Sinds 17u vertoef ik in Killarney in County Kerry.

Heel veel stond er niet op het programma vandaag. Zorgen dat ik van Clifden in Killarney geraakte en onderweg even stoppen aan de Cliffs of Moher.

Hoewel de afstand tussen de twee maar 340 km is gaf de GPS toch meer dan 5 uur rijden aan en gelijk had hij. Het leek erop alsof dat ding wist dat er vandaag veel mensen in mijn weg zouden rijden.

Want dat hebben er toch veel gedaan. In Engeland ben ik het meestal die in de weg rij maar vandaag heb ik me soms toch geërgerd aan het rijgedrag van sommige Ieren. Nu moeten ze van mij niet de toegelaten snelheid van 100 km/u rijden maar 30 tot 40 km/u was zelfs voor mij veel te traag. Dat een bende fietsers een tijdlang de weg versperden was zo erg nog niet, die waren soms mooi om te zien (in ieder geval toch mooier dan de achterkant van collega Bart waar ik moet naar kijken wanneer we eens samen naar ’t werk fietsen). Maar kilometer na kilometer naar het poepeke van een BMW of een Skoda moeten zien is niet zo plezant.

Het was bijna middag toen ik aankwam aan de Cliffs of Moher. Daar is sinds mijn laatste bezoek in 2003 ook wel wat gewijzigd. Het is nu de derde keer dat ik daar kom en de tweede keer dat ik ze zie. De eerste keer was het zo’n slecht weer (regen en mist) dat ik helemaal niets gezien heb. Ik moet wel toegeven dat ze minder indrukwekkend waren dan ik me kon herinneren. Maar indrukwekkend blijven ze wel.

Na nog een tweeënhalf uur in de auto kwam ik dan aan in Killarney voor het tweede deel van mijn reis. 

 

Het is alweer mijn laatste dag in de Connemara en omdat het alweer een stralend zonnige dag zou worden, wilde ik daar zoveel mogelijk uit halen.

Om de dag te beginnen heb ik vanmorgen eerst een rondritje van ongeveer een uurtje gemaakt met de auto. Op zich is dat ook wel leuk maar er is wel een groot nadeel aan. Je kan je auto immers zo maar niet aan de kant zetten om één of ander op foto te zetten. Wat ik onderweg wel heb kunnen vaststellen is het feit dat er nog altijd turf wordt “gestoken” in de Connemara.

Dat kan wel wanneer je een wandeling maakt en dat heb ik deze namiddag gedaan. In Clifden vertrekt namelijk de Sky Road, een route die eigenlijk gemaakt is voor automobilisten en fietsers maar ik besloot om ze te voet te doen.

Volgens de info die ik gevonden had zou het 11 km zijn maar dat bleken er achteraf dus 15 te zijn. Maar ik heb er absoluut geen spijt van want de vergezichten waren weer adembenemend. Uiteraard moesten weer de nodige hoogtemeters worden overwonnen maar omdat het meestal asfalt was ging dat iets vlotter dan de beklimming van Diamond Hill gisteren. Als er trouwens iemand weet hoe je gesmolten asfalt uit de zolen van je schoenen kan halen, dan mag je het me altijd laten weten (zo warm was het dus vandaag !).

Morgen wordt een overgangsdag. Dan moeten er bijna 300 km naar Killarney worden overbrugd. Het is wel de bedoeling dat ik onderweg stop aan de Cliffs of Moher.

Ik ben vanaf vandaag een Connemarist ! Dat is de Ierse versie van een alpinist.

Op het programma vandaag stond een bezoekje aan het Connemara National Park in Letterfrack en Kylemore Abbey.

In het National Park, nauwelijks 15km verwijderd van mijn hotel had ik de keuze tussen 4 wandelingen :

–          de Ellis wood nature trail (0,5 km)

–          de Suffraunboy Nature trail (1,5 km)

–          de Lower Diamond Hill Walk (3 km)

–          de Upper Diamond Hill Walk (3,7 km)

Ik koos voor de laatste optie. Die 3,7 km moest wel opgeteld worden bij de 3 km van de Lower walk zodat het totaal zo’n 6,7 km zou zijn en me helemaal naar de top van de 445 meter hoge Diamond Hill zou brengen. Het werd een met momenten heel lastige klim en afdeling maar het was zeker de moeite waard. De vele vergezichten maakten alles goed. Maar vermoeiend was het zeker wel.

Na een drietal uur (rustpauzes en fotomomenten inbegrepen) was ik dan ook toe aan een uitgebreide lunch.

Na de lunch ging het 5 km verder naar Kylemore Abbey waar ik ook nog een paar kilometer heb afgelegd.

De plannen voor morgen moet ik nog maken.

Ik ben er geraakt … in Ierland dus. Na een lange maar vrij rustige overtocht met de Oscar Wilde en daarna een evenzeer lange rit van Rosslare naar Clifden in de Connemara.

Over de overtocht op zich valt er weinig te vertellen. De Oscar Wilde lijkt wel iets meer luxe te hebben dan ik gewoon ben op de overtocht van Zeebrugge naar Hull maar voor de rest is er weinig verschil. Al vind ik het all you can eat buffet van P&O wel interessanter dan het eten van Irish Ferries. En de overtocht duurt natuurlijk wel langer.

Wat doe je dan op zo’n overtocht ? Een cinemaatje doen zat er niet in. De films spraken me niet echt aan. Als het geen Titanic, Posseidon Adventure of Speed II is dan hoeft het voor mij niet. Neen, ik heb me in één van de lounges gezet en heb Inferno van Dan Brown uitgelezen. Is dat een slecht boek ? Neen. Is het een goed boek ? Dat zou ik nu ook niet direct zeggen. Soms lijkt het een toeristische gids van Firenze, Venetië en Istanbul te zijn. Verder is één en ander nogal ver gezocht. Maar het viel wel te lezen. Het haalt echter niet de kwaliteit van Angels & Demons of van Digital Fortress.

Deze middag om 11u30 stipt waren we dan in Rosslare. Het duurde wel een veertigtal minuten eer ik van boord mocht rijden. Met nog ruim 360 km voor de boeg (waarvan slechts 100km autostrade) had ik nog een tocht van minstens 5u30 voor me. Gelukkig was het vrij rustig op de baan, behalve wanneer ik door die smalle dorpskernen moest.

Onderweg was het overal zonnig tot heel zonnig (wat me een truckersarm heeft opgeleverd) maar naar het einde toe waren er meer en meer wolken te zien. Ondertussen is er trouwens al een buitje gevallen. Ik heb wel een voorsmaakje gekregen van wat me te wachten staat : fantastisch mooie landschappen, schapen op de baan en smalle bochtige wegen.

 

Over de eerste dag kan ik kort zijn want die is samen te vatten in 1 woord : kilometervreten.

Rond een uur of 9 vertrokken en na 15 minuten stond ik al in de file. Ruim een uur nodig gehad om de eerste 30 kilometer te overbruggen.

Maar eens de Kennedytunnel achter me gelaten ging het bijzonder vlot. Zelfs aan de Franse péagestations moest ik niet aanschuiven (en ik ben er toch 6 tegengekomen, inclusief van de Pont de Normandie. Het was bijna halfzes toen ik in mijn hotel in Cherbourg aankwam. Behoorlijk vermoeid maar toch blij dat ik een dag “te vroeg” was vertrokken.

Zo kon ik vandaag een bezoekje brengen aan de Cité de la mer. Dat is een gigantisch complex waar vroeger de pakketboten vertrokken en aankwamen en waar nu niet alleen de Redoutable (Frankrijks eerste nucleaire onderzeeboot) kan worden bezocht maar waar ook een tentoonstelling loopt rond de Titanic (die 2 uur in Cherbourg is geweest) en ook rond diepzeeduiken.

 

 

De Redoutable was indrukwekkend, net zoals de grote vertrekhal van de passenger terminal. Ludiek was dan weer de activiteit die ons zogezegd naar de diepzee bracht. De tentoonstelling rond het diepzeeduiken was heel interessant. Met andere woorden, ik heb me heel goed geamuseerd.

Na 5 uur rondlopen was het welletjes geweest en reed ik naar de ferryhaven, wel 2 km verwijderd van de Cité de la Mer (eigenlijk aan de overkant van het water maar ik ben toch maar rond gereden, ik ben tenslotte Kapitein Zeppos niet.

Ondertussen ben ik geïnstalleerd in mijn kajuit, heb ik een verkwikkende douche genomen en lekker gegeten. Zo dadelijk ga ik met mijn boek in één of andere lounge zitten en dan proberen wat te slapen. Als alles meezit zijn we morgen rond 11u30 plaatselijke tijd in Ierland.

Dit is trouwens een primeur want nooit eerder heb ik iets gepost van op zee. Het gaat wel een beetje trager maar het gaat wel.

Ik ben er volledig klaar voor. Alles is gepakt en gezakt en klaar om morgenvroeg te vertrekken.

De Oscar Wilde vertrek weliswaar pas overmorgen in Cherbourg maar om volledig relax te kunnen rijden vertrek ik dus een dagje vroeger en overnacht op slechts enkele kilometers van de ferryhaven.

Dinsdag ga ik dan vóór de inscheping op de Oscar Wilde eerst nog een bezoekje brengen aan Cité de la Mer in Cherbourg. Als ik afga op de website lijkt me dat echt wel interessant te worden. En om 18u begint dan de overtocht naar Rosslare.

Het zal eens iets anders zijn, varen op een schip waarvan de naam niet begint met Pride of …. (als ik ter hoogte van Brugge maar niet vergeet om rechtdoor te rijden in plaats van rechtsaf te slaan richting Zeebrugge). Voor de rest veronderstel ik dat er weinig verschil zal zijn. Alleen zal de overtocht waarschijnlijk iets langer duren. Maar daar heb ik de nodige voorzieningen getroffen. Een goed boek en een boekje kruiswoordpuzzels zullen voor de nodige ontspanning zorgen.

 

Het heeft een eeuwigheid geduurd maar eindelijk is hij daar: de vakantie ! Drie weken niet gaan werken, daar ben ik echt wel aan toe. En het weer lijkt me goed genegen te zijn, ook als ik de voorspellingen voor mijn vakantiebestemming mag geloven.

Die bestemming is dit jaar Ierland. Na Alba (Schotland) in 2010, Kernow (Cornwall) in 2011, Cymru (Wales) in 2012 en Breizh (Bretagne) in 2012 wordt Eire het 5^e Keltische land op rij dat ik bezoek.

Ik heb Ierland al 3 maal eerder bezocht. Mijn laatste bezoek aan Ierland dateert van 2009 maar dat was een citytrip annex marathon in Dublin en telt eigenlijk niet echt mee. Voor de laatste “echte” vakantie in Ierland moet ik al terug gaan naar 2003. Dat is zelfs nog “pre-digitaal” voor mij.

Dit keer vertrek ik echter niet vanuit Zaventem met Aer Lingus maar neem ik dinsdag a.s. de ferry van Cherbourg naar Rosslare en neem ik mijn eigen auto mee in plaats van een Ierse huurauto. Ik vertrek al wel maandag naar Cherbourg zodat ik op mijn gemakske naar Frankrijk kan bollen en daar dinsdag eerst nog de Cité de la Mer kan bezoeken.

 

Als ik dan volgend jaar nog een bezoekje aan het eiland Man kan versieren dan is mijn verzameling Keltische landen compleet. Sommigen zeggen wel dat er 7 Keltische naties zijn en tellen Galicië er bij. Andere zeggen zelfs dat er 8 Keltische naties zijn omdat ook Asturië Keltisch zou zijn maar ik hou het toch bij 6.

Dit weekend zal wel druk worden met de laatste voorbereidingen maar vanaf maandag is het genieten.

Het lijkt trouwens alsof mijn blog al wist dat ik bijna ging vertrekken want welke reclame stond er daarnet boven de blog ?

 

 

Ik moet de organisatoren van Suikerrock enorm bedanken.

Zo’n 3 maanden geleden heb ik mijn combiticket voor Suikerrock 2013 gekocht. Op dat moment waren er maar 2 namen bekend namelijk Kaiserchiefs en Sting die op zaterdag op het hoofdpodium zouden staan.

Later kwamen daar nog namen bij als Bush en Within Temptation op donderdag en Katie Melua en Joe Cocker op zondag. De vrijdag bleef echter angstaanjagend leeg.

Maar daar heeft Suikerrock gisteren een einde aangemaakt … en hoe ! Niemand minder dan Golden Earring en The Scabs zullen op vrijdag aantreden. En daar hebben ze me heel blij mee gemaakt.

Uiteraard was er enig risico mee gemoeid toen ik mijn tickets bestelde maar als ik de affiches van de afgelopen jaren bekeek dan wist ik dat ze me niet zouden teleurstellen. Ik vind het alleen doodjammer dat ik Suikerrock pas vorig jaar heb leren kennen.

 

 

 

7 keer ben ik al van Parijs naar Rotterdam gefietst of gelopen en 1 keer van Hamburg naar Rotterdam. Dat is uit de posts van de afgelopen dagen wel duidelijk zou ik denken.

Maar al bij al leek dat veel eenvoudiger dan vandaag van Antwerpen in Vorselaar geraken.

Iets voor de middag was er tussen Kessel en Lier een auto onder de trein gereden. Gevolg: geen treinverkeer mogelijk tussen Lier en Herentals. Gelukkig ga ik zo af en toe eens op internet naar het laatste nieuws kijken en was ik tijdig verwittigd.

Omdat ik wist dat het meer dan waarschijnlijk een heksentoer zou worden om terug thuis te raken was ik voor alle zekerheid een kwartiertje vroeger gestopt.

Het eerste deel van de tocht, met de fiets naar Antwerpen-Centraal ging heel vlot. Toch maar even gaan kijken naar het vertrekbord maar zowel de trein naar Neerpelt als die naar Herentals was afgeschaft. Dan maar naar het Astridplein waar verschillende bussen richting Herentals rijden.

De eerste bus liet niet lang op zich wachten maar moest ik laten rijden vanwege te vol. Vijf minuutjes later was er een volgende bus. Die zat ook aardig vol maar ik vond toch nog een zitplaatsje, zij het in de middengang. Aangezien de meeste passagiers toch tot op het einde moesten (er waren nogal wat bekende treingezichten bij) was dat geen groot probleem.

Na een moeizame tocht over de Turnhoutsebaan konden we eindelijk de autostrade op. Net voorbij de splitsing van de E313 en de E34 was onze tocht bijna voorbij. De vrachtwagen net voor ons kreeg namelijk een klapband. Gelukkig was onze chauffeur alert genoeg om de restanten van de band te omzeilen.

In Grobbendonk, nog een tiental kilometer van onze eindbestemming hield het echter plots op. Een dof geluid, gevolgd door een penetrante geur van verbrand rubber … Blijkbaar iets aan de remmen dat het begeven heeft. Binnen de vijf minuten was er wel een andere bus.

Uiteindelijk was ik, 2,5 uur na mijn vertrek in Antwerpen thuis. Heb ik de goeie beslissing genomen door voor de bus te kiezen ? Ik denk het wel. Blijkbaar is het treinvervoer vanaf 17u terug op gang gekomen maar toen ik rond 17u45 in Herentals aankwam vertrok er toch nog een pendelbus naar Lier en ook nu lijken de vertragingen nog niet achter de rug. Het was in ieder geval weer een avontuurlijke rit naar huis.

In een nacht heb ik mijn aantal slaapuren bijna verdubbeld ! Van vrijdag op zaterdag zal ik een uur of vijf hebben geslapen. Van zaterdag op zondag heb ik daar een viertal uurtjes bijgedaan. Van zondag op maandag heb ik niet echt geslapen. Onderweg van Rotterdam naar Berlaar heb ik een uurtje geslapen in de mobilhome en in Berlaar zelf zijn er ruim zeven uur bijgekomen.

Twee personen bleven in Berlaar slapen: ik in de camper van team B en Griet in de camper van team A. Later op de voormiddag zouden we gezelschap krijgen van Jef en Peter. Rond half acht ben ik uit bed gekropen, heb gezellig ontbeten (er zat toch nog voldoende eten in de camper) en rond half negen ben ik begonnen met het uitladen van de mobilhome onder het motto “wat gedaan is, is gedaan”.

Tegen een uur of elf waren de mobilhomes proper (van binnen) en konden we ze terugbrengen naar Geel. Uiteindelijk was het half drie eer ik terug thuis was en de Roparun 2013 definitief volbracht was.

Het was een hele zware Roparun maar hij staat wel hoog genoteerd in de rangschikking. De plezantste blijft nog altijd die van 2007 maar deze staat daar net onder. Hij was zelfs plezanter dan die van 2008 toen ik heb deelgenomen als loper.

De sfeer in het team was perfect. We hebben geen ongelukken gehad. Er zijn geen woorden gevallen. De wissels gingen heel gemoedelijk en zonder enige vorm van stress. Iedereen wist wat van hem of haar werd verwacht en deed dat ook. In dergelijke omstandigheden zou ik elk jaar een Roparun kunnen doen.

Maar toch … het zou wel eens kunnen dat dit echt de laatste keer was. Ik heb elk jaar meer en meer tijd nodig om te recupereren en geef het toe … ik word er ook niet jonger op. Bovendien lijkt het plaatje nu compleet. Ik heb 7 Roparuns tussen Parijs en Rotterdam gedaan en 1 Roparun tussen Hamburg en Rotterdam. Ik ben 3 maal begeleider geweest, 1 maal loper, 3 maal begeleider annex overall teamcaptain en 1 maal foodsquad annex overall teamcaptain.

Het enige dat ik nog niet gedaan heb is een deelname aan de “andere kant” dus als vrijwilliger bij de organisatie.

Enfin … we zien wel wat het wordt. Eerst moet ik nog veel nagenieten van deze editie.

Veel dank aan Team 234 ING LIFE & NON LIFE BELGIUM.