walkingwithluc

Mijn (bijna) wekelijkse afspraak met loopbuddy Sally in Lier is al lang een traditie.

Vanaf vandaag is ons “clubje” van twee wel uitgebreid. Het deelnemersveld is immers met 50% uitgebreid. Greet, ook een ex-collega, is niet zo lang geleden in Lier komen wonen en zal ons vanaf nu zo veel mogelijk vergezellen.

Het is zelfs mogelijk dat binnen korte tijd zelfs uitbreiden tot een kwartet want Isabelle, nog een ex-collega, overweegt om aan te sluiten bij ons “troepje”. Voor we het weten zitten we met een heuse joggingclub .

Vandaag werden 4,44 km gelopen in 31:30.

 

 

4 dagen R & R hebben me deugd gedaan.

Afgelopen maandag 11u gewerkt, dinsdag ook ruim 10 uur … dat valt echt niet mee.

Donderdag gezellig met mijn moeder naar het Wijnegem Shopping Center geweest. Jaren geleden dat ik daar nog eens op bezoek was. Het was er gelukkig heel rustig. Veel koopjes hebben we niet gedaan maar hier en daar viel toch iets te rapen.

Veel meer viel er met het stormweer van donderdag en vrijdag niet te doen. Dan was het zaterdag veel aangenamer. Het was zelfs zalig weer om te gaan joggen: 4,83km gelopen in net geen 33 minuten. Daar was ik best tevreden mee. Minder tevreden was ik met het feit dat ik er niet in ben geslaagd om een ticket voor AC/DC te bestellen. 50.000 tickets verkocht op 2 uur tijd maar niet aan mij.

Gelukkig kreeg ik beter nieuws van het reisbureau. Zowel mijn shortbreak naar Jersey als mijn grote vakantie naar Schotland zijn volledig bevestigd. Het aftellen kan nu officieel beginnen. Ik kijk vooral uit naar Jersey. Schotland heb ik al meerdere keren bezocht maar Jersey ongekend terrein. Dat ken ik alleen van de onderzoeken van Detective Sergeant Jim Bergerac in de gelijknamige tv-serie uit de jaren ’80.

Het lezen van Het Red Star Line Mysterie van Willy Van Damme ging gelukkig iets vlotter dan Lamentation van C.J. Sansom. Maandag begonnen en vandaag uitgelezen.

Het verhaal begint in Antwerpen in 1928. Duizenden landverhuizers drommen daar samen om met één van de stoomschepen van de Red Star Line de grote verhuis naar het beloofde land Amerika te maken.

Onder hen ook Gust Speybrouck en zijn vrouw Bertha, Westvlaamse boeren die samen met hun dochter Lisa de oversteek maken en hopen op een beter leven. Hun hotelkamer moeten ze delen met andere reizigers. Onder hen David en Mirjam Riedl, Joden die de pogroms in Polen ontvluchten; Ingenieur Armand Lambert met zijn vrouw Colette en zoon Alain; Jacques Bazin en zijn zoon Pierre, timmermannen van beroep. De groep wordt vervolledigd door Ferre de Laet en Jos Van Camp, twee boeren die hopen een stuk land te verwerven in Amerika.

Tijdens hun laatste nacht in België komt Armand Lambert te overlijden. Hartaanval denkt iedereen. Hoe moeilijk het ook is, de rest van het gezelschap besluit de oversteek toch te maken. De dokter die het overlijden komt vaststellen schakelt echter de politie in.

Inspecteur Tom Babylon wordt op de zaak gezet. Terwijl hij zich naar de Red Star Line terminal begeeft om het gezelschap nog snel te ondervragen valt een tweede slachtoffer. Jos Van Camp Hij wordt gevonden in de stoomketel waar de kledij wordt gezuiverd. Ongeval ? Zelfmoord ? Moord ?

Als blijkt dat deze twee voorvallen mogelijk te maken hebben met de dood van financier Alfred Loewenstein, de derde rijkste man ter wereld op dat moment na Rockefeller en Morgan, slaagt Babylon erin om zijn overste ervan te overtuigen dat hij mee de oversteek mag maken. Zo hoopt hij niet alleen de twee moorden op te lossen maar ook de mysterieuze dood van Loewenstein uit te klaren.

Als je een vlotlezend boek wil dan is dit een goede keuze. De sfeer van de jaren ’20 en de grote stoomschepen wordt heel goed weergegeven. Diepgaand kan je de plot niet noemen maar er zitten toch enkele leuke plotwendingen in.

Volgend boek op de leeslijst is Gevaarlijk volk van Piet Teigeler. Dat boek brengt me naar het Brussel van begin jaren 1900.

 

 

Vorige week heb het nieuwste boek uit de Matthew Shardlake-serie van C.J. Sansom – Lamentation – kunnen afvinken op mijn “nog te lezen” lijstje. Omdat ik bij de boeken van schrijvers zoals Sansom en Gregory niet kan wachten op de Nederlandse vertaling heb ik ook dit boek in het Engels gelezen.

Sinds het vorige boek is er alweer een tijdje gepasseerd. Shardlake heeft het nog altijd moeilijk met het verwerken van het trauma waarbij hij bijna zelf het leven verloor toen de Mary Rose tot zinken werd gebracht.

Hij is wel terug aan het werk net als zijn trouwe assistent Barak en een enthousiaste nieuweling Nicolas. Hij behandelt een zaak waarbij een broer en zus vechten om het ouderlijk huis en vooral om een gigantisch fresco in dat huis. Broer en zus lijken elkaar te haten maar waarom is niet duidelijk.

Dan wordt hij op het koninklijk paleis gevraagd. Koningin Catherine Parr heeft zijn hulp nodig. In tijden waar ketters, zoals de Anne Askew, worden vervolgd en op de brandstapel worden gezet is een boek gestolen. Niet zomaar een boek, wel een boek dat de koningin zelf heeft geschreven : Lamentation of a sinner (klaaglied van een zondaar). Dit boek zou kunnen worden beschouwd als ketters en zou het leven van de koningin in gevaar kunnen brengen.

De strijd tussen “reformisten” en “traditionalisten” woedt immers hevig en het is nog niet duidelijke welke richting haar echtgenoot, Koning Hendrik VIII uit zal gaan. Bovendien strijden de Seymour-clan en de Parr-clan om de macht. Met de gezondheid van de koning gaat het niet goed en men vreest voor zijn leven.

Shardlake had zich voorgenomen om zich niet meer te mengen in politieke zaken maar zijn liefde voor de koningin is te groot. Voor hij het goed en wel beseft zit hij middenin de politieke complotten en vallen er doden. Ook zijn assistenten Barak en Nicolas raken betrokken bij de zaak. Shardlake gaat zelfs samenwerken met een oude vijand, Richard Rich.

Of het goed afloopt ? Daarvoor moeten jullie het boek zelf maar lezen. Ik heb er in ieder geval weer van genoten. Zoals altijd zijn de boeken van Sansom een gezonde mix feiten en fictie. Met 600 bladzijden (+ een twintigtal bladzijden met historical notes) is het wel een serieuze brok om door te geraken. Het volgende boek (Het Red Star Line mysterie) leest gelukkig veel vlotter.

 

 

Mijn vakantie naar Normandië van afgelopen september stond in het teken van 6 juni 1944, ook wel bekend als D-Day of the longest day.

Ook vandaag was een lange dag maar dan wel een werkdag in plaats van een vakantiedag.

Door de problemen die ik gisteren had om op de werkserver te geraken ben ik vandaag een beetje vroeger vertrokken. Nu ja, “een beetje”. Op het tijdstip dat ik normaal gezien vertrek naar het station om mijn trein te nemen (rond kwart over zes) zat ik vandaag achter mijn bureau.

Onmiddellijk begonnen met de controles die ik gisteren had moeten doen. Een uurtje later, nog vóór er iemand aan ’t werk was, kon ik de schermtoepassingen vrijgeven. Tijdens de controles ook begonnen met het afdrukken van mijn cursus in vijftig exemplaren zodat ik om 9u kon beginnen aan mijn opleidingsmarathon.

Vijf opeenvolgende sessies van telkens 1 uur stonden op de agenda. Tussenin had ik wel een klein uurtje om te recupereren en een hapje te eten. Na de laatste sessie had ik nog eens een halfuurtje om te bekomen om dan de dag af te sluiten met een workshop rond een andere nieuwe schermtoepassing.

Al bij al heb ik vandaag bijna 11u op de maatschappij vertoefd. Goed voor één keer maat niet voor alle dagen.

Gelukkig ben ik niet alleen naar huis moeten rijden. Ene S. Claus is met me meegereden. De afgelopen weken stond hij in het restaurant maar zo na de feestdagen liep hij er maar verweesd bij. Onder het motto “neem eens een eenzame uit” heb ik hem maar mee naar huis genomen.

 

 

Het weekend is nog maar pas begonnen of het is al voorbij.

Even kort samenvatten wat er is gebeurd ? Gisteren broer afgehaald van het station, terug van zijn reis naar Thailand, goed voor 5 blikjes die kunnen toegevoegd worden aan de collectie.

In de namiddag de wind getrotseerd om 4,60 km te gaan lopen. Niet goed getimed, laatste 400 m zeiknat geworden in een stortbui van jewelste. Het lopen op zich ging wel best goed.

Deze voormiddag had ik moeten werken maar om één of andere duistere reden lukte het me niet om op ons netwerk te geraken. Het internet werkte perfect want ik kon zonder problemen emails versturen en internetten op de thuispc maar werken is dus niet gelukt. Gelukkig zat collega G. ook thuis te testen en heeft hij voor mij enkele testen gedaan (die succesvol bleken te zijn).

En deze namiddag heb ik drie uur in de auto gezeten om een zwaarbeladen broer terug naar huis te doen. Even op en neer naar Ieper met Sporza op de radio … da’s eigenlijk wel genieten.

Dit weekend trouwens ook “Lamentation” van C.J. Sansom uitgelezen maar dat verslag volgt later.

Oef, het is weekend.

Als de eerste werkweek de maatstaf wordt voor de rest van het jaar dan staat me nog een heel druk jaar te wachten. Ook de NMBS heeft een paar steken laten vallen deze week. Ik denk dat ze bezuinigen door minder wagonnetjes aan hun treinen te hangen. Allemaal gezellig knus bij elkaar en we trekken ons uiteraard niets aan van de decibelwetgeving.

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Gisteren hebben we onze ondertussen traditionele nieuwjaarslunch gehad met het PCM team. Een gelegenheid die ik meestal gebruik om te trakteren voor mijn verjaardag door de drank voor mijn rekening te nemen.

Dat heb ik gisteren niet gedaan. Het was immers een speciale verjaardag dus ik wou iets meer doen. Komt daar bij dat ik in 2015 mijn dertigjarig jubileum op de maatschappij vier en ook nog eens mijn tiende verjaardag binnen het team. Samen maakt dat 50-30-10, een vrij unieke combinatie.

Daarom had ik in december al besloten om deze keer de volledige kostprijs van het etentje op mij te nemen. Ik heb wel gewacht tot gisterenochtend om dat aan mijn collega’s mee te delen. Ik ken ze zo’n beetje en ze zouden er zeker “werk” van gemaakt hebben en daar ging het me niet om. Ze waren wel aangenaam verrast en hebben niet teveel tegengesparteld. Uiteraard weten ze ondertussen wel dat er tegen een Kempische Steenbok niet veel in te brengen valt eens hij iets in zijn gedachten heeft.

Het weekend werd, ondanks het rotweer, wel goed ingezet. Bij thuiskomst lag er immers een pakje uit Duitsland op me te wachten. In het pakje zat de nieuwste aanwinst voor mijn autocollectie, een model dat uit dezelfde reeks komt als de drie autootjes die ik onlangs bij een Franse Ebayer kocht.

 

 

Voorlopig gaat het goed het met sportieve voornemen van 2015. Het nieuwe jaar is 6 dagen oud en ik ben al 3 keer gaan joggen, dat is dus 50% hè.

Ok, toegegeven, op ’t einde van ’t jaar zal dat percentage “iets” gezakt zijn maar goed begonnen is toch half gewonnen.

En ik moet ook toegeven dat, wanneer het een halfuurtje later zou zijn beginnen regen, ik waarschijnlijk niet de verplaatsing naar Lier zou hebben gemaakt. Maar toen ik vertrok was het gewoon heel lichte smosregen. Toen we rond 19u30 aan ons klassieke winterrondje begonnen was het nog altijd smosregen. Maar een kwartiertje later viel er toch behoorlijk veel water uit de lucht.

We hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben een gezellig kletsloopje van een half uur gehad.

Sommigen vragen zich misschien af wat de titel van deze post hier mee te maken heeft ? Wel, absoluut niets. Het is gewoon een test. De afgelopen maanden krijg ik soms reacties op mijn posts van Nederlandse bedrijven. Ik vermoed dat ze blogsites afspeuren op zoek naar sleutelwoorden en op die manier mensen lokken naar hun websites. Als hier binnenkort een reactie komt van een Nederlands gasbedrijf dan is dat ook weeral bewezen.

De kop is er af ! Het nieuwe jaar werd vanmiddag sportief ingezet met een 5km loopje en daarmee ben ik al goed begonnen met het volbrengen van mijn nieuwjaarsresoluties. Ik heb er namelijk maar één: in 2015 meer sporten dan in 2014.

De overgang van oud naar nieuw zelf verliep heel rustig: gezellig in de zetel voor de TV en naar jaarlijkse traditie kijken naar de Silvesterstadl op ARD.

Vóór ik het me gemakkelijk maakte heb ik nog wel even snel even een combiticketje voor Suikerrock 2015 besteld. Ik heb geen flauw idee wie er naar Tienen gaat komen tijdens het weekend van 31 juli tot 2 augustus maar één of twee grote namen en ik heb waar voor mijn geld.

Gelukkig Nieuwjaar trouwens.

 

Straks nemen we afscheid van 2014, een jaar dat weeral is voorbij gevlogen. Een jaar met hoogtepunten maar helaas ook dieptepunten.

Zo heb ik afscheid moeten nemen van Stef, Rudy en Karina. Geen familieleden maar wel mensen die je al zo lang kent (en vaker ziet) dat het familie zou kunnen zijn. Ik heb ook afscheid moeten nemen van mensen die me door de jaren heen veel leesplezier hebben gegeven. Er is Jozef Van Hove, alias POM, de geestelijke vader van Piet Pienter en Bert Bibber. Ook Sue Townsend, geestelijke moeder van Adrian Mole heeft ons verlaten. Gelukkig blijven ze verder leven in mijn herinneringen.

2014 was ook het jaar van mijn negende en helaas laatste deelname aan de Roparun. Eigenlijk dacht ik in 2012, toen mijn VIVIUM-team ophield te bestaan, al dat de Roparun voorbij was maar dankzij de ex-collega’s van ING Life heb ik er nog twee heel mooie edities aan kunnen vastknopen.

Er zijn gelukkig ook veel positieve zaken gebeurd afgelopen jaar. Ik heb 39 geslaagde optredens gezien. Ik heb een geweldige shortbreak in Oxfordshire gehad en een nog betere vakantie in Normandië. De middernachtmarathon bij volle maan was een unieke ervaring, ook al hebben we weinig van de volle maan gezien en heb ik een week kreupel gelopen.

Dankzij het WK Voetbal is het een buitengewoon succesvol jaar geweest voor de Coca Cola collectie. Meer dan 60 blikjes heb ik kunnen toevoegen aan de collectie. Via Ebay en via de Essen Motor Show heb ik ook een mooi aantal autootjes kunnen aanschaffen.

Kortom, een jaar met ups en downs. Op naar 2015 dat veelbelovend lijkt. 8 concerten en één festival staan al op de agenda. De shortbreak naar Jersey is gepland net als de vakantie naar Schotland. Ze moeten enkel nog worden geboekt. En ook in 2015 ga ik nog een nachtwandeling van 42 km maken.

Wordt vervolgd …