walkingwithluc

Milaan, 1992.

Een groep journalisten wordt gevraagd om voor een gloednieuwe krant enkele “nulnummers” te schrijven. “Grote” journalisten zijn het zeker niet, eerder het tegendeel.

Alles wordt gefinancierd door Commandeur Vimercate, eigenaar van tientallen hotels, bejaarden- en verpleeghuizen en enkele lokale televisiestations die vooral bekend zijn van hun teleshopping programma’s en blootshows. Daarnaast geeft hij ook nog een twintigtal roddelblaadjes uit. De bedoeling van de krant is toegang krijgen tot de financiële wereld. En als er onderweg belastend materiaal wordt gevonden over (politieke) tegenstanders dan is dat aardig meegenomen.

Het is echter niet de bedoeling om de krant later effectief uit te geven. Het “experiment” wordt geleid door Simei. Hij vraagt aan Colonna, ook een mislukt journalist en ghostwriter, om een boek over het experiment te schrijven. De journalisten in kwestie, Maia Fresia, Braggadocio, Cambria, Lucidi, Palatino en Costanza weten echter niet dat het maar een “experiment” is.

Ze beginnen volop verhalen te verzinnen. Ze komen met de meest onwaarschijnlijke verhalen op de proppen. Verhalen die wel echt zouden kunnen zijn. Ze leren alle vuile truukjes die er bestaan. Eén van hen brengt zelfs het verhaal dat Mussolini helemaal niet vermoord is op het einde van WO II. Hij zou zelfs aan de oorsprong liggen van de moorden op Aldo Moro en Giovanni Falcone, de vrijmetselaarsloge P2, Gladio en andere schandalen uit de jaren “80.

En dan valt er een dode …

In Het Nulnummer schetst Umberto Eco, gekend van zijn historische romans, een indringend, vaak geestig maar vooral een ontluisterend beeld van Italië en de Italiaanse journalistiek. Het boek is duidelijk gebaseerd op één van de meest megalomane politici van de 20^ste en 21^ste eeuw : Silvio Berlusconi. Een absolute aanrader.

 

 

Oef … gedaan met het lopen door de Mallekotse industriezone !

Vanaf vandaag kunnen we terug langs de oevers van de Nete lopen. En dat is toch wel een pak aangenamer lopen. Vooral met zo’n zalig weer als vanavond; Even had ik schrik dat mijn loopbuddy kapsones zou hebben gekregen nadat een hele pagina in de Metro aan haar werd gewijd en nadat ze levensgroot op reclameaffiches in Antwerpen Centraal had gestaan maar gelukkig had ze geen probleem om samen met iemand van het gepeupel te gaan joggen. Het werden 4,40 km in 32 minuten, niet slecht voor een dinsdagavond.

 

 

Ook niet slecht was de inhoud van het pakje dat vandaag vanuit Engeland is toegekomen. Op ’t werk ben ik al meer dan een jaar ingeschakeld in een project dat de werknaam “combi” heeft. Is er dan een passender om te kopen dan deze auto ?

Ik weet wel dat “combi” geen officiële naam voor dit model is maar ik denk bij het woord “combi” toch altijd aan deze busjes maar dan wit met een blauwe streep over (politie) of met een oranje streep over (rijkswacht). Wat er ook van zij … ’t is gewoon een schoon autootje.

 

 

Alweer een week voorbij. Een week met veel wind. Ook een week waarin mijn trouwe Focus de grens van 100.000 km heeft overschreden. En een week waarin voor veel mensen op vrijdag de Paasvakantie is begonnen. Ik heb helaas geen Paasvakantie. Ik moet het doen met een verlengd weekend. Een weekend dat trouwens meer dan welkom is.

Ik heb precies meer en meer last van de omschakeling van winteruur naar zomeruur. Mijn lichaam wil gaan slapen op winteruur maar moet opstaan op zomeruur en daar is het niet blij mee.

Daarbij komt nog dat we vorig weekend in productie zijn gegaan met ons project en dat heeft de afgelopen week toch nog een beetje nazorg gevraagd. Niet echt veel maar toch.

Enfin, drie dagen rust zullen me goed doen. De afgelopen twee dagen hebben dat alvast gedaan. Gisteren heel rustig nieuwe wandelschoenen en een nieuwe Garmin Forerunner (de 220) gaan halen in den A.S. Adventure en vandaag die nieuwe Forerunner al eens uitgeprobeerd.

Om even te ontsnappen aan het gezwam van de heer Wuyts, de loopschoenen aangetrokken en een halfuurtje gaan lopen. Wel te snel vertrokken maar al bij al was ik toch tevreden met de 4,25km op 30 minuten. En ook tevreden met de nieuwe Forerunner. Deze lijkt vrij snel de satellieten te vinden en wil bovendien wel praten met mijn PC (en dat lukte bij de andere niet meer).

Morgen nog een extra dag rust en dan vliegen we er terug in. Fase twee van ons project moet binnen een maand immers afgerond zijn.

 

 

Mieke Verstraeten, schepen van Openbare Werken in Lier vindt bij haar post een enveloppe met een kogel in. Willy Tange, haar man, maakt zich ongerust en wil dat ze dit meldt bij burgemeester Walter De Vos.

De burgemeester neemt contact op met de politie en de zaak komt bij Commissaris Somers en hoofdinspecteur De Winter. Wanneer er later nog een dreigbrief binnenkomt raakt de zaak in een stroomversnelling.

Willy Tange wordt vermoord. Uit onderzoek blijkt dat dat hij een buitenechtelijke verhouding had met Isabelle De Jonghe, echtgenote van Hans van Tongerloo, schepen in buurgemeente Ranst.

Ondertussen wordt duidelijk dat er, zowel in Lier als in Ranst, werd geknoeid met de gewestplannen in beide gemeenten.

Hebben transporteur Flor Van Laer en Bob Goris, projectontwikkelaar en ook schepen in Ranst, iets met de hele zaak te maken ? Ligt het grote winkelcentrum dat ze willen neerpoten op de grens van Lier en Ranst aan de bron van alle problemen ? Of was het gewoon een crime passionnel ? Het staat in ieder geval vast dat niet iedereen in de schepencolleges even zuiver op de graat is.

Dat is in ’t kort het verhaal van Chantage in het schepencollege, de zesde politiethriller in de reeks “Somers en De Winter” van Ludo Geluykens. Geluykens is een geboren Ranstenaar en dat blijkt duidelijk uit dit boek. Dat maakte het ook prettig om te lezen omdat ik de meeste plaatsen die beschreven worden in het boek behoorlijk goed ken. Het is niet direct de meest gecompliceerde thriller die ik gelezen heb maar dat kan je van Baantjes evenmin zeggen en zijn toch ook niet slecht ?

De volgende wordt waarschijnlijk weer iets moeilijker. Dat wordt immers de nieuwste van Umberto Eco : Het Nulnummer.

 

 

Wat een week was me dat zeg. En vooral, wat een dag was me dat.

Dit weekend gaat de eerste (en grootste) fase van ons project in productie. Met man en macht hebben we eraan gewerkt. Hard gewerkt. Zeer hard gewerkt. Even zag het er naar uit dat we de deadline niet gingen halen maar het is ons toch gelukt.

De afgelopen week was het dan tijd om opleidingen te geven. Maandag en dinsdag heb ik telkens twee opleidingen van telkens 2 uur gegeven aan de collega’s in Antwerpen. Donderdag waren dan de Brusselse collega’s aan de beurt. Daar volstond gelukkig één sessie. Een sessie die ik wel in het Frans heb gedaan. Ik was wel nerveus maar afgaande op de complimenteuze mail dan hun manager moet mijn Frans toch niet zo roestig zijn geweest dan ik dacht.

Vandaag had dan ook een rustige dag moeten worden. Ik had beter moeten weten. Het begon al vroeg vanmorgen. Mijn laptop had kuren, heel erge kuren. Zo erg zelfs dat de helpdesk mijn probleem niet opgelost kreeg. Ik kon weliswaar verder werken op een desktop maar die desktop kon ik niet meer naar huis nemen. Het testen van de nieuwe applicaties gebeurt immers van thuis uit. Gelukkig had ik rond twee uur deze namiddag een gloednieuwe laptop.

Alsof het nog niet genoeg was ontdekten we, eerder bij toeval, dat er enkele zaken die tot voor kort nog perfect werkten, plots niet meer deden wat ze moesten doen. Ook die probleempjes hebben we kunnen wegwerken maar stressen was het wel.

Om het weekend toch met een goed gevoel te starten ben ik, nadat ik mijn auto afgehaald had bij de garage (jaarlijkse onderhoud en de zomerbandjes er terug op), via Mechelen naar huis gereden. In de Nekkerhal is het immers Boekenfestijn. Omdat ik het verdiend had zou ik me niet beperken tot het gebruikelijke maximum budget van 50 euro. Binnen de kortste keren lagen er 15 boeken in mijn trolley, samen goed voor 5.516 bladzijden leesplezier en dit voor de schamele prijs van 75 euro. Dat is nog geen 2 cent per bladzijde. Daar kan je toch echt niet om sukkelen ?

Het lijstje

• Tess Gerritsen : Het aandenken
• Tess Gerritsen : Verdwijn
• Tess Gerritsen : Zustermoord
• Tess Gerritsen : Alarmfase Rood
• Tess Gerritsen : Het stille meisje
• Arnaldur Indridason : Koudegolf
• Gerard O’Donovan : Dodenlijst
• Luc Boonen : Uit de hoogte
• Colleen McCullough : Too Many Murders (Engels)
• Lynn Sholes & Joe Moore : Het offermes van Abraham
• Jorgen Brekke : Genadeslag
• William Lashner : Beroepsgeheim
• Brad Meltzer : The book of Lies (Engels)
• Stephen King : 11/12/1963 (Engels)
• Bart Wellens : Open Boek

 

 

Tussen 31 augustus 1888 en 9 november 1888 werden in de Londense buurt Whitechapel 5 vrouwen op bijzonder gruwelijke manier vermoord. De moordenaar is nooit gevonden. Hij werd de Whitechapel Murderer of soms ook de Leather Apron genoemd maar de meesten kennen hem als Jack The Ripper.

Theorieën en verdachten genoeg nochtans. Zelfs de kroonprins, Prins Albert, zoon van Koningin Victoria, werd genoemd.

In boek dat ik net gelezen heb, TheCandle Man, geeft auteur Alex Scarrow zijn (fictieve) versie van de feiten.

Het verhaal begint op 14 april 1912. Op een zinkende Titanic vertelt een man in een rolstoel een geheim verhaal aan een jonge lotgenote. Hij neemt haar terug naar het einde van de zomer van 1888.

Mary Kelly vindt in het midden van de nacht een man, meer dood dan levend, in de straten van Londen. Hij is duidelijk overvallen maar hij heeft toch nog een tas bij zich met daarin geld, veel geld. Ze besluit het geld mee te nemen. Voor haar is het gedaan met het verkopen van haar lichaam voor de prijs van een miezerige maaltijd.

De volgende dag gaat ze toch de ziekenhuizen af om te kijken of er nieuws is van de ongelukkige man. Leeft hij nog of is hij overleden ? Hij blijkt nog te leven maar kan zich niets meer herinneren, zelfs zijn eigen naam niet. Op één of andere manier voelt Mary zich aangetrokken tot deze hulpeloze man. Ze doet alsof ze de verloofde is van de man, die ze John Argyll noemt. Stilaan ontstaat er een band tussen de twee.

Ze weet echter niet dat de man een vreselijk geheim met zich meesleurt. Eigenlijk is hij een huurmoordenaar. Een man met veel bloed aan zijn handen die zo vaak een alias gebruikt dat hij zijn eigen naam vergeten is. Hij is naar Londen gekomen in opdracht van een vrijmetselaarsloge. Zij willen dat hij afrekent met een kleine Londense gangster en twee van zijn helpsters.

Zij hebben op hun beurt een jonge moeder en haar pasgeboren kind vermoord. De vrouw was een minnares van Prins Albert en het kind was zijn bastaardkind. Bij het “opruimen” vinden ze een pendule met daarin een foto van de prins en zijn “gezin”. Ze besluiten om de opdrachtgevers te chanteren.

Wat volgt is een spannende thriller. Een verhaal dat echt zou kunnen gebeurd zijn maar evengoed gewoon fantasie kan zijn. De namen van de 5 slachtoffers van de Ripper zijn in ieder geval echt.

Soms is het wel moeilijk om volgen. Scarrow pendelt heen en weer tussen het verleden en het heden en dat is niet altijd even duidelijk. Maar verder heb ik ervan genoten. En ik heb mijn Engels nog eens kunnen oefenen.

Het volgende boek op de lijst brengt me terug naar de Kempen, meer bepaald naar Lier en Ranst : Chantage in het schepencollege van Ludo Geluykens.

 

 

‘t Is blijkbaar alweer een week geleden sinds mijn laatste post. Dat wil echter niet zeggen dat ik stil heb gezeten. Dat wil gewoon zeggen dat ik het heel druk heb gehad.

Die laatste dagen vóór de implementatie van een project zijn toch altijd zo hectisch. Zo heb zowel gisteren als vandaag weer twee keer twee opleidingen van telkens twee uur gegeven. Bijzonder vermoeiend is dat.

Daarbij komt nog dat ik gisterenavond een bijna drie uur durend concert van de heren Paul Simon en Sting heb bijgewoond. Gelukkig begon het concert vroeg (er was gezegd 19u30 stipt maar het werd uiteindelijk 19u45). Ik heb beide heren al apart aan het werk gezien. Sting heb ik zowel solo als met The Police gezien. En Paul Simon zag ik vorig jaar nog naar aanleiding van de 30^ste verjaardag van Graceland.

Ik vroeg me dan ook af hoe ze het er samen van zouden afbrengen. Als ik eerlijk ben … niet altijd even goed. Ze begonnen samen aan het concert en namen dan afwisselend het podium over. Tussen hun “solo’s” werd er altijd een duet gezongen en daar wrong eigenlijk een beetje het schoentje. Mijn conclusie na het concert : Paul Simon is compatibel met de muziek van Sting maar het omgekeerde is niet het geval. Ik vond de stem van Sting niet echt passen bij de muziek van Simon.

 

 

Ik heb wel commentaren gelezen waar het tegenovergestelde wordt beweerd. Smaken verschillen zeker ?

Al bij al was ik behoorlijk moe vanavond. Toen het ook nog begon te regenen besloot ik om mijn wekelijkse joggingafspraak maar af te zeggen. Gelukkig waren ze in Lier ook behoorlijk moe en was het geen probleem. Geen laatste tocht door het de Mallekotstraat dus. Vanaf volgende week is het immers langer licht en kunnen we terug langs de oevers van de Nete lopen!

Om af te sluiten de playlist van gisteren (rood = duet, groen = Sting, blauw = Paul Simon)

Brand New Day / The Boy in the Bubble / Fields of Gold / Mother and Child Reunion / So Lonely / When the World Is Running Down, You Make the Best of What’s Still Around / Englishman in New York / Driven to Tears / Walking on the Moon / Mrs Robinson / 50 Ways to Leave Your Lover / Dazzling Blue / Graceland / Still Crazy After All These years / Me and Julio Down By the Schoolyard / Fragile / America / Message in a Bottle / The Hounds of Winter / The End of the Game / Roxanne + Ain’t No Sunshine / Desert Rose / The Boxer / That Was Your Mother / The Cool, Cool River / Hearts and Bones / Mystery Train / Wheels / Diamonds on the Soles of Her Feet / You Can Call Me Al / Cecilia / Every Breath You Take / Bridge Over Troubled water / When Will I Be Loved?

En het hoogtepunt van het concert voor mij:

Mijn “Krokusvakantie” is voorbij. Nu ja, dat woord is misschien overdreven maar ik ben wel 5 dagen thuisgeweest. En die 5 dagen hebben deugd gedaan.

Vrijdag (na de driemaandelijkse dokterscontrole) gezellig gaan shoppen dankzij de collega’s, zaterdag een leuke training in de voormiddag en nog eens gaan shoppen met mijn moeder, zondag eigenlijk niets gedaan maar wel een heel smakelijk middagmaal gemaakt (gestoofde lever zoetzuur’ met gestoofd witloof en puree) en gisteren een gezellige wandeling van 6 km gedaan.

Vandaag ben ik zelfs twee keer sportief geweest. Vanmiddag een wandeling van 5 km doorheen Vorselaar gemaakt met mijn vader (in de rolstoel) en vanavond dan de wekelijkse loopafspraak in Lier. Dat lopen ging niet zo vlot als afgelopen zaterdag maar daar zal die wandeling wel iets mee te maken hebben.

Wat er bijzonder leuk is aan dat lopen in Lier is de muziek op de weg terug. Zo’n halfuurtje Radio Nostalgie zonder onderbrekingen is vaak zalig. Zo had ik vandaag het gezelschap van onder andere Golden Earring, The Stranglers en The Beat. Vooral die laatste had ik in jaren niet meer gehoord.

Wat doe je wanneer je goesting hebt in bloemkool ?

Dan ga je naar de winkel en haal je een bloemkool.

Maar wat doe je wanneer het buiten zalig lenteweer is ?

Dan ga je niet naar de winkel in je eigen dorp maar ga je naar het buurdorp. En je gaat natuurlijk te voet.

Zo vertrok ik deze morgen naar Grobbendonk, kocht me daar twee kleine bloemkolen (de grote bloemkolen waren al aan André van Duin verkocht) en een brood en ging terug naar huis.

Samen goed voor een wandeling van 6,11 km en daarvoor had ik 57 minuten nodig. Flink doorgestapt dus. En alweer een training meer voor de Nacht van de Maan die tenslotte nog maar 4 maanden van ons is verwijderd.

 

 

Zo slecht als het afgelopen dinsdag ging, zo goed liep het gisteren. Zonder al te veel verwachtingen vertrok ik rond 9u. De verwachtingen werden snel overtroffen. Na 27 minuten stonden er 4 km op de teller. Dat lijkt dus erg veel op lopen hè !

De rest van het weekend heb ik gevuld met het vullen van mijn nieuwe IPod Nano. Afgelopen vrijdag zat ik al aan anderhalve dag muziek. Ondertussen staan er zo’n 1.500 nummers op, samen goed voor bijna 100 uur muziek. Dat zijn meer dan 4 volle dagen ! En nog is er zo’n 4GB aan ruimte vrij. Daar ben ik dus nog wel even zoet mee.

Er zijn wel enkele CD’s die ik gewoon niet naar mijn I-tunes bibliotheek overgezet krijg. Da’s jammer maar ik ga ze nu toch niet kopen op I-tunes. Zo gek ben ik nu ook weer niet.