walkingwithluc

Tot gisteren was mijn kennis van Leuven eigenlijk beperkt tot het station, Parking De Bond, Het Depot en Den Domus.

Maar gisteren heb ik veel bijgeleerd over Leuven. In afwachting van ons derde concert deze maand hebben we de stad verkend. Zijn onder andere de revue gepasseerd : het Groot Begijnhof, de Sint-Antoniuskapel met de crypte van Pater Damiaan, de Kruidtuin die ik trouwens iedereen wil aanraden want bijzonder mooi, het Sint Donatuspark, het Ladeuzeplein en natuurlijk een hele hoop faculteiten en fak-bars.

De wandeling die uiteindelijk bijna 13km zou duren werd afgesloten met een, alweer bijzonder smakelijk, etentje in Den Domus.

Het was bijna 20u toen we aankwamen aan Het Depot voor het hoofddoel van de dag … het optreden van Pieter Embrechts. Er stond al een flinke rij aan te schuiven. Maar we hadden geluk. Omdat er toch nog behoorlijk wat mensen hun tickets moesten afhalen konden we nog twee zitplaatsen veroveren. Om 21u begon Pieter dan aan zijn set. Voornamelijk werk van zijn nieuwe CD maar gelukkig ook enkele oudere pareltjes waarvan In Borgerhout toch wel mijn favoriet is. Bijna 2 uur heeft hij gespeeld. 2 uur !!!! En dat voor 16 euro. Wie heeft er internationale supersterren in het Sportpaleis nodig wanneer je zo’n vakman in Het Depot kunt bekijken?

Waren er dan geen minpuntjes? Toch wel ééntje : het nummer waarin hij zijn bandleden voorstelt mocht de helft korter zijn. Pas op … het zijn fantastische muzikanten hoor maar ik vond het nummer een beetje storend en het duurde te lang.

Morgen het laatste concert van deze maand : The Kooks in de AB.

Naar wie ga je vanavond Luc? Naar Paul Carrack. Naar wie? Naar Paul Carrack. Ken ik niet.

Nu moet ik eerlijk toegeven, eigenlijk “ken” ik Paul Carrack ook niet. Ik ken wel zijn grote hit uit de jaren 80 … I Need You. Maar wist ik dat Carrack, net als Jools Holland, ooit deel uitmaakte van Squeeze? Of dat hij ook deel heeft uitgemaakt van Mike & the Mechanics (die trouwens in september op ons programma staan)? Of dat hij nummers heeft geschreven voor The Eagles?

Neen dus, dat wist ik helemaal niet. Maar mijn buikgevoel zei me dat dit wel eens een heel goed concert zou kunnen zijn. Dat moest wel ook want eigenlijk hadden we liever een kleine kilometer verder in het Sportpaleis gezeten om naar Depeche Mode te kijken maar we moesten tevreden zijn met De Roma.

Nu is De Roma sowieso wel een prettigere plaats om een concert bij te wonen dan het Sportpaleis. En wat het concert zelf betreft … mijn buikgevoel heeft me deze keer niet in de steek gelaten. Een fantastisch goed concert was het. Weinig of geen hits maar gewoon 1u45 non stop keigoeie muziek met een geweldige zanger. Echt genieten dus. Waarschijnlijk hebben de mensen in het Sportpaleis ook genoten maar wij toch ook.

Vandaag dan een snipperdag genomen zodat moeder op uitstap kon terwijl ik thuis voor vader zorgde. Uiteraard zijn we er met zo’n weer wel op uitgetrokken met de rolstoel. ’t Was even wachten tot ons gezelschap compleet was maar toen Conny om 14u verscheen zijn we vertrokken voor een 9 km lange wandeling doorheen Vorselaar.

Meer moet dat niet zijn.

Twintig … We zouden vandaag de twintig doen maar omdat de twintig er geen twintig waren maar vierentwintig en omdat zowel Conny als ikzelf geen twintig meer zijn (pas op … veel scheelt dat niet hè) hebben we vandaag gekozen voor de zestien in plaats van voor de twintig.

Dat lijkt misschien wartaal maar het is nochtans heel simpel.

Vandaag gingen we immers wandelen in Sint Katelijne Waver met vertrek in de BelOrta veiling. We waren echt van plan om de 20km te wandelen. Dat was ook de reden waarom we daar al om 10 uur waren. Bleek echter dat de werkelijke afstand niet 20 maar net geen 24 km was.

Ik had gisteren na een drukke voormiddag echter ook nog mijn vader 7,5 km ver rondgeduwd in de rolstoel en Conny had een hele dag in de tuin gewerkt. Als je ons ziet zou je het ons niet aangeven maar we zijn geen prille twintigers meer. Zo’n dag voel je dan toch.

Daarom kozen we voor de 16. Die was maar 16,4 km. Toch wel een mooie wandeling. Of moet ik het safari noemen? We hebben namelijk bijzonder veel dieren gezien. Veel paarden en koeien maar ook ganzen, wallabies, alpaca’s, zelfs een ooievaar en een kikker (die trouwens zonder naar links of rechts te kijken zomaar het wandelpad overstak en bijna onder mijn Meindl terechtkwam).

Terug aan de finish bleken er inderdaad exact 16,4 km op de teller te staan. Kapot zaten we niet maar we waren toch blij dat we niet voor die 24 km zijn gegaan. Minder blij waren we met de man die achter ons op het podium het ene na het ander muzieknummer verkrachtte. Dat deed echt pijn aan de oren.

Toch weer een geslaagde wandeldag gehad.

Mensen die al eens op deze blog passeren (en als u dit leest dan bent u daar één van) weten dat ik al eens iets van Coca Cola pleeg te verzamelen.

Wat in 1984 begon met één blikje op mijn studentenkamer in Hasselt is ondertussen uitgegroeid tot een collectie van 870 blikjes, 440 autootjes en ontelbare andere objecten en gadgets zoals daar zijn glazen, knuffelbeertjes, Barbiepoppen, drinkbussen in alle formaten, posters, puzzels enzovoort enzovoort.

Ik moet wel toegeven dat het fanatieke van de beginjaren er al wel een tijdje uit is. Destijds reed ik naar elke rommelmarkt of verzamelbeurs in de buurt (of niet in de buurt) en kocht ik alles met sierlijke letters op.

De laatste jaren concentreer ik me vooral op autootjes en op blikjes. De eerste zoek ik vooral via eBay al wordt het daar ook moeilijker en moeilijker om betaalbare exemplaren te vinden. En de tweede die vind ik in supermarkten, winkels en automaten. Veel gemakkelijker.

Coca Cola houdt me trouwens wel goed bezig wat dat betreft. Nieuwe smaken, nieuwe styling, speciale reeksen bij grote sportaangelegenheden of, zoals nu, rond vakantiebestemmingen. En zo blijven we bezig.

Oef … we hebben overleefd … die laatste week van april … de week zonder concerten.

Sommige collega’s vinden immers dat wij naar “belachelijk veel” concerten gaan maar als je het vanop een afstand bekijkt dan halen we, op jaarbasis, een gemiddelde van 1 concert om de twee weken. Ik ken voetbalfans die veel meer naar de voetbal gaan.

Met dat gemiddelde lachen we deze eerste twee weken van mei wel. Tussen 4 mei en 15 mei gaan we namelijk naar 4 concerten (in 4 verschillende zalen).

Gisteren was het de beurt aan Frank Boeijen die met zijn Theatertour 2017 stopte in C.C. Zwanenberg in Heist op de Berg. Vóór het zover was hebben we wel een tussenstop gemaakt in Beerzel. Daar zijn we gaan eten bij Davy en Geert in Pand 11. Ten tijde van de Roparun ben ik daar vaker gaan eten maar dat is al een tijdje geleden. Gelukkig is het eten er nog altijd fantastisch lekker. Als je er nog nooit bent gaan eten … zeker doen, als je er al wel bent gaan eten … teruggaan.

Het concert zelf dan. Ik heb Boeijen het laatste aan het werk gezien in 2014 op ons lokale folkfestival Na Fir Bolg. Maar dat was een festival, nu was het zijn theatertournee en Conny had me al verteld dat dit iets ingetogener zou zijn. Ze had gelijk maar ingetogen wil niet zeggen minder goed, integendeel. Volgens de planning zou het concert tweemaal 45 minuten duren met daartussen een pauze.

Mijn teleurstelling was dan ook groot toen hij omstreeks 22u nog altijd niet was begonnen aan mijn absolute favoriet … Kronenburg Park. Maar hij stopte niet om 22u, ook niet om 22u15, zelfs niet om 22u30. Mijn darmen stuurden me op dat moment de zaal uit. Toen ik even later terug in de zaal stond was het dan eindelijk zover en kon ik genieten van Kronenburg Park.

Uiteindelijk heeft hij ons meer dan twee uur onderhouden met zijn prachtige liedjes. Een meer dan geslaagd optreden.

Dinsdag volgt dan Paul Carrack in de Roma, Zaterdag Pieter Embrechts in Het Depot en met The Kooks op de maandag daarna in de AB sluiten we deze eerder drukke concertmaand af.

Anno 1361. Porlock Weir, Exmoor. Dertien jaar na de Grote Pest slaat deze vreselijke ziekte opnieuw toe. Na een zondsverduistering wordt de vreemde Janiveer gered uit de zee. Zij waarschuwt de inwoners van Porlock Weir voor het dreigende gevaar. Ze beweert wel dat ze kan voorkomen dat er iemand sterft maar daar hangt wel een prijs aan vast, een prijs die niemand wil betalen … een mensenoffer.

Dan komt de ziekte toch in het dorp. Het gezin van Sara wordt in “quarantaine” geplaatst. Elis, de man van Sara overlijdt. Haar zonen Hob en Luke verdwijnen. Er vallen meer slachtoffers. Misschien is het aanbod van Janiveer toch niet zo erg. Bovendien heeft Janiveer belooft dat ze de zonen Sara zou terugbrengen.

Ondertussen probeert ook de dwerg Will te overleven. Hij heeft dan weer een andere reden om Janiveer te behagen. Hij heeft namelijk ontdekt dat hij vader is van een zoon. En Janiveer zou hem kunnen helpen om te ontsnappen met zijn zoontje.

De prijs is een beetje bijgesteld. Naast het mensenoffer zoekt Janiveer ook nog naar de hand van Cadeyrn, een krijgsheer uit vroeger tijden en voorvader van Janiveer.

In The Plague Charmer zitten de gebruikelijke elementen die Karen Maitland in haar boeken verwerkt : een flinke portie feiten gemengd met een vleug fictie en als toetje nog wat magie erbij. Alweer een voltreffer dus. Het nadeel is wel dat het iets langer duurt om te lezen. Mijn Engels is goed maar het gaat toch net iets trager.

Het voordeel van een verlengd weekend? Dat je al eens een “extra” wandeling kunt doen.

Voor mij betekende dat vóór de klok acht sloeg al op weg zijn naar Peulis, ne goeien thee drinken in de Pieperstraat om dan richting het Hof van Lachene in Rumst te trekken.

Daar kozen we voor de 20 km. We hadden zaterdag wel 14 km gedaan maar die hadden we allebei goed verteerd en dan mocht die 20 geen enkel probleem zijn.

Het werd een bijzonder mooie wandeling die ons in Rumst, Walem, Sint-Katelijne-Waver en Duffel bracht.

Ons totaal voor dit weekend komt hierdoor op 34 km. Die marathon in Juli gaat geen enkel probleem zijn. Yes we can !

Het was weer een vermoeiende week, ook al was het een concertloze week. Maar al die vermoeidheid verdwijnt wanneer je wandelt.

Vandaag zouden we op zoek gaan naar Nekkertjes in de omgeving van Mechelen. Nu ja, je hoopt die eigenlijk niet tegen te komen want dat waren geen prettige figuren. De Nekker zelf was een kwaadaardige watergeest die reizigers in het moerasgebied rond Mechelen overviel, van hun geld beroofde en in het water gooide.

Hij werd uiteindelijk verdreven door Sint Rombout maar toch bleven de buurtbewoners alle tegenslagen in de schoenen van de Nekker schuiven. In die tijd waren er ook behoorlijk wat brouwerijen langs de Dijle en de Vliet. Het gebeurde dan wel eens dat iemand in beschonken toestand in het water sukkelde. Uiteraard waren de Nekkertjes dan de schuldigen.

Nekkertjes hebben we niet gezien op onze 14 km lange wandeling. Wel veel watervogels en uiteraard ooievaars. We werden zelfs getrakteerd op een luchtballet van twee roofvogels (maar vraag me niet welke soort). We zijn ook minstens één keer de 51° Noorderbreedte gepasseerd.

Wisten jullie dat die de enige “breedte” is die door ons land gaat ? Neen? Dan weet je het nu. En in Mechelen staan er zelfs 7 bordjes om dat aan te duiden. Als dit een punt oplevert bij uw volgende quiz dan is dat graag gedaan.

We hebben nu al enkele wandelingen in het Mechelse gedaan en de omgeving blijft ons aangenaam verrassen. Morgen rusten we en maandag trekken we naar Rumst waar waarschijnlijk 17 of 22 km gaan doen. Die marathon in juli ? Dat komt dik in orde.

Gisteren was weer een heel lange dag. Niet dat ik extra lang ben blijven werken, eerder het tegendeel. Neen, de oorzaak van deze lange dag moet worden gezocht bij Anton Tsjechov. De studenten van Historia (http://historiatoneelspeelt.weebly.com/) brachten gisteren immers voor de laatste keer De Kersentuin in De Koelisse aan Alma 3 in Heverlee. Normaal gezien ga ik naar blijspelen in drie bedrijven maar deze keer was het eens het serieuze werk.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het in het begin heel moeilijk had om “in het stuk” te geraken, ik heb zelfs enkele minuutjes geslapen, maar eens die dip voorbij heb ik wel genoten van het stuk. Zoals in elk gezelschap had je ook hier heel sterke acteurs en goede acteurs maar helaas ook enkele minder getalenteerden. Gelukkig waren deze laatsten in de minderheid.

Nadat ik mijn passagiers, wiens dochter en zus haar rol als Anya perfect had gespeeld, in Peulis had afgezet was al middernacht voorbij eer ik thuis was.

Kort na de middag was ik al terug in Peulis om Conny op te piukken op weg naar onze wekelijkse wandeling, een wandeling die ons deze keer naar Lippelo bracht. Ik heb enorm goede herinneringen aan Lippelo. Daar woont immers ex-collega Patrick en zijn tuin was enkele jaren het basecamp van onze Roparunploeg. De jaarlijkse reünie-BBQ vond zelfs plaats in de zaal waar vandaag de start van de wandeling was.

Het concept van de wandeling bestond uit vier aparte lussen. Zo kon je zelf de lengte van je wandeling bepalen. Wij kozen eerst voor lus C van 6,5 km. In het begin wat veel last van sluipverkeer maar verder een heel mooi stuk.

Teruggekomen aan het vertrek wilden we onze volgende lus kiezen maar … de parcoursbouwer had alle papieren al verwijderd. Op zich niet zo erg ware het niet dat hij daarna zichzelf had verwijderd (en onvindbaar was).

We kozen dan maar voor lus A omdat we wisten dat die de andere richting uitging. De afstand was echter onbekend. Spijt van onze keuze hebben we gelukkig niet gehad. Dit deel was anders en misschien zelfs nog mooier (al kan dat ook aan die prachtige wolken hebben gelegen).

Onze vrees dat we bij aankomst voor een gesloten deur zouden staan was onterecht maar veel scheelde het toch niet denk ik. Nog een frisdrankje gedronken en dan terug naar huis.

Paasmaandag, 7 uur ’s ochtends. Het regent pijpenstelen. Zou onze wandeling letterlijk in het water vallen? Neen toch. De buienradar voorspelt droog weer vanaf een uur of negen. Dat komt wel in orde.

Als we een uurtje later in Peulis vertrekken regent het nog altijd. Zou de buienradar ons in de steek laten? Dat kan toch niet. Gelukkig klaart de lucht op des te dichter we bij onze eindbestemming voor vandaag komen. En die eindbestemming ligt in Haspengouw, meer bepaald … Borgloon.

Dat is de uitgelezen plaats om in deze tijd van het jaar bloesems te bewonderen. Bovendien staat daar ook het “doorschijnend kerkje” en dat staat al lang op de bucketlist van Conny.

Ik had twee wandelingen gecombineerd namelijk de Bloesemwandeling en de wandeling naar het Kasteel van Rullingen. Hoewel de lucht er nog heel dreigend uitzag konden we droog vertrekken. We zouden trouwens de hele dag droog blijven.

Voordeel van het “mindere” weer : enkel de “echte” wandelaars komen de deur uit en dan is het lekker rustig. Bloesems met hopen gezien maar ook heel veel maretakken. Panoramix zou zich nogal kunnen uitleven in Borgloon.

Toen we na een zevental kilometer aan het kerkje kwamen bleek onze timing perfect. De paar mensen die er rondliepen vertrokken net wat ons de kans gaf om dit bijzonder gebouw even van dichtbij, in alle rust, te bekijken. Zeker de verplaatsing waard. Toen we doorgingen begonnen net de dagjestoeristen toe te stromen.

Na de eerste lus begonnen aan de tweede, kortere, lus aan de andere kant van Borgloon. Vlakbij en toch leek het een heel andere omgeving, maar wel even mooi. Voor we het echt door hadden stonden er 16km op de teller en konden we onder een stralend zonnetje de wandeling afsluiten op een terrasje aan de kerk.

Een zeer geslaagde dag werd afgesloten met zeer smakelijke gevulde kipfilets in de Pieperstraat.