walkingwithluc

Het is hier enkele dagen stil geweest maar ik heb zeker niet stil gezeten. Van vrijdagochtend 9u tot dinsdagavond 19u30 stond alles wat ik deed (en niet deed) in het teken van de Roparun.

Mijn negende Roparun is de zwaarste die ik ooit heb meegemaakt. Het volledige verhaal volgt de komende dagen maar ik kan al wel enkele trefwoorden geven : klapband, tropisch warm, onweersbui, weer tropisch warm, weer klapband, bliksemfestijn, apocalyptische hagelstorm, plezier, vermoeidheid, lange dagen, korte nachten.

Maandagavond was ik zo moe dat ik tijdens het afsluitende etentje in Rotterdam gewoon aan tafel in slaap viel. Uitslapen was er dinsdag niet bij want de hele boel moest nog leeggemaakt en gekuist worden. Uiteindelijk was het bijna half acht toen ik gisteren echt thuis was.

Zelfs vandaag was uitslapen er nog niet bij aangezien ik mijn auto nog even bij de garage moest binnendoen. Ik had immers het gevoel dat hij niet reageerde zoals hij zou moeten. Ze hebben tijdens een testrit een volledige diagnose met de laptop gedaan en alle metingen zijn zoals ze moeten zijn of beter. Hij is volgens de specialist in perfecte conditie. Ik kan dus met een gerust hart naar Engeland vertrekken volgende zondag.

Maar eerst nog een paar dagen werken aan het Roparunverslag. Het bewerken van de 500 foto’s en filmpjes die ik zelf gemaakt heb, van de waarschijnlijk honderden foto’s die de teamgenoten gemaakt hebben, het sorteren en samenvoegen tot één gehaal zal moeten wachten tot juli.

Hieronder toch al een voorproefje.

 

 

Hoewel ik niet meer in het organisatiecomité zit blijft zo’n deelname aan de Roparun spannend. Ik zal dan ook blij zijn wanneer Filip me morgen om 9u komt oppikken.

Maar eerst nog over vandaag. De dag is begonnen met het derde tripje deze week naar het AZ Sint Jozef in Turnhout. Afgelopen maandag moest mijn vader er zijn voor een “pre-onderzoek”, gisteren heeft zijn linkeroog een nieuwe lens gekregen en vandaag volgende dan het eerste – gelukkig positieve – “post-onderzoek”.

In tegenstelling tot de vorige twee bezoekjes deze week ging alles heel vlot en waren we vroeger thuis dan verwacht. Dat gaf me de gelegenheid om verder te gaan met de Roparunvoorbereidingen. Zorgen dat morgen alles klaar staat, zorgen dat ik niets vergeet in te pakken … Bijlange na niet zo stressvol als in de tijd toen ik zelf teamcaptain was maar toch dat kleine beetje. Om een beetje te ontstressen ben ik deze namiddag een toertje gaan lopen (6,6 km in 45 minuten).

 

 

De planning voor de volgende dagen ? Om 9u komt Filip me thuis oppikken. Na een tussenstop in Herentals om Jef op te laden rijden we naar Lanaken waar 2 campers op ons staan te wachten. Op de terugweg naar ons basecamp in Berlaar laden we nog een fiets op.

Ondertussen zal het wel middag zijn en is het tijd voor een middagmaal. Ongetwijfeld wordt dat zo’n hypergezond sportersmaal : ne vettige friet met iets er bij dat wordt verondersteld om vlees te zijn, afgewerkt met een vettige dressing.

Na de middag doen Filip en ik een toertje met de vrachtwagen (die ons gratis ter beschikking wordt gesteld door Potiez-Deman) om bij mij thuis en bij de Chiro in Nijlen nog een pak materiaal op te laden.

 

 

Terwijl we dit doen wordt er in Berlaar door Jef, Serge en Johan naarstig gewerkt om al zoveel mogelijk eten en drinken (grotendeels geschonken door Prorest) over de twee campers te verdelen. Om de dag af te sluiten proberen we dan alles wat niet in of op de campers past ordelijk in de vrachtwagen te plaatsen.

 

 

Daarna volgt een eerste nacht in de camper. Ik blijft immers in Berlaar slapen. Dan heb ik ongeveer anderhalf uur extra om wakker te liggen. Omstreeks 6u30 vertrekken we immers naar Parijs. Onderweg stoppen we nog wel in Diegem om de rest van het team op te pikken.

En volgen er drie dagen van lopen, fietsen, wachten, zweten, afzien, genieten, plezier maken en hopelijk ook een beetje slapen. Het volledige verhaal van mijn negende Roparun kunnen jullie vanaf dinsdag verwachten.

In afwachting kunnen jullie ons (team 234 – ING Life & Non Life Belgium) volgen via de Roparun website (http://www.roparunlive.nl/ ) ,via twitter (https://twitter.com/RRTeam234) of via (http://www.intelligents.nu/roparun/)  voor hen die geen twitteraccount hebben.

Waarom noemen ze “patiënten” eigenlijk “patiënten” ? Omdat ze heel veel “patience” moeten hebben.

Deze (van oorsprong Engelstalige) grap heeft wel bron van waarheid. Dat heb ik vandaag weer gemerkt in het ziekenhuis van Turnhout. Mijn vader moest onder het mes voor een oogoperatie en hoewel de operatie op zich minder dan een uurtje heeft geduurd heeft het ons toch 5 uur gekost (tijd verlopen tussen vertrek en aankomst thuis).

Wachten is een schone deugd maar plezant is het niet.

Waar ik ook drie weken heb moeten wachten was mijn wekelijkse loopafspraak met loopbuddy Sally in Lier. Vanaf gisteren kon het terug en ondanks het slechte weer heb ik de verplaatsing toch gemaakt.

Het regende nog heel licht toen we omstreeks 19u30 vertrokken. In tegenstelling tot anders kozen we dan ook voor de stadsvesten in plaats van het jaagpad langs de Nete. Op de vesten heb je immers meestal bescherming van bomen.

We hadden er blijkbaar allebei zin want voor we het beseften hadden we 4,64 km gelopen en daar hadden we slechts 32 minuten voor nodig. Belangrijker dan dat is uiteraard het feit dat we weer “bijgeklapt” zijn.

Hopelijk ben ik volgende week dinsdag, na 5 dagen Roparun, niet te moe voor onze volgende afspraak.

 

 

Nog 2 dagen, 16 uur en 50 minuten.

Vrijdag rond 10u staat teamcaptain Filip voor mijn deur zodat we al het materiaal dat ik ter beschikking heb in de vrachtwagen kunnen laden. Van hier rijden we naar de Chiro in Nijlen waar nog een hoop ander materiaal op ons staat te wachten. Tot slot rijden we naar ons base camp in Berlaar.

In Berlaar krijgen we versterking van Jef, Serge en Johan zodat we de rest kunnen afwerken. Onder de rest moet je dan verstaan: campers afhalen in Lanaken en terug naar Berlaar brengen, vrachtwagen verder inladen, voedsel verdelen over de campers, kortom alles klaarmaken voor vertrek op zaterdagochtend omstreeks 6u30 via Diegem naar Parijs te rijden en daar om 14u44 te vertrekken richting Rotterdam.

Niet dat ik aan ’t aftellen ben hoor maar ik kijk wel uit naar beelden zoals hieronder:

 

 

Eerste “echte” dag van de vakantie.

De Federale overheidsdienst Financiën zal blij zijn want ik heb mijn burgerplicht volbracht en mijn belastingaangifte binnen gestuurd. Nu ja, of ze echt zo blij gaan zijn weet ik niet want ZIJ moeten MIJ betalen.

Ik heb wel vastgesteld dat ik in 2013 gevoelig meer aan goede doelen heb geschonken dan in 2012. Ik heb 4 “vaste” goede doelen die maandelijks een bedrag krijgen : WWF Vlaanderen, Handicap International, Unicef en het Rode Kruis. In geval van nood kan het zijn dat er een extraatje volgt maar het kan ook zijn dat ik “iets” me raakt en dat ik naast de vaste vier ook nog een ander doel steun.

Vorig jaar was dat www.bone4kids.be , dit jaar zijn www.eenhartvoorals.be en www.prinsesharte.be al “in de prijzen gevallen.

Een hart voor ALS, werft fondsen ter ondersteuning en bevordering van wetenschappelijk onderzoek naar Amyotrofe Laterale Sclerose (ALS). Collega Ruth loopt eind deze maand de Mont Blanc en hoopt hiermee veel geld in het laatje te brengen.

Prinses Harte is een vzw die werd gesticht door de ouders van Harte, een meisje dat enkele weken na haar zesde verjaardag overleed ten gevolge van een agressieve hersentumor. Met de vzw zamelen ze geld in om verwenpakketten voor jonge kankerpatientjes samen te stellen. Collega Ilse bracht deze actie onder onze aandacht naar aanleiding van een actie www.evoto.be waar op Prinses Harte kon worden gestemd.

Aangezien ik de jarenlang op de steun van de collega’s heb kunnen rekenen in het kader van de Roparun kon ik niet anders dan beide projecten steunen (al zou ik het anders ook wel hebben gedaan). Als er onder de lezers van deze blog nog iemand is die een goed doel zoekt om te steunen … hier zijn er alvast twee.

 

 

Nog 5 keer slapen en ik begin voor de negende keer aan een Roparunweekend.

Een paar jaar geleden (meer bepaald van 2009 tot en met 2012) betekende dit dat ik op dit moment al stijf stond van de stress en nagenoeg niet sliep. Meestal was er dan op ’t werk ook nog wel iets dat net in productie moest gezet worden of net in productie was gezet.

Dit jaar … niets van dat alles. Sinds “mijn” team in 2012 gestopt is en ik terug met de oranje ex-collega’s van team 234 mee doe kan ik heel relax toeleven naar dit prachtige evenement.

Ik moet gewoon zorgen dat ik vrijdagmiddag in Nijlen ben zodat we alles kunnen beginnen inpakken voor ’t weekend. Er zijn anderen die ervoor gezorgd hebben dat er 2 mobilhomes, 1 vrachtwagen, 1 lopersbusje, roadbooks, eten en drinken voor 25 personen enzovoort klaar staan. En dat is toch een pak minder stress.

Al blijft het natuurlijk wel spannend.

 

 

 

Alweer een zoektocht tot een goed einde gebracht!

Op de terugweg van Antwerpen (waar ik mijn reisdocumentjes heb afgehaald) op verschillende plaatsten gestopt om de koelkasten en dergelijke te controleren op WK14 blikjes.

Resultaat voor vandaag : 5 blikjes Coca Cola Zero en 2 Coca Cola blikjes die nog als “niet ok” op mijn lijstje stonden. Die vijf blikjes Zero hebben er wel voor gezorgd dat die reeks van 19 blikjes alvast compleet is. Nu nog de 11 ontbrekende rode tegenhangers vinden …

 

De 19 : Moussa Dembele, Nacer Chadli, Axel Witsel, Eden Hazard, Kevin De Bruyne, Thibaut Courtois, Daniel Van Buyten, Steven Defour, Vincent Kompany, Nicolas Lombaerts, Dries Mertens, Thomas Vermaelen, Romelu Lukaku, Kevin Mirallas, Jan Vertonghen, Simon Mignolet, Christian Benteke, Toby Alderweireld en Marouane Fellaini.

 

Enerzijds is hij er sneller dan verwacht, anderzijds heeft het precies toch lang geduurd eer hij er was. Wie dan wel ? Wel, de VAKANTIE !

Akkoord, ik had al een weekje na de Paasvakantie maar vanaf vandaag is de echte “grote” vakantie. Bijna vier weken niet gaan werken … ’t zal me deugd doen.

Ik ben de vakantie alvast goed begonnen. Ik heb me vandaag namelijk ingeschreven voor een marathon. In 2009 heb ik de Dublin Marathon met succes tot een goed einde gebracht en ik wou graag vóór mijn vijftigste nog een tweede marathon op mijn “palmares” schrijven. Dat zou nu moeten gebeuren al is er “a little twist”.

In de nacht van 11 op 12 juli zal ik namelijk starten in de NACHT VAN DE MAAN, een WANDELmarathon in Zoersel. Het 42km lange parcours loopt langs rustige landwegen en mooie stukjes natuur over de grondgebieden van Halle, Oelegem, Massenhoven, Viersel, Pulle, Vorselaar, Pulderbos, Zoersel, Oostmalle, Westmalle, Schilde en St Antonius.

Er wordt gestart bij zonsondergang (21u55) en de aankomst gaat pas open bij zonsopgang (5u44) Dit belet dat er gelopen wordt maar laat geoefende wandelaars toch toe om stevig door te stappen ( 5.5 km/h gemiddeld )

Onderweg zal de mogelijkheid geboden worden om een “ moondip” ( zwemmen bij volle maan ) te doen in het Albertkanaal maar ook al zegt de organisatie dat dit het maangevoel en de sfeer versterkt tijdens de nachtelijke tocht ga ik daarvoor toch passen.

Vóór het vertrek kan je genieten van een pastamaaltijd en bij aankomst staat het ontbijt klaar. Onderweg zijn er 7 controleposten waar bevoorrading is voorzien. Alleen zal ik niet zijn want er zijn al 190 mensen ingeschreven.

http://www.nachtvandemaan.be

 

De WK voetbalgekte heeft me helaas ook te pakken. Het is niet zo erg dat ik ineens naar matchen van de Rode Duivels begin te kijken. Ik spaar evenmin Panini-stickers (noch de originele, noch die van de Carrefour).

Ik ben echter wel Coca Cola Collector en de zoektocht naar de 19 speciale blikjes Coca Cola (Rode Duivels) en Coca Cola Zero (Zwarte Duivels) houdt me wel behoorlijk bezig. Ik kan geen winkel voorbij gaan of ik ga kijken of er misschien blikjes staan die ik nog niet heb. Ik heb al wel behoorlijke vorderingen gemaakt. Van de 38 blikjes heb ik er ondertussen 19 (13 Zero en 6 regular). Nog 19 te gaan.

 

 

Waar ik sinds kort ook slachtoffer van ben is de Myron Bolitar gekte. Mijn boekbuddies uit Peulis zijn al langer fan maar het heeft bij mij tot vorige week geduurd eer ik mijn eerste boek rond deze sportmakelaar van Harlan Coben heb gelezen. Vandaag werd nummer twee, Tegenwerking, uitgelezen.

Deze keer begeeft Bolitar zich in de tenniswereld als vertegenwoordiger van Duane Richwood, een veelbelovend Afrikaans-Amerikaans tennistalent. Terwijl Bolitar en zijn partner Win Lockwood de openingswedstrijd van Duane op de US Open volgen wordt elders in het tennispark Valerie Simpson vermoord. Simpson, een tennisster die een comeback wil maken, had aan Bolitar gevraagd om haar te vertegenwoordigen.

Reden genoeg voor hem om de zaak tot op het bot uit te spitten. Hij stoot op een oude moordzaak, een grote doofpotoperatie, een corrupte senator met maffia-links, een jaloerse moeder, een pedofiele tenniscoach en iemand die vastbesloten lijkt te zijn om zijn zoektocht te verhinderen.

Net als het eerste boek uit de reeks leest ook dit boek heel vlot, perfecte treinliteratuur. Ik denk dat ik gewoon verder ga met nummer 3 uit de reeks: “Vermist”.

In 1971 vormden Glenn Frey, Don Henley, Bernie Leadon en Randy Meisner een groep die de naam The Eagles meekreeg. Enkele jaren later trad Don Felder toe tot de groep.

In 1975 verliet Bernie Leadon de groep (naar verluid om zichzelf te beschermen tegen het overvloedige gebruik van alcohol en de drugs). Hij werd vervangen door Joe Walsh. Deze bezetting bracht in december 1976 het epische album “Hotel California” uit.

In 1977 verliet Randy Meisner de groep (na klinkende ruzie met Glenn Frey. Meisner werd vervangen door Timothy B. Schmitt. In 1980 kwam er dan een einde aan het bestaan van de groep na alweer een klinkende ruzie van Glenn Frey, deze keer met Don Henley.

Toen in 1993 een tribute album werd uitgebracht wou één van de artiesten, Travis Tritt, absoluut dat de originele bandleden samen zouden figureren in zijn videoclip. Van het één kwam het ander en de groep begon terug te toeren.

In 2001 werd Don Felder uit de groep gegooid (wat leidde tot enkele rechtzaken).

Dat is zo een beetje in ’t kort de geschiedenis van The Eagles en het waren diezelfde Eagles die mijn concertvoorjaar afsloten met hun History of the Eagles concert.

Ik had me wel een beetje misrekend. De laatste tijd ging in vooral naar de Lotto Arena en niet naar ’t Sportpaleis. Was ik toch wel vergeten dat daar zo’n 3 keer meer bezoekers terecht kunnen en dat er dus ook drie keer zoveel wagens moeten geparkeerd worden. Niet dat k te laat was maar ik ben wel een eindje verder moeten stappen.

Over het concert zelf kan ik kort zijn : steengoed. Ze hadden voor de gelegenheid zelfs Bernie Leadon bij als gastmuzikant. IJzersterke nummers die ijzersterk werden gebracht. Als ik dan toch een minpuntje moet vermelden dan is het die idiote regel dat er geen foto’s mogen worden genomen. Dat wordt wel bij elk concert gezegd maar gisteren waren de controles keihard. Zodra ze iemand zagen met een fototoestelletje of smartphone kwamen ze af met hun zaklampjes. Onderstaande foto werd dan ook “geleend” op het internet.

 

 

Het was een vrij druk voorjaar met 8 concertenmaar nu ligt het even stil tot de zomer (met de festivals Na Fir Bolg, Suikerrock).

En in de herfst beginnen we gewoon terug opnieuw.