Laatste volledige dag in Jersey. Toen ik de gordijnen vanochtend opendeed, wist ik dat er gewandeld kon worden. Een paar witte schapenwolkjes maar verder geen vuiltje aan de lucht.

Ik vertrok vrij vroeg want ik als ik het goed had uitgerekend stonden er 18 kilometers op het programma.

Van het hotel ging het naar Samarès Manor, ongeveer 1,5 km verderop. Daar was de start en finish van mijn eerste wandeling. Ik zou deze wandeling echter in twee delen doen omdat ik ze zou combineren met een andere wandeling die start en finish in La Hougue Bie had. De twee routes kwamen vrij dicht in elkaars buurt zodat het een kleintje was om even van de ene route af te wijken om naar de andere route te gaan.

Eerste stop op de route waren de Dolmen du Mont Ubé. Niet echt indrukwekkend maar de korte beklimming er naartoe was, door de regen van gisteren, wel “tricky”. Tweede en belangrijkste stop van de dag was La Hougue Bie. Dat is een site die zijn oorsprong vindt in het Neolithicum, zowat 6.000 jaar geleden. Het was zowel een begraafplaats als “tempel”.

Bovenop die berg hebben ze in de Middeleeuwen een kapel gebouwd en ook de Duitsers hebben er in WO II hun sporen achtergelaten door er een bunker te (laten) bouwen. En dat allemaal op dezelfde locatie voor hetzelfde geld. Ik heb daar trouwens ook mijn eerste Jersey-ponden gekregen. Die zal ik morgen maar snel uitgeven want ik denk niet dat ze die in Schotland gaan aanvaarden later dit jaar.

Toen ik terug voor de deur van het hotel stond, zei mijn Garmin dat ik 20 km had gewandeld. Mijn totaal voor deze week staat nu op 53,53 km. Qua training voor de Nacht van de Maan begin juli kan dat tellen.

Morgen nog een halve dag zien te vullen om dan in de loop van de namiddag terug de oversteek naar Saint-Malo te maken.

 

 

 

Er was regen aangekondigd voor vandaag en die is er ook geweest … en hoe. Het is geen minuut droog geweest. De regen varieerde van miezerig tot stortbuien.

Wat doe je dan ? Dan zoek je een binnenactiviteit en mijn keuze viel op de Jersey War Tunnels.

Wereldoorlog 2 was nog maar net begonnen of er werd in Whitehall al beslist dat de kanaaleilanden (Jersey, Guernsey en Alderney) “niet, we herhalen niet, zullen worden verdedigd tegen een buitenlandse invasie”. Op 5 juli 1940 werd Jersey “bezet gebied”. En zoals overal in “bezet gebied” duurde het niet lang of Organisation Todt ging aan de slag. Bunkers, commandotorens, geschutsposten en ook een groot ondergronds complex dat ze Ho8 noemden: Hohlsgangsanlage 8.

Twee jaar werd er door 5.000 dwangarbeiders aan gewerkt. Onder hen vooral Russen en Spanjaarden maar ook Belgen, Nederlanders en Fransen. Minstens 22 van die arbeiders lieten er het leven.

Nu is het complex omgebouwd tot museum waarin de bezettingstijd wordt herdacht. En op een regenachtige dag als vandaag is het helaas ook een heel populaire bestemming. De bus naar ginder zat overvol. Aanschuiven aan de kassa. De start van het bezoek ging ook traag maar die file loste zich vrij snel op.

Ook de terugweg met de bus leek een drukke bedoening te worden. Dat heb ik echter listig opgelost. Ik heb een bus genomen waarvan ik wist dat ze wegreed van St. Helier maar niet veel verder op zou terugrijden. Gevolg : ik had een mooi zitplaatsje en toen ik terug aan de War Tunnels kwam zag ik mensen op de bus stappen die daar samen met mij hadden staan wachten. Ik was vroeg terug in het hotel maar met een boek in de zetel kan ook vakantie zijn.

Voor morgen voorspellen ze terug beter weer. Ik hoop het maar zodat ik terug een wandeling kan maken.

 

 

De weersvoorspelling voor vandaag was : in de voormiddag bewolkt, in de namiddag zonniger maar tegen de vooravond aan kans op regen. Het was dan ook nog vroeg toen ik de bus naar St Helier centrum nam om daar over te stappen op de bus naar St Aubin.

In St Aubin lag immers het begin van mijn wandeling vandaag. Via de Corbière Walk die een afgedankte spoorweg volgt (een beetje zoals het Bels Lijntje bij ons) ging het naar St Ouens Bay. Echt boeiend kon ik dit stuk van de wandeling niet echt noemen. Bijna op het einde van dit gedeelte moet ik wel ergens een verkeerde draai hebben gemaakt want op een gegeven moment kwam ik terug op een plek waar ik al gepasseerd was. Even de kaart genomen en via een andere weg terug naar de oorspronkelijke route.

Het tweede stuk van de wandeling, van La Corbière naar L’Etacq was veel aangenamer om te wandelen. Prachtige zeepanorama’s en ook behoorlijk wat restanten van “den Duits”. Jersey is tijdens de tweede wereldoorlog immers bezet gebied geweest. Bunkers en uitzichttorens met hopen dan ook.

Uiteindelijk was ik wel blij toen ik aankwam in L’Etacq en daar de bus naar St Helier zag staan. Aangekomen in St Helier bleek de Met Office het trouwens bij het rechte eind te hebben. Ik stapte aan ’t hotel uit de bus en het begon te regenen. Ondertussen regent het flink door en durft het al eens donderen. Ook voor morgen wordt dergelijk weer voorspeld. Waarschijnlijk ga ik dan maar St. Helier centrum verkennen.

 

 

De problemen met mijn kamer gisteren hebben me nog een mooie surplus opgeleverd. Als je uit het raam kijkt en je krijgt een mooie zonsondergang te zien dan mogen er altijd problemen opduiken. Die problemen had ik vandaag in het Ommaroo hotel in Jersey trouwens niet. Het uitzicht is er dan ook naar … ik kijk uit op de parking.

De dag begon uiteraard niet met het Ommaroo Hotel. Hij begon met de overtocht met CondorFerries. Een bijzonder snelle maar ook woelige overtocht. Er stond (en staat) immers nog altijd een heel sterke wind (5 à 6 beaufort). Dat weerhield de ferry er niet van om volgens schema in Saint Helier te “landen”.

 

 

Van St. Helier reed ik naar Mont Orgeuil Castle. Daar gingen de wandelschoenen aan voor de eerste wandeling van deze vakantie. Volgens mijn beschrijving zou het een wandeling van drie uur zijn maar dat leek me een beetje optimistisch ingeschat. Het was wel een heel mooie wandeling met veel variatie : kust, bos, bergop, bergaf (gelukkig maar).

 

 

Ik kwam uit op 17 km. Niet slecht om te beginnen. Na afloop heb ik uiteraard ook nog het kasteel zelf bezocht. Niet slecht maar ik heb er al mooiere en interessantere gezien.

 

 

Ik ben er geraakt. In Saint-Malo dus waar ik morgen de ferry naar Jersey neem.

De 700km lange rit zelf is nagenoeg perfect verlopen. Een beetje file op de E313 die ik ontweken heb door “binnendoor” te rijden, een beetje file op de E17 door een ongeval in Destelbergen, en een beetje vertraagd verkeer rond Lille maar verder geen problemen, geen files … gewoon rustig cruisen aan 110 km/u (en een gemiddeld verbruik dat onder de 4 liter per 100 km ligt).

In Saint-Malo zelf ging het niet zo vlot. Oei, Mijnheer Cambré. Uw reservatie zit niet in onze computer, noch van dit hotel, noch van ons ander hotel enkele honderden meters verder. Ah, de boeking zit hier wel in onze kaft maar daar staat dan weer dat uw boeking van de 14^de geweigerd werd. Dat is wel een probleem hè maar problemen zijn er om op te lossen.

Een kwartiertje later had ik een kamer (met uitzicht op zee zonder daarvoor te moeten bijbetalen), niet alleen voor vandaag maar ook voor volgende zondag op de terugweg. Wie er in de fout is gegaan (Gallia of Oceania Hotels) maakt me niet uit. Ze hebben het prachtig opgelost.

En nu ga ik een hapje eten in de Intra Muros … gelukkig ken ik Saint-Malo van een vorig bezoek.

Toch nog een nawoordje. Telkens er in Vlaanderen of België wordt geopperd om een wegenvignet te introduceren staat half Nederland op zijn kop. Schandalig is dat, hoe durven ze, hoe zit dat met vrij verkeer … Ik heb vandaag zo’n 500 km Franse snelwegen gedaan en dat heeft me ook 32 euro gekost. En als ik straks terug naar huis ga, kost me dat nog eens evenveel aan péage. Daar hoor ik die Hollanders nochtans nooit over klagen.

 

 

Sinds eergisteren ben ik in vakantiemodus. Drie weken of rest and recreation. ‘t Zal deugd doen.

En hoe kan je een vakantie beter inzetten dan met enkele bezoekjes aan het Antwerpse Sportpaleis ?

Eergisteren kwam Mark Knopfler op bezoek. In 2011 zag ik hem als “voorprogramma” voor Bob Dylan. Eigenlijk had het toen andersom moeten zijn aangezien Dylan afschuwelijk slecht was en Knopfler amper een uurtje mocht spelen.

Dat werd goedgemaakt in 2013 toen Knopfler weer naar Antwerpen kwam, deze keer zonder de schreeuwlelijk. Knopfler was gewoon geweldig.

Ik keek dan ook enorm uit naar het optreden van vrijdag. In afwachting van het concert kregen we buiten nog een natuurspektakel te zien. Vanuit de verte zag je het onweer mooi dichterbij komen. En dan was het daar : donder, bliksem en enorm veel regen, gelukkig geen hagel. Over het concert zelf kan ik kort zijn … het was gewoonweg fantastisch. Enkele Dire Straits klassiekers maar vooral solowerk van Knopfler zelf, ondersteund door een paar geweldige muzikanten. Samengevat : twee uur genieten.

 

 

Gisteren was het dan de beurt aan Fleetwood Mac. Bij hun laatste passage door ons land ben ik niet gaan kijken omdat ze, net als bij hun voorlaatste passage, Christine McVie hadden thuisgelaten. En Fleetwood Mac zonder Christine is toch niet zo goed. Niet dat ze slecht zijn maar enkele van hun sterkste nummers komen dan niet aan bod.

Gisteren was ze er wel bij en dan moest ik me natuurlijk ook laten zien. Ik wist dat ze behoorlijk sterk uit de hoek zouden moeten komen om beter te doen dan Knopfler maar ze waren beter dan ooit. De ene klassieker na de andere rolde uit de boxen. Ook dit was puur genieten.

 

 

Daarmee zit het concertvoorjaar er op. 6 concerten bezocht, 7 artiesten gezien (Celtic Woman, Sting, Paul Simon, Within Temptation, Helene Fischer, Mark Knopfler en Fleetwood Mac).

Binnen twee weken begint de festivalzomer al zal die vermoedelijk beperkt blijven tot twee festivals, Graspop binnen twee weken en Suikerrock in augustus.

In het vierde hoofdstuk van de bijbel wordt Abel vermoord door zijn broer Kaïn. Vermoedelijk één van de beroemdste, zoniet de beroemdste moord uit de geschiedenis. Waar echter niets over wordt gezegd in de bijbel is het moordwapen. Dat blijft een mysterie.

Minder beroemd is de moord op Mitchell Siegel in 1932. Het gevolg van deze moord is wel door iedereen gekend. Om de moord op zijn vader te verwerken heeft zijn zoon Jerry immers een held gecreëerd : Superman. Het wapen waarmee Mitchell Siegel werd vermoord is, net als het moordwapen van Kaïn, nooit gevonden.

In het hedendaagse Fort Lauderdale, Florida komt Cal Harper oog-in-oog te staan met zijn eigen tragische familiegeschiedenis. Ex-politieagent Cal die zich nu inzet voor daklozen vindt op een avond zijn lang vermiste vader terug in een park. Hij is neergeschoten, blijkbaar met het wapen waarmee in 1932 Siegel werd vermoord.

Korte tijd later worden beiden aangevallen door Ellis, een meedogenloze moordenaar die het “merkteken van Kaïn” als tattoo draagt.

Zo begint de jacht op het moordwapen van Kaïn. Cal en zijn vader zijn niet de enigen in de jacht. Er is ook Ellis, in opdracht van het Thule genootschap, en er is ook nog de geheimzinnige “profeet”. Moet het antwoord worden gezocht in de Supermancomics ?

Of het geheim wordt ontdekt kan je lezen in The Book of Lies van Brad Meltzer. Alweer zo’n koopje dat ik op het Boekenfestijn heb gedaan dat een voltreffer blijkt te zijn. In het begin van het boek had ik het een beetje moeilijk maar dat kan ook zijn omdat ik terug even moest wennen aan het Engels. Lezen in een vreemde taal vergt nu eenmaal een beetje meer inzet dan lezen in je moedertaal.

Het duurde echter niet zo heel lang of ik was helemaal mee met het verhaal. Mijn favoriete dingen zaten er dan ook in. Geheime genootschappen, mysterieuze religieuze en archeologische vondsten, spanning, vleugje non-fictie verweven met fictie … gewoon zalig. Daarmee is het vijftiende boek van dit jaar een feit.

Wat het zestiende boek wordt is nog niet uitgemaakt. Dat zal pas duidelijk worden wanneer ik het volgende week in mijn valies gooi. Immers nog één dag werken en ik begin aan mijn (eerste) grote vakantie.

 

 

Om beter voorbereid te zijn op de Nacht van de Maan, de middernachtmarathon die doorgaat tijdens het eerste weekend van juli en die bij volle maan wordt gewandeld, probeer ik geregeld een lange wandeling te maken.

Het falos-circuit van de KWB is hiervoor perfect Vandaag bracht het me naar Geel waar aan het voetbalstadion van Verbroedering Geel de “Zotte 50 van Gheel” werd georganiseerd. 50 km is nog teveel voor mij maar er was ook de mogelijk om kortere afstanden te wandelen. Er was keuze uit 5, 10, 17 of 20.

Ik koos voor de langste afstand die, zoals aangegeven op de routebeschrijving zo’n 21 km lang zou moeten zijn. De eerste twee à drie kilometers waren niet echt mooi maar vanaf dan was het puur genieten. Na een achttal kilometer kreeg ik een eerste (hagel)bui over me heen. Ze was kort maar hevig. Een halfuurtje later volgende een tweede plensbui maar na de controle in Sint-Jozef-Olen bleef het droog tot op het einde.

Aan de aankomst was het een drukte van jewelste met al die “vijftigers die binnen kwamen”. Volgend jaar misschien toch eens overwegen om voor de “grote” afstand te gaan.

 

 

’t Is hier weer even stil geweest en dat is voornamelijk een gevolg van mijn sinussen. Zo af en toe besluiten die immers om te ontsteken en dan geraak ik afgesloten van de wereld. Niet alleen zit mijn neus dan potdicht, ook mijn oren weigeren dan dienst. Niet horen wat anderen zeggen en niet horen wat je zelf zegt … niet prettig.

De week begon trouwens slecht met het Pinksterweekend. Blijkt dat de Roparun ook kan doorgaan zonder mijn deelname! Wie had zoiets nu verwacht? Ik in ieder geval niet. Ik dacht zeker dat ze de Roparun zouden afblazen toen bekend werd dat één van hun trouwste aanhangers niet zou kunnen deelnemen. Niet dus.

Ondertussen is het beter met de sinussen. In ieder geval om gisteren, samen met mijn moeder, naar Hasselt te rijden om de nieuwe show van Helene Fischer – Farbenspiel – te bekijken. We bleken niet de enigen te zijn met dat plan. Accordeonfile op de E313 en quasi stilstaand verkeer op de Hasseltse Ring.

Van het voorprogramma hebben we dan ook weinig of niets gezien. Van de hoofdbrok daarentegen wel. En dat was weer de moeite. Fantastisch visueel spektakel en zingen kan ze ook. Ik doe dit type concerten vooral om mijn moeder een plezier te doen maar de concerten van Helene Fischer zijn concerten die ik ook wel “solo” zou bezoeken.

 

 

Rare dag vandaag. Niet dat ik iets raars gedaan heb hoor. Het zijn eerder de zaken die ik NIET gedaan hebben die het raar hebben gemaakt.

Zo ben ik de dag niet begonnen met het afhalen van een gehuurde vrachtwagen om daarmee dan half het land rond te rijden om eten, drinken, tafels, stoelen, kookgerei en fietsen op te halen en naar het basecamp in Berlaar of Sint-Niklaas brengen..

Evenmin ben ik mobilhomes gaan afhalen in Wevelgem, Puurs, Tremelo, Geel of Hasselt. Zelfs het ophalen van een minibusje in Aartselaar of Hasselt zat er niet in. Er zijn geen uren gespendeerd aan het sorteren en verdelen van alles wat er eerder op de dag werd rondgehaald.

Ook morgen, overmorgen, maandag en zelfs dinsdag zal er veel NIET worden gedaan. Ik ga morgen niet voor dag en dauw opstaan om in kolonne naar Parijs te rijden. Daarna ga ik niet op 48 u naar Rotterdam fietsen of autorijden.

Ik ga maandag niet doodvermoeid maar tevreden terug naar het basecamp rijden en dus ook niet op dinsdag alles opkuisen en terug wegdoen naar waar het moet.

Kortom … het is Roparunweekend en ik doe NIET mee. Een heel jaar heb ik er geen last van gehad maar nu zie ik op Facebook en Twitter al die berichten passeren van mensen die wel meedoen en nu “knaagt” het toch een klein beetje.

In principe wordt het wel geen volledig Roparunloos weekend. Op zondag staat er immers een uitstapje naar Asse op het programma. Eerst 14km wandelen voor het goede doel en de Roparunners verwelkomen. Tenminste als mijn verkoudheid daartegen beter is.

Anders heb ik nog altijd onderstaande jongen, duizenden en duizenden foto’s van de afgelopen 9 deelnames en ontelbare mooie herinneringen.