De meesten hebben er twee keer twee: twee oren en twee ogen.

Bij sommigen werken ze niet meer 100%. Dankzij de te luide muziek (voornamelijk hardrock) hoor ik bijvoorbeeld langs de rechterkant niet zo goed meer. Dat is ook de reden waarom ik tijdens het lopen of fietsen nooit oortjes zal gebruiken. Levensgevaarlijk is dat immers.

Nochtans heb ik er vandaag op mijn fietstocht naar het werk (en terug) weer veel gezien die daar geen last van hebben. In de drukke avondspits doorheen Mortsel met zo’n joekel van een koptelefoon op. Bellen omdat je voorbij wil steken heeft geen zin want ze horen je toch niet. Ongetwijfeld horen ze ook auto’s niet. Ik begrijp het niet.

Waar de meesten mensen ook twee exemplaren van hebben zijn ogen. Bij de ene zullen ze weer beter werken dan bij de andere. Maar wat heb je aan goede ogen wanneer je ze niet gebruikt? Onderweg toch weer een paar near misses gehad met auto’s waarvan de bestuurder alle kanten opkeek behalve in mijn richting. Anderzijds ben ik ook enkele bestuurders die hun ogen wel gebruikten en zelfs stopten om mij door te laten op plaatsen waar dit helemaal niet nodig was.

 

 

Ik tel af.

Nog één week en de “grote vakantie 2015” is een feit. Dan zit voor vele mensen de vakantie er op en moeten ze terug aan het werk.

Voor mij begint dan de vakantie. En of ik het nodig heb!

Juli en Augustus zijn voor mij traditioneel maanden met weinig vakantie. De meeste van mijn collega’s hebben immers kinderen en zijn gedurende die maanden, heel begrijpelijk, graag bij hun kinderen. Daar heb ik helemaal geen problemen mee. Ik kan dan immers in juni en september op vakantie gaan (en zo flink wat euro’s uitsparen).

De afgelopen zomer was het wel een beetje extreem. Tot dusver heb ik al 16 keer een collega een fijne vakantie gewenst. Niets bijzonders ware het niet dat we maar met 10 in ons team zijn.

Vooral naar het einde toe begint dat mentaal door te wegen. Je ziet constant collega’s met vakantie vertrekken, en terugkomen, en opnieuw vertrekken … En jij blijft daar maar zitten.

Ze zeggen dan wel dat mijn beurt nog moet komen en daar hebben ze groot gelijk in. Maar toch is het anders. Terwijl zij met vakantie zijn blijven wij gemiddeld met vier achter. Als ik met vakantie ben blijven zij gemiddeld met acht over. En dat scheelt een flinke slok op de borrel.

Enfin, na morgen nog één week en dan ben ik weg naar bonnie Scotland. Om het wachten een beetje aangenamer te maken ben ik tijdens de middag even naar Stripwinkel Beo gegaan om het tegoed van mijn klantenkaart te verzilveren. De reeksen van Kiekeboe, Jommeke, Yoko Tsuno zijn aangevuld. Het aantal strips van De Beverpatroelje dat ik nog zoek is met twee stuks verminderd. Tot slot een vierde aflevering van de geschiedenis van Napoleon en het eerste verhaal van De nieuwe avonturen van Rik Ringers. Goeie middagpauze gehad dus.

Al anderhalve maand wacht ik er op en vandaag is het toegekomen: het pakje van Amazon.

Het grote pluspunt van Amazon, maar tegelijkertijd ook de grote gesel, is het feit dat je geregeld mailtjes krijgt met daarin de titels van “boeken waarvan we denken dat ze je wel zouden kunnen interesseren”. Ze sturen die uiteraard op basis van de aankopen die je in het verleden hebt gedaan.

Meestal laat ik me niet vangen maar als ze dan een mail sturen dat de nieuwste van Philippa Gregory of C.J. Sansom binnen zoveel weken uitkomen en dat je vooraf kunt intekenen (met prijsgarantie) dan hap ik wel toe.

Zo kwam ik enkele weken te weten dat de nieuwste van Philippa Gregory, The Taming of the Queen, in augustus zou verschijnen. In dit boek vertelt Gregory het verhaal van de zesde vrouw van Hendrik VIII, Katerine Parr. Een volledige onbekende is Parr niet. Zij speelt immers ook een rol in de boeken rond Shardlake van C.J. Sansom. Altijd leuk om te zien hoe feit en fictie elkaar kruisen.

Diezelfde avond was mijn bestelling geplaatst. Ik zoek dan wel enkele extra boeken of DVD’s, kwestie van de verzendkosten te drukken.

Deze keer waren het boeken van Karen Maitland. Ik heb van haar in het Nederlands al twee boeken gelezen, Het gezelschap van leugenaars en De Uilendoders. Twee geweldige boeken maar verder vond ik van haar niets in het Nederlands. Daarom dat ik maar overschakel op het Engels.

In ieder geval heb ik nog vele uren leesplezier in het vooruitzicht.

 

 

’t Is alweer een tijdje geleden dat het nog eens is gebeurd maar vandaag was het zover.

Ik was het weekend begonnen met een gezellige quiz van de Chiro in Nijlen, samen met collega’s Leni, Bart en Heidi. We zijn 23^ste geworden op 45 deelnemende ploegen. We hebben al wel eens beter gescoord maar zoals Baron De Coubertin zei: “Deelnemen is belangrijker dan winnen”. Bovendien ben ik naar huis gegaan met een heel praktisch fototasje, perfect voor mijn kleine Canon sx 400. Het belangrijkste was wel dat we een heel plezante avond hebben gehad.

Gisteren stond er een wandeling op het programma maar die plannen vielen (letterlijk) in het water. Ik had echt geen zin om enkele uren in de regen te gaan rondlopen. Dat bewaar ik wel voor mijn vakantie in Schotland. Aan die vakantie is trouwens de meeste tijd besteed. Een vijftiental wandelingen zijn op de Garmin eTrex gezet. Ik hoop dat het weer goed genoeg is om naar de top van Ben Nevis te wandelen maar er staan ook enkele wandelingen op die wel bij slecht weer te doen zijn.

En zo kom ik aan vanochtend. Omdat de wekelijkse tochtjes in Lier vrij moeizaam gaan besloot ik om een extra looptochtje in te lassen. Om 9 u vertrokken en tot mijn grote verbazing ging het vrij vlot. Zelfs zo vlot dat ik 5 km heb gelopen en dat ik daar minder dan 35 minuten voor nodig had. En dat was (heel) lang geleden. Nu moet ik wel zeggen dat ik altijd al liever in de (heel) vroege ochtend dan in de late avond heb gelopen. Misschien moet ik loopbuddy Sally eens vragen of ze geen zin heeft om ’s morgens om half zes te gaan lopen in plaats van ’s avonds om half acht.

 

 

De zestienjarige Seppe wil zijn oma voor haar verjaardag verrassen door haar biografie te schrijven. Nadat zijn moeder hem en zijn vader in de steek heeft gelaten, heeft zijn oma hem opgevangen en opgevoed. Zijn vader had (en heeft) het immers te druk met zijn frituur en met zijn derde vrouw en pasgeboren dochtertje.

Seppe wordt door velen als een beetje “raar” beschouwd omdat hij stil en teruggetrokken is. Zijn oma weet wel beter. Zij weet dat haar kleinzoon een intelligente jongeman is. Een jongeman die ze altijd wel kan blij maken met een portie zelfgemaakte pudding die ze samen opeten rond de grote tafel in de keuken.

Met veel goeie moed begint Seppe aan de biografie. Dat lijkt vrij vlot te lukken maar over de eerste 25 jaar uit het leven van zijn oma komt hij nagenoeg niets te weten. Zelfs oma’s beste vriendin lost bijna niets. Hij weet wel dat ze is opgegroeid in een weeshuis nadat haar ouders zijn omgekomen tijdens een bombardement.

Op zijn zoektocht stuit Seppe op angstvallig volgehouden leugens en vreselijke geheimen. Hij krijgt daarbij de hulp van Lander, een buurjongen van zijn oma en computerhacker. Moet hij doorgaan met zijn onderzoek of stoppen ?

Ondertussen worstelt hij ook met zijn geaardheid. Op een vakantie in Spanje leert hij Daan kennen, zijn eerste liefde. Als diezelfde Daan hem later in de zomervakantie vraagt om mee te trekken naar het buitenverblijf van de familie in de Franse Pyreneeën krijgt hij niet alleen zekerheid over zijn geaardheid maar ook over het grote mysterie dat zijn oma omhult.

Dit is in het kort het verhaal van De Tafel, het nieuwste boek van Luc Boonen (die “overdag met zijn vrachtwagen rijdt en ’s avonds zijn vingers schaaft aan zijn toetsenbord”).

Ik heb Boonen leren kennen dankzij het boekenfestijn waar ik Uit de Hoogte heb gekocht. Net als zijn schrijversdebuut is ook dit boek weer heel aangename lectuur. Geen gruwelijke moorden, geen norse politieinspecteurs die altijd ruzie hebben met hun bazen, niets van dat alles. Eigenlijk kan je zeggen dat er in het boek niets gebeurt maar toch wordt je meegezogen in de zoektocht van Seppe. Boonen weet als geen ander hoe hij mensen en hun karaktertrekken moet beschrijven. Ik raad het boek dan ook ten zeerste aan.

In afwachting van de nieuwste van Philippa Gregory (die volgende week zou moeten toekomen vanuit Engeland) begin ik aan Leven naast het kamp, een non-fictie boek rond Konzentrationslager Herzogenbusch, beter bekend als Kamp Vught.

 

 

Mijn wekelijkse verplaatsingen naar Lier om een halfuurtje te gaan joggen hebben plezante nevenwerkingen.

Op weg naar ginder mag ik een halfuurtje genieten van Grand Cru op Radio 1 en op de terugweg is het dan weer Radio Nostalgie die me gezelschap met (soms lekker foute) muziek uit de jaren tachtig.

Grand Cru bracht vandaag het beste uit 1979 en als ik het zo bekijk dan is er in dat jaar toch geweldige muziek gemaakt. Joe Jackson, Elvis Costello, Annabel Lamb en natuurlijk KISS. Ik noem dat jaar graag het jaar waarin ik muzikaal volwassen ben geworden.

Wat dat betreft ben ik blij dat ik een kind van de jaren ’60 ben. De eerste kennismaking met muziek in de jaren ’70 met groepen als Mud, The Sweet, Slade, The Osmonds, Bay City Rollers, The Rubettes … Op TV had je jeugdseries zoals De Kat, Het zwaard van Ardoewaan en uiteraard Keromar, series die toch een impact op mijn karaktervorming hebben gehad. Dankzij De Kat ben ik immers zo milieubewust geworden.  

Toen het tijd werd om naar fuiven te gaan zat ik in de jaren ’80 met hun prachtige muziek. Niet alleen internationaal maar ook op Belgisch vlak waren er toen geweldige groepen zoals The Bet, The Machines, Luna Twist, TC Matic en uiteraard de Kreuners.

Zo’n muziek maken ze tegenwoordig toch niet meer.

We hebben vandaag trouwens 4,36 km afgelegd in 32:55.

De afgelopen maand was, zo liet Endomondo.com me weten, een heel sportieve maand. Ik was in totaal 21u28 actief, had in die tijd 301,7 km afgelegd (al joggend, fietsend en wandelend) en verbruikte daarbij 11.730 calorietjes.

Of ik daar deze maand aan geraak weet ik niet maar ik ben de maand alvast goed gestart.

Eergisteren het (bijna) wekelijkse half uurtje joggen met loopbuddy Sally in Lier (goed voor 4,05 km). Gisteren voor het eerst sinds (heel) lang nog eens in het Nachtegalenpark in Antwerpen gaan lopen om een start-to-runner gezelschap te houden. Ik had afgesproken met Carine om in het park de looproute van 3km af te werken. Samen met de verplaatsing van De Hertoghe naar ginder en terug kwam ik uit op 4,50 km in 35 minuten.

En vandaag nog eens met de mountainbike naar ’t werk gereden. Deze morgen (of beter deze nacht zoals mijn collega’s zeggen) op 1u14 de 28,6 km gefietst. Vanavond op dezelfde tijd 28,90 km afgelegd. De 300 m verschil zit ‘m trouwens in de manier waarop ik van Viersel naar Ranst rij.

Over de “grote baan” is het 300 m verder dan “achterdoor” tussen de boomgaarden. Eigenaardig genoeg is het langs de “grote baan” rustiger fietsen. Daar lijken in ieder geval minder auto’s te passeren.

Ik moet wel zien dat ik deze maand ook nog een paar lange wandelingen maak. Anders zal ik in september Ben Nevis in Schotland niet kunnen “beklimmen”.

 

 

Na de muzikaal iets mindere maar qua gezelligheid een heel aangename zaterdag  (zal aan het gezelschap gelegen hebben) stond er voor zondag een hele dag Nederlandstalige muziek op het programma.

Vóór ik naar Tienen kon vertrekken moest ik eerst nog “even” via Antwerpen om de nieuwe “release” te testen op ’t werk. Om half zeven opstaan na een tweede korte nacht is niet simpel.

Na om halfeen in Antwerpen te zijn vertrokken was ik ruim op tijd om de opener voor zondag, Kapitein Winokio, te zien maar mijn maag protesteerde. Eerst dan maar een heel smakelijke spaghetti gaan eten.

Ik was nog net op tijd op de Markt om de Kapitein de vogeltjesdans te zien spelen. Het viel wel direct op dat er al heel veel volk was. Een groot deel weliswaar kleiner dan een meter maar toch …

Tegen half vier stond de Markt echt wel helemaal vol. Zo’n 20.000 mensen (groot en klein) stonden schijnbaar te wachten op één van de laatste optredens van K3. Tien minuten later verschenen Karen, Kristel en Josje om ruim een uur lang het beste van zichzelf te geven. Het was een schouwspel dat ik nog niet vaak op een festival heb gezien. Zelden zo’n enthousiaste menigte gezien.

Na de meisjes van K3 was het de beurt aan Nielson. Niels Littooij, deed in 2012 mee aan de talentenjacht De beste singer-songwriter van Nederland. Hij won niet maar zoals wel vaker bij dergelijke wedstrijden heeft de tweede meer succes dan de winnaar. Nielson mocht iets minder lang spelen maar het viel best te pruimen.

Eén van de hoogtepunten, misschien wel HET hoogtepunt, stond als volgende op het programma: Yevgueni. Ik heb deze groep rond Klaas Delrue al vaker aan het werk gezien en elke keer is het puur genieten.

Na K3 voor de kindjes was het dan de beurt aan K2 voor vrouwen van alle leeftijden. Koen en Kris, beter bekend als Clouseau, stonden voor de 10^de keer op Suikerrock. Voor mij was het hun derde passage na één keer in het Sportpaleis (heel lang geleden) en één keer op TW classic. En ik kan er niets aan doen maar de jongens weten hoe ze een live optreden moeten verzorgen. Er valt weinig of niets op aan te merken. Ik kan alleen maar zeggen dat ze beter worden met de jaren.

Net als de vorige twee dagen ben ik er ook zondag niet in geslaagd om de laatste groep van de dag te zien. Zaterdag ben ik niet gebleven voor Oscar and the Wolf, enerzijds omdat die groep me niet onmiddellijk aanspreekt maar anderzijds omdat ik zondag om half zeven moest opstaan. Zondag wilde ik echt wel blijven om Marco Borsato te zien maar na Clouseau voelde ik de vermoeid al opkomen. Nog een halfuur wachten en dan nog naar Marco luisteren leek me dan ook geen idee. Hij zal moeten wachten tot een volgende keer.

Al bij al heb ik toch een fijne driedaagse gehad. De “”refresh” die de organisatie heeft doorgevoerd vond ik ook geslaagd. Volgend jaar zien ze me weer, maar dan ga ik waarschijnlijk toch weer op hotel of in B&B. Kost gevoelig meer maar is wel minder vermoeiend dan drie dagen na elkaar 170 km met de auto rijden.

 

Kapitein Winokio

K3

Nielson

Yevgueni

Clouseau

 

Na een korte nacht (ondanks het feit dat ik op vrijdag niet ben gebleven voor Anouk) en een drukke voormiddag ging het kort na de middag terug naar Tienen voor dag 2. Ik had gemengde gevoelens bij het programma voor deze dag en dat gevoel bleek, achteraf gezien, terecht te zijn geweest.

De tweede dag werd geopend door de jongens van Willow uit Leuven. Alweer een groep die mij onbekend was maar, zoals vaker op Suikerrock, werd ik aangenaam verrast. Toen de jongens ook nog een schitterende cover van A New England van Billy Bragg brachten was ik helemaal overtuigd.

Daarna was het de beurt aan The Van Jets die ik al eerder op Suikerrock had gezien. Ondertussen had ik het gezelschap gekregen van Heidi en Conny. The Van Jets waren, net als de vorige keer, weer heel goed. Ik dacht wel dat ze een nieuwe zanger hadden. De vorige keer had die zwart haar en een rood geverfde arm. Nu had hij wit haar en een lelijk truitje aan. Hij leek me ook minder “wild” dan anders. Maar toch ook weer een geslaagd optreden.

Ondertussen kregen we honger en maakten we een uitstapje in de stad. Een vegetarische wokschotel voor mij en een bio-frietje en/of een broodje voor mijn gezelschap later stonden we terug op de markt. Net op tijd om nog een kwartiertje van The Subs mee te pikken. Of eigenlijk zou ik moeten zeggen: een kwartiertje te vroeg om The Subs net te missen. Velen zullen het wel goed vinden maar voor mij is het niet bestemd.

Bij de volgende groep op het programma, Magnus, had ik hetzelfde voorgevoel. Dat kan ook wel te maken hebben met het feit dat de naam Tom Barman alleen al doet mijn maag ineen krimpen. Ik moet hem niet. Vraag me niet waarom, het is gewoon zo. De muziek die ze brachten lag me trouwens evenmin, ook al waren ze beter dan hun voorgangers.

Vijfde (en voor mij ook laatste) groep voor zaterdag waren The Sisters of Mercy. Die heb ik ooit gezien in de Pallieterhal in Lier, lang geleden in 1984. Veel kan ik me niet meer herinneren van dat optreden alleen staat me voor dat de zanger, Andrew Eldritch een roos in zijn achterwerk stak !? Dat heeft hij zaterdag misschien ook gedaan, alleen heb ik het niet gezien. We stonden nochtans niet zo ver van het podium. Het probleem was dat ze nogal veel gebruik maakten van rook waardoor je nagenoeg niets anders zag. De schermen hielpen ook niet want daar waren voornamelijk beelden uit Japanse B- en C-films te zien. Muzikaal nog best goed dus maar voor de rest zal er me weinig van het optreden bijblijven.

 

Willow

The Van Jets

The Subs

Magnus (met Tom Barman)

The Sisters of Mercy

 

Ik heb een T-shirt met de geweldige tekst “If things get better with age, then I am approaching Magnificence”. Nu is dat uiteraard wel waar maar wat er niet beter op wordt met de jaren is het recuperatievermogen.

Drie dagen Suikerrock en ik ben geradbraakt! En dan ben ik nog niet eens elke avond tot op het einde gebleven. De dagelijkse verplaatsing van zo’n 160 kilometers (heen en terug), het feit dat ik de dag ervoor en de dag erna moest werken en bovendien ook nog eens op zondag vroeg moest opstaan om een halve dag te gaan werken, zal evenmin geholpen hebben vrees ik.

En hoe was Suikerrock ? Goed tot heel goed. Af en toe een tegenvaller maar die heb je elk jaar wel. In ieder geval kan ik niet klagen voor 70 euro. Ik heb 13 groepen kunnen zien en er vielen er maar twee echt tegen.

Het begon op vrijdag. Van ’t werk rechtstreeks naar Tienen om daar het weekend te zien openen door Charlie Winston. De naam zei me niets maar achteraf gezien herkende ik wel enkele nummers. Hij was in ieder geval perfect als opener. Charlie heeft er een fan bij.

Ook de naam van de tweede groep op het programma, Starsailor, deed niet direct een belletje rinkelen al bleek ook hier hetzelfde. Enkele nummers herkende ik wel. Twee geslaagde optreden dus.

Als derde ( en voor mij ook als laatste die dag) was Joost Zweegers, a.k.a. Novastar, aan de beurt. Ik heb hem al meerdere keren aan het werk gezien en hij heeft me nog nooit in de steek gelaten, ook deze keer niet. Altijd een plezier om mee te maken.

Wat er dag 2 en dag 3 te zien was volgt wel in een later bericht.

 

Charlie Winston

Starsailor

Novastar