walkingwithluc

’t Was weer afzien vandaag.

Eigenlijk zat ik al heel de namiddag te hopen op regen zodat ik mijn loopafspraak kon afzeggen maar het weer bleef mooi. Ik had dan ook geen excuses om de verplaatsing naar Lier niet te maken.

Om half acht begonnen we aan onze vaste wintertochtje Eeuwfeestlaan – Mallekotstraat – Hagenbroeksesteenweg – Lispersteenweg – Eeuwfeestlaan. Het liep voor geen meter. Bovendien liet mijn Roparunenkel nog eens van zich voelen. In 2009 ben ik tijdens de Roparun eens flink gevallen en  toen heb ik mijn enkel flink bezeerd. Na al die jaren laat zich dat soms nog voelen. Het kan gebeuren dat ik maanden niets voel en dan plots, dat kan ook gewoon op ’t werk zijn wanneer ik iets te drinken ga halen, voel ik een stekende pijn in mijn enkel.

Tijdens mijn looptochtje van ruim 4km afgelopen vrijdag heb ik niets gevoeld en tijdens mijn ruim 10km lange wandeltocht van zondag evenmin. Maar vandaag dus wel. Heel vervelend.

Al bij al ben ik wel blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt. Die vier kilometer kunnen ze me niet meer afpakken. Ik zal wel blij zijn wanneer het ’s avonds terug lang genoeg licht blijft. Dan kunnen we terug over de Netedijken lopen. Veel prettiger .

Soms vraag ik me af of ik geen Keltisch bloed door mijn aderen heb stromen.

Het zou best kunnen. Mijn favoriete vakantielanden zijn Wales, Schotland, Ierland, Cornwall en ook in Bretagne voelde ik me thuis. In mijn CD collectie zitten CD’s van The Chieftains, The Dubliners, The Corrs, Enya, Clannad en Van Morrison. En trekt Kempisch niet een beetje op Keltisch ?

Waarom vraag ik me dat af ? Omdat Keltische muziek me altijd zo raakt. Gisteren was het weer “van dat”. In de Stadsschouwburg waren namelijk Celtic Woman op bezoek. En tijdens het twee uur durende concert (met een kwartiertje pauze tussenin) zijn ze er verschillende keren in geslaagd om kippenvel te voorschijn te toveren. Ik mag evenmin de krop in de keel en de waterig ogen vergeten.

Vorige week zondag was ik, na de afgelasting van het concert van Queen nog diep teleurgesteld. Gisteren was het puur genieten. Zeker voor herhaling vatbaar.

Eigenlijk had ik op dit eigenste ogenblik in Paleis 12 moeten zitten om af te tellen naar het optreden van Queen met zanger Adam Lambert.

Omdat het in oktober, toen ik het ticket bestelde, niet te voorspellen was of ik al dan niet winterse toestanden op de weg zou hebben, had ik me ook een hotelkamer geboekt, niet zover van de Heizelpaleizen. Dan kon ik op mijn gemak met de trein naar onze hoofdstad reizen en morgen op dezelfde manier terug naar huis.

Onderweg even een Facebook-update gemaakt en nog geen kwartiertje later kreeg ik via hetzelfde kanaal dat het optreden afgelast was. Afgelast ? Zou dat een flauwe grap zijn ? Toch maar even het internet afgespeurd en inderdaad, op de website van ticketmaster stond “afgelast”. Daar stond ik dan in Brussel Zuid met twee opties : de metro nemen naar de Heizel en een nachtje op hotel doorbrengen of de trein terug naar huis nemen. Ik heb maar voor de twee optie gekozen, het hotel afgebeld en een nieuw treinticketje gekocht. Thuisgekomen vond ik een mail, verzonden om 16u48, met daarin nogmaals de bevestiging dat het concert afgelast is.

Geen Queen dus. Gelukkig ging het toneel van Toneelvereniging Oud KLJ gisteren wel door. Ik had mijn kapster, die meestal één van de hoofdrollen voor haar rekening neemt, al wel gewaarschuwd dat ze extra hun best moesten doen. Ze brachten immers Fawlty Towers. Ik ben immers een heel grote fan van Fawlty Towers. Maar ze hebben het er heel goed van terecht gebracht.

Ze brachten stukken van meerdere afleveringen waarvan Communications Problem en The Germans het meeste materiaal leverden. Kortom, dat was wel een geslaagde avond.

Eén jaar geleden is het ondertussen en het is nog altijd moeilijk te vatten.

 

 

Meestal vind ik het niet erg wanneer mijn trein een beetje vertraging heeft. Dat geeft me immers de kans om die paar bladzijden extra te lezen.

Vanavond was het echter anders. Niet alleen omdat je 25 minuten niet echt “een beetje” kunt noemen. Neen, het was vooral omdat ik niets meer te lezen had. Ik had De verborgen bibliotheek van A.M. Dean namelijk deze middag, op weg naar onze zetel in Brussel, al uitgelezen. En zo’n treinritje zonder lectuur is toch niet hetzelfde.

Waarover gaat De verborgen bibliotheek ?  

Het begint met de koelbloedige moord op Professor Arno Holmstrand in zijn kantoor aan de universiteit van Carleton, Minnesota. Vóór hij sterft slaagt hij er nog in om drie pagina’s uit een boek te scheuren en te verbranden. Quasi tegelijkertijd wordt een bomaanslag gepleegd op de oudste universiteitskerk in Oxford, Engeland.

Een dag later vindt de jonge professor Emily Wess een brief van Holmstrand in haar postvakje. Uit de brief valt af te leiden dat Holmstrand wist dat hij zou sterven. Hij geeft Emily de opdracht om op zoek te gaan naar één van de grootste mysteries uit de geschiedenis : de bibliotheek van Alexandrië.

Voor Emily begint een zoektocht die haar naar Oxford, Alexandrië en Istanbul zal brengen. Ze raakt verwikkeld in een strijd tussen twee geheime genootschappen, een strijd die al eeuwen duurt. Voor de ontknoping moet ze terug naar Oxford.

Ik heb dit boek ontdekt via een Facebookgroep voor boekenliefhebbers. Iemand had het boek gelezen en vond het een aanrader. Het toeval wilde dat ik net mijn kwartaalbestelling bij ECI moest plaatsen en het boek daar zag staan. Omdat dit soort verhalen me enorm ligt (vleugje geschiedenis, geheime genootschappen, complotten en dergelijke …) heb ik het onmiddellijk besteld. Spijt heb ik er zeker niet van gehad.

Het volgende boek wordt er trouwens ook een van A.M. Dean : De geheime sleutel. Ook hier speelt Emily Wess de hoofdrol.

 

 

De eerste loopsessie van de tweede maand van dit jaar is een feit. Zoals elke dinsdag (als het weer het toelaat) naar Lier geweest en 4,30 km gelopen in iets minder dan 32 minuten.

In januari is er iets minder gelopen dan gepland. Gespreid over 7 sessies is er 32,2 km gelopen en daarvoor had ik 3u49 voor nodig. Zoals gezegd minder dan gehoopt maar wel dubbel zoveel als in dezelfde maand van vorig jaar en dat valt dan weer mee.

 

 

Ook een meevaller : de eerste twee namen die de organisatie van Suikerrock vandaag bekend heeft gemaakt. Op zondag zullen niemand minder dan Clouseau en Marco Borsato het weekend afsluiten. Clouseau heb ik al driemaal gezien (heel lang geleden in 1987 in Leuven toen ze nog niet “bekend” waren, een keer in het Sportpaleis omdat een collega niet kon gaan en een keer op TW Classic toen het geluid afschuwelijk slecht was).

Borsato heb nog nooit live aan het werk gezien maar afgaande op fragmenten uit de shows die ik al op TV heb gezien verwacht ik daar wel veel van. Hij stond trouwens al een tijdje op mijn wishlist.

Niet te geloven … de eerste maand van 2015 is bijna voorbij. Time does fly when you’re having fun.

Fun had ik gisteren zeker en vast. Enkele weken terug zag ik dat Alan Davies (bekend van Q.I. en van Jonathan Creek maar ook een goeie Stand-upper) een show zou geven in de Arenberg in Antwerpen.

Ik hoor en zie de man graag bezig dus zo’n kans kon ik niet aan me voorbij laten gaan. Ik heb er zeker geen spijt van gehad. Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb. Het is onbegonnen werk om te vertellen waarover hij het allemaal heeft gehad. Als je de kans krijgt moet je maar eens gaan kijken wanneer hij nog eens langskomt. Ik ga dat alvast ook doen.

Hieronder een fragmentje dat al enkele jaren oud is.

Ons nieuwe jogginggroepje moest het vandaag al met één jogger minder stellen. Greet kon jammer genoeg niet meedoen vandaag. Misschien niet zo erg want volgens mij is zij de beste van ons drie en bij mij liep het vandaag voor geen meter. Maar er staan toch weer 4,30 km extra op de teller en Radio Nostalgie maakte de rit van Lier naar huis weer heel aangenaam.

Minder aangenaam is het verhaal van Alexandre Jardin. In zijn boek De Edelmoedigen (een oorlogsverhaal dat verborgen moest blijven) vertelt hij het verhaal van zijn grootvader, Jean Jardin. Deze was tijdens de tweede wereldoorlog hoofdambtenaar in dienst van Pierre Laval, de regeringsleider van het Vichy régime onder Maréchal Pétain en dus een collaborateur van het Nazi regime.

Als Jean Jardin, ook wel de Gele Dwerg genoemd, niet actief heeft meegewerkt aan de deportatie van duizenden Joden naar de kampen in Polen, dan moet hij er toch zeker van op de hoogte zijn geweest en moet hij ook geweten hebben welk lot die Joden daar te wachten stond.

In het Frankrijk van na de oorlog was echter volstrekt normaal om de jaren van de collaboratie te verzwijgen en omdat de Jardins een voorname familie waren hield iedereen de lippen stijf op elkaar. Ook de buitenwereld heeft zich nooit vragen gesteld over die duistere periode.

Alexandre Jardin, gevierd Frans schrijver en kleinzoon van Alexandre Jardin worstelt al jaren met dit zware trauma en heeft daarom het hele verhaal neergeschreven. Het is een aangrijpend en emotioneel boek, zeker niet altijd prettig om te lezen maar ik ben wel blij dat ik het heb gedaan.

 

 

Ze staan er al enkele dagen. Ze verschenen in elke krant en op TV … de (zwaarbewapende) para’s in Antwerpen. Afgelopen donderdag heb ik ze live gezien. Op de fietstocht van 3 km van de Desguinlei naar het Centraal Station ben ik er 9 tegengekomen. Ik passeer namelijk een viertal scholen waarvan 3 Joodse scholen. Aan het politiekantoor aan de Plantin Moretuslei stonden dan ook nog eens 3 politieagenten met machinegeweren.

Ik weet wel dat ze er staan voor onze veiligheid maar ik moet toegeven dat ik me er toch niet echt veiliger door voelde. Ik vond ze eerder intimiderend en angstaanjagend. Een para in camouflagekleuren met een joekel van een machinegeweer hoort eigenlijk niet thuis in een stadscentrum. Het deed me een beetje denken aan de beelden van het Belfast uit de jaren tachtig.

Vanochtend voelde ik me trouwens ook niet veilig. Toen ik rond half acht om een krant ging (te voet) viel er nog ijsregen uit de lucht. Toen een halfuurtje later mijn moeder naar de kapper reed lag er een sneeuwlaagje van enkele centimeters op de weg. IJswater, sneeuw en vriestemperaturen … niet echt ideaal om met de auto te rijden. Nochtans zijn er altijd van die idioten die denken dat ze met hun winterbanden alles aankunnen. Door dergelijke chauffeurs laat ik me echter niet intimideren. Ik heb zelf winterbanden maar zal mijn rijstijl toch altijd aanpassen. Dat geeft me gewoon een veilig gevoel.

 

 

November 1904. Henri Peeters, commissaire bij de Brusselse politie, betrapt zijn schoolvriend Oscar in een openbaar pissijn op homoseksuele activiteiten en is verplicht hem te arresteren. Tijdens het verhoor krijgt hij een bericht van zijn broer Eduard : hun vader ligt op sterven.

Zijn vader was sinds het de dood van zijn vrouw en zijn dochtertje, de tweelingzus van Henri, een verbitterde dronkaard geworden. Henri trekt terug naar het kleine polderdorp waar hij opgroeide. Het laatste woord dat zijn vader kan uitspreken is Dymphna … de naam van zijn overleden zusje. Na het overlijden vindt Henri in zijn vaders bijbel een tarotkaart en een potje met 5 eigenaardige pillen.

Dan wordt in het Brusselse Warandepark het verminkte lijk gevonden van een prostituee. Haar naam ? Dymphna Peeters. Is het toeval dat ze dezelfde naam van zijn zus heeft ? Had zijn vader iets met haar te maken ? Hoe komt de ontbrekende kaart van het tarotspel dat ze vinden in de kamer van het slachtoffer in de bijbel van zijn vader ?

Met de steun van zijn jeugdvriendin Georgina en haar echtgenoot, Henri’s beste vriend, Martial Lemaire gaat Henri op zoek naar de moordenaar.

Tot zover de verhaallijn van Gevaarlijk Volk van Piet Teigeler. Een heel vlot lezende misdaadroman Soms maakt het verhaal naar mijn mening wel enkele rare sprongen maar dat bederft de pret helemaal niet.

Het volgende boek op de leeslijst wordt een non-fictie boek : De edelmoedigen van Alexandre Jardin. In dit boek vertelt hij de geschiedenis van zijn opa die tijdens de tweede oorlog op grote schaal collaboreerde met de Duitsers.