Een andere dinsdag … een ander concert.

Deze keer niet in de Lotto Arena maar wel bij de buren van het Sportpaleis. Vóór het concert weer gaan eten in de Backstage. Gelukkig hadden we deze keer wel gereserveerd en hadden we geen last van een deur die bleef openstaan.

Om acht uur stond Juanita Stein op het podium om ons “op te warmen”. En we moeten zeggen dat ze het er behoorlijk vanaf bracht. Ze deed ons een beetje denken aan Cults die we onlangs in den Trix aan het werk zagen.

Om negen uur was het dan de beurt aan The Killers met frontman Brandon Flowers als aandachtstrekker. Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik eigenlijk niets ken van The Killers. Ik ken uiteraard hun naam en hoor hen wel eens passeren op de radio maar vraag me niet één van hun nummers op te noemen want dat kan ik niet.

Maar soms moet je gewoon vertrouwen op het oordeel van iemand anders en ja hoor, ook deze keer had Conny weer gelijk : ik heb een heel goed concert gezien. Ik vond Elbow vorige week beter maar dat is gewoon omdat het daar misschien iets minder om het spektakel gaat. Al was dat spektakel fantastisch om te zien hoor. Geweldige lichtshow en heel goede muziek. Absoluut genoten van de avond maar toch vond ik het vorige week beter.

Volgende concert op de agenda is Frank Vanderlinden op zaterdag. Vrijdag ga ik nog wel met mijn moeder naar Christophe & Lindsey maar die doet mee buiten competitie en telt dus niet mee .

Het kan vriezen, het kan dooien. Letterlijk en figuurlijk. Gisterenochtend was het nog -5°C, deze namiddag 15°C?

Het was in ieder geval zalig weer om te wandelen. Wij hadden vandaag Herentals uitgekozen. Vorig jaar hadden de mannen van de KWB daar ook een mooie wandeling uitgestippeld. Het weer was toen weliswaar erbarmelijk maar de wandeling op zich toch mooi.

Ook dit jaar stelden ze weer niet teleur. Kort na het vertrek wandelden we door het (beschermde) Begijnhof van Herentals en ik moet tot mijn schande bekennen dat dit de allereerste keer was dat ik dit bezocht. Het is niet zo mooi als dat van Lier of Brugge maar op één of andere manier stralen alle begijnhoven toch rust uit.

Na het Begijnhof volgde het Olens Broek, een natuurgebied dat in elk seizoen de moeite waard is om te bezoeken. Al moet ik zeggen dat dat ene bruggetje alsmaar gammeliger lijkt te worden. Via Kruiskensberg en de Kleine Nete kwamen we aan het Bloso sportcentrum waar we even konden rusten en bijtanken.

De bossen tussen Vorselaar en Herentals waren het terrein voor het tweede stuk van de wandeling. Ondertussen was het echt wel heel rustig geworden onderweg. Maar als er iets is waar wij van houden dan is het wel rust.

Na 13 kilometer stonden we terug aan de auto. Zouden we nog verder gaan tot de zaal en daar iets drinken of naar huis rijden en daar hetzelfde doen? Omdat we al een dubbele consumptie in de sporthal hadden genomen besloten we, zonder schuldgevoel, om naar huis te rijden. Misschien wel een juiste beslissing want na enkele minuten in de auto vielen de eerste regendruppels op de ruiten.

Het was alweer een heel mooie wandeling die ook heeft bewezen dat je eigenlijk niet ver moet rijden om mooie natuur te zien. Vakantie in eigen land? Voor ons mag het (maar het mag natuurlijk ook altijd Engeland of Nederland zijn).

In een grot in Utah worden de botten van een in de 19^de eeuwse vermoorde groep Mormonen ontdekt. Deze ontdekking zorgt voor een kettingreactie die het voortbestaan van de Verenigde Staten van Amerika in gevaar kan brengen.

Abraham Lincoln, de legendarische president, heeft tijdens de Burgeroorlog een document in bewaring gegeven bij Brigham Young, destijds de profeet (of leider) van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, de officiële naam van de Mormoonse gemeenschap.

In dit document zouden de Founding Fathers, een soort addendum aan de Amerikaanse grondwet hebben gevoegd. In dat addendum zou staan dat elke staat uit de unie kan stappen wanneer zij dat willen. In tegenstelling tot wat velen denken ging de burgeroorlog immers niet over slavernij maar wel over het afscheuren van de zuidelijke staten.

Ex-geheim agent Cotton Malone wordt door zijn vroegere baas, Stephanie Nelle, in het verhaal betrokken. Hij moet ervoor zorgen dat de Mormoonse Senator Thadeus Rowan en zijn rechterhand, de Spaanse Josepe Salazar het document niet in handen krijgen.

Hij krijgt daarbij steun van President Daniels en van diens neef Luke die ook bij de Geheime Dienst werkt. Zelfs de vriendin van Malone, Cassiopea Vitt is betrokken maar haar rol lijkt dubbel te zijn.

Zal het Malone lukken om zijn land te redden?

In De Lincoln Mythe slaagt Steve Berry er weer in om feiten en fictie op een grandioze manier met elkaar te verweven. Ik heb in ieder geval een hoop bijgeleerd over de burgeroorlog en vooral over de Mormonen. Vóór ik dit boek las stonden de Mormonen voor mij voor polygamie (wat trouwens al lang niet meer geldt) en uiteraard ook voor The Osmonds waar ik in de jaren ’70 grote fan was.

Na De Pilaren van de Aarde deed het deugd om nog eens een gewone thriller te lezen. Lekker spannend en ontspannend tegelijkertijd.

Wat gebeurt er wanneer er, op een dinsdag met staking in het openbaar vervoer, zowel in de Lotto Arena als in het Sportpaleis een uitverkocht concert doorgaat?

Dat zou wel eens een verkeersinfarct kunnen geven stond er in de kranten. Maar ja, als het eens een paar dagen enkele graden onder nul is dan staat de wereld ook stil.

Toch was ik er gisteren niet 100% gerust in. Integendeel. Maar ja, soms is het geluk aan onze zijde. Dat begon al toen ik nog op weg was naar Kontich om Conny op te pikken. Kreeg ik immers Mandy aan de lijn met het heuglijke nieuws onze vakantie naar Engeland in september volledig in orde is. Het was wel het 5^de hotel op mijn voorkeurslijst waar uiteindelijk plaats was maar daarom geef ik altijd zo’n lange lijst op hè! En geef nu toe … nodigt dit niet uit om op vakantie te gaan: Salford Hall nabij Stratford-Upon-Avon.

De rit Kontich naar de Lotto Arena ging ook een pak vlotter dan verwacht, dit dankzij een kort ommetje via de Singel. De wagen achtergelaten op Parking Spoor Oost en dan maar hopen dat er een plaatsje zou zijn in den BackStage (het restaurant aan de overkant van ’t straat, niet die van de Lotto Arena zelf). Ja hoor, dat lukte nog juist.

Het concert zelf was geweldig. We werden “opgewarmd” door Jonathan Jeremiah en stipt om twintig over negen begonnen Guy Garvey en de rest van Elbow aan een optreden van ruim 2 uur. Een fantastisch optreden. Goeie muziek, goed geluid en een mooi lichtspektakel. Al moet ik toegeven dat ik van dat laatste niet alles heb gezien. Het was immers muziek om je ogen dicht te doen en te genieten. Zodra ik dat deed had ik wel vaak het gevoel dat Peter Gabriel op het podium stond. Zou Garvey misschien een onecht kind zijn? De gelijkenissen waren er volgens mij wel.

 

We zijn (gelukkig) niet tot het einde gebleven. Toen wij buitenkwamen bleek immers dat de buren (Kendrick Lamar) ook net de zaal begonnen te verlaten. Wij konden de parking nog op een vrij rustige manier kunnen verlaten maar een halfuurtje later moet het, mede dankzij een ongeval, een complete chaos zijn geweest.

Enfin … het was de zoveelste geslaagde concertavond

Lier. De stad van Timmermans, Zimmer, Van Boeckel en Opsomer. De stad van de Schapekoppen en Pallieter. Ook de stad waar ik zes jaar naar ’t school ben geweest en op internaat heb gezeten. De stad waar ik (bijna) elke week een half uur ga joggen.

Je zou denken dat ik die stad ondertussen al beu ben gezien maar het tegendeel is waar. Het is daar zo mooi wandelen en joggen dat ik er nooit op uitgekeken geraak.

Vandaag zijn we richting Kessel gewandeld. Gelukkig kozen we voor de heenweg de beschutte route via de Kromme Ham en de Beemdweg. Er stond immers een vrij gure tegenwind. Na een deugddoende tas thee in Het Badhuis in Kessel stapten we via het jaagpad langs de Kleine Nete terug naar Lier (met de wind in de rug). De wandeling werd afgesloten met een stuk van de Vesten en een klein stukje langs de Nete waar je bijna uit je jas werd gewaaid. Daar was het echt ijzig koud.

Om een geslaagde wandeldag op een gepaste manier af te sluiten zijn we nog een hapje gaan eten bij een familielid. Ik had immers een tafel gereserveerd bij Zuster Agnes. Stond ook al een tijdje op onze bucketlist maar het was er nog niet van gekomen. Nu kunnen we dat ook afvinken maar we gaan daar nog zeker terug. Heel lekker eten in een gezellige sfeer (al had die baby die meer dan een uur op de achtergrond heeft gehuild niet echt gemoeten voor mij).

Lier … ik kan iedereen een bezoekje aanraden.

Hoewel sommige mensen na al die jaren nog altijd denken dat muziek mij enkel kan bevallen wanneer er veel elektrische gitaren in zitten sta ik open voor alles van Abba tot Zappa.

In de concerten die wij bezoeken zit dan ook heel veel variatie. Zaten we vorige zondag nog in de jaren tachtig met Simple Minds … gisteren zaten we in de zomer van 1969 op de weide van Max Yasgur in Bethel, NY, USA.

Gelukkig zaten wij niet echt samen met 400.000 (!) andere mensen op het Woodstock festival maar in het CC Zwanenberg in Heist. Maar ik voelde toch de sfeer van Peace, Love and Music van het podium stromen. Daar stond immers Woodstock Unplugged het beste van zichzelf te geven.

In dit project brengen Pascale Michiels, Bert Verschueren, Patsy Verfaille en Filip Bollaert covers van nummers die werden gespeeld op het legendarische festival. Passeerden op die manier onder andere de revue : Melanie, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Canned Heat, Creedence Clearwater Revival en Crosby, Stills, Nash & Young.

Ik was vergeten dat het een dubbel concert was dus voor mij was dit een geweldige meevaller. De driedubbel elpee Woodstock was vroeger immers één van mijn favoriete albums. En de covers waren ook één voor één voltreffers.

Na de pauze was het dan de beurt aan de groep voor wie we echt kwamen: Urban Trad. Voor velen zal er een belletje beginnen rinkelen wanneer ik zeg dat ze destijds groot nieuws waren omdat zangeres Soetkin Collier niet mee mocht naar het Eurovisie Songfestival omdat ze zogezegd extreem rechts was. Uiteraard was daar niets van aan maar ze heeft toch de trip naar Riga niet mee mogen maken. Met Sanomi hebben ze wel de tweede plaats behaald.

In 2012 is de groep officieel gestopt maar sinds 2015 treden ze sporadisch toch nog eens op, zij het met een gewijzigde samenstelling. Gisteren werden zangeressen Soetkin Collier en Veronica Codesal begeleid door Philip Masure, Dirk Naessens, Nicolas Scaillet , Jill Delien en Bert Verschueren die al meer dan een uur op het podium had gestaan.

Het verschil tussen de twee groepen kan eigenlijk niet groter zijn maar toch hebben we twee keer genoten. Vooral de samenzang van Collier en Codesal was mooi. Een lange muziekavond maar een heel geslaagde avond.

Volgende concert op de agenda is Elbow in de Lotto Arena volgende week dinsdag.  

Sta je klaar om naar Lier te vertrekken … krijg je telefoon van je loopmaatje dat ze nog altijd in Antwerpen op het werk zit. Skippen we deze week of spreken we een uurtje later af?

Ik heb maar voor het eerste gekozen. Ik moet bij dat halfuurtje joggen tenslotte ook nog een klein uurtje verplaatsing heen en weer tellen.

Daarom heb ik maar een solootje gedaan en een halfuurtje in Vorselaar gelopen. En deze keer kwam het aardig in de buurt van lopen. Vier kilometer op 28 minuten … een tempo van 8,65 km/u … dat is bijna lopen.

Volgende keer dat ik dat doe neem in wel een zuurstoffles en –masker mee. Ze doen allemaal zo wild over dieselauto’s en fijn stof en zo. In Antwerpen heb je zelfs de LEZ. Wel, ik vind dat ze dit ook moeten instellen voor kachels. Ik weet niet wat ze hier allemaal opstoken in hun kachels maar je kan op sommige plekken haast niet meer ademen.

Plezant is anders.

Gisteren waren James Kerr en Charles Burchill op bezoek in de Brusselse Ancienne Belgique. Beide heren zijn beter bekend als Simple Minds.

Aangezien dergelijke concerten eerder een ouder publiek aantrekken hadden Conny en ik besloten om zeker op tijd te vertrekken. Dat bleek trouwens een goed idee. De trein van 18:04 genomen in Mechelen en 40 minuten later stonden we in de rij.

Stipt om 19u gingen de deuren open en een tiental minuten later had ik twee zitplaatsen te pakken. Helaas niet op onze geliefkoosde eerste rij maar toch met een heel goed zicht op het podium. Twintig minuten later waren alle zitplaatsen trouwens ingenomen.

Stipt om half negen begonnen ze aan het concert. Eerst vier nummers uit de oude doos, dan een mini interview, gevolgd door 4 nummers van hun nieuwe CD “Walk Between Worlds”, opnieuw een mini interview, side 2 van hun nieuwe CD om dan hun set af te sluiten met knallers als Waterfront, Someone Somewhere in Summertime, The American en New Gold Dream (81-82-83-84).

Omdat het toch al kwart over tien was en omdat we beide vroeg op moesten om te gaan werken hebben we niet meer gewacht op de bisnummers (zijnde Scantify Yourself, Alive and Kicking, Mandela Day en Don’t You (forget about me). Geen slechte nummers maar ik had mijn Waterfront gehad en Conny haar New Gold Dream dus erg was dat niet.

Wat kunnen we zeggen van het concert? Dat het goed was uiteraard. Goed maar niet wauw. Ook dat kant 1 van de nieuwe plaat een beetje saai is en dat kant 2 veel beter is. Dat de nieuwe samenstelling van de groep (Zang: Jim Kerr; Gitarist: Charlie Burchill; Gitarist: Gordy Godie; Basgitarist: Ged Grimes; Drummer: Cherisse Osei; Keyboard: Catherine AD en Achtergrondzangeres: Sarah Brown) prima werkt.

Ondertussen werken we uiteraard verder aan het concertnajaar. Zo hebben we Kim Wilde toegevoegd aan de lijst. Dat concert is trouwens ook al uitverkocht.

En op Suikerrock kijken we al uit naar Anouck, Alanis Morissette, Goo Goo Dolls, White Lies en Gers Pardoel. Stan van Samang komt ook maar daar kijken we niet echt naar uit.

Kruiskensberg in Bevel. Telkens ik naar Peulis rij (en dat gebeurt al wel eens) passeer ik er. We zijn er ook al verschillende keren een wandeling begonnen. Ook één van onze meest memorabele wandelingen namelijk onze “Rookstopwandeling” van 25 juni 2016 vertrok daar. Die wandeling was trouwens memorabel omdat we toen op sommige plekken tot aan onze knieën in het water stonden.

Kruiskensberg dus. Na al die tijd denk je dat je daar alles wel gezien hebt maar neen hoor. Bijlange na niet. Toevallig vond ik onlangs op internet een wandeling van 12,50 km die ons van Kruiskensberg naar de Merodebossen in Herenthout zou brengen.

De Merodebossen behoorden vroeger toe aan de Familie De Merode, werden in 1955 verkocht aan een mijnbedrijf die de bomen gebruikte om mijngangen te stutten maar is sinds 1992 in het bezit van het Agentschap Natuur en Bos.

Het is er vooral mooi wandelen, ook al lijken sommige paden afgesloten voor het publiek. Ik wil maar zeggen dat we weer een paar keer over of onder een “obstructie” zijn gekropen.

Na drie uur wandelen waren we rond. Zoals gezegd een heel mooie wandeling met ook een enigszins rare tussenstop. We kwamen halfweg een café tegen. Het leek gesloten. Er brandde immers geen licht. Maar het bordje op de deur zij “open”. Deur geprobeerd en ja hoor … ze waren open. Twee Coca Cola Zero besteld. Die werden geschonken in … wijnglazen. Betalen met 20€ ging niet want hij had niet zoveel wisselgeld. Betalen met 4 € ging wel maar ook dan moest hij wisselgeld gaan halen in hun frituur dat buiten stond. Maar de cola was wel lekker fris.

 

Vakantie plannen. Vroeger was dat simpel. Een “grote vakantie” aan de andere kant van het kanaal en een “kleinere vakantie” ergens dichterbij. De wensen op papier zetten, doorsturen naar Mandy van Carlson Wagonlits en wachten maar.

Vorig jaar kwam daar al verandering in. De “grote” vakantie in Cornwall werd nog wel geboekt via Mandy maar toen ik de documenten ging afhalen bleek het kantoor te sluiten en waren de meeste personeelsleden al op straat gezet van de ene op de andere dag.

Gelukkig had ik de “kleine” vakantie bij VOS Travel via internet geboekt. Dat was trouwens de eerste “niet-solo-vakantie” in bijna 30 jaar maar dus niet de laatste .

Dit jaar staat er maar één “grote” vakantie op het programma die trouwens niet zo groot is dan gewoonlijk. Begin september vertrekken we in principe voor een weekje naar Oxford en The Cotswolds.  Die vakantie wordt trouwens weer via Mandy geboekt maar dan bij haar nieuwe werkgever.

Geen twee vakantieperiodes dus maar wel nog enkele shortbreaks. De eerste met Pasen wanneer we voor vijf dagen naar bungalowpark Landal De Vers in Noord Brabant trekken. Fietsen en wandelen staan op het programma maar eigenlijk vooral een optreden van Nits in de Verkadefabriek in ’s Hertogenbosch.

En sinds vandaag staat ook onze tweede shortbreak vast. Met Pinksteren gaan we voor vier dagen fietsen of wandelen in de Veluwe. Verblijven doen we bij Bas en Valerie van Hotel Vierhouten.

In ieder geval weer veel om naar uit te kijken.