurt komt aan om zeker een bezoekje te brengen. Een mooi wandelpad, af en toe flink klimmend, brengt je doorheen het park. Echt rustig wandelen in de natuur. Meer moet dat soms niet zijn.

We hebben daar ook gegeten en zijn dan doorgereden naar de stad van de Bard … Stratford-Upon-Avon. Ondertussen waren de grijze wolken terug verdwenen en scheen er een mooi zonnetje tussen de wolken.

Stratford is een gezellig druk stadje dat, uiteraard, het feit dat William Shakespeare er geboren en begraven werd behoorlijk uitmelkt. Wij hebben vooral genoten van een stadswandeling en hebben rustig rondgekuierd langs de vakwerkhuizen, historische gebouwen en de oevers van de Avon. Uiteraard hebben we ook de kerk bezocht waar het graf van Shakespeare is maar dat was niet het belangrijkste.

Het belangrijkste was misschien wel de Cream Tea die Conny en ik op een terrasje genuttigd hebben. Ook een “first” na 30 jaar. Ik moet zeggen dat het best lekker was al vind mijn dokter dat misschien niet.

Morgen trekken we naar de stad van Morse en Lewis … Oxford.

Blenheim Palace

Eén van de redenen waarom we dit jaar naar Engeland zijn gekomen ligt in Woodstock namelijk Blenheim Palace.

Blenheim Palace is het enige niet-koninklijke paleis in Groot-Brittannië  en werd gebouwd voor John Churchill, Hertog van Marlborough en bevelhebber van het leger dat in naam van Queen Anne de Fransen versloeg in de slag van Blindheim (dat door de Engelsen werd verbasterd tot Blenheim). De eerste steen werd gelegd in 1705.

Het is heel de tijd in het bezit gebleven van de familie Churchill-Spencer. Ondertussen is het eigendom van de 12de Hertog. in 1874 werd er ene zekere Winston Churchill geboren, de man die Groot-Brittannië doorheen de tweede wereldoorlog loodste.

Het is één van de mooiste landhuizen die ik ken. De vernieuwde audiogids (gratis en met Nederlandstalige commentaar) maakte het bezoek compleet

Na een smakelijke hap hebben we nog een wandeling van om en bij 7,5 km doorheen het 800ha grote park gemaakt.

Blenheim Palace … een aanrader wanneer je in Oxfordshire bent.

Wandelen

Hoewel we een vrij drukke zomer achter de rug hebben was het precies een eeuwigheid geleden dat we nog eens gewoon gaan wandelen zijn.

Het warme weer had daar natuurlijk ook wel mee te maken. Ik kan er helemaal niet tegen en Conny is ook geen fan.

Vandaag was het echter zalig wandelweer en dus hebben we onze Meindl’s nog eens aangetrokken om naar Gestel te trekken. Dan konden we ineens ook het nieuwe Koffiehuisje daar eens proberen.

Vertrekken deden we richting Berlaar en Herenthout waar we halfweg onze wandeling een pauze maakten in ’t Schipke aan de Nete. Langs de oevers van de Nete ging het dan terug richting Gestel waar we … 10 minuten vóór sluitingstijd aan het koffiehuisje waren. Die koffie (of thee) zal voor een andere keer zijn.

Maar het was wel een zalige wandeling. Het deed deugd om nog eens gewoon te wandelen. De prachtige dramatische wolken maakten het feest compleet. En het gaf ons ook de gelegenheid om de laatste afspraken te maken voor onze vakantie naar Engeland binnen een week.

Als die week maar snel voorbij gaat. Het zal echter voor beiden nog een razend drukke week worden. Niet prettig maar dan gaan we des te meer genieten van de vakantie.

Inhaalbeweging (3)

De laatste inhaalbeweging is er eentje met een vrij hoog nostalgie-gehalte.

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en toen ik nog jong was, waren er in Vorselaar twee coureurs : Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Je was of voor de ene of voor de andere. Een gezonde rivaliteit die elke week een heuse volksverhuizing  teweeg bracht. Elke week trok een rits supporters immers naar de koers. Allemaal getooid met wielerpetjes. Sommigen mochten zelfs rond het parcours wandelen met reservewielen. Bedoeling was uiteraard om de palm mee naar huis te nemen.

Zondag kwam dat gevoel een beetje terug. Het Belgisch Kampioenschap Retro Koers werd immers bij ons georganiseerd.

Enkele spelregels van de retrokoers zijn bijvoorbeeld dat de benen niet mogen geschoren worden, dat de versnellingshendels aan de kader zitten en niet aan het stuur en dat er geen klikpedalen mogen worden gebruikt. Eigenlijk zou een oude worstenhelm ook moeten maar ik begrijp dat moderne helmen nu eenmaal veiliger zijn. Jammer genoeg hadden de oude kaders te vaak hypermoderne wielen maar ja …

Hoewel het ludiek is werd er toch behoorlijk doorgereden. Wie er uiteindelijk kampioen is geworden weet ik niet. Ik heb niet op het einde gewacht.

Maar het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd.

Inhaalbeweging

Het is hier vrij stil maar dat betekent niet dat er niets gebeurt hoor.

Maar wanneer er gemiddeld 5 van de 7 collega’s afwezig zijn door verlof (waarvan één door ziekte) dan heb je ’s avonds niet veel zin om te bloggen.

Afgelopen weekend was trouwens heel druk. Vrijdagavond gaan eten bij een collega-vriendin van Conny, zaterdag een uitstapje naar Antwerpen met bezoek aan Antwerp Photo en ’s avonds nog even naar Rijmenam gefietst om een paar optredens van Rijmrock mee te pikken. Op zondag stond er dan weer het Belgisch Kampioenschap Retrokoers op het programma.

Maar eerst zaterdag. In het Loodswezengebouw aan de Tavernierkaai, vlakbij het MAS werden immers vier fototentoonstellingen tegelijkertijd georganiseerd. Het gebouw staat al een tijdje leeg maar is tijdelijk terug opengesteld.

De tentoonstelling Iconobelge toont het werk van een dertigtal Belgische fotografen. Een heel gevarieerd aanbod van foto’s. Met Architecture of Density en Tokyo Compression werd het werk van Michael Wolf, een in Japan wonende Duitser, tentoongesteld. De derde tentoonstelling stond in het teken van de Prix Carmignac. Nog tot 2 september wordt het werk van Narciso Contreras getoond. Hij won met zijn reeks Libya : A human marketplace de prijs in 2016. Hij schetst de gruwel van de mensenhandel in het Midden Oosten. Niet zo’n prettig onderwerp maar heel krachtige foto’s.

Het hoofddoel was echter tentoonstelling nummer 4 : Antoon Corbijn 1-2-3-4. Corbijn verwierf wereldwijde faam en bekendheid dankzij zijn foto’s van onder andere Depêche Mode, U2, Nick Cave en de Rolling Stones.

In de kelders van het Loodswezengebouw hingen een vierhonderdtal foto’s. Deze locatie en de manier waarop de tentoonstelling werd opgebouwd op zich maken een bezoek al de moeite waard. Rondlopen in het gebouw is trouwens ook leuk. Verf die afbladdert, een vergeten archiefkast, kamers met 30 stopcontacten … je hebt nog de kans tot eind september om ze te bezoeken. Zeker doen!

Bokrijk

Vrijdag 27 juli … dag 1 van Suikerrock. Maar met namen als Jebroer, Lil’Kleine, Steve Aoki en zo gaan wij daar onze tijd niet aan verdoen.

Wat doen wij dan wel? Op de warmste dag van het jaar rijden wij naar Bokrijk om daar een paar uur rond te slenteren in een gelukkig bosrijke omgeving waardoor de temperaturen van meer dan 35 graden enigszins draaglijk waren.

Er was trouwens heel weinig volk in Bokrijk, een aangename bijkomstigheid. Het openluchtmuseum is best wel een bezoekje waard hoor. Wij hebben er in ieder geval van genoten. Je moet er wel je tijd voor nemen en, vooral bij deze temperaturen, geregeld een pauze inlassen en voldoende drinken.

Na vijf uren hadden we het wel gehad en zijn we terug huiswaarts gekeerd. Morgen gaan we wel naar Suikerrock. Sons, Milo Meskens, Goo Goo Dolls, White Lies, Anouk en Alanis Morissette kunnen ons wel bekoren.

Fiets

Het moet niet altijd wandelen zijn. Soms mag het ook fietsen zijn. Zeker bij temperaturen van rond de 30°C en ook wel wanneer de jaarlijkse fietsvakantie van Conny eraan zit te komen.

We kozen vandaag voor een fietsknopenroute naar Lier. Niet alleen omdat we dan op de terugweg een behoorlijk stuk naast de Nete konden fietsen maar vooral omdat in Lier, net halfweg onze tocht, zeker voldoende drankgelegenheden zouden vinden ;-).

Het was trouwens best aangenaam fietsweer. De wind speelde hier wel een deugddoende rol, ook al was het soms behoorlijk vechten om vooruit te raken.

Uiteindelijk stonden er 42 km op de teller en als je fietstochtjes tot dusver waren beperkt tot een tochtje naar de krantenwinkel of naar de bakker dan voel je dat toch een beetje.

Het nadeel van fietsen is wel dat je iets minder foto’s maakt. Het voordeel daarvan is dan weer wel dat je minder werk hebt met het bewerken ervan of met het kiezen van welke foto’s wel of niet deze blog of het album op Facebook halen ;-).