Omwille van mijn “vervelende souvenir” van TW Classic was het nog niet duidelijk of ik vandaag wel zou kunnen gaan lopen in Lier. Daarom had loopmaatje Sally alvast haar vijfenhalf jaar oude zoontje warm gemaakt om, mocht ik het niet halen, haar te vergezellen. Die was uiteraard dolenthousiast en stond een half vóór ik daar was al klaar in de hal.

Zo’n jong geweld is uiteraard niet te stoppen, zeker niet wanneer al die plassen langs de baan zo uitnodigend roepen “kom fiets door mij, fiets door mij !!!”. Een uitnodiging waar onze begeleider maar al te graag op inging.

Door al die spurtjes ging ons tempo wel behoorlijk de hoogte in. Daar waar we vorige week nog 33:20 nodig hadden voor ons toertje van 4,50 km, kwamen we vandaag met 31:40 toe. Da’s dus wel 20 seconden minder per kilometer. Het blijft natuurlijk wel joggen maar dit was toch “snel joggen”.

Ik ben vooral blij dat de voeten me geen last meer hebben bezorgd. Gisteren en eergisteren was ik toch echt wel een beetje bezorgd. Zelfs mijn dokter was vanochtend tijdens een controlebezoekje een beetje ongerust. Suikerpatiënten en wonden aan de voeten … dat is opletten geblazen.

Bij mij was het vooral omdat volgende week woensdag mijn nachtmarathon op het programma staat. En meer dan 42 km wandelen met verbrande voeten zou niet lukken. Maar dankzij Flamigel gaat dat probleem helemaal opgelost zijn.

 

1 maart 1943, een maand na de verpletterende nederlaag bij Stalingrad.

Bernie Gunther, voormalig politie-inpecteur bij de moordafdeling in Berlijn, werkt nu voor het Bureau Oorlogsmisdaden van de Wehrmacht.

Volgens Hitler is Duitsland nog altijd aan de winnende hand, zijn generaals weten wel beter. Het moreel is laag, de discipline is in gevaar.

Dan wordt in het bos van Katyn nabij Smolensk het lichaam van een Poolse officier ontdekt. Er gaan al langer geruchten de ronde dat de Russen daar een massamoord op Poolse troepen hebben gepleegd.

Voor deze ene keer willen de Wehrmacht en de minister van Propaganda hetzelfde : onweerlegbaar bewijs dat de Russen een oorlogsmisdaad hebben begaan en daardoor de geallieerden in een slecht daglicht stellen.

Terwijl Gunther, dik tegen zijn zin, in Smolensk verblijft worden nog mensen vermoord, Duitsers deze keer. Later zelfs een Spaans lid van de internationale onderzoekscommissie. Tussendoor lopen er ook nog mensen rond met plannen om Hitler te vermoorden. Zelfs Gunther wordt voor de krijgsraad gesleept.

Met de waargebeurde feiten van Katyn op de achtergrond is De Man Zonder Adem alweer een heel geslaagde thriller rond Bernie Gunther van de hand van Philip Kerr. Zelfs de beste die ik tot dusver van hem heb gelezen. Het blijft natuurlijk fictie maar er zit toch ook een heel pak feit in en daar houd ik dus echt wel van. Hopelijk ga ik evenveel genieten van mijn eerste kennismaking met Inspecteur Rebus in het hedendaagse Schotland. Nu ja, ik ken hem wel van TV maar in boekvorm is hij nieuw voor mij.

Eén week na een uitgeregende editie van Rock Werchter was het gisteren de beurt aan TW Classic. De vijftiende editie trouwens, 15 edities waarvan ik er 10 heb bezocht. Geen slecht gemiddelde zou ik zeggen. Eigenlijk heb ik er maar 9 gedaan want ik herinner me nog heel goed dat ik tijdens de eerste editie in 2002 al na twee groepen terug naar huis ben gegaan omdat het geluid echt te slecht was.

Maar terug naar gisteren. De organisatie mocht dan al zeggen dat ¾ van de parkings zonder problemen kon worden gebruikt, ik wilde het risico niet lopen. Bij mij ging de fiets in de koffer van de auto. De auto zelf heb ik in Tremelo achter gelaten en de laatste 3 km heb ik gefietst. Zelfs al waren de parkings vrij, ik ben er zeker van dat ik sneller met de fiets in Tremelo was dan sommige mensen van de parking af waren.

Conny had me al laten weten dat ze aan “ingang 13” stond maar met dat bericht was ik niets. Er staan buiten immers geen nummers aan de ingangen. Dan maar gegokt en ja hoor … wie gaf me een plastic zakjes om mijn GSM, (auto)sleutels, fotocamera en ander elektronisch materiaal in te stoppen … jawel hoor … ons Conny.

Misschien had ik toch beter een andere ingang genomen want even verder kreeg ik de melding dat mijn zeteltje echt wel te groot (en gevaarlijk?) was om mee te nemen op de weide. Het feit dat ik achteraf zetels heb gezien die minstens even groot of zelfs groter waren bewijst wel dat er enige vorm van willekeur werd gehanteerd aan de ingang. Nu ja, ik mag wel blij zijn dat ik het stoeltje in bewaring mocht geven en niet in de vuilbak moest gooien zoals al die andere gevaarlijke dingen zoals flesjes water of cola.

Enfin eigenlijk ging het wel om de muziek en die is over heel de dag meegevallen. Ik ging vooral voor de eerste helft van het programma en dat waren CC Smugglers, The Van Jets en Simply Red. De tweede helft met Lionel Richie, Lana Del Rey en Bruce Springsteen waren bonussen.

CC Smugglers waren mij onbekend maar ze wisten me heel gauw te overtuigen. Niet teveel fantasietjes, gewoon goeie muziek. Zeker voor herhaling vatbaar maar dan liever in een concertzaal, bij voorkeur een klein zaaltje zoals Het Depot in Leuven of de AB in Brussel.

The Van Jets kende ik natuurlijk wel wegens al twee keer gezien in Tienen op Suikerrock. En ook deze derde keer hebben ze me niet in de steek gelaten. Wederom een geslaagd optreden met een energieke Michaël Verschaeve in de hoofdrol.

Hoogtepunt van de dag, voor mij toch, was Mick Hucknall en Simply Red. De muziek van Simply Red laat weinigen onberoerd. Als je rondkijkt dan zie je nagenoeg iedereen meebewegen. De ene al wat meer dan de andere maar bijna niemand blijft echt stilstaan. Ze hebben ook wel enkele klassiekers op hun palmares staan.

Tijdens het optreden van Lionel Richie was het dan de moment om het terrein wat te verkennen. Ongelooflijk hoe groot dat is, zeker als ik het vergelijk met 1981 toen ik voor de eerste keer naar Torhout-Werchter ging zoals het toen heette. Richie was trouwens niet slecht maar ik zie hem beter scoren in een concertzaal.

Datzelfde kan worden gezegd van Lana Del Rey, de tweede onbekende in het rijtje gisteren. Heel moeilijk om te zeggen wat ik er van vond. Veel afwisseling zat er niet in maar ze kan wel zingen en ik heb één nummer herkend. Echt vrolijk werd ik er niet van maar wel vrolijker dan van Trixie Whitley eerder dit jaar .

Rond 22u was het dan de beurt aan The Boss. In 2013 heeft hij TW Classic ook al eens afgesloten. Dat was één van de redenen waarom ik op voorhand al had besloten om niet tot het einde te blijven. Muzikaal valt er weinig aan te merken op Bruce Springsteen. Hij heeft met de E-Street Band dan ook een ijzersterke begeleidingsgroep. De nummers mogen er natuurlijk ook zijn. Maar verder blijft het wel een beetje “gemaakt”.

Een tweede reden om vroeger naar huis te gaan waren mijn voeten. Je smeert meerdere malen je gezicht en je armen in, soms denk je ook aan de benen maar mijn voeten … die was ik vergeten. Gevolg : voeten als gekookte kreeften. Vuurrood en soms behoorlijk pijnlijk.

Ondanks dit vervelende souvenir was het toch een geslaagde dag. Volgende muziekevent is Suikerrock in Tienen.

 

Eens iets nieuws geprobeerd vandaag. Ik ben gaan joggen met een “kieke”. Dat zijn niet mijn woorden maar wel de woorden van mijn loopbuddy zelf.

Ik ga niet verder in op de details (dat zou te gênant zijn voor haar) maar we moesten het vooral rustig aan doen. Nu heb  ik absoluut geen problemen met “rustig aan”. Integendeel.

Ons gebruikelijke rondje van 4,5 km werd, ook bijna zoals gebruikelijk, afgelegd op een dik half uur. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

 

Omdat onze rookstopwandeling vorige week een beetje in het water was gevallen (letterlijk dan) hebben we vandaag een herkansing gedaan. Plaats van afspraak was de parking van het Netepark in Herentals. Voor mij dus bijna een thuismatch vandaag.

Deze keer waren we trouwens wel goed voorbereid. Een arsenaal aan droge kledij in de koffer van de auto en ook nog voldoende droge sokken om mee te nemen voor onderweg. We hebben vorige week ons lesje wel geleerd.

Onder een aangenaam zonnetje vertrokken we richting het Blososportcentrum waar we al snel de oevers van de Kleine Nete opzochten. Die waren beter begaanbaar dan vorige week. Het water leek wel veel hoger te staan en kwam op sommige plekken zelfs gevaarlijk dichtbij.

Na een viertal kilometer werden we plots overvallen door een plensbui van jewelste. We werden gelukkig wel goed beschut door enkele grote bomen en na een vijftal minuten was het ergste voorbij zodat we onze tocht konden verderzetten. Nadien hebben we nog wel wat druppels gehad maar echte regen kan je dat niet meer noemen.

Op de grens met Vorselaar zijn we even van de geplande route afgestapt om een kijkje te gaan nemen in de Priorij Den Troon in Grobbendonk, of tenminste naar de restanten ervan. Een plekje waar ik al duizenden keren voorbij ben gewandeld, gelopen of gefietst maar waar ik nog nooit gestopt ben. Eigenlijk schandalig want in Engeland zou ik ervoor extra kilometers doen. Het was er toch mooi en vooral rustig (maar dat was het de volledige 14 km lang).

Na de korte afwijking terug naar het oorspronkelijke pad dat ons bij Camping De Zeven Geitjes bracht. Vroeger was dat Camping Ozon maar sinds kort dus heropend onder een nieuwe naam. Een colaatje later vervolgden we onze weg richting Herentals. De bedoeling was om daar even de Toeristentoren te bezoeken maar in het bos zijn we ergens de weg kwijtgeraakt. We hebben dan maar via de GPS onze weg terug gezocht (en gevonden).

We waren niet zo nat als vorige week maar we hebben toch maar even frisse kledij aangetrokken. Dat eet iets aangenamer. Eigenlijk ben ik wel een beetje blij dat ons etentje vorige week niet kon doorgaan want het kan niet zo lekker zijn geweest dan hetgeen ze ons vandaag in De Repertoire hebben voorgeschoteld. Het was een aangename afsluiter van de zoveelste gezellige wandeling van dit jaar.

Oef … mijn loopmaatje is terug genezen.

Dus ikke terug naar Lier om ons gekende rondje langs de Nete te doen. Een Nete die trouwens behoorlijk laag stond, ten opzichte van afgelopen zaterdag tenminste. Er waren gelukkig ook veel minder insecten. Ik sta dus gewoon vol met beten, muggenbeten en dazenbeten. Niet plezant maar zolang het geen tekenbeten zijn vind ik het niet zo erg.

Met de 4,5 km van vandaag kom ik deze eerste jaarhelft uit op 100 km joggen. Daarnaast werd er 337 km gefietst en … 481 km gewandeld. Samen goed voor meer dan 900 km sportief voortbewegen. Niet slecht als ik zie dat over heel 2015 uitkwam op 1.228 km (433 km wandelen, 578 km fietsen en 217 km joggen.

Grenzen …

Sommige mensen hebben er geen. Dat zie je in deze tijden van Europese kampioenschappen voetbal en zomerfestivals steeds meer. Mensen die zich laveloos dronken zuipen.

Ik heb vastgesteld dat mijn blog de grens van 150.000 bezoekers heeft overschreden (bedankt daarvoor, wie jullie ook zijn). Wie had dat gedacht toen ik op 1 januari 2008 mijn eerste blog postte? Ik heb ‘m er trouwens nog eens op nagelezen en de allereerste zin van mijn allereerste post was “Nieuwjaarsresoluties voor 2008 : deelnemen aan de Roparun als loper, stoppen met roken, nog een paar kilootjes afvallen.”. De Roparun heb ik ondertussen gelopen en die kilootjes zijn ook weg (al mogen er gerust nog wat meer weg) maar die derde resolutie heeft dus 8 jaar op zich laten wachten.

Het ziet er ook naar uit dat ik op mijn toekomstige reizen wel eens een paar extra grenzen zal moeten passeren. Tenminste als het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie stapt en Schotland uit het Verenigd Koninkrijk zou stappen. Het referendum heeft me wel wat geld gekost aangezien de pond is gezakt in waarde en ik nog wat ponden heb liggen. Ik hoop dat verlies echter te recupereren door wat extra boeken te kopen op Amazon.

Ik heb wel een hoop onzin gelezen omtrent de Brexit. Zo las ik dat er iemand “blij” was dat er terug grenscontroles zouden zijn wanneer hij van de boot zou rijden. Ik rij al dertig jaar “van de boot” en ik moet al dertig jaar mijn identiteitskaart laten zien. Bovendien wordt ik de laatste jaren ook vaker gecontroleerd door de douane. Wat dat betreft zie ik dus niets wijzigen.

 

Zes maanden is het ondertussen geleden dat ik mijn (hopelijk) laatste sigaret heb gerookt.Enerzijds gaat het stoppen heel vlot maar anderzijds zijn er nog geregeld momenten waarop ik zin heb in een sigaret.

Om dit te vieren had ik een “rookstopwandeling” georganiseerd. We zouden vertrekken aan Kruiskensberg in Bevel, naar Itegem wandelen en bij terugkomst in Bevel een hapje eten in Brasserie Cruysberg. Toen we daar in april tijdens het openingsweekend had ik al zoiets in die richting gezegd en als je A zegt moet je ook B zeggen of niet?

Toen we aan Kruiskensberg vertrokken regende het flink maar het was wel aangenaam wat temperatuur betreft. Al snel kwamen we aan het Schipke en liepen we langs de oever van de Nete. Een niet gemaaide oever van de Nete waardoor de onderkant van onze broeken een beetje nat werd. Vervelend maar niet zo vervelend als de massa’s muggen die ons gezelschap hielden.  

Toen we na een vijftal kilometer de Nete verlieten en meer “inlands” gingen ontdekten we pas echt wat “nat worden” betekent. Op sommige plekken stond het water tot aan de enkels maar op de meeste plekken stond het gewoon tot aan de knie. En al heb je dan waterdichte schoenen aan … je broek en het stuk van de kousen dat niet in je schoen steekt wordt gewoon kletsnat. Gelukkig was het niet koud en dan kan je het grappige er wel van in zien.

Na een tiental kilometer kwamen we ons tweede groot probleem tegen. Om knooppunt 68 te bereiken moesten we naar rechts. Een vrouw die ons passeerde zei dat de weg die we insloegen doodliep maar  ja, wat weet die daar nu van? Helaas had ze gelijk … een kilometer verder stonden we op het erf van een boerderij waar we werden gegroet door 2 cocker spaniels.

Kilometertje terug gewandeld en met behulp van het afgedrukte kaartje en de GPS terug op het juiste spoor geraakt zodat we na 13 km konden nagenieten van een heel smakelijk glas thee in Café ’t Kruiske. Ondanks het iets mindere weer (een uurtje regen in het begin) was het toch een mooie wandeling die ons nog lang gaat bijblijven.

Het was echter ook een vrij vermoeiende wandeling en aangezien we nat en vuil waren is het “hapje” er niet meer van gekomen. Maar dat halen we volgende week wel in.

 

Nadat Lemmy Planck ontdekt dat zijn vrouw Gudrun hem bedrogen heeft met zijn beste vriend Victor en nadat hij die laatste het ziekenhuis heeft ingeklopt, laat hij alles achter zich en vertrekt hij op wereldreis.

Op die wereldreis maakt hij in Argentinië kennis met Juan José RojasLlancan, een Chileense ex-huurling die kraanbestuurder is geworden. Ze worden al snel vrienden.

Nadat de Chileen zelfmoord heeft gepleegd besluit Lemmy terug naar Antwerpen te gaan. In zijn rugzak zit een manuscript van 400 pagina’s en een schorpioen met één tang die naar de naam d’Artagnan luistert.

Thuisgekomen vindt hij een dikke envelop. In de envelop zit het dagboek van de Chileen. Blijkbaar heeft hij dit net voor zijn dood verzonden.

Lermmy probeert een uitgever te vinden voor zijn eigen manuscript maar er blijkt meer belangstelling te zijn voor het dagboek van de Chileen. Niet alleen van uitgevers maar ook van de Engelse dochter van de Chileen en van privé-beveiligingsfirma waarvoor de Chileen ooit heeft gewerkt.

Er vallen slachtoffers en in een Antwerpen, waar ook Darwinterroristen aan de slagzijn, dreigt alles heel slecht af te lopen voor Lemmy.

Dat is in het kort de inhoud van De steek van de schorpioen van Dimitri Bontenakel. Een niet al te dik (230 pagina’s) maar heel leuk, spannend en grappig verhaal. Een boek dat ik iedereen kan aanraden. Ik heb er alvast van genoten.

Genieten ga ik volgens mij ook doen van het volgende boek waarin in op de terugreis ben begonnen en dat is De Man zonder Adem van Philip Kerr met Bernie Gunther in de hoofdrol.

Gelukkig had ik gisterennamiddag al een groot deel van de ongeveer 200 mails in mijn mailbox bekeken zodat er nog maar een twintigtal waren waar ik echt iets mee moest doen toen ik vanmorgen na twee weken vakantie terug ging werken.

Nog meer omdat mijn manager me al om 8u bij haar riep. “Luc, de komende vier dagen ga je je alleen maar met dit bezig houden. Al de rest, ook alle andere meetings, die mag je, of neen, moet je van mij cancelen. Je concentreert je enkel en alleen op dit. Je mag je wat mij betreft zelfs enkele dagen in afzondering zetten”.

Veel tijd om uit te rusten van de vakantie was er dus niet.

Al bij al ben ik de dag goed doorgekomen. Een pakje uit Engeland zorgde voor een flinke boost toen ik thuiskwam. Naast een mijn aanzienlijke collectie Coca-Cola autootjes en mijn eerder beperkte Ford collectie probeer ik ook mijn collectie Michel Vaillant auto’s waar mogelijk uit te breiden.

Het probleem is dat de meeste van die auto’s in Frankrijk te koop worden aangeboden voor (te) veel geld en met (heel) hoge verzendingskosten. Toen ik er vorige week een aantal te koop zag bij een Engelse verkoper heb ik geen seconde getwijfeld. Een derde goedkoper dan in Frankrijk en zeer aanvaardbare verzendingskosten. Bovendien heb ik met Engelse verkopers altijd al aangename deals gesloten.

De totale collectie staat nu op 19 stuks. Of er daar nog bijkomen weet ik niet. Er zijn er nog voldoende maar ik vind ze natuurlijk niet allemaal even mooi. De belangrijkste auto’s uit mijn favoriete verhalen heb ik nu dus waarom zou ik er nog bijkopen ? Maar ja, als ik weer zo’n aanbod zie …

Minder leuk nieuws kwam er dan weer van loopmaatje Sally. Zware verkoudheid maar als het echt “moest” dan zou ze wel een “efforke” doen en mee gaan lopen. Ik heb haar gezegd dat ze met een warme thee onder haar dekentje in de zetel moest gaan zitten. Ik ben wel gaan lopen maar dan gewoon thuis : 4,60 km in 33 minuten. Beetje saai zo zonder maatje maar ik heb het maar weer gehad.