Gelukkig had ik gisterennamiddag al een groot deel van de ongeveer 200 mails in mijn mailbox bekeken zodat er nog maar een twintigtal waren waar ik echt iets mee moest doen toen ik vanmorgen na twee weken vakantie terug ging werken.

Nog meer omdat mijn manager me al om 8u bij haar riep. “Luc, de komende vier dagen ga je je alleen maar met dit bezig houden. Al de rest, ook alle andere meetings, die mag je, of neen, moet je van mij cancelen. Je concentreert je enkel en alleen op dit. Je mag je wat mij betreft zelfs enkele dagen in afzondering zetten”.

Veel tijd om uit te rusten van de vakantie was er dus niet.

Al bij al ben ik de dag goed doorgekomen. Een pakje uit Engeland zorgde voor een flinke boost toen ik thuiskwam. Naast een mijn aanzienlijke collectie Coca-Cola autootjes en mijn eerder beperkte Ford collectie probeer ik ook mijn collectie Michel Vaillant auto’s waar mogelijk uit te breiden.

Het probleem is dat de meeste van die auto’s in Frankrijk te koop worden aangeboden voor (te) veel geld en met (heel) hoge verzendingskosten. Toen ik er vorige week een aantal te koop zag bij een Engelse verkoper heb ik geen seconde getwijfeld. Een derde goedkoper dan in Frankrijk en zeer aanvaardbare verzendingskosten. Bovendien heb ik met Engelse verkopers altijd al aangename deals gesloten.

De totale collectie staat nu op 19 stuks. Of er daar nog bijkomen weet ik niet. Er zijn er nog voldoende maar ik vind ze natuurlijk niet allemaal even mooi. De belangrijkste auto’s uit mijn favoriete verhalen heb ik nu dus waarom zou ik er nog bijkopen ? Maar ja, als ik weer zo’n aanbod zie …

Minder leuk nieuws kwam er dan weer van loopmaatje Sally. Zware verkoudheid maar als het echt “moest” dan zou ze wel een “efforke” doen en mee gaan lopen. Ik heb haar gezegd dat ze met een warme thee onder haar dekentje in de zetel moest gaan zitten. Ik ben wel gaan lopen maar dan gewoon thuis : 4,60 km in 33 minuten. Beetje saai zo zonder maatje maar ik heb het maar weer gehad.

Na het afsluiten van het concertvoorjaar afgelopen woensdag heb ik gisteren de festivalzomer ingezet.

Plaats delict: de festivalwei aande Stenehei in Dessel.

Door de overvloedige regenval van de afgelopen weken was er wel een parkeerprobleem. De normale terreinen waren dus niet beschikbaar. Ik ben dan maar naar het Engels Kamp van Geel gereden dat dienst deed als noodparking. Er reden wel shuttlebussen tussen de parking en het festival maar ik had toch maar een oude fiets in de koffer gestopt. Je bent dan wel iets langer onderweg maar je hangt van niemand af.

Na een “grondig” onderzoek van mijn rugzak (“zit doar iets veur ’t eten in meniejer?”) stond ik vrij snel op de weide, ruim op tijd vóór mijn eerste “Must See” op het podium zou kruipen. Dat gaf me ruim de tijd om GMM-munten te kopen en eens op mijn gemak rond te kijken en de toestand van de wei te inspecteren. Die lag er enerzijds heel goed bij maar op andere plaatsen was het gewoon één stinkende modderbrij.

Iets voor vier was het dan de beurt aan Biff Byford en Saxon op Mainstaige 2. Die wilde ik dus zeker zien. Ze waren in de jaren ’80 al goed en ze zijn dat nog altijd. Toen zag ik ze aan ’t werk in Vorst Nationaal. Zo’n 10 jaar geleden heb ik ze eens in Tilburg gezien en in 2014 nog in Trix in Borgerhout. Ook deze keer hebben ze me niet teleurgesteld.

Van Tremonti op Mainstage 1 heb weinig of niets gezien. De inwendige mens moet immers ook worden versterkt. Vroeger zou dat steevast met een hamburger, een hotdog of een pakje friet zijn geweest (of alle drie samen). Nu was het een vegetarische bamischotel met vegetarische mini-loempia’s, een broodje gezond en “ne frisco”.

Omdat het even aanschuiven was aan de Merchandise-stand (T-shirtje kopen voor de dochter van een collega) heb ik helaas een stuk gemist van Powerwolf. Ik had nog nooit van deze Duitsers gehoord maar ze vielen best wel mee. Zanger “Atilla Dorn” beschikt immers over een heel krachtige stem.

Ze werden op Mainstage 1 gevolgd door alweer een iconische groep uit de jaren ’80: Anthrax. Ook hier zie je dat de mannen stilaan op leeftijd beginnen te komen maar net als Saxon zit er op hun muziek geen sleet.

Trivium was als volgende aan de beurt op Mainstage 2. Ook deze Amerikanen uit Orlando waren mij onbekend. Buiten een teveel aan f**k’s in de bindteksten valt er weinig aan te merken op hun act.

Om negen uur was er vooraan geen plekje meer vrij. Toen betraden de jongens van Iron Maiden immers Mainstage 1. Alweer een bende oudjes. Niet de eerste keer dat ik hen aan het werk zag. Maar ik denk toch wel de laatste keer. Niet dat ze slecht waren, in tegendeel. Maar het leek me allemaal zo routineus en zonder veel “panache”. Als ik het vergelijk met het enthousiasme waarmee ik ze zag spelen, lang geleden in 1980 als voorprogramma van KISS …

Na Maiden zou ook nog Twisted Sister optreden maar zo’n hele dag rechtstaan is niet meer aan mij besteed. Ik was moe. Na een kort fietstochtje en een even kort autoritje was ik blij dat ik in mijn bed lag.

Wat doet een mens wanneer het op een zaterdag om 12u30 regent dat het giet en er zo’n tweeënhalf uur later de tweede match van “onze” Rode Duivels op TV te bewonderen is ?

Een normaal mens gaat dan in de zetel zitten en kijkt naar het voetbal. Gelukkig ben ik niet normaal. Ik ben namelijk in mijn auto gestapt en ben naar Lier gereden. Daar had ik om 13u afgesproken met Conny.

Omdat er geen “officiële” wandelingen in de buurt waren, tenminste toch geen wandelingen die me interessant leken, en omdat ik morgen naar Dessel trek voor een dagje Graspop had ik voor vandaag een wandeling tussen Lier en Kessel uitgestippeld.

Via de “gewone” weg naar Kessel om dan via de oevers van de Nete terug naar Lier te stappen. Het was behoorlijk rustig onderweg al waren we echt niet de enige die geen interesse hadden in de voetbal. In Brasserie Het Badhuis in Kessel waar we even stopten om een theetje te drinken stond zelfs geen TV ! Stel je voor … een café zonder voetbal ! Overigens wel een heel gezellig café waar het leek alsof je een stap terug in de tijd zette.

Effectief een stap terug in de tijd gezet heb ik op het einde van de wandeling gedaan. Ik was daarvoor al gepasseerd aan Het Voske waar ik vroeger, toen ik op school en op internaat zat in Lier, geregeld binnenstapte om wat snoep te kopen of om curryworsten met currymayonaise te kopen. Aan het Kardinaal Mercierplein zijn we dan Drankhuis In ’t Kruisken binnengestapt. Dat ze de naam van het plein willen wijzigen naar Filips en Johannaplein kan me niet schelen maar aan de naam van ’t Kruisken mogen ze niet raklen.

Vroeger was dat niet alleen het stamcafé van De Kreuners maar ook ik heb daar geregeld een deel mijn woensdagnamiddag doorgebracht.

Daar vernomen we trouwens ook dat “onze jongens in Frankrijk” terug de beste voetballers ter wereld waren en dat Marc Wilmots de beste trainer ooit is. Ik dacht echter dat ik vorige week iets anders had gehoord maar ja … ik zal me vergist hebben zeker?

Terzijde … we hebben 12,50 km gewandeld.

Meer foto’s ? KLIK HIER

 

Londen 1944.

De Luftwaffe voert een laatste wanhopige aanval uit op Londen in een poging om het moreel van de inwoners te breken. Er gaan zelfs geruchten over Vergeltungs-waffen.

Sergeant Frederick Troy, zoon van een welgestelde Russische emigrant, wordt doore een aantal straatschoffies in het East End geconfronteerd met een gevonden arm. Later vinden ze ook het verkoolde, van ledematen ontdane lijk.

Als blijkt dat het slachtoffer een Duitser is gaat Troy, samen met politieagent Wildeve, op jacht naar de daders. Daarbij wordt hij bijgestaan, of gehinderd, door twee vrouwen : Lady Diana Brack en de Amerikaanse sergeant Larissa Tosca.

Al snel wordt Troy niet alleen jager maar ook gejaagde. Op zijn zoektocht vindt hij immers een spoor van corruptie tot in de top van het Geallieerde Hoge Commando.

Uiteindelijk zal tot na de oorlog duren eer de zaak volledig wordt opgelost.

Black Out is na Koud Vuur het tweede verhaal rond Frederick Troy van de hand van John Lawton dat ik lees. Lawton weet de sfeer van de tweede wereldoorlog heel goed te brengen al moet ik zeggen dat Koud Vuur, dat zich afspeelt in de jaren ’50, veel beter is. Op zich is Black Out een goed boek maar soms springt Lawton naar mijn smaak een beetje teveel van de hak op de tak. En dan is het moeilijk om “in het verhaal” te blijven.

Vorig jaar werd het concert op het allerlaatste moment nog afgelast. Ik was zelfs met de trein op weg naar Brussel waar ik in de buurt van Paleis 12 een kamer had geboekt toen ik, via Facebook, vernam dat Adam Lambert te ziek was om op te treden.

Gisteren was er gelukkig geen sprake van ziekte. Queen (+ Adam Lambert) is eigenlijk bezig aan een festivaltour maar zijn speciaal teruggekomen naar Paleis 12. Via Peulis naar Brussel gereden (wat overigens behoorlijk vlot ging), geparkeerd op mijn “geheime” plaats, even aanschuiven aan de ingang, gefouilleerd worden en we waren binnen.

Ik wist echt niet wat ik ervan moest verwachten. Je kent Queen uiteraard wel maar Queen is wel voor een groot deel Freddie Mercury (tenminste voor mij toch). En die vervang je niet zomaar.

Het concert begon moeizaam. Geluid was niet goed afgesteld, nummers waren niet zo bekend. Maar na een kwartiertje of zo was dat allemaal van de baan en vanaf dan was het puur genieten. Killer Queen, Don’t Stop me Now, Somebody to Love … Nu ja, eigenlijk niet want ik heb May al wel betere solo’s horen brengen en de drumsolo van Roger Taylor en zoon was ook een beetje overbodig. Het is me ook een raadsel waarom Taylor zo nodig zelf A Kind of Magic moest zingen. Zo goed kan hij nu ook weer niet zingen.

Dat laatste kan zeker niet worden gezegd van Adam Lambert. Man, kan die zingen. Fantastische stem heeft hij. Het mooie was ook dat hij niet probeerde om Mercury te imiteren. In tegendeel, hij gaf er echt zijn eigen draai aan. En die mocht er dus zijn. Hij is een entertainer “pur sang” en draagt gewoon de show.

Tot dusver is dit zeker het beste concert van het jaar en ze gaan serieus uit hun pijp moeten komen om beter te doen. Maar misschien spreek ik zondagavond, na Iron Maiden al terug anders. Ik ben er wel vrij zeker van dat de titel van “aandoenlijkste concertbezoekers 2016” niet zal worden uitgereikt. Die moet gaan naar het koppel dat schuin voor ons zat. Ik vermoed dat ze zo rond de 70 jaar waren. Het type koppel dat ik wel eens tegenkom wanneer ik met mijn moeder naar één van die Duitse Schlagerzangers ga kijken. Maar dit koppel zat lekker mee te headbangen op de maat van de muziek. Zaaaaaalig was dat.

Goed nieuws ! Ik ken de weg naar Lier nog !

Het was tenslotte meer dan een maand geleden dat ik nog eens naar de Schapenkoppenstad ben gereden om een halfuurtje te gaan joggen met loopmaatje Sally.

Zij op vakantie, ik op vakantie en tussendoor de Zotte 50 van Gheel.

Maar ik wist de weg dus nog. En het joggen ben ik evenmin verleerd. We hebben ons rondje van 4,50 km afgewerkt in 33 minuten. En we zijn weer “bijgeklapt”.

 

Gisteren een “rustdagje” in gelast, een “therapeutisch” rustdagje zelfs aangezien ik 1,7 kg gehakt, 900 gram gemalen brood en drie eieren heb omgevormd in 1,8 kg soepballetjes en 800 gram grote gehaktballen. Ik weet wel dat je die ook kan kopen in de winkel maar die halen het bijlange na niet van mijn zelfgemaakte frikadellen.

Vandaag had ik dan een wandelafspraak in Itegem. Het was riskant want volgens de buienradar lag Itegem net op de grens tussen nat en droog. Gewapend met regenjasjes en een paraplu stonden we aan de Parochiezaal klaar om te vertrekken. De jasjes bleven echter in de rugzak. Het was immers veel te warm om een jasje aan te doen. De paraplu had ik ook in de koffer van de auto kunnen laten liggen want we hebben geen druppel regen gezien.

Het was niet de mooiste wandeling ooit, zeker niet de fotogeniekste, maar we kunnen toch weeral 9,2 km bij op de teller schrijven En we hebben een kant van Itegem gezien die we nog nooit hadden gezien.

Het moet toch zijn dat “someone up there” een boontje heeft voor ons want vorige week zijn we ook al ontsnapt aan een plensbui. Vandaag dus weer want bij ons thuis heeft het pijpenstelen geregend.

Alleen jammer dat het op fotogebied een magere buit was deze keer. Gelukkig staan er her en der nog enkele gammele schuurtje (mijn “dada” tegenwoordig)

 

Drenthe dag 5. Vandaag is er niet meer gefietst. De huurfiets heb ik gisteren immers al teruggegeven.

Er is wel gewandeld. Vanochtend ben ik, na een korte wandeling doorheen Dwingeloo met de auto naar Voormalig Kamp Westerbork gereden. In het herinneringscentrum krijg je een indruk van hoe het moet zijn geweest voor de 107.000 Nederlandse Joden, Sinta en Roma die door het Durchgangslager Westerbork zijn gepasseerd.

Het zijn vooral die kleine persoonlijke zaken die het vaak zo pakkend maken. Een briefje van een achtjarige aan Sinterklaas om dan te moeten vaststellen dat hij 6 december van dat jaar niet gehaald heeft. Een menu van een huwelijk dat plaatsvond in het kamp, de hele familie heeft het einde van de oorlog niet gehaald.

De bekendste tijdelijke inwoner van Westerbork zal ongetwijfeld Anne Frank zijn maar ook Ed van Thijn, ex-burgemeester van Amsterdam heeft er verbleven. Hij was één van de gelukkigen die werd bevrijd door de Canadezen. Van de 107.000 hebben er maar 5.000 de oorlog overleefd.

Van het kamp zelf is nog weinig te zien. Het ligt zo’n 3 km verwijderd van het herinneringscentrum. Er rijdt een speciale pendelbus maar ik heb het (natuurlijk) te voet gedaan. Naast het kamp staan trouwens een hoop radio-antennes en die storen een beetje.

Het kamp zelf heeft na de oorlog nog dienst gedaan als gevangenis voor collaborateurs, opvangcentrum voor gerepatrieerde soldaten uit Nederlands-Indië en daarna voor gevluchte Molukkers.

Hiermee zat mijn shortbreak er weeral op al heb ik er in Apeldoorn nog een prettig einde aan vastgeknoopt door een bezoekje te brengen aan het Boekenfestijn (mijn eerste buitenlands boekenfestijn).

Meer foto’s ? KLIK HIER

Dag 4 in Drenthe en helaas ook de laatste fietsdag. Vierde tocht ook uit het boekje van VOS Travel en ja hoor, ook vandaag zaten er foutjes in de beschrijving. Toen mijn GPS 10 km aangaf had ik volgens het boekje nog maar 8 km gedaan.

Ik heb er me zo weinig mogelijk aan geërgerd en heb vooral genoten van de tocht want die was daar zeker mooi genoeg voor.

Na een tiental kilometer ging het fietspad doorheen het Holtingerzand. Nabij de Havelterberg (19 meter hoog !) stonden Hunebedden D53 en D54, twee van de nu nog 52 overgebleven Ooit waren het er meer dan honderd.

Via de Zuidveensche Landen en Kraggen kwam ik aan in Giethoorn. Vroeger Gheythorne genoemd en nu bekend als het “Venetië van het Noorden”. Ik weet wel dat er in West-Vlaanderen ook een dorpje ligt dat er prat op gaat om deze titel te dragen maar ik vind hem toch gepaster voor de Drentse versie.

Smalle padjes langs het water, huizen die volledig omring zijn door water en enkel via smalle bruggetjes bereikbaar zijn, bootjes alom en natuurlijk commercie, commercie en nog eens commercie.

Ik reed Giethoorn binnen via het Noordeinde, wat mij betreft het mooiste gedeelte. De Middenbuurt was me net iets te druk en via het Zuideinde verliet ik dit toch wel mooie dorpje. Ook op de terugweg heb ik nog veel water gezien. En veel dieren, vooral ganzen en net zoals de afgelopen dagen ook veel ooievaars. Met meer dan 70 km op de teller was dit de lastigste tocht (vooral door de wind) maar ook de mooiste tocht.

Teruggekomen in Dwingeloo heb ik dan mijn fiets teruggebracht naar de verhuurder. Morgen heb ik ‘m immers niet meer nodig. Dan staat in de voormiddag een bezoek aan Kamp Westerbork op het programma. Na de middag begint de tocht terug naar de Kampen. Vermoedelijk zal ik onderweg nog wel ergens stoppen. Keuzes genoeg. De Apenheul in Apeldoorn, Burgers’ Zoo in Arnhem of toch maar het Boekenfestijn in Apeldoorn?

Meer foto’s ? KLIK HIER

Dag 3 in Drenthe.

In tegenstelling tot de vorige dagen was de hemel blauw toen ik de gordijnen opentrok. Sterker nog, het was vrij fris toen ik de fiets opstapte en vertrok voor mijn derde fietstocht : de Orvelteroute.

Via het Terhosterzand kwam ik na 20 km aan in Westerbork. De naam Westerbork zal altijd een nare bijklank hebben. Was er van 1942 tot 1945 immers niet Durchgangslager Westerbork ? Het kamp waar meer dan 100.000 Nederlandse Joden werden gevangen gezet vóór ze naar de vernietigingskampen in het oosten werden gestuurd. De bekendste van hen is waarschijnlijk Anne Frank. In Westerbork zelf is daarvan echter weinig te zien. Het voormalig kamp, dat trouwens ook werd gebruikt als eerste opvang voor gerepatrieerden uit Nederlands Indië en als verblijf voor naar Nederland uitgeweken Molukkers, ligt zo’n 10 km buiten het centrum. Te ver voor mij vandaag maar vrijdag ga ik daar zeker langs voor ik terug naar huis ga.

Slechts 4 kilometer verder kwam ik aan in Orvelte. Volgens mijn routebeschrijving is dit “een beetje Bokrijk met dat verschil dat hier nog mensen wonen, leven en werken”. Het zou er volledig moeten uitzien zoals dat het geval was in 1840 maar dat viel me toch een beetje tegen. Pas op, het was het bezoeken waard maar iets te commercieel naar mijn zin.

Halfweg de rit liet de routebeschrijving me trouwens (weer) in de steek. Linksaf waar het rechtsaf moest zijn, onder de snelweg waar het over de snelweg moest zijn … niemand is onfeilbaar maar dergelijke foutjes zouden toch niet mogen.

De laatste 20 km van mijn 66km lange tocht waren trouwens oervervelend. Lange stukken rechtdoor tussen eindeloze velden. Het feit dat de (vrij krachtige) wind uit de verkeerde richting kwam en dat de zon volledig was verdwenen hielp ook al niet. Het leek er zelfs even op dat ik nat zou worden maar de regen is gelukkig weggebleven

Meer foto’s ? KLIK HIER