walkingwithluc

Voor de vrijdagse wandeling met mijn moeder koos ik vandaag voor het Rivierenhof in Deurne. Daar ben ik uiteraard al vaker gaan wandelen maar nog niet zo vaak in de herfst. Bovendien kon die wandeling dan handig worden gecombineerd met een bezoekje aan de Makro.

Het Provinciaal Domein Rivierenhof is met zijn 132 ha het grootste park van Antwerpen.

De naam die ooit “’t Goed ter Rivieren” was, verwijst naar de aanwezigheid van de door het park meanderende rivier de Grote Schijn (dikwijls “het Groot Schijn” genoemd) en de vijvers die daardoor zijn ontstaan, alsmede naar de nabijgelegen Herentalse Vaart. Het domein werd in de 16e eeuw aangelegd als buitenverblijf. Van 1618 tot 1773 was het eigendom van de jezuïeten. Op het domein bevindt zich nog een gedenksteen hieraan uit 1735: de “jezuïetensteen”. Dit is een brokstuk van de vroegere Ignatiuskerk in Antwerpen (nu de St.-Carolus Borromeuskerk), die in 1718 door een bliksem werd getroffen en afbrandde. In 1773 werd de jezuïetenorde opgeheven.

In 1776 werd het domein openbaar verkocht en kwam het in handen van de bankier Jan Baptist Cogels die het oude kasteel van de Jezuïeten liet afbreken en vervangen door een toen modern kasteel. Twee jaar later, in 1778, kocht hij ook het kasteel Sterckshof, dat naast het domein lag. Nadien ging het domein over naar de zoon Albert Cogels en vervolgens naar diens zoon Georges Cogels. In 1889 werd het domein openbaar verkocht en toegewezen aan Louisa Bosschaert – Cogels.

In 1921 werd het domein onder impuls van provinciegriffier J. Schobbens gekocht door de Provincie Antwerpen, die het vanaf 1923 openstelde voor publiek. Als erkenning voor zijn inzet werd links naast de spiegelvijver voor kasteel Rivierenhof een borstbeeld van Schobbens geplaatst. (Bron : Wikipedia)

Nu is het een park waar je kan wandelen, joggen, voetballen, korfballen, tennissen en petanque kan spelen. Uiteraard kan je er ook naar concerten gaan in het Open Lucht Theater.

Oktober stond in het teken van de vierde Roze Mars, het initiatief van Think Pink om enerzijds geld in te zamelen voor het onderzoek naar borstkanker en anderzijds om borstkanker in de aandacht te brengen.

Doel van de mars is minstens 10.000 stappen per dag te doen en tegelijkertijd dus ook wat centjes in te zamelen. Met ruim 410.000 stappen op mijn teller en 101 ingezamelde euros heb ik mijn doel zeker bereikt. Ik zou op plaats 1.550 van 13.500 deelnemers zijn geëindigd.

Maar ik denk niet dat iedereen even eerlijk is. De eerste zou 31 dagen na elkaar ruim 30 km hebben gestapt. Elke dag dus hè … 30 km. Ik vind dat veel. Ik zeg niet dat het niet kan maar toch …

De tweede zit zo rond de 30 km, ook veel maar als ik de foto zie dan zou een een jongetje van een jaar of twaalf zijn?

Afin, ik heb flink gestapt en mooie wandelingen gemaakt en daar gaat het tenslotte om.

De laatste wandeling van oktober was er eentje door het kasteeldomein in Vorselaar waar de herfst zich nu echt laat zien. Helaas waren er ook herfstbuien bij en hebben we de wandeling, in gezelschap van onze Gentse familie die jaarlijks in deze periode terug naar hun roots keren, vroegtijdig moeten stopzetten.

Heel lang geleden, ergens in maart 2020 zouden we deelnemen aan de Urban Walk van Mechelen. We hadden die van Antwerpen al gedaan en ook in Brugge waren we al geweest. Mechelen moest dus wel volgen.

Maar toen kwam dat virus en werd de wandeling uitgesteld en nog eens uitgesteld en nog eens uitgesteld.

Maar uitstel is geen afstel en gisteren was het dan eindelijk zover. Wij zaten in Wave 4 met vertrek tussen 10u en 10u30.

Vertrokken op de markt en al direct door het Stadhuis en het Huis van de Mechelaar (via die glazen loopbrug waar wel al zo vaak hebben ondergelopen). We werden er al direct getrakteerd op een Mechels Maantje.

Volgende gebouw waar we mochten door lopen was de nieuwe cinema, Cinema Lumière, de oude feestzaal die heel mooi is gerestaureerd en nu enkele kleine box-cinema’s bevat.

Via het Hof van Busleyden en de Vleeshalle kwamen we aan in de Kruidtuin, waar we mochten kiezen uit een portie Alpro met granola en fruit of een pannekoekje gemaakt van Alpro Sojamelk.

Van de Kruidtuin ging het naar het Hof van Cortenbach waar de pianowinkel Quatre Mains is gevestigd. Via de Sintte Mettetuin en het Cultuurcentrum bereikten we Brouwerij Het Anker waar we een stuk peperkoek en een drankje kregen (een busje Alpro Sojamelk of een blikje Manenblusser, het Mechelse Stadsbier).

Met een bezoekje aan het Van der Valk Hotel aan het Rode Kruisplein bereikten we het Klein Begijnhof om na 8 kilometer onze Alpro-goodiebag te ontvangen.

Best leuke wandeling die we zo Coronaproofmogelijk hebben afgewerkt (lees : daar waar het druk was of waar we moesten aanschuiven gingen de mondmaskers op). Of we in de toekomst nog Urban Walks gaan doen? Zeer twijfelachtig. Prijs/kwaliteitgewijs scoren ze volgens mij niet goed genoeg.

Maar zeg nooit nooit. Als de stad en/of de gebouwen echt interessant zijn doen we het misschien nog wel.

De zware werkweek die donderdag werd afgesloten met een gezellige teambuilding (grandioos gewonnen door “mijn” team maar moeilijk was dat niet want het andere team heeft heel de namiddag op café gezeten 😉) heb ik gisteren verwerkt door een dagje ontspannen in de tuin (de gazon nog eens afgereden), in de keuken  (een verse pot soep en ne goeie vol-au-vent met puree en “peekes en etjes” klaargemaakt) en in de living (aflevering van Lewis meegepikt).

Omdat alle klusjes gisteren al waren gedaan konden we vandaag gaan wandelen. We namen de fiets en reden naar Rijmenam om daar naar het Cassenbroek te wandelen.  Een wandeling die we al vaker hebben gedaan maar die nooit teleurstelt.

Het Cassenbroek is een natuurgebied op het grondgebied van Rijmenam en Bonheiden. Duizenden jaren geleden stroomde hier de Demer. Op natuurlijke wijze werd een Demerarm afgesnoerd. Op de bodem van de aldus ontstane waterplas stapelde zich gedurende eeuwen een dikke laag dood plantaardig materiaal op, die een veenpakket vormde… een pareltje van biodiversiteit was geboren.

De droge stuifduinen die vroeger begroeid waren met heide, zijn nu voornamelijk beplant met dennen, essen- eikenbossen met fraaie voorjaarsbloeiers zoals bosanemoon en sleutelbloem. In de vochtigere stukken elzen- berkenbosjes zijn ze begroeid met een ondergroei van moerasviooltje en dotterbloem. We vinden hier ook nog enkele soortenrijke hooilandjes met pinksterbloem, melkeppe, egelboterbloem, bosbies en echte koekoeksbloemen …

Op de natste delen van het gebied vinden we nog haast ondoordringbare wilgenbroekbossen, afgewisseld met hooilandjes, vijvers en zelfs een voor Vlaanderen uiterst zeldzaam trilveen. ‘Een waterbed in de open natuur’, zo kan je een trilveen best omschrijven. Erop lopen is een hele ervaring. Een beetje griezelig, maar vooral zompig en best wel gevaarlijk. Voor je het weet, lig je in het water: onder het trilveen. Een trilveen ontstaat als open water onder specifieke omstandigheden geleidelijk dichtgroeit. Op de drijvende waterplanten groeit een volgende laag. Zo krijg je een heel dik tapijt, vastgehecht aan de oevers. Ook op Europees niveau zijn deze begroeiingen zeldzaam en bedreigd. Sinds 1993 vormt het Cassenbroek een beschermd landschap. (bron : Website Gemeente Bonheiden)

Onze Bike-Walk-Bike was alweer een succes! Hopelijk wordt de Urban Trail van morgen in Mechelen dat ook.

Als er één ding is dat geleden heeft onder de Corona-crisis dan is het wel mijn stripcollectie.

De stripspeciaalzaak bezoeken zat er een lange tijd niet in en stripbeurzen werden er al helemaal niet georganiseerd.

Uiteraard kon ik nog wel online bestellingen plaatsen bij mijn favoriete stripwinkel (den Beo in Antwerpen) en ik ben er ondertussen zelfs een paar keer op bezoek geweest.

Maar een stripbeurs bezoeken dat heeft moeten wachten tot afgelopen zondag. Er was immers een Cd-, Platen- en Stripbeurs in CC Klein Boom in Putte.

Het deed echt wel deugd om nog een beurs te bezoeken. Heel veel deelnemers of bezoekers waren er niet maar met 14 cd’s en 23 stripverhalen in de rugzak en nog geld over in mijn portefeuille was het wel een succes voor mij.

Ik had er wel gezien dat er vier nieuwe titels in de Fenix Collectie beschikbaar waren. Toevallig ook nog eens drie verhalen van enkele van mijn favoriete striphelden. Die heb ik ’s avonds online besteld bij mijn vast adres in Antwerpen.

Met deze toevoegingen zitten er op dit moment 4.300 stripverhalen in mijn collectie.

Mijn dorp in de Kempen is Vorselaar ( maar in tegenstelling tot Louis Neefs heb ik daar geen liedje over geschreven.

Louis heeft dat wel gedaan over zijn geboortedorp : Gierle.

En daar ben ik afgelopen vrijdag dus gaan wandelen.

Vroeger, in de jaren ’80 toen ik nog jong was en toen de dieren nog konden spreken, was Gierle voor mij en mijn broer ook de plaats waar we elk jaar naartoe trokken om in den hof van de pastoor naar het Sjockfestival te gaan.

Nu ga ik er enkel nog naar de Albert Heijn 😉

Of ik ga er wandelen. De wandeling die ik had uitgestippeld vertrok trouwens op de parking van die Albert Heijn en passeerde ook aan de “In Stormen Sterk” molen van Gierle. Deze molen is, met een spanwijdte van 26,5 meter één van de grootste molens van ons land.

Al in 1499 werd er op last van Filips de Schone, Hertog van Brabant, een staakmolen gebouwd. Huurlingen van Oranje brandden hem plat. Hij werd opnieuw opgebouwd om in de 18^de eeuw terug in de as te worden gelegd.

In 1836 werd de molen omgeworpen door een storm. Op 16 mei 1837 werd dan de huidige stenen grondzeiler opgetrokken. Tot 1958 werd er regelmatig gemalen, later liet de molenaar hem nog af en toe werken. In 1977 brak tijdens het malen de buitenroede. Nu draait de molen nog één keer per maand.

De rest van de wandeling ging voornamelijk door de bossen over brede paden. Jammer genoeg ook door de gietende regen. Niet prettig maar het was toch een mooie wandeling.

Ik moet nog altijd een verslagje maken van mijn eerste OKRA uitstap ooit.

Voor hen die het niet weten, OKRA (of eigenlijk OKRA, Trefpunt 55+) is sinds 2006de naam van de Katholieke Bond van Gepensioneerden en staat voor Open, Kristelijk, Respectvol en Actief.  Vroeger moest je gepensioneerd zijn maar ondertussen moet je gewoon 55+ zijn. Ik ben twee jaar geleden lid geworden om mijn moeder te vergezellen op een vijfdaagse reis naar Duitsland. Maar toen kwam Covid-19 dus … we moeten nog altijd vertrekken.

Maar daguitstappen mogen dus wel en aangezien de bestemming de Biesbosch was en aangezien ik al heel lang naar de Biesbosch wil ben ik maar meegegaan.

Zo’n uitstap met een hoop gepensioneerden is toch wel een ervaring hoor. Je komt aan op de eerste tussenstop, in ons geval Kamelenmelkerij Smits in Blericum, en je krijgt onmiddellijk een kop koffie met een plakje cake. Na de rondleiding drink je nog een kopje koffie en stap je op de bus met als bestemming … het restaurant, in ons geval Restaurant De Gouden Leeuw in Terheijden.

Daar stond een driegangenmenu op het programma.

Na deze copieuze maaltijd terug de bus op naar Drimmelen om aan boord te gaan van een vaartuigen van het Rondvaartbedrijf Zilvermeeuw. Daar werden we welkom geheten met … een kop koffie en een stuk taart.

Daarna volgde een mooie boottocht van zo’n twee uur door de Biesbosch. Weliswaar meestal in de gietende regen maar de mensen zaten binnen dus dat was niet zo erg. Ikzelf stond ofwel op het benedendek onder een afdakje ofwel op het bovendek wanneer het even niet regende.

Na die geslaagde tocht, weer de bus op en terug naar Terheijden voor een uitgebreide broodmaaltijd. Samengevat is zo’n OKRA-reis dus vooral eten en drinken, sporadisch afgewisseld met een activiteit.

Vandaag een snipperdagje genomen om de verjaardag van Conny te vieren.

En uiteraard ga je dan ook wandelen hè 😉. We kozen vandaag voor Heist-Goor als vertrekpunt.

Heist Goor lag oorspronkelijk in een uitgestrekt moeras “Goorheyde”. Na drooglegging onstond er het gehuchtje dat later uitgroeide tot de parochie Heist-Goor. De streek was vooral bekend voor de “vroege patatten”. 

De wandeling vertrekt in de Pastoor Mellaertsstraat, genoemd naar de eerste pastoor van de parochie. Die liet er niet alleen de kerk bouwen, hij richtte er in 1887 ook een boerengilde op. Nadat hij het jaar daarop werd verplaatst naar Leuven richtte hij daar de Belgische Boerenbond op, gegroeid uit zijn dagelijkse confrontatie met de armoede van de boerengezinnen.

Onderweg kom je aan de grens met Beerzel ook het Pelgrimhof tegen. Begin 14^de eeuw werd het in leen gehouden door Pelgrim Tucbake. Het gebouw dat er nu staat, omgeven door een slotgracht, dateert vermoedelijk uit de 16^de eeuw.

Gelukkig had ik de wandeling ook gedownload op de Garmin Etrex want de bewegwijzering liet soms toch wel een beetje de wensen over. Toen we terug aan de auto waren stonden er 11 km op de teller.

Gisteren vond voor de eerste keer sinds de lockdown van maart 2020 terug een “vraaliewandeling” plaats.

De “vraalie” is een groep jeugdvriendinnen van Conny en al jaren gaan ze samen met partners een wandeling doen. Vorig jaar is dat niet kunnen doorgaan maar dit jaar dus wel.

We hebben een wandeling doorheen natuurgebied Mispeldonk gemaakt.

Niet de rode wandeling en ook niet de blauwe wandeling maar een soort combinatie ervan. Sommige delen waren heel bekend maar we hebben ook een paar nieuwe hoekjes van Bonheiden leren kennen.

De wandeling, tijdens dewelke er flink wat werd gekletst, werd afgesloten met een etentje, tijdens hetwelke er flink wat werd gekletst.

Toch wel een rare week gehad.

Maandag naar kantoor gaan werken en dinsdag thuis gewerkt om dan woensdag en donderdag niet te gaan werken.

Woensdag ben ik op stap geweest met OKRA Vorselaar naar Nederland. In de voormiddag een bezoekje aan Kamelenmelkerij Smits in Berlicum en in de namiddag een boottocht van 2u door de Biesbosch. Een verslag hierover volgt later wel, ik moet eerst nog door de 400 foto’s geraken 😉

Donderdag was er dan het jaarlijkse bezoek aan de oogarts in het AZ St. Jozef in Turnhout. Eén van de verplichtingen waar je nu eenmaal niet aan kunt ontsnappen als diabeticus.

Vandaag was het dan mijn “gewone” vrije dag en heb ik wandelend in de mist doorgebracht. Onze wandeling begon aan Het Badhuis in Kessel. Door de bossen ging het naar Kloosterheide in Lier waar we even het kerkhof bezochten, op zoek naar het graf van Zwartzuster Ida Bruynseels, voor ons beter gekend als Tante Nonneke.

Via de Nete ging het dan terug richting Kessel. Ondertussen brak de zon wel door de mist heen.

Het was de bedoeling om ook een hapje te eten in Het Badhuis maar jammer genoeg was het gesloten.