Engeland 1135. Na de dood van Koning Henry, zijn zoon de erfprins en twee koninklijke bastaarden is het land in een chaotische situatie terechtgekomen. Koning Stephen enerzijds en Koningin (keizerin) Maud anderzijds strijden om de macht.

Het is voor metselaar Tom Builder geen pretje om zijn zwangere vrouw Agnes, zijn veertienjarige zoon Alfred en zijn dochtertje Martha een menswaardig leven te bieden. Zijn droom is om ooit een kathedraal te kunnen bouwen. Nu is hij al blij dat e.

en huis mag bouwen voor de zoon van Lord Percy Hamleigh. Die zoon zou trouwen met Aliena, dochter van de graaf van Shiring, maar die zag dat helemaal niet zitten. Het huis moet niet verder worden afgewerkt en Tom zit zonder werk.

Hij trekt met zijn gezin door de streek op zoek naar werk maar vindt helaas niets. Tijdens die trektocht bevalt zijn vrouw van een zoontje maar zelf overlijdt ze ten gevolge van inwendige bloedingen. Het zoontje wordt gevonden door een monnik die het meeneemt naar de priorij.

Ondertussen heeft Tom de mysterieuze Ellen en haar zoontje Jack leren kennen. Samen komen ze aan in Kingsbridge waar Philip de nieuwe prior is geworden met de steun van Bisschop Waleran Bigod. Deze heeft echter minder edele motieven. Terwijl Philip er van droomt een grote kathedraal te laten bouwen door Tom Builder.

Deze bouw zal in totaal zo’n 40 jaar duren, een periode waarin zowel vrolijke als gruwelijke gebeurtenissen zullen plaatsvinden.

In Pilaren van de Aarde beschrijft Ken Follett op een fantastische manier het leven in het twaalfde eeuwse Engeland. Een mooi fictieverhaal met een grote vleug van feitelijke geschiedenis. Echt wel mijn ding. En toch ben ik niet helemaal tevreden. Het is een heel goed boek maar ik heb toch vaak enkele bladzijden diagonaal gelezen. Details zijn goed maar teveel details niet. Het is zo’n beetje als die achtervolging in die film die 10 minuten te lang duurt of het gevecht tussen Obi-Wan Kenobi en Anakin Skywalker in Star Wars Episode III of de pod-race in Episode 1. Die duurden ook veel te lang. Om maar te zeggen dat het boek nog beter zou zijn wanneer het 400 bladzijden dunner zou zijn.

Het vervolg (Brug naar de Hemel) zal toch even moeten wachten. De Lincoln Mythe van Steve Berry wordt de volgende.

Omdat we nog maar 354 wandelingen op ons to-do-lijstje hebben staan, dachten we dat het misschien wel eens een goed idee zou kunnen zijn om een bezoekje te brengen aan de Wandel- en fiestbeurs in Flander’s Expo in Gent. Kwestie van wat inspiratie op te doen natuurlijk.

Zo gezegd, zo gedaan en dus reden we onder een stralend zonnetje naar de stad van Jacob van Artevelde en de Stroppendragers. Wie ze trouwens ook een strop zouden moeten aandoen is de man of vrouw die The Loop heeft uitgevonden. Het is al iets beter dan een paar jaar geleden maar het blijft toch een puinhoop hoor.

De beurs op zich was een succes. Alhoewel, onze lange lijst met wandelingen die we ooit nog eens moeten doen is op zijn minst verdubbeld. Vooral de Nederlanders deden hun uiterste best om ons te overtuigen hen met een bezoekje te vereren. Veel moeite moeten ze daar trouwens niet voor doen. Ik heb al enkele heel geslaagde fietsvakantie bij onze Noorderburen achter de rug en het Paasweekend trekken we ook naar daar.

We hebben in ieder geval meer dan voldoende documentatiemateriaal voor de komende jaren. Een eerste shortbreak is trouwens ook al aangevraagd. Als alles meezit gaan we met Pinksteren 3 dagen wandelen in Gedinne in de provincie Namen, vlakbij de Franse grens. Fingers Crossed.

Iets wat al langer op de planning stond was De laatste doet het licht uit, een komedie van Luc Kerkhofs gebracht door Toneelgroep Oud-KLJ Vorselaar.

André van Barneveld moet, na een carrière van 40 jaar als stationschef, met pensioen en het station zal worden gesloten. Niet alleen voor hem is dat een probleem maar ook voor Kelly die een krantenwinkeltje heeft (had) in het station en voor Banne, de clochard die in het station een plaats vond waar hij zich kon warmen (en waar hij af en toe wel eens een zak kon rollen). Ook de bejaarde Nette die naar Antwerpen wil om haar zus te bezoeken (en om een lief te zoeken) is niet blij nu er geen treinen meer zullen stoppen in het station.

Irma, echtgenote van André, is wel blij. Nu kan ze het plan dat ze samen met Toon Prop, burgemeester en minnaar van Irma, beraamd heeft uitvoeren. Dat zou haar en haar zoon Hugo toch wel wat geld moeten opleveren. Tenslotte is er ook nog Suzy, een hoogzwangere vrouw die weggelopen is van haar agressieve man.

Als André weigert om te vertrekken steunt het zootje ongeregeld hem ten volle in zijn strijd tegen zijn vrouw en de burgemeester.

Dit stuk is het beste dat deze toneelgroep de afgelopen jaren heeft gebracht. Bij iedereen was de rol op het lijf geschreven en het was er helemaal niet aan te zien dat het gisteren de première was. Eenvoudig amusement met soms voorspelbare moppen (Er staat in de gazet dat er elk uur ne mens wordt aangereden in Tokyo. Da kan toch ook niet plezant zijn voor dieje mens hè?) maar echt veel gelachen. Meer moet dat niet zijn.

Blijf thuis indien mogelijk. Rij zeker nergens met de wagen naartoe. Het einde van de wereld is in zicht. OK, ik geef toe dat deze laatste opmerking gisteren niet werd geuit maar het scheelde toch niet veel. Ondanks het feit dat ik gisterenmiddag al op www.buienradar.be had gezien dat de sneeuw ten vroegste rond de middag het centrum van het land zou bereiken besloten Conny en ik gisteren toch maar om onze geplande uitstap naar het Oost-Vlaamse Berlare-Donk uit te stellen tot later. De “Zwarte Madam-wandeling” kunnen we  op een andere keer wel doen.

We hadden wel een alternatief dichter bij huis namelijk Mechelen. Een bezoek aan het Dossin museum staat immers al een tijdje op onze “bucketlist”. Dat bezoek zou perfect te combineren zijn met een wandeling. Afhankelijk van het weer zouden daar ook verschillende mogelijkheden zijn.

De Dossin kazerne was echt wel indrukwekkend. Eigenlijk geen pretje om te bezoeken want met momenten heel triest maar elke Belg zou moeten worden verplicht om dat museum te bezoeken. Het verhaal van de Joden vóór en tijdens de tweede wereldoorlog is immers te vergelijken met bepaalde situaties vandaag.

Na het bezoek hadden we behoefte aan een frisse neus want sommige beelden hakken er toch wel in. Als je die grote wand ziet met veel zwart-witfoto’s en die enkele sepiafoto’s om dan te beseffen dat enkel de sepia-mensen de holocaust overleefd hebben dan moet je even slikken.

Na een “alternatieve” croque bij Sister Bean zaten we al snel op het Dijlepad, de wandeling over de Dijle. Door de werken aan het station en omgeving moesten we wel een alternatief vinden om op het jaagpad langs de Dijle te geraken maar dankzij de omleiding voor fietsers en de Garmin eTrex lukte dat perfect.

Via de Dijle ging het tot aan de brug van Muizen en van daar ging het verder richting het Mechels Broek. Ik ben daar ondertussen toch al een paar keer geweest en elke keer verbaast het me hoe mooi het daar is. Het maakt niet uit in welk seizoen je daar komt. En dat op letterlijk een boogscheut van het stadscentrum.

Ondertussen was het nog altijd niet aan het sneeuwen trouwens. Zouden Kris Peeters en het Agentschap Wegen en Verkeer (en waarom niet het KMI zelf) dan niet eens kunnen kijken naar de buienradar. Ik die nog niet vaak een fout zien maken, dit in tegenstelling tot die anderen.

Afin … het was alweer een leuke een leervolle dag. En alweer 12,50 km kunnen toevoegen aan het totaal.

Stil weekend op blogniveau maar zeker geen stil weekend gehad.

Het weekend begon uiteraard op vrijdag, net zoals altijd. Verschillend was deze keer wel dat de meeste van mijn collega’s zich vanaf 15u begonnen klaar te maken om naar het Personeelsevent in Lint te gaan terwijl ik gewoon bleef verder werken.

Ik had immers andere plannen. Het zal u niet verbazen dat ik een concertje in mijn agenda had staan waardoor ik niet kon deelnamen aan het personeelsevent. Nu ja, ik heb lang moeten zoeken eer ik een concertje had gevonden hoor. Ik ben namelijk geen fan van dergelijke eventen. Vroeger kon je er tenminste nog deftig eten met een 5 gangen menu of een gigantisch buffet. Maar nu zijn het gewone food-standjes waar je een kartonnen bekertje pasta of zoiets kunt krijgen. Bovendien is de muziek er meestal al slecht en een “danser” ben ik ook al niet.

Neen … voor mij hoeft het echt niet. Mijn plannen leken me veel leuker. Eerst een wandelingetje van 2,5 km op Conny op te pikken. Dan nog eens een kilometertje wandelen om iets te gaan eten onder de toren van de kathedraal. En dan 4,5 km wandelen om naar den Trix in Borgerhout te stappen. Gelukkig regende het niet zo hard als ’s morgens toen ik daar mijn auto ging droppen.

Er stonden in Trix Club twee groepen geprogrammeerd: Pavlove die vorig jaar waren geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van StuBru en Cults, een koppel Amerikanen die Indierock zouden spelen. We kenden geen van beide groepen maar met een inkomprijs van 14 euro kan dat niet echt tegenvallen. En dat heeft het zeker niet gedaan. Best wel leuke muziek en ongetwijfeld beter dan Wim Soetaer die op de moment in Lint klassiekers aan ’t verkrachten was.

Zaterdag is dan vrij rustig verlopen maar zondag was weer wel een goed gevulde dag. In de namiddag een frisse wandeling van 10km rond Peulis gemaakt met een tussenstop in Klein Boom om een bezoekje aan de Stripbeurs te brengen. Ik ben er wel sneller dan normaal doorgegaan maar heb toch wel enkele koopjes kunnen doen en een paar strips van mijn lijstje kunnen schrappen.

Na een smakelijke hap in restaurant Casa Conny vertrokken we dan terug naar Borgerhout voor het tweede concert van het weekend. In de Roma traden immers The Bootleg Beatles op. Ik had ze zo’n twee jaar geleden al eens gezien en wist dan ook dat het goed zou moeten zijn.

En ja hoor, ze waren weer heel goed (al waren ze vorige keer in Leuven net iets beter). Het is soms echt wel creepy hoe ze alle tics en houdingen van de originele Beatles weten na te bootsen. Als je de kans krijgt om ze te eens te zien … zeker doen.

Zondag Rustdag.

Dat mocht ook wel want vrijdag en zaterdag waren weer tot de nok gevuld met activiteiten.

Na de wandeling en autokeuring moest ik ’s avonds nog naar Borgerhout; Nu ja, “moeten” was het niet, het was eerder “mogen” want het was toch wel een eer om de laatste voorstelling van Winterland 76 te mogen bijwonen in De Roma in Borgerhout.

Winterland 76 is een project dat is ontstaan uit een idee van Gianni Marzo van Marble Sounds en brengt hulde aan The Band, de legendarische begeleidingsgroep van o.a. Bob Dylan. Winterland 76 verwijst naar The Winterland Ballroom in San Francisco waar ze hun vrienden uitnodigden voor het legendarische afscheidsconcert dat werd verfilmd in The Last Waltz.

De groep bestaat verder uit Piet De Pessemier (Mad About Mountains), Maarten Moesen (o.a. Buurman), Dimitri Vossen (Birds That Change Colour), Hans de Prins (Go March), Cleo Janse (The Bony King of Nowhere), Alban Sarens (Sir Yes Sir) en Sam Joris (o.a. Black Mango).

Net als The Band hadden ze ook tal van gasten uitgenodigd: Annelies van Dinter, Neeka, Jan De Smet, Niels Hendrix, Iwein Segers, Koen Kolbacher, Pascal Deweze en Pauro Pawlowski.

Niet elke gast was even goed. Annelies van Dinter was heel teleurstellend. Iwein Segers was verrassend goed als Van Morrison maar toppers waren toch Neeka (als Joni Mitchell) en Mauro Pawlowski die een geweldige versie van Like a Rolling Stone van Bob Dylan bracht. Enige minpunten aan het concert : de stoelen waren hard en oncomfortabel en ik had niemand om tegen te praten aangezien Conny moest werken. Maar verder was het een heel goed concert.

Gisteren was trouwens ook weer een drukke dag. Heel de voormiddag in de weer geweest in de keuken om dan na de middag richting Peulis en Kampenhout te vertrekken. In Kampenhout hebben we de Oranje Natuurpuntwandeling in en rond het Steeltjesbos gedaan. Bijzonder mooie wandeling al was het op sommige plekken heel modderig.

Ik heb overigens nog nooit zo veel gebabbeld als tijdens deze wandeling. We zouden ’s avonds immers naar Star Wars – Episode VIII – The Last Jedi gaan kijken. Nu is Conny, in tegenstelling tot mij, niet echt een Star Wars fan. Ik was verkocht toen ik in 1977 als bijna 13 jarige die twee ruimtetuigen over het scherm zag schuiven. Ondertussen heb ik alle films meerdere keren (originele versie, herwerkte versie, op video, op dvd en op bluray).

Enfin, ik heb dus de hele saga, alle acht films, samengevat in een verhaaltje van één uur. Toch wel vermoeiend. De inhoud van de tekenfilms heb ik wel achterwege gelaten, vooral omdat ik die niet zo goed vind.

Episode VIII is trouwens een waardig deel in de saga. Het stoort me wel dat het zo duidelijk is dat sommige scenes enkel en alleen gemaakt zijn om het 3D publiek blij te maken. Voor mij hoeven die niet. Verder was het dus wel een prima film.

Jaarlijkse traditie eind januari : met de auto van mijn moeder naar de garage voor een groot onderhoud gevolgd door een bezoekje aan de autokeuring. Altijd wel goed voor een beetje stress.

Omdat elk nadeel zijn voordeel “heb” is er ook een positieve kant aan de zaak. Elk jaar eind januari stippel ik een wandeling uit. Deze keer zou die wandeling me van Sint-Antonius-Zoersel naar het Fort van Oelegem brengen.

De start was al niet veelbelovend. Door een stommiteit heb ik alle wandelingen van mijn Garmin eTrex verwijderd. Gelukkig heb ik altijd een papieren back-up. Nadeel is dan wel dat je goed uit je doppen moet kijken of je mist een pijltje. En op die dagen loopt er net geen tweede paar ogen naast je. Ik heb dus twee keer een pijltje gemist maar zonder veel erg.

Uiteindelijk had ik na een dikke vier uur wandelen een kleine 19 km op de teller. Heel mooie en vooral heel rustige wandeling, eentje die ik zeker nog eens terug ga doen maar dan niet op mijn eentje.

Aan de autokeuring was het wel een beetje aanschuiven en waren er opmerkingen over de banden en de lichten maar het formuliertje zag groen dus dat zijn zorgen voor later.

Vroeger, toen ik nog meer een “jogger” dan een “walker” was ging ik geregeld ’s ochtends lopen.

Een halfuurtje vroeger vertrekken thuis, met de auto naar ’t werk in plaats van met de trein en dan, vóór ik aan mijn (vermoeiende) dagtaak begon, een halfuurtje (of meer)- gaan joggen. Soms deed ik dat zelfs twee keer per week.

Maar dan kwam ik tot de vaststelling dat het wandelen me veel beter beviel dan het joggen en nog later zelfs dat wandelen in gezelschap nog leuker is dan wandelen op je eentje. Ik ga nog wel één keer per week naar Lier om een halfuurtje te joggen maar daar blijft het meestal bij.

Het ligt wel in mijn bedoeling om dit jaar terug iets meer te gaan joggen. Niet verder, niet sneller maar wel vaker. En zo stond ik vanochtend om twintig over zes klaar voor de deur van ons kantoorgebouw in mijn loopkledij.

Toen ik het kruispunt van de Van Rijswijcklaan en de Vogelzanglaan overstak zag ik dat er naast de sportterreinen daar een looppad leek te liggen. Een VERLICHT looppad. Toch maar eens uitproberen dacht ik. Bleek het wel een Finse piste te zijn waar ik niet echt van houd. Ik ben meer een “straatloper” en verkies een stevige ondergrond. Maar anderzijds is er op nauwelijks één kilometer van ’t werk een anderhalve kilometer lang pad dat heel goed verlicht is en waar geen auto’s rijden.

Daar gaan ze me nog zien.

Ik heb het al eens eerder gezegd … als het op concerten aan komt dan is er één ding waarvan ze ons niet van kunnen beschuldigen en dat is dat we ons maar aan één genre houden.

Vorige week zaten we nog te luisteren naar het Vlaams Symfonieorkest, gisteren zaten we aan de andere kant van het spectrum.

Een uurtje vroeger dan verwacht namen we in Mechelen de trein naar Brussel. Gelukkig hebben we dat gedaan want toen we omstreeks twintig voor zeven aan de AB kwamen stond er al een klein rijtje aan te schuiven. Het was dan ook volledig uitverkocht.

Toen de deuren om 19u eindelijk open gingen stonden ze al ver in de Anspachlaan aan te schuiven. Op zo’n momenten werken we als een geoliede machine. Terwijl Conny de jassen in een kluisje stopt zoek ik een goede zitplaats. In elke zaal hebben we zo onze favoriete plaatsjes en meestal lukt het wel om ze te bemachtigen.

Ook gisteren was dat het geval en zaten we quasi in het midden van de eerste rij, bijna anderhalf uur vóór het begin van het optreden. Optreden van wie ? Wel … van Brides of Lucifer, het projectje van Stijn Kolacny van Scala en Koen Buyse van Zornik. Vorig jaar één van de opvallendste optredens van Graspop Metal Meeting en gisteren dus ook in de AB te bewonderen.

Werkt dat wel … een eerder klassiek geschoold koor met enkele ruige rockers? Zeker werk dat. Het is al meerdere keren in het verleden bewezen dat HardRock en Klassiek ongelooflijk goed samengaan. Deep Purple deed het al in de jaren ’70, Metallica heeft het gedaan en het live concert van KISS met de Melbourne Symphonie Orchestra.is een streling voor het oor (en het oog).

Het werkte ook gisteren perfect. Alles zat gewoon goed. IJzersterke muzikanten (Koen Buyse (Zornik), Yannick De Pauw (Vigilante), Joeri van de Schoot (Evil Invaders), Ives Mergaerts (Kick, TPO) en Stephan Noens.) die er duidelijk plezier in hadden, de fantastische stemmen van Scala en één van de beste lichtshows die ik gezien heb. Samengevat: een fantastisch mooi concert.

 

De mensen in Antwerpen weten niet hoe dicht ze gisteren bij een totale vernietiging stonden! Eén of andere gekke wetenschapper had immers een bom geplaatst, een bom die sterk genoeg was om heel de stad van de kaart te vegen.

Gelukkig waren er de zeven mensen van VIVIUM PCM Life die lijf en leden hebben geriskeerd om de stad te redden. Geen puzzel was moeilijk genoeg om hen te misleiden. Het begin was een beetje chaotisch maar binnen het uur hadden we de bom onschadelijk gemaakt;

Na onze heroïsche inspanning, die helaas verborgen zal blijven voor het grote Antwerpse publiek, zijn we nog een alternatieve pizza gaan eten bij Otomat aan het Van Schoonbekeplein aan het MAS. Hoewel mijn With Love from B. pizza best wel smakelijk was en mijn High Darling Tea geweldig smaakte, ga ik toch liever een klassieke pizza eten bij de Italiaan. Maar verder was onze teambuildingavond, deze keer georganiseerd door collega Leni, een heel leuke avond.

Vandaag was het dan geen gekke wetenschapper maar wel twee gekke wandelaars die de hoofdrol speelden. Een beetje regen schrikt ons niet af. Het moet al echt heel lelijk doen (een beetje zoals afgelopen donderdag) om Conny en mij binnen te houden.

En zo stonden we deze namiddag in Sint Adriaan, gehucht van Haacht, klaar voor de Dijlevalleiwandeling. Constante (lichte) regen maar als je een iets of wat deftige paraplu hebt en goede wandelschoenen en –kledij dan is dat geen probleem. De paraplu af en toe eens van arm (of van wandelaar) wisselen en dan gaat dat prima. Iets over halfweg stopte het trouwens met regenen.

Wat kan ik verder nog zeggen over de Dijlevalleiwandeling? Dat het een heel mooie, echt heel mooie, wandeling is. Vandaag bovendien ook heel, echt heel, rustig. Als we 5 mensen zijn tegengekomen dan zal het veel zijn. Maar de afwezigen hadden (alweer) ongelijk. Wij hebben in ieder geval weer genoten van ons uitje in de natuur.

Een snipperdag nemen op een woensdag … ik doe het niet vaak. De helft van ons team werkt immers sowieso niet op woensdag. Maar als Conny enkel op deze dag een snipperdag kan nemen, dan neem ik er toch ook één? Anders zouden we geen doordeweekse dagtrip kunnen maken (en het is toch de bedoeling om dat minstens één keer per maand te doen).

Ver weg zijn we vandaag niet getrokken. Heverlee is niet het einde van de wereld. Toen ik vanochtend opstond en naar buiten keek leek onze dag wel in het water te vallen. Er woei een heuse sneeuwstorm over Vorselaar. Gelukkig was het warm genoeg en bleek het op de weg best mee te vallen. Onderweg was er trouwens geen spatje hagel of sneeuw te zien, tenzij even in Putte.

Toen we in Heverlee vertrokken was het trouwens mooi open getrokken. Het was fris maar droog. Anderhalf uur later in Abdij van Park was dat weer even anders. Tijd om een pauze te nemen en een warme koffie te gaan drinken.

De rest van de dag viel er al wel eens een druppel of een hagelbolletje maar meestal niet erg. Aan de Phillips-site viel het wel met bakken uit de hemel maar daar konden we mooi schuilen bij de Post.

Na 14,70 km zat onze wandeling erop. Al bij al toch weer veel geluk gehad met het weer. Akkoord, we zijn niet droog gebleven maar het regende ook niet hard genoeg om echt nat te worden.

Een heel geslaagde dagtrip. We hebben nog 6 andere wandelingen met vertrek aan het Heilig Hartinstituut en die gaan we zeker nog doen dit jaar.