walkingwithluc

Voor ik aan een nieuwe week vakantie begin, we hebben nog wat tegoed na de “mislukte” week van vóór de Paasvakantie, trok ik vandaag met moeder naar Groot-Bijgaarden.

Niet om naar de verkeerswisselaar van de R0 met de E40 te gaan kijken, wel om naar het Kasteel van Groot-Bijgaarden te gaan.

Het kasteel op zich is wel mooi (langs buiten want binnen mag je niet) maar we gingen vooral voor het park.

Daar loopt nog tot en met 3 mei namelijk Floralia Brussels.

In het 14 ha grote park is een presentatie weggezet van bijna alle voorjaarsbloemen die men maar bedenken kan. Onder leiding van specialisten uit het bloembollen vak zijn in het park meer dan 1 miljoen bloembollen handmatig geplant. Het expertteam heeft rekening gehouden met de verschillende variëteiten, hun bloeitijden, kleuren en hoogtes. De talrijke liefhebbers van voorjaarsbloemen kunnen genieten van meer dan 500 soorten, waarvan alleen al 400 soorten tulpen (bron : website van Floralia Brussels).

Het was echt wel de verplaatsing waard. En moeder heeft er heel erg van genoten.

Een goed begin van mijn vakantie dus.

Het afgelopen weekend stond in het teken van de berg.

Gisteren even van Peulis terug naar Vorselaar gereden om daarna met moeder naar Heist op den Berg te rijden. Daar stond in CC De Zwanenberg het Vlaams Muziek Theater op de planken met Operette Parels, dit als vervanging voor het geannuleerde Operette Gala van afgelopen december.

In 1973 werd in Heist-op-den-Berg een nieuw operettegezelschap opgericht met als doel elk jaar een operettevoorstelling op de planken te brengen en dit integraal in het Nederlands. De Heistse Operette Kring was geboren. Ondertussen is het gezelschap uitgegroeid tot het populairste operettegezelschap van de Benelux en treed het op in België, Nederland en Frankrijk. Zij gaan nu verder onder de naam “Vlaams Muziek Theater”, afgekort VMT.

Ik moet wel toegeven dat er ergere concerten zijn om naartoe te gaan. 14 top muzikanten en 5 top solisten die ruim 2 het beste van zich tonen. We gaan daar nu al een paar jaar naartoe en ze stellen nooit teleur.

Ook vandaag stond in het teken van “de berg”. Onze elektrische stalen rossen van stal gehaald en via de knooppunten naar De Averegten in Hallaar gereden. Daar op het terras van het Boshuis een koffietje gedronken en dan een bergrit terug naar Peulis gereden.

En ik overdrijf niet hè … eerst Heist op den Berg (en dat noemen ze dus niet voor niets “op den berg” en daarna nog Beerzelberg beklommen (en Beerzelberg is met 51,60 m het hoogste punt van de provincie Antwerpen).

Gelukkig hebben we “ondersteuning” wanneer het nodig is 😉

Toen ik vorige week nog eens met de trein naar Antwerpen reed zag ik in het station een affiche hangen voor de speciale expositie die in Train World loopt over de Orient Express. Ik zag echter ook dat deze nog maar tot 17 april loopt.

Daarom besloten we om vandaag naar Schaarbeek te treinen (op de lijn waar in 1835 de eerste trein op het Europese Vasteland reed) en nog eens een bezoekje te brengen aan Train World. We waren daar al eens geweest toen er een tentoonstelling rond Kuifje en treinen liep.

Een bezoekje aan Train World is altijd de moeite waard. Al is het maar om het enige bewaarde exemplaar van de majestueuze locomotief Type 12 (ook wel Atlantic 12 genoemd) te bekijken, een stoomlocomotief die bij de NMBS dienst heeft gedaan van 1939 tot 1962. Hij werd ingezet voor het verkeer tussen Brussel en Oostende en kon 120 km/u halen.

Een locomotief van het type 12 zou volgens de overlevering betrokken zijn geweest bij de redding van verschillende gedeporteerden in wereld oorlog 2. Op 2 september 1944 werd de 12.002 in Brussel-Zuid gereed gebracht voor het slepen van een trein met 1370 politieke gevangenen richting de Duitse kampen. Meerdere spoorwegbeambten waren op de hoogte van de aard van de trein en zij deden alles eraan om de trein te vertragen. Om 17:45 vertrok de trein met veel vertraging richting Mechelen, om vanuit daar de reis over Leuven en Luik voort te zetten richting Duitsland. Machinist Verheggen en stoker Pochet slagen erin om het konvooi zodanig veel te vertragen, dat het pas om middernacht Muizen bereikt. Daar werden ze om 05:30 ’s ochtends terug gestuurd naar Mechelen. Hierna reed men de trein terug naar Brussel, waar hij op 3 september 10:15 aankomt. In de verwarring van de bevrijding van de stad, konden de stoker en de machinist zich uit te voeten maken. Andere spoorwegmannen zorgden ervoor dat de loc niet meer genoeg druk had om te vertrekken en kort daarna konden de gevangenen bevrijd worden. (bron Wikipedia).

Er staan op dit moment ook enkele wagons van de beroemde Orient Express.

De Oriënt-Express was de beroemde luxetrein van de Belgische Compagnie Internationale des Wagons-Lits (CIWL) die van Parijs (met aansluiting vanuit Londen) naar Istanboel, voorheen Constantinopel, reed. Deze trein reed als lijndienst, met onderbrekingen en via verschillende routes, onder verschillende namen tussen 1883 en 1977.

De Oriënt-Express was de vervulling van de droom van de Belgische ingenieur Georges Nagelmackers om internationaal treinreizen in Europa mogelijk te maken. Nagelmackers was op het idee gekomen op een reis in de Verenigde Staten, waar hij kennis maakte met dergelijke langeafstandstreinen. De Oriënt-Express was de eerste en ook de belangrijkste internationale trein die door de door hem opgezette CIWL werd gereden. Het is begonnen als demonstratieproject om te laten zien hoe veel sneller en comfortabeler internationaal treinreizen kon zijn als je de reis niet voortdurend hoeft te onderbreken om te eten, te slapen, over te stappen tussen verschillende maatschappijen en voor grensformaliteiten (afhandeling van douaneformaliteiten tijdens de rit zou echter nog op zich laten wachten). Hiertoe creëerde hij een trein die gold als een hotel op wielen, met slaaprijtuigen en een restauratiewagen.

Nagelmackers heeft al zijn diplomatieke gaven moeten inzetten om de onderhandelingen hierover met nationale regeringen en spoorwegmaatschappijen tot een goed einde te brengen. Hij kon daarbij gebruikmaken van het relatienetwerk van het bankiershuis van zijn familie, dat onder meer de Belgische koning Leopold II van de financiële middelen voor diens luxueuze levensstijl voorzag. Voordat deze trein in gebruik kon worden genomen moesten gedetailleerde afspraken gemaakt worden met meerdere spoorwegmaatschappijen. De rijtuigen werden door de CIWL geleverd, de locomotieven door de betrokken maatschappijen. (Bron: Wikipedia)

Mocht je deze Paasvakantie nog een dag vrijaf hebben en het is niet al te best weer? Spoor eens naar Schaarbeek.

Na een (veel te lange) periode van isolatie konden we dit weekend een beetje terug naar normaal. Nog niet volledig maar toch een beetje.

Mijn vakantie en het ziekteverlof van Conny hebben we gisteren afgesloten met een korte wandeling “naar de schaapjes” in Peulis in de voormiddag en een korte fietstocht rond Peulis in de namiddag. Veel meer moest het niet zijn want ook al vielen de Covid-symptomen bij Conny bijzonder goed mee, de vermoeidheid steekt toch rapper de kop op.

De beelden van de jonge lammetjes die dartelen door de wei maken uiteraard veel goed.

De afgelopen week zou onze “tuinwerkvakantieweek” worden. Samen met Conny een weekje verlof gepland om de tuin een lentebeurt te geven : resten van de winter snoeien, de klimophaag snoeien, onkruid verwijderen, compost uitstrooien en daar waar nodig nieuwe boomschors kappen.

Tussendoor stonden er ook wel een paar wandel- of fietsuitstapjes gepland.

Maar toen kwam vorige week woensdag het Whatsappje van Conny : iemand in het dagverzorgingscentrum NOAH waar Conny verantwoordelijk voor is was positief getest op COVID-19. Een dagje later gevolgd door een nieuw berichtje van Conny : ik vermoed dat ik het ook zitten heb. Dat vermoeden werd bevestigd door een positieve sneltest. Gevolg : een week in thuisisolatie.

De planning werd dan ook helemaal omgegooid.

Ik ben wel elke dag naar Peulis gereden om in de tuin te werken maar ben dan elke avond terug naar Vorselaar gereden. En ’s middags de ene buiten op het terras zitten eten terwijl de andere binnen in de keuken. En verder altijd afstand houden en maskers dragen hè.

Het is niet geworden wat we in gedachten hadden maar het had ook erger kunnen zijn. De symptomen vielen al bij al best mee. De koorts was snel weg, een hoest was er bijna niet en het snot viel ook best mee. Door de vermoeidheid was helpen in de tuin was quasi onmogelijk.

En de tuin? Die is voor een groot stuk afgewerkt. Ik voel ondertussen wel pijntjes aan spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had maar het resultaat mag wel gezien worden.

Ook mijn stappen mogen gezien worden:

• Maandag : 18.184
• Dinsdag : 25.927
• Woensdag : 23.217
• Donderdag : 17.109

Om het einde der werken te vieren ben ik vandaag naar Antwerpen getrokken om nog eens bezoekje te brengen aan mijn favoriete handelszaak : Stripwinkel BEO. Het deed deugd om nog eens door “de bakken” te gaan.

Als ik dacht dat ik afgelopen vrijdag te maken had gehad met veel wind dan was dat nog een peulschil in vergelijking met zaterdag.

Onze zaterdag begon wel met een paar uurtjes werken in de tuin. De “winterresten” verwijderen is veel werk maar na afloop ziet die tuin er dan ineens een pak frisser uit. Veel groener ook.

We hebben nog wel een paar dagen werk eer heel de tuin aan de beurt is geweest maar het is wel lekker ontspannend werken.

Na het tuinwerk leek het ons een goed idee om nog een kort ontspannend fietstochtje te maken met onze nieuwe fietsen. We hadden nog een oud fietsknooppuntentochtje van zo’n 35 km liggen en dat leek ons perfect.

Echt ontspannend was het niet. Er stond verschrikkelijk veel wind. Zonder elektrische ondersteuning had ik de tactiek van Jo Plankaert in de beklimmingen moeten toepassen : fietsen met de remmen dicht om niet achteruit te bollen 😉.

Dan was er gisteren gelukkig minder wind. Daar zouden we tijdens onze 55 kilometer lange fietstocht dan alvast minder last van hebben (minder maar last hadden we toch wel een beetje).

Gisteren maakte de koude het lastig. We vertrokken nog met de zon maar zodra die achter de wolken verdween werd het snel een paar graden kouder. Via de knooppunten naar Lier gereden waar we een koffietje dronken aan de muziekacademie (bijna 6 euro voor 2 koffietjes … daar kan je 3 liter benzine voor kopen 😊.

Via de Nete ging het verder naar Duffel, Walem, Rumst om via het Zennegat Mechelen te bereiken. Onderweg waren er wat werken aan de jaagpaden waardoor we even onze knooppunten kwijt waren maar dan is er nog altijd de app die ons helpt.

In Mechelen aangekomen waren we echter bijna verkleumd. We hadden ondertussen ook al enkele druppels gehad. Niet genoeg om regen te noemen maar wel genoeg om een beetje nat te worden. Vooral de vingers en de tenen leden onder de koude.

De warme choco bij thuiskomst deed dan ook meer dan deugd.

Eén ding staat wel als een paal boven water … aan die nieuwe fiets ga ik nog veel plezier beleven.

Het weekend hebben we afgesloten met een optreden van L’Alba, een zeskoppige groep uit Corsica die traditionals brengen maar ook zelfgeschreven nummers die de traditie volgen. Dit in combinatie met de locatie (de kerk van Zonderschot) zorgen voor een heel mooie afsluiter. Last minute beslissing maar wel een succesvolle.

Al sinds de eerste lockdown, ondertussen 2 jaar geleden (TWEE JAAR GELEDEN !!!!), heb ik de gewoonte om na het thuiswerk samen met mijn moeder een wandelingetje van een uurtje te maken.

Het heeft onze conditie ongelooflijk goed gedaan en we hebben ontdekt hoe mooi onze omgeving wel is.

Maar vorige week lukte het wandelen iets minder. Moeder had enorme last van de knie waardoor het wandelen even niet lukte.

Gevolg? Ik ben de afgelopen week 3 keer gaan joggen.

Dinsdag had de dokter gezegd dat ze misschien beter iets meer kon fietsen in plaats van wandelen.

Gevolg 2? We zijn deze week ook drie keer gaan fietsen. Twee keer na het werk, telkens een toertje van iets meer dan 20 km en vandaag een iets grotere uitstap van bijna 30 km.

Wat heb ik geleerd? Dat het met een elektrische fiets toch wel een pak aangenamer fietsen is dan met een gewone “analoge” fiets. In Vorselaar beschik ik immers enkel over mijn ouwe Oxford en dan moet je soms hard werken.

Feit is wel dat ik de afgelopen week 125 km heb gefietst.

Na het “verraad” aan Ford door de overstap naar Citroën van twee weken geleden heb ik gisteren weer een grote overstap gemaakt.

Sinds gisteren rij ik immers ook elektrisch.  Niet met de auto maar met de fiets.

Ik kan zonder elektrische ondersteuning ook nog wel goed genoeg mijn plan trekken op de tweewieler maar als het dan wat omhoog gaat of er staat een fikse tegenwind dan is het plezier er eigenlijk af.

Akkoord, ik had altijd propere voorbanden omdat mijn tong vaak tot op mijn wiel hing maar verder was het niet zo prettig meer. En daarom dus toch maar besloten om een elektrische fiets te kopen. Conny kon ook wel een nieuwe fiets gebruiken en daarom trokken we een paar weken terug naar Bike Sportive in Haacht.

Zij zijn een van de weinige importeurs van Gudereit-fietsen in ons land. Het Duitse Gudereit richt zich vooral op de eigen Duitse markt maar een klein deel wordt ook geëxporteerd. Voordeel was vooral dat we quasi niet hebben moeten wachten op de levering. Nog geen maand. 

Gisteren gaan halen en vandaag al een eerste tochtje gemaakt. Met de fiets langs de Dijle naar Werchter om daar aan de kerk een koffietje te gaan drinken.  (Heel) Veel tegenwind met momenten maar dankzij de ondersteuning viel dat best mee. Mijn voorband werd deze keer dus wel vuil.

Een nadeel van fietsen is wel dat je minder foto’s neemt onderweg. Wandelend met de camera in de aanslag leent zich nu eenmaal tot meer foto’s.

Een voordeel van fietsen is dan weer dat je minder foto’s neemt onderweg. Dat betekent ook minder werk om de foto’s te bewerken en vooral minder keuzestress. Als je amper 25 foto’s neemt dan zijn 15 foto’s rap gekozen. Als je er 125 neemt dan is die keuze heel wat moeilijker.

Ondanks het feit dat ik het heel druk heb op ’t werk, misschien wel te druk, had ik voor deze namiddag toch een paar uurtjes recup opgenomen.

De reden : een namiddagvoorstelling in CC Zwanenberg in Heist op den Berg.

Vandaag waren daar in de blauwe zaal Geena Lisa, Andrea Croonenberghs en Sam Verhoeven te gast met hun Houden van show.

In eerste instantie dacht ik dat ik 80 minuten meezingers à la Christoff of Jo Vally of zoiets zou krijgen maar dat draaide toch anders uit.

Wat stond er dan wel op het programma? Wim De Craene, Kris De Bruyne, Wim Sonneveld, Bart Peeters, Boudewijn de Groot, André van Duin en ook Ramses Shaffy en Liesbeth List (met onder andere één van mijn all-time favourites : Pastorale.

Het werd dus een topnamiddag met meesterwerkjes uit de kleinkunst en chanson van de Lage Landen.

Daar offer ik graag een half dagje recup aan op hoor. Het deed wel raar om dit zonder mondmasker te doen. Gelukkig was het in de blauwe zaal, daar zit je niet zo dicht opeen als in de grote zaal.

Deze blog is ontstaan in 2007 toen ik, na jaren van inactiviteit, besloot om op ’t werk tijdens de middagpauze een Start To Run sessie te volgen. Conditie was er niet en de weegschaal begon te wenen wanneer ze mij nog maar zag.

Na 10 weken afzien heb ik dan deelgenomen aan de “5km” tijdens de 10 Miles van Antwerpen (5km die er eigenlijk maar 4,7 bleken te zijn). Het moeilijkste moet dan nog komen. Blijven lopen is moeilijker dan beginnen lopen. Daarom had ik mijn blog ook “keep-on-running-luc” genoemd.

En ja hoor, na ongeveer een jaar begon ik eindelijk plezier te krijgen aan het lopen. Zelfs in die mate dat ik in de jaren die daarop volgden heb deelgenomen aan de Roparun (samen met 7 andere lopers in aflossing de 520 km tussen Parijs en Rotterdam afleggen tijdens het Pinksterweekend), 2 keer aan de Great North Run (een halve marathon tussen Newcastle en Gateshead) en ja zelfs de Marathon van Dublin heb ik aan mijn “palmares” kunnen toevoegen.

De laatste jaren heb ik me meer en meer toegelegd op het wandelen om dat in feite toch gezonder en minder belastend is. Maar af en toe trek ik de loopschoenen nog eens aan. Afgelopen vrijdag was dat nog eens het geval. De eerste zes kilometer gingen behoorlijk goed maar toen begon ik toch te voelen dat ik meer zou moeten gaan lopen. Afin, na 55 minuten lopen stonden er 7,7km op de teller en daar was ik al bij al best tevreden mee.

Ook gisteren werd er weer behoorlijk wat afgestapt. ’s Avonds stonden er meer dan 15.000 stappen op de Fitbit en toch was ik “het erf” niet afgeweest. Conny en ik zijn gisteren begonnen aan de tuin. Na een lange winter moeten alle plantenresten worden verwijderd zodat de tuin klaar is om opnieuw te gaan bloeien.

En vandaag hebben we geprobeerd om de spierpijntjes na gisteren er terug uit te wandelen maar dat is maar gedeeltelijk gelukt. We zochten het niet ver. In Schriek hadden we het Kasteelpad gevonden. Niet dat er nog een kasteel is in Schriek maar paden hebben ze nog wel. Niet onmiddellijk de meest fotogenieke wandeling maar met 8 km best te doen na een dag hard labeur in de tuin 😉