Gelijkspel

You win some … you lose some.

Bij de concerten die we bezoeken is het meestal winnen. Dat is logisch omdat je groepen kiest waar je fan van bent of die je best kan pruimen. Desondanks kan het gebeuren dat een concert slecht is. Ik moet dan maar denken aan Robbie Williams, Madonna of Bob Dylan. Of meer recenter nog Trixie Whitley. Ik zeg niet dat dit slechte artiesten zijn, integendeel. Maar hun live concerten vielen me gewoon heel erg tegen.

Het concert dat we gisteren bezochten was geen winner maar ook geen loser. Het was dus gelijkspel.

Gelukkig regende het ’s avonds niet meer zo hard als gisterenochtend. Onderweg naar Peulis toch nog een twintigtal minuten vertraging opgelopen maar de rit naar Leuven ging dan weer behoorlijk vlot. Een gezellig hap in Den Domus gevolgd door een korte stadswandeling “Leuven by Night” onder begeleiding van mijn persoonlijke stadgids Conny en om half acht stonden we in de rij aan Het Depot aan het Martelarenplein.

Op het programma stond Tony Joe White met als gevolg een eerder ouder publiek en een ouder publiek betekent immers ook mensen die ruim op tijd komen. Al bij al viel het mee en konden we toch nog een zitplaatsje bemachtigen.

In het voorprogramma de voor mij (en vermoedelijk voor de meeste van de aanwezigen) onbekende David Ronaldo (van de Ronaldo circus familie). Hij bracht ons, begeleid door gitarist Charly Verbinnen, enkele mooie covers van artiesten als The Band, Neil Young, David Crosby en Jimi Hendrix. Een halfuurtje duurde dat en meer moest dat echt niet zijn.

Na de pauze was het dan de beurt aan Tony Joe White. Het eerste nummer bracht hij solo. Vanaf het tweede nummer kwam de “band” bij op het podium. Eigenaardig genoeg bestond die band uit een drummer en … niemand anders. Enkel een drummer dus.

Tony Joe White is verantwoordelijk voor enkele wereldhits waarvan Steamy Windows van Tina Turner waarschijnlijk de bekendste is. Helaas kwam dit niet volledig tot uiting op het podium. De man kan goeie nummers schrijven en kan een behoorlijk stukje gitaar spelen. Zingen lukt ook wel maar na een klein uur hadden we het gevoel dat het steeds hetzelfde nummer was dat speelde.

We zijn dan ook niet tot het einde gebleven. Waren we teleurgesteld? Niet echt want we hebben een gezellige avond gehad. Waren opgetogen? Dat nu ook weer niet want we hebben al (veel) betere concerten gezien. Kortom … een gelijkspel.

Ondertussen blijven we wel werken aan de toekomst. Ik heb vandaag mijn eerste festivalticket voor 2017 gekocht. Ruim acht maanden op voorhand en met nog geen enkele naam op de affiche heb ik me een combiticketje voor Suikerrock aangeschaft. Het is natuurlijk een risico maar voor 80 euro (voor drie dagen dus !!) kan het toch niet mislopen?

Ook Het Zesde Metaal werd trouwens aan de kalender toegevoegd.