walkingwithluc

Dag 3 alweer van de “midweek met moeder”.

Na het ontbijt vertrokken we naar Bokrijk. Iedereen kent Bokrijk uiteraard van het Openluchtmuseum dat er in het begin van de jaren vijftig werd gesticht door Heistenaar Jozef Weynes. En sinds een paar jaar zullen er ook velen zijn die er al door het water zijn gefietst (waaronder ikzelf).

Maar, afgaand op het aantal mensen dat we zijn tegengekomen is het Arboretum iets minder gekend. Nochtans is dat arboretum zeker een bezoek waard. Onze wandeling was net geen 4km.

Het Arboretum van Bokrijk is opgebouwd uit een landschappelijk gedeelte, een moerastuin en een bosarboretum waar de climax vegetatie hoofdzakelijk uit bestaat. Deze deelgebieden vertegenwoordigen biotopen die overal ter wereld zouden kunnen voorkomen en waaronder een specifieke flora in de vorm van varens, houtachtige gewassen en kruiden kan groeien.

Het Arboretum van Bokrijk werd aangelegd begin jaren 60. Het was een samenwerkingsverband tussen enkele wetenschappelijke instellingen van Limburg (bosbiologisch centrum), de politieke overheden van de provincie en enkele enthousiastelingen. Aanvankelijk was de aanplant strikt systematisch en gerangschikt volgens de taxonomische inzichten van die tijd. De opbouw was dus zuiver wetenschappelijk. Pas in 1983 deed een nieuwe visie zijn intrede: een arboretum of botanische tuin moest ook voor de modale burger iets te bieden hebben. Vanaf toen werd de collectie geleidelijk omgetoverd in een mooie landschappelijke tuin waar het aangenaam vertoeven is.

Het Arboretum is een 18 hectare groot bos met een unieke planten-, bomen- en struikencollectie. Je vindt er onder andere hulst, magnolia, rododendron en een prachtige collectie eiken en beuken. Daarnaast zijn ook de verschillende soorten varens en bamboe te bewonderen. Vele van deze planten zijn met uitsterven bedreigd of verdwenen al uit hun natuurlijke habitat. (Bron : Website Bokrijk)

Na de lunch in Koetshuis en een rustpauze in onze bungalow zijn we nog een korte wandeling van 2,5 km gaan doen op de Lieteberg hier vlakbij om daarna nog een ijsje te gaan eten in het IJsparadijs hier eveneens vlakbij.

Ook dag drie is geslaagd.

Onze tweede dag Limburg leidde ons weer over de grens … de volle 11 km zelfs.

We trokken immers naar Maastricht.

Maastricht oftewel Mestreech, is ontstaan bij een doorwaadbare plaats in de rivier de Maas, waaraan het zijn naam te danken heeft (Maastricht = Mosa Trajectum = doortocht door de Maas). Maastricht is al tweeduizend jaar lang ononderbroken bewoond. De stad heeft een lange en veelbewogen geschiedenis, waarvan de talrijke historische gebouwen en kunstschatten in kerken en musea getuigen. Internationaal kreeg de stad grote naamsbekendheid door het Verdrag van Maastricht (1992), dat de Europese Unie in haar huidige vorm creëerde en de weg vrijmaakte voor de invoering van de euro als Europese munt.

De stad wordt in de rest van Nederland vaak gezien als “buitenlands”, vooral door de perifere ligging vlak bij België en Duitsland, maar ook door het atypische landschap, de Maaslandse huizenbouw, de afwijkende geschiedenis, de ingewikkelde taalsituatie, de dominantie van het katholicisme (vroeger meer dan nu), de sterke nadruk op het gemeenschapsleven (fanfares, carnaval, processies) en de vermeende Bourgondische leefwijze.

Maastricht behoort tot de steden die zich “oudste stad van Nederland” noemen. Aan de hand van resultaten van archeologische opgravingen kan met zekerheid gezegd worden dat de stad twintig eeuwen continu bewoond is geweest. Grofweg kan de geschiedenis van Maastricht worden ingedeeld in vier tijdperken met vier verschillende gezichten: Romeinse vesting, Middeleeuws religieus centrum, garnizoenstad en vroege industriestad. (Bron Wikipedia)

In de voormiddag hebben we rondgewandeld in dit uiterst gezellig stadje en na de middag zijn we twee uurtjes gaan varen over de Maas maar ook over de Willemsvaart, door 3 sluizen en door de oude haven van Maastricht.

Toen we aankwamen leek het er heel even op dat we regen zouden krijgen maar het bij een paar druppels gebleven. Parking zoeken moest ik niet doen. Ik had gisteren namelijk een al een plaatsje gereserveerd online. Nummerplaat ingegeven, 9 euro betaald voor een hele dag parkeren en ik kon heel vlot de parking op- en afrijden.

Alweer een geslaagde dag.

Maastricht ter land

Maastricht ter zee

Zo één of twee keer per jaar trek ik een paar dagen verlof uit om met moeder op vakantie te gaan. Niet te ver maar wel voldoende ver om haar een vakantiegevoel te geven. Ze wordt dan wel 88 maar tegen een vakantie zegt ze nooit nee.

Deze keer zijn we naar Limburg getrokken voor een midweekje in Landal Zutendaal.

Onze eerste dag hebben we echter in Nederlands Limburg doorgebracht, meer bepaald in het Maasdorpje ARCEN.

De Kasteeltuinen daar zijn altijd wel een bezoekje waard. We zijn er allebei al meerdere keren geweest maar een tuin is nooit hetzelfde.

De kasteeltuinen bestrijken, binnen het totale landgoed, een oppervlakte van circa 32 hectare. Bij de aanleg van het park hield landschapsarchitect Niek Roozen rekening met de verschillende seizoenen, wat resulteerde in de aanleg van achttien verschillende tuinen onderverdeeld in twaalf thema’s. Zo is er een barok Rosarium, met 10 gethematiseerde rozenkamers, meer dan 8.000 rozen en een deels eeuwenoude berceau. De Water- en Beeldentuin omvat een jaarlijks wisselende beeldenexpositie en collectie aangeplante eiken. Het Lommerrijk (‘lommer’ betekent ‘schaduw’) bevat diverse boomsoorten en vaste planten zoals longkruid, astilbe, eendagslelies en bolgewassen. Ook stromen er verschillende beekjes en watervallen.

De Vallei bestaat uit een lint aan diverse tuinbelevingen; de Acertuin bevat een collectie Japanse esdoorns die gedurende de herfst vlammend rode kleuren en er is ook een Bamboebos en Oosterse Watertuin.

De ‘Casa Verde, een kas van 3200 vierkante meter, heeft een mediterraan en tropisch klimaat. De drie klimaatzones zorgen voor een grote diversiteit aan planten en bloemen. Het eerste gedeelte is ingericht als tropische zone. De tropische planten hebben veelal grote decoratieve bladeren. Zo staan er bananenbomen, paradijsvogelbloemen, palmen en bijzondere boomvarens. Het tweede gedeelte is een mediterrane zone. Hier groeien bomen en struiken uit het Middellandse Zeegebied zoals de mastiekboom, vleugeltjesbloem, rozemarijn, olijfbomen en aardbeibomen. De meest opvallende boom is de eeuwenoude vijg. De derde zone is de aride zone. Hier groeien planten uit de drogere gebieden van de wereld, zoals hoge Yucca’s, cactussen en vetplanten. Aan de boulevard in de Casa Verde is een Koivijver gesitueerd. Helaas zijn er constructiedefecten ontdekt en was de Casa Verde gesloten voor het publiek

Naast verschillende planten in de verschillende tuinen bevinden zich hier ook verscheidene diersoorten, zwarte zwaan, valkparkiet, helmparelhoen, ooievaar, koi, belugasteur, verspreid over de verschillende tuinen. (Bron : Wikipedia)

We hadden nog maar net onze wandeling van ruim 3,5 km achter de rug en genoten van onze koffie en thee toen plots de hemelsluizen open gingen. Een korte maar felle onweersbui kwam over Arcen.

Op weg naar onze bungalow in Landal Zutendaal hebben we nog een tussenstop gemaakt aan de Lourdesgrot in Zutendaal.

Ondanks de regen een heel geslaagde eerste dag.

Na een zaterdag die gevuld was met het naar fietsenmaker brengen van de fiets van mijn moeder (niet zo vanzelfsprekend om op een zaterdag de route Peulis – Vorselaar – Westmalle – Peulis te doen) en met het afrijden van het gras (dat mijn Fitbit steevast beschouwd als een fietstochtje) was het vandaag een thuismatch.

Conny zou de hele dag in de NOAH van Lint zijn ter gelegenheid van de dag van de zorg en aangezien ik morgen voor 5 dagen op vakantie vertrek met mijn moeder, ben ik na het ontbijt terug naar Vorselaar gereden.

Daar zijn we dan, als training voor de volgende 5 dagen, via de Wouwers naar het Kasteel de Borrekens gewandeld om daarna via de kasteeldreven teug naar huis te gaan. Goed voor 4,7 km (inclusief een terrasje in Sportcentrum De Dreef).

Nu de Rhododendron zo mooi in bloei staat is het kasteeldomein zeker een bezoekje waard.

Na een weinig “eventvol” weekend vorige week maakten we vandaag gebruik van onze vrije vrijdag om nog eens “op verplaatsing” te gaan fietsten. Dat was dan ook een prima gelegenheid om onze nieuwe fietsendrager (de Yakima FoldClick 2) uit te testen.

We kozen voor een PASAR-fietsroute, meer bepaald voor “Peddelen langs de oude en nieuwe Schelde”. Vertrekken deden we aan de kerk van Wintam.

Ter hoogte van knooppunt 21 passeerden we Kasteel d’Ursel. Deze waterburcht behoorde lange tijd toe aan de adellijke familie d’Ursel maar is ondertussen al 25 jaar het eigendom van de Provincie Antwerpen.

Ter hoogte van knooppunt 1 bereikten we het jaagpad maar dat was afgesloten wegens werken.  Toch zijn we even voorbij de afsluiting gereden want als je daar dan toch in de buurt bent dan wil je Jachtpaviljoen de Notelaer (je weet wel … waar Vorlat woonde in Stille Waters) gezien hebben. Het terras was helaas niet open.

Dan wel teruggereden en de omleiding gevolgd. Op zich was dat wel een meevaller want nu moesten we dwars doorheen Buitenland rijden. Ik kende Buitenland wel van de wegwijzers maar ik had het nog nooit gezien. Als je er nog nooit bent geweest, het is zeker een bezoek waard. Veel van de huizen waren oorspronkelijk gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1894 in Antwerpen. Na afbraak zijn ze in Buitenland heropgebouwd. Echt heel mooi.

Daarna ging het verder over de smalle wegen langs Weert, Sint Amands, Opdorp en Lippelo … Onderweg passeerden we onder andere het Kasteel van Marnix van Sint-Aldegonde en Hof te Melis.

Met de omleiding erbij hadden we uiteindelijk 50 km op de teller staan. Een heel mooie fietstocht ondanks de wind en de vele beestjes.

En de fietsdrager? Die is goedgekeurd.

Knooppunten : 20 – 21 – 1 – 2 – 3 – 4 – 7 – 12 – 11 – 66 – 88 – 81 – 80 – 27 – 37 – 36 – 35 – 20

Omdat de werkdagen tegenwoordig zo vermoeiend zijn, is er soms te weinig fut om ’s avonds nog foto’s te bewerken en een blogje te posten. Dan kan het zelfs tot woensdag duren eer er een verslagje van het weekend komt.

Het weekend stond eigenlijk in het teken van de tuin.

Op vrijdag ben ik met moeder naar Kalmthout gereden om daar het Arboretum te bezoeken. Ik had gelezen dat er nu veel in bloei stond en daarom leek het me een goed idee om eens naar daar te rijden.

Het was de verplaatsing zeker waard. Een heel kleurrijk spektakel waar moeder zeker van heeft genoten. Na het bezoekje aan het arboretum een paar kilometer verder gereden naar De Heihoeve, het restaurant waar we vorig jaar tijdens onze fietsvakantie bij Hotel Jerom elke avond gingen eten. Het eten was er nog altijd lekker.

Zaterdag heb ik gewerkt in de tuin in Peulis waar het gras nog eens dringend moest worden afgereden. ’s Avonds waren we uitgenodigd op een feestje ter gelegenheid van een vijftigjarig huwelijksjubileum. Dat vond niet echt plaats in de tuin van de jubilarissen maar wel op de parking van hun bedrijf (dus toch een beetje een soort tuin?)

En zondag trokken we naar Leuven. Daar werd naast de Erasmustuin de Letteren Lichting 2022 georganiseerd. Conny kon als moeder van een van de organisatoren eigenlijk niet thuisblijven, zeker niet met onze concertgeschiedenis. Nu moet ik wel toegeven dit geen opoffering is want we hebben op die manier al vaker beginnende groepen ontdekt die ik nog altijd volg op Facebook.

We waren uiteraard te vroeg en in afwachting gingen we dan maar op zoek naar de Botanische Tuin van Leuven. Even dachten we dat we verloren waren gelopen en hem niet zouden vinden maar toen zagen we plots de ingang voor ons.

Na een erg gesmaakt optreden van Sell Me Your Coat trokken we terug naar huis.

Een heel geslaagd maar wel vermoeiend weekend (dat werd gevolgd door een tot dusver heel vermoeiende werkweek).

Arboretum Kalmthout:

Stadswandeling Leuven:

Het leek wel zoals vroeger …

Afgelopen dinsdag een concertje in Oostende en vrijdag stonden we alweer klaar voor een nieuw concert. Deze keer in Leuven waar Eefje De Visser haar uitgestelde uitgestelde uitgestelde concert kwam geven naar aanleiding van haar nieuwe CD Bitterzoet. Nu ja, “nieuwe” … hij is al bijna 2 jaar oud.

Het was wel het wachten waard.

Gisteren zijn we dan naar Itegem gegaan om te wandelen want dat was weeral veel te lang geleden dat we dat nog eens hadden gedaan.

En vandaag hebben we nog een korte wandeling gemaakt in Peulis. Nog eens het bewijs dat je echt niet ver moet gaan om mooie wandelingen te maken.

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt lieten we gisteren Oostende achter ons en reden we terug naar Peulis.

Onderweg maakten we wel een tussenstop in Nokere, deelgemeente van Kruisem, de gemeente die ontstond na de fusie tussen Kruishoutem en Zingem.

In Nokere, achter de kerk, vertrok de Pasarwandeling die we zouden doen.

Gedurende ruim 10 kilometer ging het op en neer tussen velden en door bossen. Het ene na het andere uitzicht volgde. Ook enkele kastelen passeerden de revue.

We passeerden ook het Kordaalbos. Dat stukje is door Pasar Kruishoutem verkozen tot mooiste plekje van Kruishoutem. En gelijk hadden ze.

Bijna mochten we er twee keer van genieten want onze weg werd versperd door een gigantische boom die de weg versperde. Er onder kruipen was geen optie. Er over kruipen was een avontuur. Terugkeren op onze stappen was wel een optie. 

We zijn er dan maar over gekropen.

Na 10 km stonden we terug aan de auto.

Vorst en Brussel Zuid om dan de eerste trein terug naar huis te nemen.

Er was ook een tijd dat ik zonder problemen, na een concert eender waar, een uur of twee in de auto zat om naar huis te rijden.

Maar die tijden zijn voorbij. Als we nu een concertje hebben in Oostende, dan boeken we ook een hotelkamer voor één nacht in Oostende zodat we de volgende dag, na een stevig ontbijt, terug naar huis kunnen rijden. Eventueel maken we dan onderweg een tussenstop, bijvoorbeeld in Nokere, om daar een wandeling te doen.

Over die wandeling zal ik het één van de komende dagen wel hebben. De foto’s moeten nog worden bewerkt 😉.

Maar het door Oostende wandelen in afwachting van het concert van Texas later die dag in het Kursaal van Oostende was ook wel leuk.

Aan het strand werd nog heel hard gewerkt, daar was de schade van de recente stormen nog niet volledig hersteld.

In de galerij op de dijk liep een tentoonstelling rond de wandeling die Arnaut Hauben heeft gemaakt en die je nu kan volgen op TV. Heel mooi foto’s waren dat.

Het concert ’s avonds was eigenlijk het concert van december 2020 dat was uitgesteld naar oktober 2021 dat was uitgesteld naar april 2022.

In het eerste, “unplugged”, gedeelte brachten ze hun debuutalbum, Southside, volledig. Heel mooi was dat. Na de pauze brachten ze enkele van hun grootste hits samen met enkele nummers van hun nieuwste album. Ook heel mooi maar helaas werd het ook verpest door mensen die recht voor onze zitplaatsen kwamen staan.

Wij zaten immers op de hoek van de vijfde rij, net voor het podium dus. Nu heb ik er niks tegen dat mensen rechtstaan, allez, eigenlijk wel maar zolang ze voor die plaats betaald hebben kan ik er niks van zeggen. Het drietal dat voor ons kwam staan kwam echter van een aantal rijen achter ons en dan heb ik er wel bezwaar tegen.  Het werd nog erger toen het koppel dat op de rij voor ons zat van pure miserie vertrok omdat hun concert verpest was en het drietal daar nog veel plezier in leek te hebben. 

Muzikaal viel er echter niets op te merken op Charlene Spiteri en de rest van de groep. Steengoeie muziek die perfect werd gebracht.

Na afloop waren we op 5 minuten in onze kamer en konden we nog wat nagenieten.

Het verslag van de wandeling van vandaag volgt dus later wel.

De herkansing van onze korte vakantie is, na Goede Vrijdag, nog beter geworden.

Op Stille Zaterdag hebben we nog wat in de tuin kunnen werken om daarna een kort fietstochtje van zo’n 25 km te maken. Tijdens dat tochtje zijn we even gestopt bij de IJskimo in Putte. Nu ja, even gestopt … we zijn even van onze route afgeweken en speciaal naar daar gereden. We hadden immers op facebook gezien dat ze er dit weekend Manon Praliné ijskreem hadden en laat dat nu net mijn favoriete smaak zijn 😉.

Gisteren, op Paasdag zelf, zijn we dan naar Vorselaar gereden en hebben we onderweg een traditioneel Paasgerecht opgepikt : Rijsttafel A en Rijsttafel B van de meeneemchinees 😊.

Na het eten nog een wandeling gemaakt naar de kasteeldreef en een gezellig terrasje gedaan.

En vandaag, Paasmaandag, zijn we met de fiets op uitstap geweest. Ik had een knooppuntenroute van een kleine 50 km uitgestippeld die ons langs de oevers van de Nete, de Zenne en de Dijle zou voeren.

Hier er daar was er wel een, overigens goed aangeduide, omleiding maar verder ging het bijna foutloos. Toch hebben we ergens een pijltje gemist, ergens ter hoogte van het punt waar de Nete en de Dijle de Rupel vormen, maar laat dat nu net de meevaller van de dag zijn geweest. Door die missing kwamen we immers uit in Klein Willebroek waar een op een terrasje iets hebben gedronken en waar we ook onze sandwiches hebben opgegeten.

Daarna ging het door Broek De Naeyer, Hazewinkel en Blaasveldbroek naar de Zenne om dan via Battel en Heffen naar de Dijle te gaan. Door het centrum van Mechelen en via de Nekker bereikten we terug de fietsstraat en Peulis. Net geen 56 km op de teller. Jammer van de verloren foto’s maar nu hebben we alvast een reden om de tocht nog eens te doen.

De knooppunten (inclusief de “misser”): 1 – 70 – 46 – 44 – 12 – 43 – 91 – 56 – 56 – 56 – 55 – 51 – 51 – 52 – 52 – 12 – 38 – 1 – 10 – 78 – 78 – 79 – 90 – 90 – 95 – 95 – 97 – 97 – 96 – 96 – 57 – 99 – 44 – 1