Na het wandelloze stormweekend vorige week waren we vastberaden om dit weekend wel te gaan wandelen. Wandelen is immers de beste manier om de frustraties en irritaties van de afgelopen werkweek uit uw systeem te krijgen.

We kozen nog eens voor een knooppuntenwandeling die ons van het centrum van Poederlee naar het IJssloeberke in Tielen zou brengen. Ik had immers al zo vaak tegen Conny opgeschept over hoe lekker het ambachtelijk ijs van het IJssloeberke wel is dat ik eindelijk eens met bewijzen op tafel moest komen.

Het is trouwens bevestigd … het ijs is er bijzonder lekker. Het was ook lekker in Casa Luna in Poederlee Dorp waar we na onze 12,5 km lange wandeling zijn gaan eten.

Om de dag af te sluiten zijn we dan naar de Evenementenhal in Vorselaar gegaan. Daar gaf het V.A.T., het Vorselaars Amateur Toneel, zijn zesde en laatste voorstelling van De Nonnen van Navarone. In dat stuk van Anton Klee besluiten de 5 resterende nonnen in het klooster dat de normen te vervaagd zijn en dat ze terug volgens strengere regels moeten leven. Dat geldt ook voor de twee paters die af en toe op bezoek komen.

Ze zullen nooit in aanmerking komen voor een Oscar maar de acht acteurs en actrices hebben wel het beste van zichzelf gegeven en hebben ons vooral 2 uur laten lachen en gieren. We zaten op de eerste rij zodat we ook nog extra konden genieten van de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs. Gewoon zalig. Mooie afsluiter van een gezellige dag.

Nadat ze ons al jaren proberen om Halloween in onze strot te duwen hebben ze blijkbaar iets nieuws gevonden dat ze ons willen opdringen : Black Friday. 1 op 3 mails die ik vandaag ontving had het over Black Friday Deals.

“Zwarte Vrijdag” is blijkbaar de dag na Thanksgiving en wordt in DonaldTrumpLand beschouwd als het begin van het seizoen van de Kerstaankopen. En die Kerst heeft uiteraard niets te maken met de geboorte van de zoon van God en nog minder met de Germaanse oorsprong van één van de hoogfeesten van het Christendom. Neen, Kerstmis heeft alles te maken met een dikke man in een rood pak die aan de Noordpool woont en zich laat voortslepen in een slee door een bende rendieren met een rode neus.

Ik vind het bijzonder jammer dat men langs alle kanten probeert om die vreemde tradities aan ons op te dringen. Hebben we zelf niet genoeg van die tradities? Sinterklaas, Sint-Maarten, Driekoningen, Maria-Lichtmis, Moederdag op 15 augustus, Verloren Maandag, Nieuwjaarzingen … Toegegeven, de meeste van deze tradities hebben een Christelijke oorsprong en die laatste drie beperken zich tot Antwerpen of de Antwerpse Kempen maar dat zijn tenminste echte tradities.

Al dat Amerikaans gedoe hoeft voor mij echt niet hoor. Voor je het weet zitten wij volgend jaar ook kalkoen te eten op de vierde donderdag van november. Voor mij hoeft het echt niet hoor.

In het begin van de jaren ’70 werden in de omgeving van Muizen en Bonheiden drie vrouwen verkracht en vermoord. De dader bleek de twintigjarige Staf Van Eyken uite de Pruimelaarstraat in Bonheiden te zijn.

Omdat hij zich na de derde moord verdacht gedroeg in de buurt van de crime scene werd hij al snel meegenomen voor ondervraging. Hij ging vrijwel direct over tot bekentenissen.

De hele zaak heeft een enorme impact op de inwoners van de Pruimelaarstraat. Heel de buurt staat op zijn kop. Goedbewaarde geheimen komen aan het licht, relaties beginnen te schuiven. Iemand probeert zelfmoord te plegen, een ander rijdt zich te pletter …

Als twee jaar later het assisenproces in Antwerpen begint worden alle wonden opnieuw opengereten.

In De Pruimelaarstraat schetst Louis Van Dievel, die uit dezelfde buurt komt en slechts enkele jaren jonger is dan Van Eyken, de invloed die zo’n gruwelijke gebeurtenis kan hebben op een kleine gemeenschap in het begin van de jaren ’70. Een tijd toen alles nog simpel leek. Je had aan de ene kant de Amerikanen en aan de ander kant de Russen. Elke eerste donderdag van de maand werd de sirene die ons waarschuwde voor luchtaanvallen getest.

Op TV kon je kiezen uit Brussel Vlaams, Brussel Frans, Holland 1 of Holland 2. Je keek naar TipTop, naar De Kat of Keromar of naar Pelle en Bootsman. Voor de rest speelden we veel buiten, van ’s morgens tot ’s avonds.

Ik was te jong om me iets van die zaak te herinneren maar wat ik me wel herinner is de sfeer uit de jaren “70 en die weet Van Dievel perfect te beschrijven. Voor mensen uit de buurt moet het nog herkenbaarder zijn. Maar zelfs als je de jaren ’70 niet (bewust) hebt meegemaakt of je uit een totaal andere streek komt dan is De Pruimelaarstraat toch een aanrader. Een goeie mix van feit en fictie op een geweldige manier neergeschreven door Louis van Dievel. Een echte aanrader.

Als ik ga joggen in Lier dan hebben we in principe twee verschillende toertjes namelijk de zomertoer (naast de spoorweg – langs het jaagpad naar de jachthaven – langs het Lisp terug naar de spoorweg) of de wintertoer (Lispersteenweg – Hagenbroeksestwg – Mallekotstraat – Eeuwfeestlaan).

Dit jaar hebben we de wintertoer nog niet gelopen. Blijkt immers dat het, mits goede verlichting, geen enkel probleem is om ook in de winter langs de Nete te lopen. En dat is toch veel aangenamer lopen.

Behalve wanneer het er zo druk is als vandaag. Het leek wel alsof er een modeshow van fluorescerende kledij was. Zelfs in de zomer zijn we nooit zoveel tegenliggers tegengekomen als vandaag. Of het nu leden van AC Lyra of AC Lierse waren weet ik niet maar ze waren met veel.

Ze liepen wel allemaal vlotter dan mij. Het liep immers voor geen meter. De zware verkoudheid, traditioneel voor mij in november, heeft blijkbaar toch meer van mij lichaam gevergd dan ik dacht. Nu ja … ik ben dan ook geen twintig meer hè! Al denk ik wel dat mijn conditie nu beter is dan toen ik wel twintig was.

Als wandelaars kan je ons zeker niet in het hokje van de “zondagwandelaars” stoppen. Daarvoor hebben wel het afgelopen jaar al teveel meegemaakt. We hebben kniediep door het water gewandeld en we hebben stevige winden getrotseerd.

Maar toen er voor vandaag een heuse storm met rukwinden tot 100 km/u werd voorspeld vonden we het toch raadzaam om een rustdag in te lassen. Achteraf gezien bleek dat de juiste beslissing te zijn geweest.

En wat doet een man dan op een wandelvrij weekend waarin het geen weer is om een hond in buiten te sturen ? Hij kijkt DVD. Ik heb er een ruimteweekend van gemaakt met films zoals The Right Stuff, Apollo 13, Mission to Mars en natuurlijk Kuifje en Mannen op de Maan.

Ik hoop wel dat het volgend weekend terug wandelweer is. Eén weekend zonder wandelen dat gaat nog maar twee … ?

You win some … you lose some.

Bij de concerten die we bezoeken is het meestal winnen. Dat is logisch omdat je groepen kiest waar je fan van bent of die je best kan pruimen. Desondanks kan het gebeuren dat een concert slecht is. Ik moet dan maar denken aan Robbie Williams, Madonna of Bob Dylan. Of meer recenter nog Trixie Whitley. Ik zeg niet dat dit slechte artiesten zijn, integendeel. Maar hun live concerten vielen me gewoon heel erg tegen.

Het concert dat we gisteren bezochten was geen winner maar ook geen loser. Het was dus gelijkspel.

Gelukkig regende het ’s avonds niet meer zo hard als gisterenochtend. Onderweg naar Peulis toch nog een twintigtal minuten vertraging opgelopen maar de rit naar Leuven ging dan weer behoorlijk vlot. Een gezellig hap in Den Domus gevolgd door een korte stadswandeling “Leuven by Night” onder begeleiding van mijn persoonlijke stadgids Conny en om half acht stonden we in de rij aan Het Depot aan het Martelarenplein.

Op het programma stond Tony Joe White met als gevolg een eerder ouder publiek en een ouder publiek betekent immers ook mensen die ruim op tijd komen. Al bij al viel het mee en konden we toch nog een zitplaatsje bemachtigen.

In het voorprogramma de voor mij (en vermoedelijk voor de meeste van de aanwezigen) onbekende David Ronaldo (van de Ronaldo circus familie). Hij bracht ons, begeleid door gitarist Charly Verbinnen, enkele mooie covers van artiesten als The Band, Neil Young, David Crosby en Jimi Hendrix. Een halfuurtje duurde dat en meer moest dat echt niet zijn.

Na de pauze was het dan de beurt aan Tony Joe White. Het eerste nummer bracht hij solo. Vanaf het tweede nummer kwam de “band” bij op het podium. Eigenaardig genoeg bestond die band uit een drummer en … niemand anders. Enkel een drummer dus.

Tony Joe White is verantwoordelijk voor enkele wereldhits waarvan Steamy Windows van Tina Turner waarschijnlijk de bekendste is. Helaas kwam dit niet volledig tot uiting op het podium. De man kan goeie nummers schrijven en kan een behoorlijk stukje gitaar spelen. Zingen lukt ook wel maar na een klein uur hadden we het gevoel dat het steeds hetzelfde nummer was dat speelde.

We zijn dan ook niet tot het einde gebleven. Waren we teleurgesteld? Niet echt want we hebben een gezellige avond gehad. Waren opgetogen? Dat nu ook weer niet want we hebben al (veel) betere concerten gezien. Kortom … een gelijkspel.

Ondertussen blijven we wel werken aan de toekomst. Ik heb vandaag mijn eerste festivalticket voor 2017 gekocht. Ruim acht maanden op voorhand en met nog geen enkele naam op de affiche heb ik me een combiticketje voor Suikerrock aangeschaft. Het is natuurlijk een risico maar voor 80 euro (voor drie dagen dus !!) kan het toch niet mislopen?

Ook Het Zesde Metaal werd trouwens aan de kalender toegevoegd.

Na een week van snipverkoudheid had ik vandaag een snipperdag.

Op het programma stond een “langere” wandeling met vertrek in het Vrijbroekpark in Mechelen. Nadat ik me door de verkeerschaos in de buurt van de E313 had geworsteld kwam ik een halfuurtje te laat aan in Schriek waar ik Conny zou oppikken aan haar garage.

Het was nog grijs en mistig toen we iets over halftien vertrokken aan knooppunt 283 in het Vrijbroekpark. Niet zoveel later stonden we op het jaagpad langs de Zenne en dat zouden we blijven volgen tot aan het Zennegat.

Aan het Zennegat staken we via het bruggetje het kanaal Leuven-Dijle over om onze weg verder te zetten op het jaagpad langs de Dijle. Via een “vettig” paadje naast de E19 kwamen we uiteindelijk terug aan in het Vrijbroekpark.

Daar vonden we eindelijk een gelegenheid waar een warm drankje konden nuttigen. De cafeetjes onderweg waren immers telkens gesloten.

Toch was het weer een leuke wandeling. Door het “slechte” weer was ze trouwens ook heel sfeervol. Het leek wel of we door de crime scene van zo’n Britse misdaadserie liepen. Met momenten kwam het vrij dicht in de buurt van de moors in de buurt van de Jamaica Inn van Daphne du Maurier.

Voor hen die het gemist hebben, vandaag werd Marcel Honoré Nestor Ridder Neels begraven.

Marcel is bij het grote publiek beter bekend onder zijn alias … Marc Sleen. En dus ook als geestelijke vader van Nero & C°.

Sleen is dan ook prominent aanwezig in mijn stripcollectie. Ik heb immers niet alleen 216 Nero-albums (het mysterieuze nummer 53 bezit ik helaas (nog) niet) maar ook nagenoeg alle beschikbare albums van Piet Fluwijn en Bolleke, De Lustige Kapoentjes, Doris Dobbel, Oktaaf Keunink, Fonske, Stropke en Flopke en Tom en Tony. In totaal goed voor ruim 300 albums ofte 8% van de totale collectie.

Mijn grote jeugdheld was wel Jommeke van Jef Nys (die trouwens ook goed is voor 8% van mijn stripcollectie). Ik ben pas veel later fan geworden van het werk van Sleen. Nero was dan ook niet echt een strip voor kinderen. Daarvoor zaten er teveel verwijzingen naar de politieke actualiteit in de verhalen.

Ook al is het laatste Nero-verhaal verschenen in 2002 verliest de stripwereld toch één van zijn grootste namen. Samen met Jef Nys en Willy Vandersteen heeft hij toch voor lange tijd de Vlaamse Stripwereld beheerst. Voor mij persoonlijk komen daar nog Pom (Piet Pienter en Bert Bibber), Buth (Thomas Pips), Rik (Dees Dubbel) en Bob Mau (Kari Lente) bij.

Excuses, excuses, excuses.

Stel ik toch wel vast dat de Boekenbeurs vandaag de deuren sluit zeker. Maar erger nog, ik stel ook vast dat ik mijn traditionele klaagzang over dit evenement achterwege heb gelaten.

Het zal wel te maken hebben gehad met de ongelooflijk drukke tijden momenteel. Twee dagen opleiding in Tervuren met daaraan uren file verbonden en tussen die twee dagen nog naar een heel goed concert van Nathaniel Rateliff. Dat gecombineerd met de traditionele “kop vol snot in november” (ik loop al enkele dagen potdoof rond als een soort zombie) maakt dat ik gewoon heel moe ben, misschien wel te moe om de klagen over de Boekenbeurs.

Maar ik ga het toch even doen. Ik begrijp nog altijd niet waarom zoveel mensen naar die beurs gaan. Het zou toch de bedoeling moeten zijn om het boek te promoten? Ik vind 10 euro inkom vragen en boeken verkopen aan prijzen die vaak hoger liggen dan in de winkel niet echt promotie. Akkoord, het autosalon is ook niet gratis maar daar slaan ze met de kortingen om je hoofd.

Soit, ik ben niet geweest en zal trouwens ook nooit meer gaan. In December staat er nog wel een bezoekje aan het Boekenfestijn in Mechelen op het programma maar daar blijft het bij. En de rest van mijn boeken koop ik wel in de boekhandel of via internet.

Vraag aan een automobilist-pendelaar waarom hij niet met de trein gaat werken en zijn antwoord zal iets zijn in de trant van “de treinen hebben toch altijd vertraging” of “de treinen rijden toch nooit op tijd”.

Ik begrijp die mensen dus absoluut niet, zeker niet na zelf twee dagen te hebben gependeld met de auto. Niet naar Antwerpen maar wel naar Tervuren!

Ik mocht immers een tweedaagse cursus gaan volgen in het SAS-institute in Tervuren. Maandag goed op tijd vertrokken. Ik koos immers voor de “vermijd snelwegen route”. Veel heeft me dat niet geholpen. Normaal gezien zou ik voor die route anderhalf uur hebben nodig gehad. Ik heb er … DRIE uur over gedaan waarbij een dik uur over de laatste 6 kilometer. Dat is dus ANDERHALF UUR vertraging.

’s Avonds moest ik na de opleiding naar Mechelen om daar de trein naar Brussel Centraal te nemen. Nathaniel Rateliff trad immers op in de AB. Normaal heb je 40 minuutjes nodig om de afstand Tervuren-Mechelen te overbruggen. Ik had ruim een uur nodig. Een “vanaf-hier-is-de-weg-volledig-afgesloten-en-we-zeggen-niet-hoe-de-omleiding-loopt” bord was op deze trip de grote schuldige.

De tweede dag van de opleiding verliep “iets” vlotter. Vanochtend maar een half uur in file gestaan, ondanks het feit dat ik via de E19 en de Brusselse Ring ben gereden. En ook vanavond “maar” 40 minuten vertraging.

Ik reis veel met de trein en ik geef toe dat er veel kan worden verbeterd aan de Belgische Spoorwegen maar ik heb nog nooit, NOOIT, zoveel vertraging gehad op zo’n korte tijd. En als er dan vertraging is … dan maakt het niet veel uit want meestal heb ik een spannend of interessant boek bij en weet ik mijn tijd nuttig te vullen.

Pendelen met de auto ? Ik ? Neen bedankt.