walkingwithluc

Omdat ik vandaag voor mijn driemaandelijkse check-up naar de dokter moest, heb ik een snipperdag genomen.

En aangezien ik gisteren van mijn lieve collega’s een paar cadeaucheques had gekregen leek het me een goed idee om daarna een beetje te gaan shoppen in Antwerpen.

Eerste stop: Media Markt. Omdat mijn collega’s niet enkel lief zijn maar ook gul stapte ik daar, mits een beetje bijpassing, buiten met een IPod Nano. Een IPod die ik momenteel volop aan ’t vullen ben. Dat zal me nog wel wat tijd kosten. Het blijkt immers niet zo simpel om 16 GB te vullen met muziek. Ik heb er al voor 1,50 dag muziek opstaan en zit nog niet halfweg.

Tweede stop: Standaard Boekhandel. Die kon ik buitenstappen, weer mits een kleine bijpassing, met drie boeken in mijn rugzak. Sterf twee keer en De laatste sterft uit de Rizzoli & Isles reeks van Tess Gerritsen. Ik ken beide dames wel uit de gelijknamige TV-reeks maar in boekvorm had ik ze nog niet. Het derde boek is van de hand van Ludo Geluykens en heeft Chantage in het schepencollege als titel. Dit boek trok mijn aandacht omdat het zich afspeelt in Ranst en Lier. De hoofdrollen zijn trouwens weggelegd voor Somers en De Winter (heb je ‘m ?).

 

 

De bonnen van mijn collega’s waren daarmee opgesoupeerd maar in mijn portefeuille zat sinds Kerstmis nog altijd een kaart van de FNAC. Dat werd dan ook de derde stop. Ook hier weer een boek gekocht namelijk Het Nulnummer van Umberto Eco. Mijn tweede item is iets minder spectaculair maar een reserve batterij voor mijn Canon 600d is wel nuttig. Ondertussen was mijn rugzak goed gevuld en had ik eigenlijk nog heel weinig geld uitgegeven.

Ik kon de stad echter niet verlaten zonder eerst een bezoekje te brengen aan den BEO, de beste stripwinkel van het land. Helaas moest ik daar de volle pot betalen.

Er zijn slechtere manieren om een dagje verlof te spenderen.

Smeerlappen zijn het. Echte smeerlappen. Wie ? Die collega’s van mij. Me zo’n smerige streek lappen, echt niet te doen ! Schandalig is het.

Natuurlijk zijn het niet echt smeerlappen. Integendeel zelfs, het zijn heel lieve mensen en ik zou in geen ander team willen zitten. Maar ze hadden me vandaag toch schoon liggen.

Frequente lezers van deze blog herinneren zich misschien nog dat ik hen begin januari voor een voldongen feit stelde toen ik de kosten van onze traditionele nieuwjaarslunch voor mijn rekening nam (en niet frequente lezers of lezers met een minder goed geheugen kunnen dit nog eens nalezen : Maatstaf).

Voor mij was dat toen de normaalste zaak ter wereld. Hoeveel mensen kunnen er zeggen dat ze binnen een periode van drie maanden hun vijftigste verjaardag, hun dertigjarig jubileum op de maatschappij en hun tienjarig jubileum binnen het team kunnen vieren ? Dat vroeg toch gewoon voor iets speciaals ?

Zij hadden het er blijkbaar moeilijker mee en vonden dat ze het toch niet zomaar voorbij konden laten gaan en planden een “wraakactie”. Toen Mireille, onze manager, voor deze middag een “noodmeeting” organiseerde omtrent problemen met onze rekentools had ik helemaal niets in de gaten. Er zijn immers enkele kleine probleempjes die een impact kunnen hebben op alle projecten waarmee we bezig zijn.

Groot was mijn verrassing dan ook toen ik bij het betreden van de vergaderzaal ineens cava, fruitsap en een grote fles Coca Cola Light Lemon zag staan. Ook hapjes waren voorzien. Ik had nog niet onmiddellijk door dat ze me hadden liggen maar lang duurde dat niet. Geen “noodmeeting” dus maar wel een “viering”.

Het was absoluut niet nodig geweest maar het wordt wel ten zeerste geapprecieerd. Bedankt Mireille, Heidi, Gunter, Peter, Leni, Bart, Anja, Luk en Danielle. Op naar de volgende mijlpaal.

 

 

Reykjavik, zomer 1972.

De stad bereid zich voor op de schaakwedstrijd van de eeuw : Boris Spassky, de Rus speelt tegen Bobby Fischer, de Amerikaan voor de wereldtitel.

De koude oorlog tussen Oost en West is op zijn hoogtepunt. De aanwezigheid van een Amerikaanse militaire basis in IJsland zorgt daarbij voor extra spanning. IJsland en Engeland maken zich klaar voor een “visserij-oorlog”. Het krioelt in de IJslandse hoofdstad dan ook van buitenlandse gasten, al dan niet met politieke bedoelingen. De politie heeft dan ook bijzonder druk.

In een kleine bioscoop wordt een jongen brutaal vermoord. Marion Briem, die het onderzoek naar deze moord leidt, wil er ondanks alles achter komen wie verantwoordelijk is voor de moord. Waar is de bandrecorder van de jongen gebleven? Zitten de Russen er voor iets tussen? Of zijn het de Amerikanen? Heeft de jongen iets gehoord dat hij niet mocht horen? Heeft het iets te maken met de schaakwedstrijd?

Het antwoord op deze vragen is te lezen in Schemerspel van Arnaldur Indriðason, het zevende boek dat ik in 2015 heb gelezen. Zoals alle andere boeken die ik van hem al gelezen heb is ook dit weer een vlotlezende thriller. Op het einde van het boek wandelt trouwens een nieuwe rechercheur binnen, ene Erelendur Sveinsson, hoofdrolspeler in de meeste boeken van Indriðason.

Voor het volgende boek op de leeslijst schakel ik nog eens over op de taal van Shakespeare: The Candle Man, een Victoriaanse thriller van Alex Scarrow.

 

 

2015 mag dan mijn eerste Roparun-loze jaar worden sinds 2006, gisteren heb ik toch weer een klein beetje dat Roparungevoel gehad.

De ex-leden van team 234 (of is het leden van ex-team 234 ?) organiseren doorheen het jaar immers nog altijd acties ten voordele van Kom Op Tegen Kanker. Dat zijn meestal wel acties binnen hun bedrijf waarmee ik niet kan helpen. Bij sommige acties is hulp van buitenaf wel handig.

Gisteren was zo’n dag. Er moest namelijk zo’n 80 liter tomatensoep en zo’n 15 kg soepballetjes worden gerold. Aangezien ze die maken in de chirolokalen van Nijlen is het voor mij een kleintje om enkele uren van mijn vrije tijd op te offeren om te gaan helpen. Zeker wanneer je vandaag het bericht krijgt dat alles is verkocht en dat ze zo’n 360 euro winst hebben gemaakt.

Op 18 april zal ik dat Roparungevoel meer dan waarschijnlijk nog eens hebben. Dan organiseren De Kloddelopers uit Zele hun jaarlijkse Ronde van Zele. Meedoen aan de wedstrijd zit er niet in. Zelf ben ik al blij wanneer ik, zoals vandaag, een 4 à 5 km kan joggen, laat staan dat ik ga meedoen aan een 35 of 70 km lange estafetteloop. Maar ne goeie spaghetti gaan eten behoort altijd tot de mogelijkheden.

 

 

Nooit te oud om te leren. Dat zeggen de mensen al eens.

Ik heb vandaag in ieder geval iets bijgeleerd. En dan nog wel tijdens mijn fietstochtje van ’t werk naar het Centraal Station.

Normaal gezien is dat een saai ritje. Tegen het verkeer in door de Lamorinièrestraat rijden is soms wel (levens)gevaarlijk maar voor de rest saai. Vandaag was het echter anders. Veel heel kleurrijk verklede kinderen. De rest van de Joodse gemeenschap liep er op z’n paasbest bij.

De fietsster die naast me stopte aan de Plantin Moretuslei was het ook opgevallen en sprak één van hen aan. Blijkt dat ze vandaag Poerim vieren. Wikipedia leert me het volgende:

Poerim (Hebreeuws: פורים), Poeriem of Poerem (Nederlands-Jiddisch/Asjkenazisch) is een joods feest. Het uit de Oudperzische taal afkomstige woord ‘poer’ betekent ‘lot’, reden waarom Poerim ook wel het Lotenfeest wordt genoemd. Het wordt gevierd op 14 adar in de joodse kalender en valt daarmee in het vroege voorjaar.

Op dit feest herdenkt men in het jodendom dat op deze dag het lot van het Joodse volk, dat in de vijfde eeuw v.Chr. in ballingschap leefde in het Perzische Rijk, een wending nam en het van uitroeiing werd gered. Dit wordt beschreven in het verhaal van Ester dat in het gelijknamige boek uit de Tenach staat beschreven. Koning Achasjveros (Xerxes) had de Jodin Ester (haar Hebreeuwse naam was Hadassa) tot vrouw genomen en daarmee werd zij ook koningin. Haar neef en pleegvader Mordechai was ter ore gekomen dat de Perzische antisemitische hoveling Haman een complot aan het smeden was om de Joden uit te roeien. Haman had daarvoor naar Perzisch gebruik door middel van een lot bepaald op welke dag hij dit wilde doen. Mordechai deelde dit aan Ester mee en dankzij haar hoge positie wist zij dit aan haar gemaal de Perzische koning over te brengen zodat er op tijd tegenmaatregelen konden worden genomen. Het resultaat was dat Haman met zijn zoons en verdere trawanten zelf ter dood werd gebracht en deze potentiële doemdag voor de Joden veranderde in een feestdag. (bron : Wikipedia)

Omdat verkleden een deel van het feest is wordt het ook wel eens Joods Carnaval genoemd.

Daarna nog iets heel grappigs meegemaakt. Toen onze trein moest vertrekken om 17u09 riep de treinbegeleider om dat we met vertraging zouden vertrekken. Enkele minuten later liet hij ons ook de reden van de vertraging weten : onze treinbestuurder was te laat. Zijn trein was met vertraging aangekomen. Echt gebeurd !

Erg vond ik de vertraging niet. 15 minuten extra lezen in “Schemerspel” van Arnaldur Indridason is geen straf.

Cuba 1954. Bernie Gunther, voormalig rechercheur bij de Berlijnse politie probeert aan een gevaarlijke klus te ontkomen. Hij chartert een bootje en neemt een Cubaanse vrijheidsstrijdster mee. Onderweg wordt hij echter opgepikt door de Amerikaanse kustwacht en naar Guantanamo gebracht.

Van Guantanamo wordt hij door de CIA overgebracht naar Duitsland waar hij van de ene naar de andere gevangenis verhuist. Op een gegeven moment zit hij zelfs in Cel 7 in het kamp van Landsberg … de cel waar Adolf Hitler zijn beruchte boek schreef. De CIA is vooral geïnteresseerd in wat Gunther weet over Erich Mielke, één van de topmensen van de Stasi, de veiligheidsdienst van de pas opgerichte DDR. Gunther heeft immers het leven van Mielke een paar keer gered, zowel voor, tijdens als na de oorlog. Gunter vertelt het hele verhaal, hoe hij als “protégé” van Heydrich naar Parijs trok om de communist Mielke te zoeken, hoe hij hem vond maar toch liet ontsnappen, de verschrikkingen die hij na de oorlog als krijgsgevangene in Rusland heeft moeten doorstaan en hoe hij, eigenlijk dankzij Mielke, kon ontsnappen.

De CIA speelt hem dan door naar de Franse geheime dienst die dan weer geïnteresseerd zijn in een Franse fascist en waarvan ze hopen dat Gunther hun kan helpen hem te vangen.

Dat is in het kort de inhoud van “Grijs Verleden”, het zevende verhaal rond Bernie Gunther door Philip Kerr en vierde verhaal dat ik lees. Het is ook veruit het beste boek uit de reeks. Het is niet extreem spannend of zo. Kerr beschrijft wel op een fantastische manier wat een doorsnee Duitser kan hebben meegemaakt tijdens en na de oorlog. En alweer een perfecte mix van feiten en fictie. Erich Mielke is 32 jaar minister van Staatsveiligheid van de DDR geweest. Ook is hij in 1993 veroordeeld voor de moord op twee politiemensen in 1931, moorden die in het boek worden beschreven. Kortom, een aanrader voor liefhebbers van historische romans of thrillers.

 

 

Totaal onverwacht heeft mijn bekendste dorpsgenoot vandaag meegedeeld dat hij gaat stoppen met topsport : Bart Wellens hangt zijn veldritfiets aan de haak.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik in feite nooit een echte Wellensfan ben geweest. Ik had het meer voor Erwin Vervecken en daarna Sven Nys.

De laatste jaren was het meer kommer dan kwel maar hij heeft toch mooie dingen laten zien tijdens zijn carrière. Epische gevechten tussen Wellens en Nys. Hij heeft er ook een paar keer voor gezorgd dat het dorp op zijn kop stond.

Een dorp dat trouwens al sinds de jaren ’60 iets heeft met wielrennen. Zo hadden we Ward Sels (Belgisch Kampioen 1964, Ronde Van Vlaanderen 1966, 7 etappes Ronde Van Frankrijk,), Rosa Sels, Karel Sels en Daniël Willems (Brabantse Pijl 1979, Scheldeprijs 1979, Parijs Tours 1980, Waalse Pijl 1981, 4 etappes Ronde Van Frankrijk) om er maar enkele te noemen .

De laatste jaren hadden we vooral de broers Bart en Geert Wellens. Hun capriolen in de tijd van Wellens en Wee op VT4 waren destijds wereldberoemd.

Mijn moeder is trouwens ook een belangrijke factor geweest in zijn carrière. Als snotaap van een jaar of 10 kwam hij immers vaak door onze straat gevlamd. Uiteraard zonder naar iets of iemand te kijken (zoals we allemaal wel gedaan hebben op die leeftijd). Dankzij het feit dat zij hem nooit heeft aangereden tijdens zijn trainingsrondjes heeft zeker bijgedragen tot zijn latere successen.

Wat er ook van zij … het veldrijden gaat hem missen.

 

 

Na een zware werkweek was het weekend meer dan welkom. Zo welkom dat ik er gisteren al aan begon (al is er van rusten gisteren niet veel gekomen).

Vandaag heb ik iets gedaan dat ik in jaren niet meer heb gedaan. Ik ben namelijk naar een voetbalmatch gaan kijken. Jawel, een voetbalmatch. Meer bepaald naar Lierse SK – KV Mechelen. Niet naar de “grote jongens” maar naar de U14 op de jeugdterreinen in Kessel. Zo kon ik eindelijk eens Tuur, zoon van collega Heidi (en als het even meezit toekomstig doelman van de Rode Duivel) aan het werk zien. Het voetbal op zich doet me nog altijd weinig of niets maar het gaf me wel de kans om mijn sportfotografie nog eens te testen.

En dat valt dus niet mee. Ik had nochtans mijn 500mm kanon mee. Het probleem is echter dat voetballers meestal niet stil staan. In tegenstelling tot bijvoorbeeld wielrenners of raceauto’s hebben ze ook de neiging om kriskras door elkaar te lopen. Het scherpstellen en scherp blijven van foto’s is dan ook niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig bestaat er tegenwoordig digitale fotografie. Je neemt op 75 minuten zo’n 500 foto’s en daarvan hou je nog 150 deftige foto’s over en misschien een tiental echt goede foto’s.

 

 

Na de voetbalmatch en een snelle hap begon ik dan aan de terugreis. Ik had me ’s morgens naar Kessel laten brengen met de auto. De terugreis zou ik namelijk te voet afleggen. Aangezien ik in juli voor de tweede keer zal deelnemen aan de Nacht van de Maan moet er immers worden getraind. Een wandeling van 16 km leek me daarvoor meer dan geschikt. De laatste 2 km begon ik het wel te voelen maar met een tijd van 2u43 was ik enorm tevreden.

 

 

Of het nu quiz of kwis is … ik neem er al eens graag eentje mee op TV. De Canvascrack, Per seconde wijzer, Twee voor twaalf, Lijst Debecker, ja, zelfs Blokken.

En als de gelegenheid zich voordoet dan durf ik zelf al eens meedoen aan een quiz. Onze deelname mat Op ’t Puntje van ons Tong aan de jaarlijkse quiz van de Personeelsclub op ’t werk is ondertussen traditie geworden.

Vorig jaar is daar ook de Roparunquiz van team 234 bijgekomen waaraan ik samen met collega’s Bart, Leni en Mireille heb deelgenomen. Eén van de moeilijkste maar wel de beste quiz die ik ooit heb gezien. 12 vragenrondes waarin de 10 antwoorden leiden tot een rode draad, die rode draden vormen dan samen een rode vlag, ondertussen zijn er ook nog een grote fotoronde en puzzelronde op te lossen. Briljant gewoon.

Dit jaar geen Roparun meer maar Filip, de teamcaptain van vorig jaar, doet dit jaar wel mee met de 1000km voor Kom Op Tegen Kanker. Als zij dan afkomen met een quiz die door dezelfde persoon werd samengesteld (en die ervaring heeft bij onder andere de Pappenheimers), dan probeer ik uiteraard weer een ploeg samen te stellen.

Deze keer waren Bart, Brenda, Carine, Gunter en Leni bereid om naar het College in Herentals te komen om het VIVIUM BRAINIACS team te vervolledigen. En ja hoor, het was weer een quiz om “U” tegen te zeggen. Hij zat geweldig in elkaar maar was ook behoorlijk moeilijk. Uiteindelijk zijn we als derde geëindigd. Op een totaal van 35 deelnemende ploegen is dat geen slecht resultaat.

Het was wel jammer dat het allemaal zo lang duurde. Om 18u30 gingen de deuren open, om 19u30 begon de quiz (een half uur later dan voorzien) en om 0u30 kenden we de uitslag. Het was al 1u eer ik thuis was en dat was toch behoorlijk laat.

 

 

Er zijn 5 jaar gepasseerd sinds Dr. Emily Wess de bibliotheek van Alexandria terugvond en op het wereldwijde web gooide.

Ondertussen is ze gehuwd met Michael die een veelbelovende carrière als architect heeft opgegeven om geschiedenis te gaan studeren. Hij is specialist in gnostische geschriften geworden. Hij is nog aan het werk op de universiteit wanneer er ’s nachts wordt ingebroken in het huis dat ze gebruiken wanneer ze in London zijn.

De twee inbrekers weten exact wat ze zoeken : een oude “plattegrond”. Tijdens de inbraak wordt de neef van Emily brutaal vermoord. Het document dat ze hebben meegenomen is echter een oude tekst en zeker geen plattegrond. En het document bestond uit twee pagina’s.

Al snel ontdekken Emily en Michael dat een duistere gnostische sekte op zoek is naar een verloren geraakte “sleutel” waarmee de geheimen van de Nag Hammadi geschriften ontraadseld kunnen worden.

Een race tegen de tijd begint. De veiligheid van miljoenen mensen staat immers op het spel …

Zo begint “De Geheime Sleutel”, het tweede boek van A.M. Dean met Emily Wess in de hoofdrol. Net als “De verborgen bibliotheek” bevat ook dit boek alles wat nodig is om een spannend boek te maken : geheime genootschappen, complotten en een mix van geschiedkundige feiten en spannende fictie.

Volgende boek op de leeslijst brengt me terug naar de jaren ’50 in het gezelschap van een oude bekende : Bernie Gunther:  “Grijs verleden” van Philip Kerr.