Ik word duidelijk ouder. Ik blijk immers steeds meer tijd nodig te hebben om te recupereren van een driedaags festival zoals Suikerrock. Gelukkig viel het vandaag al stukken beter mee dan gisteren.

Misschien heeft het pakje dat vanavond op me lag te wachten er ook iets mee te maken.

In dat pakje zaten immers 13 stripverhalen uit de reeks Zilverpijl, enkel uitgegeven als Ohee, andere als Ohee Club en variërend in leeftijd van 44 jaar tot 39 jaar oud. Zoals wel vaker dus stripverhalen die ik als kind heb gehad maar waarvoor ik toen niet het minste respect toonde.

Andere strips heb ik beter behandeld maar de Oheetjes kosten toen maar 7 frank (in 1972) tot 15 frank (in 1977).

En nu schuim ik dus stripbeurzen en tweedehandssites af om ze opnieuw aan te kopen. Bovendien ben ik blij wanneer ik ze op de kop kan tikken voor 1 tot 2 euro (voor de jongelingen onder de lezers : dat is dus 40 tot 80 frank).

Nog negentig hoop ik er te vinden (waarvan ongeveer de helft Zilverpijl-verhalen zijn). Dan heb ik ze niet allemaal maar dat is ook niet de bedoeling. Niet alle verhalen spreken me immers aan. Dat deden ze in de jaren ’70 trouwens ook niet. Of ik ze ooit allemaal zal vinden is ook twijfelachtig. De eerste verhalen, uitgegeven in 1963, ben ik nog nergens tegengekomen.

Maar de jacht gaat verder en die jacht is vaak plezanter dan de buit.

De derde dag van Suikerrock is traditiegetrouw de familiedag. Vroeger betekende dat vooral dat je als gezin goedkoper aan tickets kon geraken. Vorig jaar betekende dat echter dat er met Kapitein Winokio en K3 wel echt de kaart van de (heel) jonge gezinnen werd getrokken.

Die lijn hebben ze dit jaar doorgetrokken, vermoedelijk wegens het grote succes van de vorige editie. De eerste groepen op de affiche bewijzen : De Bende & Mega Mindy, Prinsessia en Bandits mochten immers de zondag openen. Aangezien noch Conny, noch ikzelf tot de doelgroep van deze muzikanten behoren besloten we om pas tegen een uur of vijf af te zakken naar de Markt.

Om 17u was het immers de beurt aan Emma Bale en daar wilden we zeker een stukje van zien. Leuk optreden trouwens, tenminste voor een half uurtje. Het meisje kan goed zingen maar niet echt sterk genoeg om een volle Tiense Markt bezig te houden. Dat gaf ons wel de gelegenheid om een hapje te gaan eten. Sinds 2013 ga ik op zondag in de Leuvensestraat mosselen eten en die traditie heb ik kunnen verderzetten. Het waren trouwens weer heel lekkere mosselen.

Hierdoor waren we wel tien minuutjes te laat voor Stan Van Samang. De Stan is een beetje een moeilijk geval om te beoordelen. Ik zal nooit een ticketje kopen om hem aan het werk te zien in bijvoorbeeld de Lotto Arena of het Sportpaleis. Maar anderzijds wist hij wel probleemloos een overvolle Markt op sleeptouw te nemen. Ondersteund door een stevige band weet hij een deftige show neer te zetten. En de man heeft ook nog handtekeningen uitgedeeld .

Begon Balthazar zaterdag nog een twintigtal minuutjes te laat, Jim, Sharon, Caroline en Andrea, a.k.a. The Corrs begonnen 10 minuten te vroeg. Na de Deep-Purple-teleurstelling van afgelopen vrijdag had ik een beetje schrik. Ook naar The Corrs keek ik immers al lang uit. Gelukkig was mijn vrees totaal ongegrond. Ze waren gewoon steengoed. Zo goed zelfs dat ze de tweede plaats bekleden in mijn Concert-top-3 van dit jaar, wel ex-aequo met de Dixie Chicks (en na Queen die eenzaam aan de top staan).

We hadden nog kunnen blijven wachten op Marco Borsato maar net als vorig jaar is het er niet van gekomen. Het waren al twee lange dagen geweest en zo eens een dag vóór middernacht thuis zijn heeft ook zijn charmes.

Nog enkele conclusies ?

Suikerrock is één van de gezelligste festivals van België. Ze bewijzen dat je geen 10 podia en 200 groepen moet hebben om een goed festival te organiseren.

Zodra we de kans krijgen bestellen we opnieuw een combiticket, ook al is er op dat moment nog geen enkele naam gekend.

De vernieuwde aanpak van het festival en vooral van de Food Street is een schot in de roos.

Nog 360 dagen aftellen ?

Zaterdag, tweede dag van Suikerrock. Het zou wel een lange dag kunnen worden want er staan 6 groepen op het programma vandaag. Aangezien Heidi moet bekomen van Koentje van Zornick zijn we maar met twee vandaag. Mijn route naar Tienen gaat dan ook via Peulis om Conny op te pikken.

We zijn nog ruim op tijd op de markt waar er, in tegenstelling tot vrijdag, (nog) niet zoveel volk schijnt te zijn. De afwezigen hebben echter ongelijk want Noémie Wolfs is zeker de moeite waard om vroeg te komen. Bijzonder mooie stem om naar te luisteren. Enig minpuntje is dat er weinig afwisseling in de nummers zit. Ze bewijst dat ze niet zonder reden enkele jaren met Hooverphonic heeft meegezongen.

Na Noémie was het de beurt aan Billie. Mij totaal onbekend maar naar het schijnt heeft ze al wel eens meegezongen met Netsky. Helaas is ook die man mij onbekend; althans zijn muziek, zijn naam heb ik al wel eens meer gehoord. Veel tijd om te beseffen dat Billie niets voor ons is hadden we niet nodig. Twee nummers en we waren al onderweg naar de Food Street om, bij een smakelijke hap, nog wat naar de mensen te kijken (altijd plezant, zowel op als naast het festivalterrein).

We waren net op tijd terug om de volgende groep aan het werk te zien en dat was Alice on the Roof. Geen idee wat we daar van moesten verwachten maar Alice mag zeker de verrassing van het festival worden genoemd. Het is moeilijk te omschrijven waarom maar het klikte gewoon. Je zag dat ze er veel plezier in had en dat hoor je dan ook. Zeer geslaagd optreden in ieder geval.

Van de volgende gast had ik een beetje schrik. Ik ken Tourist LeMC uiteraard van En Route en dat is best een leuk nummer. Hij opende er zelfs zijn set mee. Het probleem was dat het leek alsof dit werd gevolgd door En Route om daarna En Route te spelen en verder te gaan met … En Route. Het lag ons duidelijk niet.

We besloten dan maar om even het terrein te verlaten en zo kwamen we terecht aan het Accoustic Stage in de Food Street waar de vijf jongelingen van King’s Hope hun set begonnen. Drie kwartier later konden we tevreden terugkeren naar de Markt. Wij vonden ze alvast stukken beter dan de act op de main stage.

Met een kwartier vertraging, en onder lichte regen, was het om kwart voor tien de beurt aan Balthazar. Ik had ze al eens eerder gezien op TW Classic in 2013 maar als ik eerlijk moet zijn heb ik er geen blijvende herinnering aan. Voor Conny waren ze wel het belangrijkste optreden van de dag, zoniet van het hele weekend. Ik moet toegeven dat ze een heel goede set hebben gebracht (en die regen duurde uiteindelijk maar 5 minuten).

Om 23u30 kwamen de heren van Deus nog het beste van zichzelf geven maar daar hadden we eigenlijk geen behoefte aan. Op weg naar huis op de grans van Itegem en Berlaar nog een massa blauwe zwaailichten gezien. Ik wist onmiddellijk dat het ongeval dat daar moest gebeurd zijn ernstig zou zijn maar dat er 3 mensen het leven verloren zijn en 2 anderen zwaar gewond werden doet je toch even nadenken.

Eind juli, begin augustus … de zomervakantie is halfweg. Sinds 2012 betekent dit voor mij Suikerrock. Ik vind het nog altijd onbegrijpelijk dat ik niet eerder naar Tienen ben beginnen gaan maar dankzij de mannen met baarden van ZZ Top is Suikerrock dus een vaste waarde op mijn kalender. Zo erg zelfs dat ik de laatste twee jaar mijn combiticketje al koop in december zonder dat er ook maar één naam bekend is gemaakt.

Vrijdag stonden er vier namen op de affiche namelijk The Kids, The Sore Losers, Zornik en Deep Purple. Ik had rond 17u afgesproken aan het station van Tienen met Heidi en Conny, de Pieperstraat-ladies. Aangekomen aan de Grote Markt moesten we wel nog even wachten tot het terrein werd vrijgegeven. Conny en ik mochten via de “combi-ticket-ingang”, Heidi moest iets langer aanschuiven.

18u stipt begonnen The Kids eraan. Ondanks het feit dat het allemaal nog heel strak klonk, zowel muziek als zang, hadden we er na een halfuurtje toch al genoeg van. Tijd om een bezoekje te brengen aan de vernieuwde Food Street in de Nieuwstraat.  Die was in ieder geval veel beter dan vorig jaar. Voor elke smaak was er wel iets te vinden en dat aan heel democratisch prijzen.

Na een smakelijke hap terug naar de Markt waar de – mij totaal onbekende – Limburgers van The Sore Losers op ons stonden te wachten. Zij wisten ons aangenaam te verrassen en speelden een heel stevige set die ons best wist te bekoren.

Derde groep op de affiche, en bovendien Heidi’s favorieten, waren de jongens van Zornik. Zij aren geen vreemden maar vraag me niet om er een nummer van te noemen. Ik ken hen eigenlijk vooral van de relatie van zanger Koen met Hanne Troonbeeckx. Maar ook zij gaven het beste van zichzelf en dat was heel goed.

De eerste dag werd afgesloten met een monument uit de Hardrock geschiedenis : Deep Purple. Ik had er echt naar uitgekeken maar ik vrees dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren. Ondanks positieve recensies die ik overal lees vond ik het zelf niet echt goed. Het leek wel of ze 45-toerenplaatjes speelden op 33 toeren (mensen van mijn leeftijd begrijpen dat wel).

Na een laatste koffie op een terrasje besloten we dan ook om huiswaarts te keren, ik richting Kempen, de ladies richting Pieperstraat. Al bij al toch een geslaagde eerste dag. Verslag van de tweede dag volgt later.

Edingburgh, de stad van Robert Louis Stevenson, de vader van Dr. Jeckyll & Mr. Hyde, is in de ban van een brute seriemoordenaar.

Twee kleine meisjes werden ontvoerd en vermoord teruggevonden. Een derde meisje wordt nu vermist. Politieman John Rebus is één van de agenten die op de moordenaar jagen. Rebus rookt en drinkt teveel. Zijn vrouw heeft hem verlaten en heeft zijn dochtertje meegenomen.

Dan begint John vreemde cryptische boodschappen te ontvangen. Brengen deze boodschappen de politie dichter bij de moordenaar ? Uiteindelijk zal het verleden van John hem inhalen en voor een oplossing zorgen.

Kat en Muis (Knotts & Crosses) is niet de debuutroman van de Schotse schrijver Ian Rankin maar wel de eerste met John Rebus in de hoofdrol. Sommigen kennen Rebus misschien van TV. Ik heb hem in ieder geval al een paar keer de revue zien passeren.

Dit was wel mijn eerste literaire kennismaking. En het was zeker een prettige kennismaking. Als ik mezelf niet had verboden om dit jaar nog boeken te kopen dan zou ik er bij een volgend Boekenfestijn zeker een paar van Rankin aankopen. Dat verbod geldt trouwens niet voor boeken van Philippa Gregory, Angus Donald of Karen Maitland (die elk nog een nieuw laten verschijnen dit jaar).

In afwachting van die nieuwelingen ben ik alvast begonnen in een non-fictie boek over Karl Dönitz.

Het wekelijkse uitstapje naar Lier hebben we weeral gehad. Het lopen ging niet al te vlot wat misschien begrijpelijk is na een week met bijna 60 wandelkilometers. Maar het ging wel beter dan vorige week. Het was dan ook 10 graden minder warm en onze fiets op de beul was er niet bij.

Terug thuiskomen was vandaag wel prettiger dan anders. Ten eerste passeerde het IJssloeberke uit Tielen net voorbij onze deur met zijn wagentje. Als je dan weet dat die “den beste crème” uit de Kempen en omgeving verkoopt dan kan je gewoon geen neen zeggen.

Als je dan iets later de mailbox opent en daar 13 mails ziet met als titel “proficiat, je hebt gewonnen” dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel heb ik veel erfenissen gewonnen in Nigeria of … ik heb 13 Oheetjes op Ebay gewonnen. Het was uiteraard de tweede optie. Het oudste boekje is 44 jaar oud, het jongste slechts 39 jaar oud.

Gelukkig heb ik bij de verkoper al verschillende keren iets gekocht zodat ik weet dat ik kan vertrouwen op een goede kwaliteit. En de prijs valt ook goed mee.

Fijne dag gehad dus !

 

Toen ik twee jaar terug, totaal onvoorbereid, deelnam aan de eerste Nacht van de Maan, heb ik een tweetal weken “kreupel” gelopen. Deels door pijnlijke spieren, deels door die ene blaar op mijn linkervoet (die ene blaar van de grote teen tot aan de hiel).

Vorig jaar had ik er minder last van maar heb ik voor de rest van de zomer nagenoeg niet gewandeld. Wel wat gefietst en een beetje gejogd maar wandelen … neen, dat heb ik pas terug gedaan toen ik in September op vakantie was in de Highlands.

Dit jaar ben ik, drie dagen na mijn vijfde marathon (eigenlijk zijn het maar 4 marathons maar ik beschouw de Zotte 50 van Gheel ook als een marathon), al twee keer op pad geweest.

Gisteren een korte wandeling (4,5 km) met mijn vader in de rolstoel zodat die na enkele tropische dagen ook nog eens buiten kon komen.

En vandaag weer afgesproken met Conny aan de Molbrug in Lier voor een iets langere wandeling. Het is de derde keer dat we in de omgeving van Lier wandelen. Eerdere tochten brachten ons naar Nazareth, het Lisp, de Vesten en zelfs tot in Emblem.

Vandaag had ik een route uitgestippeld richting Duffel maar dan wel aan de “binnenkant” van de Nete, richting het natuurgebied aan Anderstad en het “Sas van Duffel”.

Het voordeel van deze zelfuitgestippelde tochten ten opzicht van de georganiseerde tochten is de rust. Ook vandaag kwamen we maar sporadisch andere mensen tegen. Doet me vaak denken aan de tochten die ik aan de overkant van het kanaal onderneem.

Wat we wel veel tegenkomen zijn dieren. Reigers, aalscholvers, ganzen, eenden, vele andere vogels, vlinders en helaas ook muggen en dazen. Wat we ook zien is de prachtige natuur rondom ons. Soms vraag je je wel af waarom we zo’n verre verplaatsingen maken om op vakantie te gaan ? Het weer ? Sinds januari hebben nog maar twee keer de paraplu moeten bovenhalen op onze wandelingen. Daar kan het dus niet aan liggen.

Een gezellige wandeling werd afgesloten met een verfrissing op het Zimmerplein waar we getuige waren van de nieuwste hype : Pokémon Go. Vrij veel, voornamelijk jonge mensen, die met hun smartphone voor zich uit door de stad dwalen. In de Papegaaistraat in Lier schenen er wel enkele te zitten. Ik heb gelezen dat het eigenlijk wel goed is voor de jongeren omdat ze nu buiten komen en meer bewegen. Dat buitenkomen kan ik geloven, dat bewegen, daar heb ik mijn bedenkingen bij.

 

Voor het derde jaar op rij heb ik me gisteren naar het kasteelpark in Halle Zoersel begeven.

Daar werd immers, ook voor de derde keer, de Nacht van de Maan georganiseerd. Een 42 kilometer lange wandeling met vertrek bij zonsondergang en aankomst bij zonsopgang.

Om 22 uur werden we onder begeleiding van het Nacht van de Maan lied, op gang getrokken. In Oelegem kwamen we op het jaagpad naast het Albertkanaal en daar kregen we voor het eerst een mooi beeld van die lange groene sliert van mensen. Iedereen had immers een fluo-glowstick gekregen.

Via Viersel, Pulle, Vorselaar, Zoersel, Oostmalle, Westmalle, Sint-Antonius-Zoersel ging het aan een aangenaam tempo terug naar Halle Zoersel. Onderweg waren er voldoende bevoorradingsposten. Een flesje water hier, een koek daar, soep met een boterham ginder, een (halve) Croque Monsieur … honger en dorst moesten we niet lijden.

Ergens tussen kwart over zes en twintig over zes vanmorgen liep ik over de finishlijn. 42,50 km gewandeld in ongeveer 8 uur, perfect volgens plan dus. Met een Nacht-van-de-maan-T-shirt en een Nacht-van-de-maan-koffietas in mijn rugzak als souvenirs en twee kleine blaren als souvenir in mijn schoenen trok ik terug naar huis.

Wat maakt de Nacht van de Maan nu zo bijzonder? Die unieke sfeer die er tijdens zo’n nacht heerst. Er zijn uiteraard altijd wel enkele deelnemers die te luidruchtig zijn maar zo onder het licht van de volle maan wandelen heeft “iets”. Doe ik volgend jaar weer mee? Misschien wel, misschien niet. Het is immers een heel vermoeiende wandeling. Ik ben nu vermoeider dan na de Zotte 50 van Gheel (en dat waren nog eens 8 kilometer meer).

Dat is voor later. Eerst nagenieten en uitrusten van deze editie.

Ondanks de hitte besloot ik om toch maar naar Lier te rijden om een halfuurtje te gaan joggen. Ik wilde onze begeleider op de fiets immers niet teleurstellen. En ik dacht wel dat het tegen half acht iets zou afkoelen.

Neen hoor, het was in Lier nog warmer dan bij ons. Zelfs onder de bomen van de Vesten was het warm. Het leek ons een goed idee om vooral de schaduw op te zoeken. Veel hielp dat dus niet. Zweten, zweten en nog eens zweten. En natuurlijk ook traag lopen, zeer traag lopen. En af en toe eens stoppen om mijn zweetbandjes uit te wringen.

Nu proberen goed te slapen zodat ik morgenavond toch enigszins uitgerust aan de nachtmarathon kan beginnen.

Een week na TW Classic hebben mijn (ondertussen minder verbrande) voeten terug stappen op Werchterse bodem gezet.

Geen muzikale redenen vandaag maar gewoon omdat onze wandeling ons daar bracht.

Het is elke week een beetje zoeken waar we gaan wandelen. Het KWB-wandelseizoen ligt een beetje stil in de zomer. Andere wandelingen, bijvoorbeeld van de Vlaams Wandelsportfederatie, zijn er genoeg om uit te kiezen maar ze moeten wel een beetje in de buurt liggen hè ?

Daarom nemen we soms onze toevlucht tot het wandelknooppuntennetwerk of tot toeristische wandelingen. Het Damiaanpad in Tremelo is er zo één. Vertrek en aankomst aan de kerk van Tremelo. Na 5 kilometer door de bossen wandelen, kwamen we aan in Werchter dat er vandaag een pak rustiger bijlag dan vorige week. Nu ja, wandelen … het was eigenlijk eerder ploeteren. Dikke, plakkerige en gladde modder brachten het tempo behoorlijk naar beneden.

Vanaf Werchter ging het dan, na een verfrissing op een terras aan de kerk,  via het jaagpad langs de Dijle terug richting Tremelo. Ondanks de mooie panorama’s verkies ik toch onze eigen Nete (Groot of Klein).

Maar we hebben toch weer een heel aangename wandeling gemaakt en de omgeving van Werchter eens van een andere kant gezien.

Dit was ook de laatste wandeling vóór mijn tweede grote doel van het jaar : de 42 km wandelen van de Nacht van de Maan aanstaande woensdag. Vertrekken om 10 u ’s avonds, (hopelijk) aankomen tussen 6 en 7 uur de volgende ochtend.