’t Is weer voorbij. Niet de mooie zomer van Rob De Nys (althans, dat hoop ik niet voor al mijn collega’s die hun vakantie nog te goed hebben) maar dus wel mijn grote vakantie.

De afgelopen drie weken lijken te zijn voorbij gevlogen. Vanaf morgen wachten me weer twee maanden en half op de werkvloer, met uitzondering van de mijn verlengd Suikerrock-weekend eind juli.

De vakantie is op een rustige manier afgesloten. Gisteren nog een bezoekje gebracht aan Decathlon in Olen. Aangezien ik dinsdag mijn nieuwe fiets mag gaan halen moest ik immers ook nieuwe schoenen gaan kopen. Ik switch namelijk van de klassieke look-klikpedalen naar spd-pedalen. Nu hoef ik niet langer als een gans rond te wandelen wanneer ik ga fietsen.

 

En vandaag ben ik dan nog eens 5,50 km gaan lopen. Ik had er niet echt zin in maar was achteraf toch blij dat ik vertrokken ben. Het was wel vervelend weer. Te warm om met een jasje te lopen maar teveel wind om zonder jasje te lopen.

 

Nog 2 dagen en de “grote” vakantie is weeral voorbij.

Van de plannen die ik eerder deze week maakte is helaas niet veel in huis gekomen. Maandagvoormiddag ben ik nog wel 5km gaan lopen maar het heeft tot gisteren geduurd eer ik een tweede keer de loopschoenen heb aangetrokken.

Oorzaak ? Een drempel van misschien 10cm hoog in het Shoppingpark in Olen die ik niet gezien heb. Gevolg ? Voor de tweede keer op een goede maand tijd onzacht kennis gemaakt met de bodem. Helaas was er hier geen grasvlakte maar wel een keihard voetpad waarop ik landde. En laat me nou toch net landen op die broekzak waar mijn sleutels en klein geld zaten zeker. Ik kan je verzekeren dat dit behoorlijk pijn kan doen. Maar gisteren ben ik dan toch maar naar Lier gereden om samen met loopbuddy Sally de vesten te lopen. Het ging niet van harte maar gezien de omstandigheden toch vrij goed.

Tweede reden was uiteraard het warme weer, een weertype waarvan ik absoluut geen fan ben. Eens de temperatuur boven de 25°C gaat probeer ik zo weinig mogelijk buiten te komen. Dat gaf me dan weer wel het voordeel dat mijn 1.000 vakantiefoto’s allemaal bewerkt en verwerkt zijn. Zo’n 200 foto’s hebben de selectie niet gehaald. De overblijvende 800 foto’s zijn, samen met enkele filmpjes, verwerkt tot een fotoreportage op muziek die iets meer dan een uur duurt. Een kleine 200 foto’s zijn bovendien verwerkt in een fotoalbum dat hopelijk morgen klaar ligt in de winkel. Het viel trouwens niet mee om die foto’s te selecteren maar ik denk wel dat het eindresultaat mag gezien worden.

En vandaag heb ik dan nog eens een bezoekje gebracht aan Rijwielen Hermans in Westmalle. Sinds die fatale dag in mei zit ik immers zonder koersfiets. Niet dat ik daar wekelijks op fiets maar voor sommige fietsuitstappen is zo’n koersfiets nu eenmaal handiger dan een gewone citybike. De keuze is gevallen op de Giant Defy 3. Het zal wel een beetje wennen zijn aan die hoekige buizen (ik ben nu eenmaal van de “oude stempel” en zie liever ronde buizen) maar verder is het wel een mooie fiets. Volgende week dinsdag mag ik hem al gaan halen. Nu maar hopen dat ik in de zomer een paar keer met de fiets naar ’t werk zal kunnen rijden.

Aangezien de plannen van deze week in duigen zijn gevallen, moeten er ook nieuwe plannen gemaakt worden. De volgende twee vrijdagen ben ik van plan om nog eens deel te nemen aan een jogging. Volgende week de Kardinaalsjogging in mijn eigen Vorselaar en de vrijdag daarop de Peulis Jogging in … Peulis, woonplaats van enkele boekbuddies.

 

Stilaan begin ik terug in het “normale” ritme te hervallen.

En dat betekent ook dat er terug gelopen wordt. Daar is deze blog tenslotte om begonnen en binnen 3 maanden wordt bovendien de Great North Run gelopen !

Ik had mijn loopgerief ook wel meegenomen naar Ierland maar het is er niet van gekomen. Ik heb ginder wel meer dan 50km gewandeld en dat maakt wel een en ander goed niet ?

Gisteren heb ik 5 km gelopen (in 33:21) en deze namiddag heb ik daar nog 5,25 km bij gedaan (in 34:58). Dat is telkens een gemiddelde snelheid van 9 km/u en trouwe lezers weten dat het voor mij niet meer moet zijn.

Met nog een weekje verlof voor de boeg is het de bedoeling om elke dag 5 km te lopen en vanaf dan terug over te schakelen op 3 tot 4 keer per week.

 

Gisteren was ik echt te moe om nog iets te posten.

Om stipt 10u30 meerde de Oscar Wilde aan en dat was een verrassing na de toch wel zware nacht. Helaas ging het lossen van het schip iets minder vlot (maar eigenlijk had ik dat wel verwacht want op de heenreis was dat ook al het geval. Uiteindelijk was het kwart voor twaalf eer ik aan de lang rit naar de Kempen kon beginnen.

Eerst moest ik echter nog wat brandstof gaan halen. Gezien de hoge brandstofprijzen in Ierland (gemiddeld 1,50 euro voor een liter diesel) had ik gewacht tot ik op Franse bodem was om te gaan tanken. En dat tanken doe je in Frankrijk best niet langs een autostrade maar ergens aan een supermarkt. Dat scheelt al snel 10 tot 15 cent per liter en als je dan 40 liter moet tanken dan zit je snel aan 5 euro “winst”. De 900 km naar huis gingen gelukkig heel vlot. Nergens file, ook niet aan de 6 péage stations die ik tegengekomen ben. Toch was het half tien eer ik thuis was.

Nu begint pas het echte werk. 997 foto’s en filmpjes werden gemaakt. Die worden bewerkt en dan moet er een selectie worden gemaakt voor het traditionele fotoboek.

Nog een paar andere cijfers misschien ? Er werden 3.500 km afgelegd en daarvoor was 155 liter diesel nodig (gemiddeld 4,4 liter/100km dus). Er werden 14 verschillende blikjes cola meegebracht (8 uit Ierland en 6 uit Frankrijk). Tel daarbij de 13 Belgische blikjes die ik deze maand bij elkaar heb geraapt en ik kan zeggen dat juni een geweldige maand was voor de collectie blikjes . Ik hoop wel dat ik vrij snel de “Share a Coke with Friends” van Coca Cola Zero en “Share a Coke with Me” van Coca Cola Light kan vinden om de reeks compleet te maken.

 

We hebben het overleefd … de stormachtige nacht.

Het is niet de eerste keer dat ik een oversteek maak. Meestal gebeurt dat tussen Zeebrugge en Hull maar ook Finland-Duitsland, Denemarken-Noorwegen en Calais-Dover zijn me niet vreemd. Zo erg als gisteren heb ik het echter nog niet vaak gehad al was Finland-Duitsland in 1987 nog veel erger.

Niet dat het zo’n slecht weer was hoor. Het zonnetje scheen immers volop. Maar de sterke wind en golven tot 3 meter hoog (dixit de kapitein) zorgden ervoor dat er behoorlijk wat mensen ziek zijn geworden. Het Seasickness Response Team heeft overuren moeten kloppen. Ik verwachtte ook elke minuut kapitein Sig Hansen van de Northwestern uit Discovery Channel’s Deadliest Catch te zien of horen. Die maken dat vaker mee op de Beringzee.

Het was dan ook heel moeilijk om zelfs gewoon maar te wandelen omdat je niet wist of voet bij de volgende stap hoger of lager zou staan. Het leek wel alsof iedereen op de maan wandelde met dat verschil dat de meesten ook nog in een hoek van 70° liepen, hetzij naar links gekanteld, hetzij naar rechts gekanteld.

Zelf heb ik al mijn eten binnen kunnen houden maar ik ben wel vroeg in mijn bed gekropen. Al liggend had ik immers de minste last van de schommelingen. Ik ben vrij snel in slaap gevallen maar rond een uur of 2 was ik terug klaarwakker. Dan maar even een klein wandelingetje op het (verlaten) dek gemaakt en terug in bed gekropen. De golfslag was al een stuk minder ondertussen. De volgende keer dat ik mijn ogen opendeed was het bijna 8 uur.

Hoogste tijd voor een douche en mijn laatste Irish Breakfast. Dat verschilt trouwens enorm van het English Breakfast. In Ierland gebruiken ze immers Ierse worstjes, Ierse eieren, Ierse tomaten, Ierse bacon, Ierse champignons terwijl ze in Engeland Engelse producten gebruiken.

Nog een half uurtje varen en we zouden in Roscoff moeten zijn. En als het verkeer wat meezit zou ik vanavond voor het donker moeten thuis zijn.

 

Wat valt er te vertellen over een transitdag ? Niet veel behalve dat 270 km over Ierse wegen rijden soms vermoeiend kan zijn. Zeker wanneer het weer zo wisselvallig is als vandaag. Het ene moment moet je de zonnecrème bovenhalen, het volgende moment regent het pijpestelen. Wolkenfotografen zouden zich wel geamuseerd hebben vandaag. Ik dus ook, al heb ik sommige foto’s al rijdend moeten nemen vanwege geen plaats om te stoppen langs de kant van de weg.

Ondertussen zit ik al anderhalf uur terug op de Oscar Wilde die me van Rosslare naar Roscoff brengt. Het belooft een heel avontuurlijke overtocht te worden want er staat behoorlijk veel wind en een vrij grote golfslag. Het schip rolt dan ook van voor naar achter en van links naar rechts ook al heeft de kapitein alle stabilisatoren aan het werk gezet. Het seasickness response team (ik verzin dat dus niet hè) is bezig met het her en der verspreiden van papieren zakjes, dat zegt genoeg. Ik dacht eerst van een cinemake te doen maar de cinema is op dek 10 en daar zal het rollen nog veel erger aanvoelen dus dat laat ik maar achterwege.

Zo dadelijk begin ik dan maar aan het derde boek van mijn vakantie, De grote Leider, een what if-thriller van Guy Walters (over wat er zou kunnen gebeurd zijn mocht Oswald Mosley in 1937 aan de macht zijn gekomen in Groot-Brittannië.

Gisteren heb ik De vrouw van de koorddanser van Philipp Vandenberg uitgelezen. Zoals de meeste van zijn historische thrillers is ook dit weer een mix van fictie en non-fictie. Het verhaal ? Het jaar is 1525. Magdalena, een novice vlucht weg uit het klooster van Seligenpforten, korte tijd voor haar eeuwige gelofte. Ze sluit zich aan bij de circusgroep van de Grote Rodolfo en wordt verliefd op hem.

Rodolfo, de grootste koorddanser ooit, behoort echter tot een geheim genootschap: de 9 onzichtbaren. Als Quartus weet hij en alleen hij waar de boeken der wijsheid zich bevinden. Hij wordt echter vermoord tijdens de beklimming van de dom van Mainz. Verschillende mensen zitten achter die boeken aan en het is aan Magdalena om ze allemaal voor te zijn.

Vandenberg weet als geen ander de zeden uit oude culturen te portretteren en ook nu is hij daar schitterend in geslaagd. Niet voor niets behoort hij tot mijn favoriete auteurs.

 

 

De Ring of Kerry, 179 km lang en op geen enkele manier te vergelijken met de Ring van Antwerpen (al reden er vandaag ook Nederlanders in mijn weg).

Deze rondrit brengt je doorheen praktisch het volledige county en biedt fantastische uitzichten, tenminste als het weer meezit en dat was vandaag helaas niet het geval.

De dag was nochtans goed begonnen, een stralende zon en mooie schapenwolkjes. Zo rond het middaguur waren het echter vooral zwarte schapen geworden en vielen de eerste druppels. Voor de rest van de dag viel de ene bui na de andere, de ene al heviger dan de andere. Sommige plaatsen heb ik gewoon aan me voorbij laten gaan omdat het zo hard regende.

Ik was dan ook vroeger terug aan het hotel dan voorzien maar met de twee lange dagen in het vooruitzicht is een beetje extra rust misschien niet slecht.

Morgen staan me namelijk 270 km autorit naar Rosslare te wachten, gevolgd door zo’n 18 uren varen naar Roscoff en dan nog eens 880 km van Roscoff naar huis.

Zo is de zomervakantie 2013 een feit. Wat hebben de afgelopen dagen in Ierland me geleerd ? Dat : 

• Ik geen tien jaar meer mag wachten om terug naar Ierland te komen (mijn marathonvakantie naar Dublin in 2009 tel ik niet mee)
• Hoe mooi Ierland is, het nooit zal kunnen tippen aan Wales
• Ik ongelooflijk veel geluk gehad heb met het weer
• Het heel moeilijk zal zijn om een selectie te maken uit de 1.000 foto’s die ik gemaakt heb
• Het jammer is dat het voorbij is

 

De Ring of Kerry moet wachten tot morgen. Aan de receptie wisten ze vanochtend me te vertellen dat de weersverwachtingen voor morgen net iets beter zijn dan die voor vandaag. Ik had al wel zoiets verwacht. Het regende gisterenavond, het regende deze nacht en ook vanochtend viel er nattigheid uit de lucht.

Ik besloot dan maar naar Foynes in County Limerick te rijden. Daar is namelijk het Flying Boat Museum. In de jaren ’30 was het de bedoeling dat er vanuit Foynes watervliegtuigen naar Amerika zouden vliegen. De tweede wereldoorlog heeft er echter voor gezorgd dat de vliegboten eigenlijk al afgeschreven waren vóór ze echt populair werden. Maar daar werd wel de Irish Coffee uitgevonden ! Toen ik het museum terug uitkwam scheen weliswaar de zon !

Op weg naar mijn volgende stop, het pittoreske Dingle, verdween ze helaas snel terug achter de wolken en werd ze vervangen door grote druppels die soms sporadisch maar vaker met heel veel samen uit de lucht vielen. Dingle op zich was wel leuk. Veel kleine winkeltjes en vooral heel kleurrijk.

Wat ik vandaag ook veel gezien heb zijn fietstoeristen. Je kent dat wel, van die mensen die hun hele hebben en houden op een fiets binden en dan door weer en wind kilometer na kilometer afmalen. Ik ben zo ook eens een keer naar Wales en een keer naar Cornwall geweest en sindsdien verklaar ik die mensen gek. Maar in elke familie zal er zo wel een gek zijn zeker ? In de mijne in ieder geval wel want mijn broer is ondertussen ook al meer dan een maand met de fiets onderweg en zit ondertussen in Litouwen.

Morgen de laatste echte vakantiedag en dat wordt dus de Ring of Kerry, wat het weer ook moge zijn.

 

De Ierse weermannen hadden gelijk maar toch ook weer niet.

De zon is in ieder geval verdwenen. Ik weet niet of ze in België nog schijnt maar in Ierland had ze een dagje vakantie genomen. Van mij mocht ze wel hoor, ze had de afgelopen week immers overuren geklopt.

Maar de zware regen die ze voorspelden heb ik niet gezien. Toen ik vanochtend vertrok naar Ardfert heeft wel dikwijls gedreigd om te beginnen regenen maar de druppels bleven weg. Ook toen ik verder reed naar Carrigafoyle Castle bleef het droog. De zon liet zich heel af en toe zelfs zien.

Maar toen ik terug in Killarney was en een wandeling maakte naar Ross Castle moest ik er toch aan geloven. Echte regen kan ik het niet noemen want nat werd je er niet echt van maar droog was het evenmin. Het was wat wij in de Kempen “smos” noemen.

Ondanks het “mindere” weer was het toch weer een dag puur genieten. Ik vind trouwens dat landen zoals Ierland en Groot-Brittannië veel mooier zijn wanneer ze bedekt zijn door een wolkendek. Dat maakt het allemaal veel dramatischer en mysterieuzer.

Morgen ga ik waarschijnlijk de Ring of Kerry doen maar het kan ook dat ik even naar het Dingle Peninsula rij.

 

 

Omdat de weersvoorspellingen voor de komende dagen niet zo denderend zijn (veel kans op buien) besloot ik om vandaag nog zeker een buitenactiviteit te doen. En als de ingang van het Killarney National Park slechts 2 km van je hotel verwijderd is moet je niet lang nadenken over welke activiteit dat wordt. Uiteraard bleef de Focus vandaag aan de kant.

Na het klassieke ontbijt (scrambled eggs with tomato and toast) begon ik aan een wandeling die bijna 16km lang zou worden. Eerste stop in het park was Muckross Abbey, de ruïnes van een abdij uit de 16^e eeuw met een bijzonder goed bewaarde binnenplaats.

Vandaar ging het verder naar Muckross House, een landhuis waar in 1861 de Engelse Queen Victoria enkele dagen verbleven heeft samen met haar man Prince Albert, 4 van haar kinderen en verder nog een gevolg van zo’n 400 man (al verbleven die laatsten uiteraard niet allemaal in het huis). Het huis kan enkel onder begeleiding van een gids worden bezocht en ik had geluk dat de tour van 11u50 mocht luisteren naar de bevallige Sinéad. John (of hoe die man ook mocht geheten hebben) had dat waarschijnlijk even goed gedaan maar toch …)

Van Muckross House ging het dan naar de watervallen van Torc. Daar heb ik nog een mooi staaltje van “opvoedkunde” gezien. Sommige mensen vonden het absoluut nodig om de rotsen van de waterval te beklimmen. Een jongen van een jaar of twaalf sprong, tot groot plezier van zijn ouders, van de ene rots naar de andere. En dat ging vrij vlot. Maar ik kon alleen maar bevestigen wat het oudere paar dat naast me zat zei : “That’s an accident waiting to happen”. En ja hoor, bij het terug naar beneden springen liep het even mis en schoof hij uit. Al bij al had hij veel geluk en kwam hij er met de schrik van af maar dat had veel erger kunnen aflopen.

Via een omweggetje ben ik dan terug naar het hotel gegaan waar er, zoals gezegd, bijna 16 km op de teller stonden. Morgen bezoek ik waarschijnlijk Ardfert, de oude hoofdstad van Kerry.