Een snipperdag nemen op een woensdag … ik doe het niet vaak. De helft van ons team werkt immers sowieso niet op woensdag. Maar als Conny enkel op deze dag een snipperdag kan nemen, dan neem ik er toch ook één? Anders zouden we geen doordeweekse dagtrip kunnen maken (en het is toch de bedoeling om dat minstens één keer per maand te doen).
Ver weg zijn we vandaag niet getrokken. Heverlee is niet het einde van de wereld. Toen ik vanochtend opstond en naar buiten keek leek onze dag wel in het water te vallen. Er woei een heuse sneeuwstorm over Vorselaar. Gelukkig was het warm genoeg en bleek het op de weg best mee te vallen. Onderweg was er trouwens geen spatje hagel of sneeuw te zien, tenzij even in Putte.
Toen we in Heverlee vertrokken was het trouwens mooi open getrokken. Het was fris maar droog. Anderhalf uur later in Abdij van Park was dat weer even anders. Tijd om een pauze te nemen en een warme koffie te gaan drinken.
De rest van de dag viel er al wel eens een druppel of een hagelbolletje maar meestal niet erg. Aan de Phillips-site viel het wel met bakken uit de hemel maar daar konden we mooi schuilen bij de Post.
Na 14,70 km zat onze wandeling erop. Al bij al toch weer veel geluk gehad met het weer. Akkoord, we zijn niet droog gebleven maar het regende ook niet hard genoeg om echt nat te worden.
Een heel geslaagde dagtrip. We hebben nog 6 andere wandelingen met vertrek aan het Heilig Hartinstituut en die gaan we zeker nog doen dit jaar.
Gisteren hebben we het concertjaar 2018 officieel ingezet. Dat hebben we gedaan in Cultureel Centrum De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.
En daar zijn we gaan kijken en luisteren naar … het Symfonieokerkest van Vlaanderen onder leiding van Dirk Brossez. Jawel, een symfonieorkest. Ze mogen veel van ons zeggen maar niet dat we niet openstaan voor nieuwe of andere dingen.
Onze muzieksmaak is immers heel gevarieerd. Rock, pop, new wave, Indie, kleinkunst … het maakt ons niet uit wat het is, zolang het maar goed is. En dat was het gisteren zeker. In het uur vóór de pauze brachten ze een eerbetoon aan Leonard Bernstein met als meest bekende nummer I Feel Pretty uit West Side Story.
Na de pauze brachten ze dan enkele stukken van Brossez zelf. Heel mooie muziek. En bovendien ook interessant om zo’n orkest aan het werk te zien. 35 strijkers (van het type Stradivarius, niet van het type Phillips Stoomstrijk), en nog eens evenveel blazers met enkele percussionisten en een sopraan met een klok van een stem. Zeker voor herhaling vatbaar.
Vandaag speelden we dan een halve thuiswedstrijd aangezien onze wandeling vertrok en aankwam in Peulis. Het was een wandeling uit de reeks Winterwandelingen. Mede dankzij het winterzonnetje een gezellige wandeling in een mooie streek. Die gaan we later op het jaar toch nog eens doen.
Toen ik thuiskwam werd ik nog getrakteerd op een mooie red sky at night. Heel geslaagd weekend dus.
Nauwelijks een week geleden had ik het hier nog over hoogtepunten en dieptepunten met betrekking tot concerten. Echte dieptepunten heb ik in 2017 niet gehad. In 2018 al wel maar ik heb ook al een hoogtepunt gehad.
Het officiële concertjaar begint pas volgende week wanneer ik met Conny naar het Symfonieorkest van Vlaanderen ga kijken en luisteren. Maar dit weekend ben ik al twee keer op stap geweest met mijn moeder.
Gisteren naar de eerste editie van Schlagerfestival Vorselaar. Ik heb me vroeger al wel eens meer “opgeofferd” om bijvoorbeeld naar Musikantenstadl of zelfs naar Frans Bauer te gaan met moeder. Niet echt mijn ding maar zij geniet daar wel van en je doet nu eenmaal zo’n dingen voor je moeder niet?
Maar toen kon ik altijd gaan zitten en dat kon gisteren niet. Voor moeder hebben we een beetje valsgespeeld en een rollator meegenomen. Die heeft ze absoluut nog niet nodig maar dan kon ze wel gaan zitten. Er waren immers maar 96 zitplaatsen en die waren al lang uitverkocht.
De avond begon met De Stoempers, gevolgd door Bart Kaëll en Jettie Palletti. Dan volgende een pauze van ruimp 30 minuten om de avond af te sluiten met Swoop en De Romeo’s. Alles werd aan elkaar gepraat door DJ Dimitri Vantomme. De avond begon luid, heel luid. Dat werd beter toen de eerste artiesten begonnen.
Was de muziek slecht? Niet echt. Werd er slecht gezongen? Niet echt. En toch was het een dieptepunt. Waarom? Omdat ik, in tegenstelling tot de meeste aanwezigen, mijn schaamtegevoel niet kan uitschakelen. Heb ik nooit gekund. Ik kan dus niet een lichtgevend hoedje met een lichtgevende bril en een oranje boa opzetten of aandoen en dan een polonaise dansen. Dat anderen dat wel kunnen is geen probleem maar ik heb dan wel plaatsvervangende schaamte.
Maar … mijn moeder heeft er wel van genoten en dat is het belangrijkste. Ze vond het wel jammer dat we niet gebleven zijn tot na de Romeo’s maar na ruim drie uur rechtstaan had mijn rug er genoeg van.
Deze namiddag dan terug naar diezelfde zaal maar voor iets van een heel ander kaliber. De Cultuurraad had voor zijn opening van het jaar niemand minder dan Günther Neefs uitgenodigd. Hij werd begeleid door onze plaatselijke Koninklijke Harmonie Verbroedering.
Vóór de pauze bracht de Harmonie het beste van zichzelf en dat was al heel goed. Na de pauze was het dan de beurt aan Günther die toch een klein beetje een thuismatch speelde. Zijn overgrootvader heeft in Vorselaar gewoond, zijn vader heeft meerdere keren opgetreden in Cinema Reo en hijzelf kwam in zijn jeugd vaak naar het buitenverblijfje dat ze hadden op het Heiken.
Hij bracht eigenlijk een eerbetoon aan de Rat Pack (Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis jr.), met andere woorden … heerlijke croonermuziek. Met een groot live-orkest is dat toch net iets anders dan de tape van gisteren.
Gisteren kon ik niet snel genoeg buitenzijn, vandaag had het gerust een uur langer mogen duren. Ook vandaag heeft moeder trouwens genoten, nog meer dan gisteren. En dat is wel een opoffering waard.
Na de traditionele Nieuwjaarswandeling van afgelopen maandag hebben we het wandeljaar 2018 vandaag officieel ingezet met een eerste wandeling van Wandelsport Vlaanderen.
Plaats van afspraak was Blauberg (Herselt).
Toen we daar rond 13u aankwamen waren er al meer dan 1.200 wandelaars aan de start gepasseerd. Dat is één van de nadelen van die georganiseerde wandelingen … daar zijn soms (te) veel vertrekkers om echt rustig te kunnen wandelen. Gelukkig heb ik altijd mijn fotocamera mee en dat geeft ons dan de gelegenheid om af en toe eens te stoppen en op die manier enkele wandelaars te laten passeren.
Het was onze eerste kennismaking met die streek en die is best meegevallen. We hadden gekozen voor de 10km en dat bleek de juiste keuze te zijn geweest. Niet dat we 15 km niet aankunnen maar in deze wintermaanden is het nogal snel donker hè.
Een hele mooie natuurwandeling die ons uiteindelijk 10,63 km ver zou brengen en een streek waar we zeker zullen terugkeren om nog eens een wandeling te doen. Volgende week wordt het een thuismatch in Peulis.
Als het spreekwoord “Goed begonnen is half gewonnen” klopt dan betekent dat ook dat je ook half verloren hebt. En dat laatste gevoel heb ik vandaag toch een beetje.
Om maar te zeggen dat het eerste looptochtje van 2018 niet zo vlot verliep. De fikse wind kan er ook wel iets mee te maken hebben gehad.
De afgelopen nacht heb ik er trouwens nagenoeg niets van gemerkt … van die stormwind. Toen ik met het véloke van het station naar het werk fietste wel. Het was echt wel beuken om vooruit te raken. En zo’n véloke is echt geen koersfiets hoor.
De terugweg ging gelukkig iets vlotter. Om 16u vertrokken doorgegaan aan ’t werk en om 15u55 stond ik al op het perron, zoveel meewind had ik! Allez, dat is misschien een beetje overdreven maar ik ben wel tegen een razendsnel tempo naar het station gereden.
Als het spreekwoord “Goed begonnen is half gewonnen” klopt dan gaan we een geweldig wandeljaar tegemoet.
Zoals de traditie het wil, nu ja, net zoals we vorig jaar voor de eerste keer hebben gedaan, had ik met Conny tegen 8u30 afgesproken aan Molbrug in Lier voor onze Nieuwjaarswandeling. Toen ik thuis vertrok vreesde ik het ergste en toen we in Lier vertrokken dacht ik dat mijn vrees waarheid zou worden. Het was immers koud, winderig en vooral nat.
Maar kijk, we waren nog niet in de Polders of het hield al op met regenen en even later was er nagenoeg geen wolkje meer te zien. Gelukkig waren ze nog niet volledig weg zodat ze, in combinatie met de opkomende zon, voor veel fotomomenten zorgden.
De eerste lus van onze wandeling bracht ons tot aan Kasteel Ringenhof, het stulpje van Dries van Noten. Mede door de opkomende zon en de daarbij horende prachtige uitzichten vergaten we een beetje de snerpende wind. Gelukkig hadden we die even later in de rug.
De tweede lus bracht ons via de vesten naar het Hof van Nazareth waar vroeger een Cisterciënzerklooster stond. Van daar stapten we richting de Sionsvest en Sionsplein, daar waar Caje Ceulemans is groot geworden. Jammer genoeg is het mooie beeld dat je vanop het jaagpad had helemaal verdwenen door de bouw van verschrikkelijk lelijke appartementen. De bouw van een gedrocht van een brug helpt ook al niet veel.
Nog even naar het huis van Felix Timmermans gaan kijken om daarna onze wandeling af te maken met een warme choco en een koffie bij de bakkery Nijs. We sloten af met 11,80 km op de teller. Lier blijft toch een heel mooie stad om te gaan wandelen.
Laatste dag van 2017, een jaar met veel hoogtepunten maar helaas ook met een dieptepunt.
Soms vielen die zelfs op dezelfde dag. 19 september zal altijd een dag met dubbele gevoelens blijven. Een fantastische wandeldag in Gaasbeek met bezoek aan het prachtige kasteel werd helaas overschaduwd door het onverwachte overlijden van mijn vader. Nu ja, geheel onverwacht was het ook niet echt maar plots ging het dan toch heel snel.
Maar verder waren er dus nog hoogtepunten. We hebben vele mooi wandelingen gemaakt. En ik ben voor de eerste keer, in laat ons zeggen 30 jaar, eens niet op mijn eentje op vakantie gegaan. Gelukkig is die vakantie op alle gebieden een succes geworden. Zo goed zelfs dat Conny en ik vorige week onze volgende vakantie al hebben geboekt.
Het wandeljaar hebben we gisteren trouwens afgesloten met het Torekenspad in Onze-Lieve-Vrouwe-Waver, ook wel Torekenswaver genoemd. Als je de wandeling, met vertrek aan “den Dijk” doet dan zie je onmiddellijk waarom. Overal waar je loopt zie je de torens van het Sint-Ursulaklooster of –school. Ze zijn echt prominent aanwezig.
Na de wandeling en een smakelijke pasta zijn we dan naar Mechelen getrokken om een cinemake te doen. Vanwege de drukte in de buurt van de Nekker (de laatste dag van de Kerstjumping !) hadden we besloten om ver van dit alles te parkeren en dan te voet naar de cinema te gaan. Wij kijken immers niet op 2,5 km meer of minder.
We kozen voor Murder on the Orient Express. Best wel een moedige keuze van mezelf vond ik aangezien ik de versie met Albert Finney uit bijzonder goed ken. Afwachten maar of deze nieuwe versie van en met Kenneth Branagh er aan kon toetsen.
Als ik eerlijk ben … niet echt. Pas op, het is een heel goede film met sterke acteerprestaties en bijzonder mooi in beeld gebracht. Maar Branagh was nou net iets te “actief” om een goeie Poirot neer te zetten. Een Poirot die vechtend met een verdachte van een brug valt ? Ik denk het niet. Johnny Depp daarentegen was wel goed als verachtelijke slechte en Michelle Pfeiffer vond ik ook wel sterk.
En zo komt er dus een einde aan 2017. Op naar 2018. Goede voornemens ? Wel ja, waarom niet. Veel wandelen, veel naar concerten gaan en daartussen een paar keer op vakantie gaan. Meer moet dat niet zijn.
Derde en laatste lijstje voor dit jaar : het sportieve lijstje.
De nadruk ligt de laatste jaren (uiteraard) op het wandelen maar er is ook gejogd en gefietst. 34 keer heb ik de loopschoenen aangetrokken om zo 167 km af te leggen. 18 fietstochtjes waren dan weer goed voor 308 km.
De nadruk lag zoals gezegd op het wandelen : 74 uitstappen (waarvan een twintigtal solo-uitstappen) zijn het vermelden waard. Ze waren samen goed voor 924 km.
Net als bij de concerten is het quasi onmogelijk om “de mooiste” er uit te kiezen. Zo zouden alle wandelingen tijdens mijn vakantie in Cornwall in aanmerking kunnen komen. Of de wandelingen die Conny en ik maakten tijdens onze vakantie in Irrel maakten. Ook die waren bijzonder mooi.
Onze deelname aan de Nacht van de Maan is helaas niet geworden wat we hadden gehoopt. Geen nachtmarathon voor ons, wel een halve marathon. Toch ben ik trots dat we het besluit om halfweg uit te stappen hebben durven nemen. Zou het verstand dan toch met de jaren komen?
Ondanks alles ga ik er toch drie wandelingen uitpikken als top 3. Op de derde plaats staat onze wandeling door het Mechels Broek in Mechelen op 29 april. Het blijft me verrassen hoe mooi het daar is. Zo’n natuurgebied associeer ik niet met een stad, misschien is het daarom?
Op de tweede plaats zet ik de wandeling die we op 29 juni maakten in Sint Amands. Een wandeling beginnen en eindigen met een tochtje op een veerpont en daartussen bijna 25 km doorheen het land van Stille Waters wandelen … Boterhammetjes eten op een bankje op de oevers van de Schelde … Een hele mooie dag was dat.
Maar op nummer 1 zet ik de Bloesemwandeling die we op 17 april maakten in Borgloon. Toen we in Peulis vertrokken regende het nog maar onze wandeling werd een droge wandeling. Hoogtepunt was uiteraard het doorkijkkerkje al was de beklimming die kort daarna volgde ook wel de moeite. Er aan denken volstaat al om de pijn terug te voelen.
Ik kan alleen maar hopen dat 2018 een even wandelrijk jaar wordt.
Qua aantallen is 2017 een “minder” jaar geweest. Slechts 20 boeken zijn de revue gepasseerd. Nummer 21 wordt momenteel afgewerkt maar ja … hij is nog niet gelezen en telt dus niet mee.
Dus iets minder boeken dan gewoonlijk maar de kwaliteit lag wel heel hoog het afgelopen jaar. En ik moet er ook wel bijzeggen dat er enkele zware boterhammen tussen zaten, wat zeg ik … boterhammen? Volledige broden bedoel ik.
Het was moeilijk om een top drie van concerten te geven, voor de boeken is dat veel simpeler. Op nummer drie staat Sneeuwwitje moet sterven van Nele Neuhaus ex-aequo met De Lijst van Luc Boonen. Op nummer twee komt De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker. En de winnaar is … De Quincunx van Charles Palliser.
Gekregen van Conny om mee te nemen op vakantie in juni. Ze dacht dat het boek wel iets voor mij was. En wat had ze (weer) gelijk. Ik dacht hem dan ook even “snel” uit te lezen maar dat viel wel even tegen. Een achthonderd bladzijden dikke turf met bovendien kleine lettertjes lees je niet even op twee weken uit. Ik heb er een hele zomervakantie over gedaan maar dat was het waard.
Zeker het beste boek van het jaar, misschien wel in de top tien allertijden.