Deadliest Catch

We hebben het overleefd … de stormachtige nacht.

Het is niet de eerste keer dat ik een oversteek maak. Meestal gebeurt dat tussen Zeebrugge en Hull maar ook Finland-Duitsland, Denemarken-Noorwegen en Calais-Dover zijn me niet vreemd. Zo erg als gisteren heb ik het echter nog niet vaak gehad al was Finland-Duitsland in 1987 nog veel erger.

Niet dat het zo’n slecht weer was hoor. Het zonnetje scheen immers volop. Maar de sterke wind en golven tot 3 meter hoog (dixit de kapitein) zorgden ervoor dat er behoorlijk wat mensen ziek zijn geworden. Het Seasickness Response Team heeft overuren moeten kloppen. Ik verwachtte ook elke minuut kapitein Sig Hansen van de Northwestern uit Discovery Channel’s Deadliest Catch te zien of horen. Die maken dat vaker mee op de Beringzee.

Het was dan ook heel moeilijk om zelfs gewoon maar te wandelen omdat je niet wist of voet bij de volgende stap hoger of lager zou staan. Het leek wel alsof iedereen op de maan wandelde met dat verschil dat de meesten ook nog in een hoek van 70° liepen, hetzij naar links gekanteld, hetzij naar rechts gekanteld.

Zelf heb ik al mijn eten binnen kunnen houden maar ik ben wel vroeg in mijn bed gekropen. Al liggend had ik immers de minste last van de schommelingen. Ik ben vrij snel in slaap gevallen maar rond een uur of 2 was ik terug klaarwakker. Dan maar even een klein wandelingetje op het (verlaten) dek gemaakt en terug in bed gekropen. De golfslag was al een stuk minder ondertussen. De volgende keer dat ik mijn ogen opendeed was het bijna 8 uur.

Hoogste tijd voor een douche en mijn laatste Irish Breakfast. Dat verschilt trouwens enorm van het English Breakfast. In Ierland gebruiken ze immers Ierse worstjes, Ierse eieren, Ierse tomaten, Ierse bacon, Ierse champignons terwijl ze in Engeland Engelse producten gebruiken.

Nog een half uurtje varen en we zouden in Roscoff moeten zijn. En als het verkeer wat meezit zou ik vanavond voor het donker moeten thuis zijn.

 

053.JPG

019.JPG

050.JPG

046.JPG