vakantie

Mestreech

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Vandaag hebben we een dagje doorgebracht in Mosa Trajectum, tegenwoordig beter bekend als Maastricht. De oudste stad van Nederland die al sinds de Romeinse tijd is bewoond.

Maastricht is ontstaan langs de heirbaan van Tongeren naar Keulen die daar de Maas overstak. In 384 werd er de Bisschop van Tongeren, Sint Servatius begraven.

Nu is het bruisende winkelstad maar als je, zoals wij gedaan hebben, bij de VVV een stadswandeling gaat halen dan kom je ook op plekjes waar het veel rustiger is. Een bezoekje aan de Schatkamer van de Sint Servatiuskerk is ook de moeite waard. Je mag zeker niet vergeten om omhoog te kijken want tal van oude gebouwen hebben heel mooie gevelplaten.

Eigenlijk is er teveel te zien om op één dag te doen. We hebben nog niet de helft gedaan van hetgeen we wilden doen. Maar ja, nu kunnen (of moeten) we nog eens terugkomen hè.

Uiteraard hebben we ook een beetje geshopt maar we hebben vooral genoten van de stad.

En ondanks het feit dat het een “wandelvrije” dag was hebben toch maar weer 13 km op te teller staan.

Grijs (maar mooi)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Zo zonnig als het gisteren was … zo grijs was het vandaag.

De wandeling van vandaag zou ons langs verschillende kastelen brengen al is de term “kasteel” misschien misleidend. Eigenlijk waren het eerder kasteelhoeves maar dat maakte de wandeling niet minder mooi. Integendeel zelfs.

Af en toe moesten we de paraplu open doen maar met uitzondering van dat ene buitje rond de middag viel het al bij al nog heel goed mee. Gelukkig kwamen we onderweg een oude waterput tegen met een afdakje want tijdens die ene fikse bui was het net etenstijd. Verder bleef het beperkt tot enkele druppels.

Uiteindelijk hadden we 15 kilometers op de teller staan waarvan de laatste kilometer een stijgingspercentage van gemiddeld 12% had. Landal De Cauberg ligt immers op de top van … de Cauberg.

Terwijl ik dit schrijf valt de regen trouwens ook behoorlijk uit de lucht maar wat er vandaag valt kan morgen niet meer vallen. En morgen dat betekent voor ons een uitstapje naar Maastricht.

Het witte stadje

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Iedereen kent Thorn waarschijnlijk wel als het “witte stadje” in Zuid (Nederlands) Limburg. Maar in de buurt van Thorn is het ook leuk vertoeven hoor.

Ze hebben daar bijvoorbeeld ook de Kapellenroute, een wandeling van een zestal kilometer die je langs tal van kapelletjes brengt, grote en kleine en bijna allemaal gewijd aan een andere heilige. Bij ons zijn het vooral Maria-kapelletjes maar hier hebben we er ook gezien van Sintt Jozef, Sint Barbara, Sint Antonius en Sint-Nepomucenus.

De mooiste kapel was wel de Kapel onder de Linden. De grootste die we gezien hebben maar heel mooi. Daar hebben we ook een kaarsje gebrand voor al die studenten die binnenkort weer aan de blok moeten beginnen.

Wij hebben de wandeling wel tegendraadsi gedaan, eerder per toeval maar uiteindelijk leek dat beter omdat we het stadje zelf dan op het einde van de wandeling hadden. Thorn is zeker een mooi stadje maar we hadden wel het geluk dat het seizoen nog niet echt bezig is. Ik denk dat het daar in de zomer niet te doen is van de toeristen.

Ondertussen zitten we knusjes in ons appartementje in het Landal Kasteeldomein De Cauberg met een heel mooi uitzicht. Alleen jammer dat het morgenvroeg net iets te koud zal zijn om te ontbijten op het terras.

Bart, Witte koffie en ingeblikte ham

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Gelukkig heb ik vanaf morgen een weekje verlof want het afgelopen weekend was sowieso al behoorlijk druk en bovendien heb ik altijd last met de overschakeling van winteruur naar zomeruur.

Vrijdagavond zijn we nog eens naar CC Zwanenberg geweest. Daar was Bart Herman te gast met zijn Tussen ons gezegd en gezongen programma. Bart Herman is volgens mij één van de meest ondergewaardeerde zangers van ons land. Maar geheel onterecht want niet alleen kan de man goed zingen, hij heeft ook behoorlijk wat mooie liedjes. Zijn twee uur durende show (inclusief korte pauze) was dan ook genieten.

bart herman

Gisteren stond dan weer in het teken van 100 KVLV Peulis. Het Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen, vroeger bekend als de Boerinnenbond werd opgericht in 1911 maar de afdeling in Peulis is gevolgd in 1919. Aangezien Conny in het bestuur zit konden we daar niet ontbreken. De festiviteiten begonnen in de namiddag met een misviering die werd opgeluisterd door White-Coffee, een gospelkoor uit Ekeren. Een echte aanrader.

IMG_9839

Na de viering volgde nog een receptie en een avondfeest. Op dat feest werden we geëntertaind door Nostalgique, een soort menselijke jukebox. Ik vond dat hij sommige nummers behoorlijk naar de verdoemenis hielp maar ze zorgden wel voor sfeer. Nadat alles aan de kant, opgeruimd en afgewassen was waren we al zondagochtend.

Een uurtje minder slaap deed er evenmin goed aan maar rond halftwee was het dan tijd om naar Antwerpen te gaan. In de stadsschouwburg werd immers Spamalot, de musical van Eric Idle die op een geweldige manier werd vertaald door Stany Crets, op het programma. Ik had ‘m in 2011 al gezien (twee keer zelfs) maar hij heeft nog weinig van zijn glans verloren. Misschien zijn enkele moppen ondertussen not done maar algemeen gezien is het twee uur lachen en genieten van de goeie muziek. Heel sterke musical met o.a. Koen van Impe, Jonas van Geel, Jan Van Looveren en Walter Baele.

spamalot

En morgen … dan vertrekken we voor een paar dagen naar Valkenburg om uit te rusten van een druk voorjaar.

Tiegemberg

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Men zegt dat mooie liedjes niet lang duren. Wel … verlengde weekends ook niet, zelfs al zijn ze verlengd.

Hoewel we gerust nog een week wilden blijven moesten we vanochtend alweer uitchecken bij het Ibis Hotel in Kortrijk. Recht naar huis rijden deden we evenwel niet. We reden eerst nog naar Ingooigem voor onze tweede wandeling. Een wandeling die trouwens ook uit het boek 75 wandelingen in Vlaanderen komt.

Deze keer bracht de wandeling ons naar Ingooigem om vandaar naar de Tiegemberg te trekken. Ik denk dat we die Tiegemberg van alle kanten hebben beklommen, behalve van de binnenkant. Maar het was wel telkens de moeite waard want de uitzichten waren elke keer weer prachtig. Net zoals het weer trouwens.

Maar ja … het zit er dus weeral op. Heel jammer maar anderzijds is het goed nieuws want nu kunnen we aftellen naar onze volgende uitstap en die zal er sneller zijn dan we denken. In april trekken we immers naar Zuid Limburg voor een midweekje aan de Cauberg.

En om bezig te blijven hebben we vandaag almaar vast een midweekje in de Ardennen geboekt in de laatste week van juni. We blijven dit jaar dus trouw aan het motto dat je niet ver moet gaan om mooie dingen te zien.

Niet wandelen op een lentedag

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Elke keer dat we op vakantie gaan, of het nu voor twee weken is of voor een midweek of, zoals deze keer, voor een verlengd weekend … we proberen altijd minstens één niet-wandeldag in te lassen. Een niet-wandeldag waarop vaak meer kilometers worden afgelegd dan op een wandeldag maar dat is bijzaak.

Vandaag kozen we voor een stadswandeling door Kortrijk. Onze gids was een brochure rond de metamorfose van de stad op architecturaal gebied. Op deze route krijg je zowel de oude beschermde monumenten als mooie voorbeelden van stadsvernieuwing te zien.

Zo passeerden het Begijnhof, de Broeltorens en enkele kerken de revue maar ook de nieuwe bruggen over de Leie en bijvoorbeeld het Budapark.

Omdat we hier en daar een wegwijzer hadden gemist hadden we geen 4.3 km op onze teller maar bijna 12km. Maar het was een heel mooie wandeling en Kortrijk heeft me aangenaam verrast. Onderweg hebben we ook een bezoekje gebracht aan Kortrijk 1302, een interessant museum met audiogids en ook een leuke film met Michaël Pas, Kurt van Eeghem en Vic De Wachter over de feitelijke Guldensporenslag en hoe die door de jaren heen  eigenlijk is misbruikt.

Aflsluiten deden we de wandeling in het Huis van de Grootjuffrouw in het Begijnhof. De Grootjuffrouw was destijds de abdis van het Begijnhof en in haar huis is nu een heel gezellig koffiehuisje gevestigd.

Een heel fijne dag hebben we zonet afgesloten met een heerlijke Trio van Pasta in Da Franco, een aan te raden restaurant op de Grote Markt.

Tussenuit

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Het was alweer geleden van 2 november dat we er nog eens een paar dagen tussenuit waren geweest. Als je dan een Bongobon voor een weekendje weg krijgt dan mag je die niet oud laten worden en neem je een vrijdag verlof zodat je een verlengd weekend hebt.

Vóór we aan ons weekend begonnen zijn we gisteren nog eens naar Heist op den Berg gereden waar de Canadese folkgroep Còig op ons wachtte. De groep was een nobele onbekende maar als folk valt zelden tegen. En voor 13 euro mag je al wel eens een (berekend) risico nemen. Al bij het eerste nummer verdween alle twijfel en de volgende twee uur zijn voorbij gevlogen. Heel goed optreden, zeker voor herhaling vatbaar.

coig

Vandaag trokken we dan richting West-Vlaanderen, meer bepaald naar de stad van Vincent en Stefaan … Kortrijk. Onze eerste halte was Kooigem, deelgemeente van Kortrijk waar we een wandeling door het Land van Mortagne gingen doen.

Het weer was zalig, de omgeving was prachtig, het was er heerlijk stil en rustig … kortom alles was aanwezig om een rustgevende wandeling van ruim 12 km te doen. De zoveelste wandeling uit ons wandelboek Vlaanderen en het was weer een voltreffer.

Ondertussen zitten we in ons hotel na een heerlijke maaltijd in Café Rouge. Moe maar voldaan zeg maar. Nagenieten van een geweldige dag.

High tea

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Alweer een behoorlijk gevuld – verlengd – weekend achter de rug.

Zaterdag stond in het teken  van hard labeur. De bomen in de tuin bij Conny hebben de natte winters en droge zomers van de afgelopen jaren niet overleefd. De bomen moesten daarom worden geveld vóór ze uit zichzelf omvallen en schade veroorzaken (wat een paar bomen al hebben gedaan).

Nu laten we dat werk over aan specialisten maar zo’n geveld bos zorgt voor een hoop rommel en een deel daarvan hebben afgelopen zaterdag al opgeruimd.

Gisteren hebben we dan weer een hele dag in Vorselaar vertoefd met in de namiddag een , vrij natte, wandeling naar het Kasteel de Borrekens. Tegen zes uur trokken we terug naar de dreef maar dan naar de multifunctionele zaal voor de opening van het Cultuurjaar 2019. Dat gebeurt de laatste jaren steeds door de Koninklijke Harmonie Verbroedering Vorselaar onder leiding van Luc Verdonck.

Om de 30ste verjaardag van de Cultuurraad te vieren hadden ze dit jaar Barbara Dex uitgenodigd. Nu hoor ik al veel mensen zeggen … “Barbara Dex ? Gaan jullie daar naartoe?”. Wel ja, daar gaan wij zeker naartoe. En ik raad iedereen aan om dat ook eens te doen. Het meisje heeft een stem als een klok en kan vrijwel alle stijlen aan. Björk? Janis Joplin? Eigen werk? Werk van haar vader? Maakt niet uit … Zet daarachter onze geweldige Harmonie en je hebt een heel geslaagde muziekavond.

dex

Ook vandaag begon trouwens nat. In vreselijk slecht weer vertrokken we goed op tijd naar Heist op den Berg waar ik om 9u een afspraak had bij Katelijne van Hoorcentrum Aurilis om de definitieve aankoop van mijn Phonak Cross-Over te regelen. Het is niet goedkoop maar het is wel een flinke verbetering, vooral op ’t werk en in kleine gezelschappen. En de tussenkomst van de mutualiteit maakt het al gevoelig goedkoper.

En omdat we toch een dagje vakantie hadden zijn daarna op soldenjacht gegaan. Met Conny als persoonlijke Jani ben ik er toch in geslaagd om enkele geslaagde aankopen te doen.

Afsluiten hebben we dit weekend in de Herentalse Zandstraat gedaan. Daar vind je op nummer 90 TasseTout. We hadden nog een bon waarmee we een High Tea konden krijgen aan halve prijs (of twee voor de prijs van één).

Ook dat kan ik iedereen aanraden. Beginnen deden we met een glaasje soep en een tomaat Mozarella. Daarna kwamen een mini hamburgertjes gevolgd door Scones met cream en lemon curd of bosvruchtencoulis. Afsluiten deden we met broodjes met tonijnsla, zalm-kruidenkaas en hesp, een croissantje met kaas/hesp, een glaasje youghurt, een glaasje rijstpap en nog wat hapjes als dessert. Bij dit alles kregen we een grote pot thee.

Het was heerlijk. Als we het nog eens doen dan gaan we ’s middags wel minder eten of vroeger eten. De hamburgertjes hadden niet echt gemoeten maar verder was het een culinair hoogtepunt. Ze zien ons daar zeker nog eens terug. Niet noodzakelijk voor de High Tea want ze doen daar ook ontbijt.

www.tassetout.be

 

Tilburg 013 (vervolg)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Na een copieus ontbijt vertrokken we richting het station. Op het programma stond immers een uitstapje naar het Wandelbos 013 en het aangrenzende Warandepark. De eenvoudigste manier was, zo vertelde ze ons bij het VVV, om de trein te nemen. Vlakbij is immers de universiteit van Tilburg met een station.

Op zich lijkt het gek om 5,60 euro per persoon te betalen voor een retourbiljetje maar het was inderdaad wel gemakkelijk. En zo kon de auto blijven staan op de afgesloten parking.

We waren nog maar net in het bos aangekomen of Conny zag iets wat leek op een eekhoorntje wegstuiven. Het leek echter helemaal niet op onze gekende Rode Eekhoorn, zelfs niet op zijn Amerikaanse neef de Grijze Eekhoorn. Neen, dit diertje was veel kleiner en had een gestreepte pels. Een korte speurtocht op het wereldwijde web leerde ons dat het een Siberische Grondeekhoorn was.

Blijkbaar was er tot 1973 een dierenpark in Tilburg. Toen dat werd gesloten en de dieren werden verplaatst zou er een kist van de vrachtwagen zijn gevallen en vluchtte de inhoud in het nabijgelegen bos. Die “inhoud” waren dus die Siberische Grondeekhoorns. Er zouden er nog een honderdtal leven in Tilburg. Volgens “Europa” zouden ze als “exoten” moeten worden afgemaakt maar daar heb ben ze gelukkig een stokje kunnen voorsteken. Deze diertjes zijn, in tegenstelling tot de Grijze Eekhoorns, immers geen enkele bedreiging voor de Rode Eekhoorns. Later in de voormiddag zagen we nog een exemplaar maar deze keer net iets beter en lang genoeg om een (wazige) foto te nemen.

Na de middag namen we de trein terug naar het centrum van de stad. Er waren immers nog de Piushaven, de wijk Korvel en Oude Dijk die we nog graag bezochten. In de Piushaven zag Conny dan toevallig een restaurantje dat wel tof leek om ’s avonds te gaan eten. Ze had gelijk, een paar uur later hebben we heerlijk getafeld in Restaurant Harboury.

Zo kwam er weer veel te snel een einde aan een heerlijke dag. Zondag, na alweer een geweldig ontbijt hebben we afscheid genomen van René van B&B Hoe Maakt u Het en keerden we terug richting België. Onderweg nog een tussenstop gemaakt op het Kiel om de fototentoonstelling van Fotoklub72 te bezoeken (en om ex-collega Carine nog eens te zien).

Het aftellen naar het volgende weekend of uitstapje kan beginnen.

Tilburg 013

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Als we al eens een concertje in het “buitenland” doen dan proberen we daar altijd net iets meer van te maken. In 2016 hebben we een concert van Nits gecombineerd met een weekendje ’s Hertogenbosch. In april van dit jaar hebben we een concert van, alweer, Nits gecombineerd met een midweek in Noord-Brabant.

En afgelopen weekend hebben we van een concert van Luka Bloom gebruik gemaakt om een verlengd weekend door te brengen in Tilburg waar we twee nachten te gast waren in Hoe maakt u het? , de B&B van René Donders in de Jan Aartestraat.

Onze eerste dag hebben we gevuld met een wandeling in de binnenstad. Daarvoor waren we eerst bij het VVV gepasseerd. Ik had immers gelezen op hun website dat ze een handige gids hadden met daarin een wegbeschrijving.

De wandeling was een voltreffer. Eigenlijk stonden er vier wandelingen in. Eén grote stadswandeling van 3,5 km en nog drie kleinere wandelingen die perfect konden worden gecombineerd. Wij vulden de Binnenstadswandeling aan met een rondje Veemarktkwartier in de buurt van onze B&B. Ik kan de wandeling aan iedereen aanraden. Je komt uiteraard op de drukke en bekendere plekken van Tilburg maar ook op plaatsen waar je nauwelijks of geen toeristen ziet. De informatie in de brochure maakt dat je nog één en ander bijleert ook.

Zo weet ik nu dat Tilburgers ook Kruikezeikers worden genoemd. Dit omdat ze vroeger urine gebruikten om wol te wassen. Door het hoge ammoniakgehalte was die daar immers perfect voor. En daarom namen de textielarbeiders hun urine mee in kruiken naar ’t werk.