Inhaalbeweging (3)

De laatste inhaalbeweging is er eentje met een vrij hoog nostalgie-gehalte.

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en toen ik nog jong was, waren er in Vorselaar twee coureurs : Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Je was of voor de ene of voor de andere. Een gezonde rivaliteit die elke week een heuse volksverhuizing  teweeg bracht. Elke week trok een rits supporters immers naar de koers. Allemaal getooid met wielerpetjes. Sommigen mochten zelfs rond het parcours wandelen met reservewielen. Bedoeling was uiteraard om de palm mee naar huis te nemen.

Zondag kwam dat gevoel een beetje terug. Het Belgisch Kampioenschap Retro Koers werd immers bij ons georganiseerd.

Enkele spelregels van de retrokoers zijn bijvoorbeeld dat de benen niet mogen geschoren worden, dat de versnellingshendels aan de kader zitten en niet aan het stuur en dat er geen klikpedalen mogen worden gebruikt. Eigenlijk zou een oude worstenhelm ook moeten maar ik begrijp dat moderne helmen nu eenmaal veiliger zijn. Jammer genoeg hadden de oude kaders te vaak hypermoderne wielen maar ja …

Hoewel het ludiek is werd er toch behoorlijk doorgereden. Wie er uiteindelijk kampioen is geworden weet ik niet. Ik heb niet op het einde gewacht.

Maar het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd.

Inhaalbeweging

Het is hier vrij stil maar dat betekent niet dat er niets gebeurt hoor.

Maar wanneer er gemiddeld 5 van de 7 collega’s afwezig zijn door verlof (waarvan één door ziekte) dan heb je ’s avonds niet veel zin om te bloggen.

Afgelopen weekend was trouwens heel druk. Vrijdagavond gaan eten bij een collega-vriendin van Conny, zaterdag een uitstapje naar Antwerpen met bezoek aan Antwerp Photo en ’s avonds nog even naar Rijmenam gefietst om een paar optredens van Rijmrock mee te pikken. Op zondag stond er dan weer het Belgisch Kampioenschap Retrokoers op het programma.

Maar eerst zaterdag. In het Loodswezengebouw aan de Tavernierkaai, vlakbij het MAS werden immers vier fototentoonstellingen tegelijkertijd georganiseerd. Het gebouw staat al een tijdje leeg maar is tijdelijk terug opengesteld.

De tentoonstelling Iconobelge toont het werk van een dertigtal Belgische fotografen. Een heel gevarieerd aanbod van foto’s. Met Architecture of Density en Tokyo Compression werd het werk van Michael Wolf, een in Japan wonende Duitser, tentoongesteld. De derde tentoonstelling stond in het teken van de Prix Carmignac. Nog tot 2 september wordt het werk van Narciso Contreras getoond. Hij won met zijn reeks Libya : A human marketplace de prijs in 2016. Hij schetst de gruwel van de mensenhandel in het Midden Oosten. Niet zo’n prettig onderwerp maar heel krachtige foto’s.

Het hoofddoel was echter tentoonstelling nummer 4 : Antoon Corbijn 1-2-3-4. Corbijn verwierf wereldwijde faam en bekendheid dankzij zijn foto’s van onder andere Depêche Mode, U2, Nick Cave en de Rolling Stones.

In de kelders van het Loodswezengebouw hingen een vierhonderdtal foto’s. Deze locatie en de manier waarop de tentoonstelling werd opgebouwd op zich maken een bezoek al de moeite waard. Rondlopen in het gebouw is trouwens ook leuk. Verf die afbladdert, een vergeten archiefkast, kamers met 30 stopcontacten … je hebt nog de kans tot eind september om ze te bezoeken. Zeker doen!

Bokrijk

Vrijdag 27 juli … dag 1 van Suikerrock. Maar met namen als Jebroer, Lil’Kleine, Steve Aoki en zo gaan wij daar onze tijd niet aan verdoen.

Wat doen wij dan wel? Op de warmste dag van het jaar rijden wij naar Bokrijk om daar een paar uur rond te slenteren in een gelukkig bosrijke omgeving waardoor de temperaturen van meer dan 35 graden enigszins draaglijk waren.

Er was trouwens heel weinig volk in Bokrijk, een aangename bijkomstigheid. Het openluchtmuseum is best wel een bezoekje waard hoor. Wij hebben er in ieder geval van genoten. Je moet er wel je tijd voor nemen en, vooral bij deze temperaturen, geregeld een pauze inlassen en voldoende drinken.

Na vijf uren hadden we het wel gehad en zijn we terug huiswaarts gekeerd. Morgen gaan we wel naar Suikerrock. Sons, Milo Meskens, Goo Goo Dolls, White Lies, Anouk en Alanis Morissette kunnen ons wel bekoren.

Fiets

Het moet niet altijd wandelen zijn. Soms mag het ook fietsen zijn. Zeker bij temperaturen van rond de 30°C en ook wel wanneer de jaarlijkse fietsvakantie van Conny eraan zit te komen.

We kozen vandaag voor een fietsknopenroute naar Lier. Niet alleen omdat we dan op de terugweg een behoorlijk stuk naast de Nete konden fietsen maar vooral omdat in Lier, net halfweg onze tocht, zeker voldoende drankgelegenheden zouden vinden ;-).

Het was trouwens best aangenaam fietsweer. De wind speelde hier wel een deugddoende rol, ook al was het soms behoorlijk vechten om vooruit te raken.

Uiteindelijk stonden er 42 km op de teller en als je fietstochtjes tot dusver waren beperkt tot een tochtje naar de krantenwinkel of naar de bakker dan voel je dat toch een beetje.

Het nadeel van fietsen is wel dat je iets minder foto’s maakt. Het voordeel daarvan is dan weer wel dat je minder werk hebt met het bewerken ervan of met het kiezen van welke foto’s wel of niet deze blog of het album op Facebook halen ;-).