walkingwithluc

Tussen een festivaldag en een concertdag was er tijd over om nog eens een wandelingetje te doen, zij het een korte.

Plaats van afspraak was Rijmenam. Na een kort stukje langs de oevers van de Dijle kwamen we dan op het Pikhakendonk wandelpad.

Er volgde een heel mooie wandeling door dit 9 hectare groot natuurgebied in Boortmeerbeek. Vandaag heel fotogeniek dankzij het prachtige wandelweer. Ik hoop zo dat ik volgende week in Cornwall hetzelfde soort weer heb. Niet te warm en zalige wolken. Het was “maar” 8 kilometer. We zijn langere afstanden gewoon maar dat was niet zo voor iedereen in het gezelschap.

Na de vermoeiende festivaldag van gisteren mocht het wel iets minder zijn vandaag.

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Morgen gaan we nog naar de Modfather Paul Weller maar gisteren hebben we onze eerste festival van de zomer gedaan : Gladiolen in … Olen.

Heel toevallig een op hun website terechtgekomen, gezien dat het Zesde Metaal op het programma stond en onmiddellijk besloten dat we daarvoor best 20 euro (TWINTIG!) voor over hadden. Ook op het programma : Milo Meskens, Delv!s en Clement Peerens Explosition.

Zoals altijd waren we ruim op tijd op de festivalsite. En hoewel er tijdens het eerste optreden nog niet echt veel volk in de tent stond hadden we al direct te maken met het irritante neveneffect van festivals … geroezemoes. Op concerten heb je daar veel minder last van mar er zijn helaas veel mensen die naar festivals gaan “voor de sfeer”. Zij vinden het dan ook normaal dat je in de tent staat te zeveren en te zuipen. Als de artiest dan begint aan zijn set moet je luider praten want anders versta je elkaar niet. Het stoort me enorm.

Maar terug naar het eerste optreden : Milo Meskens. Deze heel jonge snaak bracht een mooie set die heel genietbaar was. Mooie stem, mooie liedjes en twee sterke muzikanten achter hem (Utrechtenaars trouwens). Die veertig minuten hadden er gerust meer mogen zijn.

Het tweede optreden, dat van Delv!s, begon met ruim twintig minuten vertraging. Er waren blijkbaar problemen met het geluid tijdens de soundcheck. Toen hij aan zijn optreden begon waren die trouwens nog niet volledig opgelost waardoor de zangpartijen tijdens het eerste kwartier nauwelijks boven de muziek uitkwamen. Heel jammer want de man kan echt wel zingen. Muzikaal deed hij mij vooral denken aan Mick Hucknall en Simply Red. Ondanks de problemen al bij al toch een geslaagd optreden.

Dan was het de beurt aan de Westvlamingen van het Zesde Metaal. Heel goed optreden maar, omwille van de storende achtergrondgeluiden en toch ook wel een beetje de “storende” mensen in onze omgeving willen we ze zeker nog eens terugzien in een concertzaal of cultureel centrum. Vooral hun rustigere nummers kwamen niet volledig tot hun recht.

Onze avond werd afgesloten door CPeX met Clement, Sylvain en Lady Dave. Hard, snel, grappig en ambiance. Gelukkig hadden we voor dit optreden besloten om achteraan in de overvolle tent te blijven staan. ’t Was plezant, daarmee is alles gezegd denk ik. Al kun je er niet naast dat den Hugo een genie is.

We zijn niet meer blijven wachten op Milow of de Jeugd van Tegenwoordig.

De “perikelen” omtrent mijn vakantie zijn nog net geregeld of ik kreeg eergisteren, toen ik mijn documenten ging afhalen nog een grotere schok.

Blijkt namelijk dat Carlson Wagonlits al zijn kantoren voor privé-reizen afgelopen maandag met onmiddellijke ingang heeft gesloten. De medewerkers staan hierdoor van de ene op de andere dag op straat.

Blijkbaar zat het al wel iets langer in de pijplijn maar de verwachtingen waren een een stopzetting tegen het einde van dit jaar en een sluiting tegen midden volgend jaar. Het management heeft er echter anders over beslist.

Ik ben er nog altijd niet goed van. Al 25 jaar lang ben ik daar klant en al even lang verzorgde Mandy er mijn dossiers. Meestal één reis maar er zijn ook jaren geweest dat ik twee reizen heb geboekt. Nooit enig probleem gehad.

Onze carrières hebben trouwens ook veel gelijkenissen ook al zit ik in de verzekeringen en zij in de reissector.

We begonnen onze carrière in de Quellinstraat in Antwerpen bij Touring Reizen en De Vaderlandsche. Zij werden overgenomen door de ING groep en wijzigden hun naam nar BBL Travel, wij werden ING Insurance. Zij trokken weg uit de Quellinstraat, wij trokken weg uit de Quellinstraat. Zij werden verkocht door ING aan Carlson Wagonlits, wij werden verkocht door ING aan de P&V Groep.

En dan is het van de ene op de andere dag voorbij. Dat gaat volgend jaar raar aanvoelen.

Mijnheer Cambré … we hebben net vernomen van P&O dat de ferry waarmee je op 12 juni de oversteek zou maken van Zeebrugge naar Hull … “stuk” is. En wel zodanig “stuk” dat men nu al met 100% zekerheid kan zeggen dat hij niet zal gemaakt zijn op 12 juni en dat u bijgevolg de oversteek van Zeebrugge naar Hull NIET zal kunnen maken.

Maar P&O heeft ons ook meegedeeld dat ze u, indien u hiermee akkoord kan gaan, zonder problemen kunnen omboeken naar de ferry met vertrek in Rotterdam. Kunt u ons meedelen of u hiermee akkoord kan gaan?

Lang heeft dat niet geduurd hoor. Nu ja, toch wel een uur. Ik bekijk mijn mailbox tenslotte niet om de 5 minuten.

Achteraf gezien is dit misschien zelfs een meevaller. Ik vrees namelijk dat de grenscontroles wel eens strenger zouden kunnen zijn en bijgevolg meer tijd in beslag zouden kunnen nemen, zeker na de recente gebeurtenissen in Manchester.

Bij vertrek uit Rotterdam ben je immers één à anderhalf uur vroeger in Hull en met nog ruim 600 km autostrade voor de boeg is dat altijd meegenomen.

Ik ben trouwens ook wel blij dat ze zoiets vandaag al laten weten en bijvoorbeeld niet één of twee dagen vóór het vertrek.

 

Laatste weekend van Mei is “Zotte 50” weekend in Geel. Twee jaar terug heb ik daar de 20 km gewandeld, vorig jaar de volle 50km. Dit jaar kozen we, als voorbereiding op onze marathon terug voor de 20 km.

Het was al 11u gepasseerd toen we in het voetbalstadion van Verbroedering Geel Meerhout, begonnen aan onze tocht. Het was al behoorlijk warm maar door de aangename bries die er stond was het wel best doenbaar.

Na een vijftal kilometer zaten we in het eerste natuurgebied : Neerhelst – De Botten dat wordt beheerd door Natuurpunt. Van daar was het niet ver tot het jaagdpad langs het Kanaal Herentals-Bocholt. Nog een paar kilometer verder hadden we ons eerste officiële rustpunt in Den Hertog in Olen. Ondertussen hadden we al wel onze bokes opgegeten ergens rustig gezeten op een bruggetje.

Tot dusver was het best doenbaar geweest met de tropische temperaturen. De terugweg zou iets lastiger worden. Maar zolang je onder de bomen bleef ging het toch wel. Na zo’n anderhalve kilometer doken we het tweede natuurgebied in : Mosselgoren. Het hoogtepunt van de wandeling.

Na 14 km kwamen we terug op het jaagpad langs het kanaal om dat even verder terug te verlaten. Dit tweede “uitje” had voor ons niet echt gemoeten. Niet dat het niet mooi of rustig was maar onder deze temperaturen was het wel iets lastiger. Ook de 19 km van eergisteren begon een beetje door te wegen.

Ter hoogte van Sas 9 staken we het kanaal terug over om na 18 km nog een laatste verfrissing te nemen in de kantine van F.C. Vinus. Nog 2,5 km tot de finish en zoals het spreekwoord zegt wegen de laatste loodjes altijd het zwaarst.

Na ruim 4,5 uur stappen zat onze tocht van 21,66 km er op en konden we moe maar voldaan terug naar huis. Totaal voor deze maand staat op ruim 110 km, het totaal voor dit Hemelvaartsweekend staat op ruim 40 km. Die marathon in juli zou geen probleem mogen zijn.

Omdat mijn loopmaatje afgelopen dinsdag noch woensdag vrij was en aangezien ik gisteren 19 km heb gewandeld en ook voor morgen een soortgelijke afstand heb gepland bleef er nog maar één optie over voor onze wekelijkse loopafspraak … vandaag dus.

29°C is echter niet mijn favoriete temperatuur en al zeker niet om in te joggen. Daarom kozen we maar voor een route die we al heel lang niet meer hebben gedaan … de Lierse Vesten. Een klassieker dus maar vooral een parcours dat voornamelijk in de schaduw ligt.

Dat bleek een goede keuze want tropisch warm was het er niet. Het gaat er natuurlijk wel een beetje op en neer en het is ook 500 meter meer dan we gewoon zijn. Gelukkig had mijn loopmaatje zich eerder deze week een beetje geforceerd tijdens cross-fit. Nu ja, voor haar was dat minder gelukkig want alles deed pijn maar voor mij was het een meevaller aangezien het nu een beetje trager ging.

Enfin, we hebben toch maar 4,80 km gejogd en meer moet dat voor mij niet zijn.

’t Was inderdaad een thuismatch vandaag, tenminste toch voor Conny, iets minder voor mij. Hemelvaartdag is immers traditioneel de wandel- en fietsdag van de KWB van Peulis.

In 2015 ging ik, toen nog solo; voor de 18 km, vorig jaar kozen we voor de 12 km maar dit jaar, een jaar wandelervaring rijker, kozen we voor de 18km.

Het begin was niet echt veelbelovend zo op het fietspad naast de Mechelbaan maar al snel doken we terug de kant in om de rest van de wandeling over rustige baantjes of bospaden af te werken.

Vele stukken van de wandeling hadden we vorig jaar al gedaan, zij het dan wel in de andere richting. Ook nu was er bijvoorbeeld een rustpunt in de kantine van V.V. Adler in Bonheiden.

Terugkeren naar Peulis deden we onder andere via de Weynesbaan, het Weyneshof en de Weyneshoflei.

Vóór en wel we het goed beseften stonden we na 4 uur wandelen en met 18 km op de teller terug voor het Gildenhuis. De totale afstand die we vandaag aflegden was 19,15 km.

Aangezien onze “pastadame” niet beschikbaar was (de afgelopen twee jaar waren we uitgenodigd voor een bijzonder smakelijke pasta bij collega Heidi) hebben we daarna maar zelf voor een hap gezorgd, een heel smakelijke hap al zeg ik het zelf.

Al bij al weer een heel mooie wandeling. Misschien niet de meest fotogenieke maar oh zo rustig. Het enige dat je kon horen was het gezang van wat wel honderden vogels leek.

Morgen rusten we (een beetje) en als alles meezit dan doen we er zaterdag in Geel nog eens 20km bij.

In maart, op de dag dat Blaudzun het beste van zich zou laten zien in De Vooruit, waren we van plan om kort na de middag naar Gent te vertrekken zodat we een bezoekje konden brengen aan de Sint Baafs Abdij. Daar loopt immers de tentoonstelling Het verlangen naar Frankrijk, een ode van Michiel Hendryckx aan zijn tweede thuisland Frankrijk.

Helaas moest ik die dag ook thuiswerken omdat de voorjaarsrelease die dag in productie ging. En dat ging niet van een leien dakje. Blaudzun hebben we nog wel gehaald, de tentoonstelling helaas niet.

Die schade hebben we vandaag ingehaald. Tijdens de rit van Vorselaar naar Peulis bleef het nog droog, tijdens de rit van Peulis naar Gent hebben we flink wat regen gehad. In Gent zelf hebben we gelukkig geen druppel gezien.

Wat hebben we wel gezien? Om te beginnen een geweldige reeks foto’s van Mijnheer Hendryckx. Zonder te stoefen durf ik zeggen dat ik ook al wel eens mooie foto’s maak. Maar bij mij is dat geluk. Bij hem is dat kunnen. Het beeld op de foto is het beeld dat hij in zijn hoofd heeft. Indrukwekkend gewoon.

De rest van de dag hebben we gevuld met een wandeling doorheen Gent. Een heel mooie stad trouwens. Het centrum is een beetje (te) druk maar voor de rest was het tijdens onze 12km lange wandeling behoorlijk rustig.

Toen we rond waren en terug aan het Woodrow Wilsonplein stonden hadden we de keuze. Ofwel nog een uurtje rondhangen en wachten tot dat Italiaanse restaurant waar we de vorige keer hebben gegeten open zou gaan of in de auto stappen, naar Mechelen rijden en daar iets eten.

We kozen voor de tweede optie en dat zou wel eens een goede keuze kunnen geweest zijn. Het was immers al behoorlijk druk onderweg. Wat zou dat ruim twee uur later gegeven hebben? We zullen het nooit weten. Wat we wel zeker weten is dat het in Mechelen ook lekker eten is.

Alweer een geslaagde wandeldag maar toch met een afsluiting in mineur. Bij aankomst thuis bleek ongeveer de helft van mijn foto’s te zijn verdwenen. Ik had in het Gravensteen inderdaad wel een batterijpanne. Heel bizar want de batterij was net opgeladen.

Maar ja … dat betekent gewoon dat we nog eens terug zullen moeten gaan.

De Frankfurtse hoofdofficier van justitie Hardenbach wordt dood terug gevonden nadat hij een lading hagel uit zijn eigen jachtgeweer door zijn hoofd heeft gejaagd.

Nog dezelfde dag wordt het lichaam van Isabel Kerstner gevonden onder aan een uitkijktoren. Het lijkt op een tweede zelfmoord.

Maar Hoofdinspecteur Oliver von Bodenstein en zijn nieuwe collega Pia Kirchhoff hebben hun twijfels. De eerste dode was een zelfmoord, dat staat vast maar die tweede was volgens hen duidelijk moord, daar zijn ze het over eens.

Alle sporen leiden naar Gut Waldhof, een manège voor de rijkere klasse. Aan verdachten in ieder geval geen gebrek. Corrupte zakenmannen, jaloerse echtgenoten en echtgenotes, chantage, overspel, oplichting, een ontvoerd kind …

Het kost het team van de K11 veel moeite om de oplossing te vinden.

Een onbeminde vrouw is de eerste thriller rond Oliver von Bodenstein en Pia Kirchhoff van de hand van Nele Neuhaus. Ik had van haar al Diepe Wonden gelezen en dat boek deed me quasi onmiddellijk beslissen dat ik de andere verhalen ook moest lezen. En dan kan je het beste beginnen bij het begin hè?

Nele Neuhaus heeft me alvast niet teleurgesteld want ook dit boek was weer bijzonder aangenaam om lezen. Perfecte treinliteratuur. Het volgende boek wordt het tweede boek uit die reeks  … Moordvrienden.

Meimaand Concertmaand … Ze is helaas voorbij.

Het vierde concert bracht ons naar een vierde locatie, mijn favoriete locatie : de Ancienne Belgique in Brussel.

Zoals de traditie het wil zijn we uiteraard wel eerst goed gaan eten. Deze keer kozen we voor De Margriet aan den Bruul in Mechelen. Prachtige locatie, gezellig terras en vooral heel lekker eten. Mocht ge eens in Mechelen passeren en ge hebt honger ? Zeker aan te raden.

Ondanks een afgeschafte trein waren we nog netjes op tijd aan de AB. Goei plaatsje gevonden om te zitten en om stipt acht uur begonnen de jongens van Blossoms. Deze indiepopgroep uit Stockport eindigden vorig jaar als vierde op de BBC Sound of New Music lijst. Ze zien er uit als een rockgroep uit de jaren ’70 maar hun muziek was best te genieten.

De sfeer zat er trouwens al direct in. We leken wel vreemde eenden in de bijt. We zien er nog heel jong uit maar het merendeel van het publiek bestond toch uit (gillende) tienermeisjes.

Die kwamen ongetwijfeld allemaal voor Luke Pritchard, frontman van The Kooks. Zij zijn bezig met hun best of tour en deden gisteren dus België aan. Ken ik The Kooks? Ja en Neen. Hun grootste hit She Moves in her own way kende ik wel al kende ik de titel niet en wist ik evenmin dat het een hit van The Kooks was. Het is wel één van die nummertjes waar ik blij en opgewekt van wordt.

Dat kan trouwens worden gezegd over het hele concert : een mens wordt daar blij en opgewekt van. Vier jongens die het beste van zichzelf geven en daar veel plezier in schijnen te hebben. En het publiek dat alles gretig slikt.

Enige minpunt aan een verder fantastische avond : ze konden het weer niet laten om op de trappen te gaan zitten en later zelfs staan. Ik kan er dus echt niet tegen hè, ook al vinden mijn collega’s me dan een oude knorpot.

Nu is het drie (lange) weken wachten op het volgende muziekevenement : Gladiolen in Olen.