walkingwithluc

Na onze verrassende wandeling van gisteren kozen we vandaag voor een bezoek aan een stad die minder verrassingen zou mogen hebben … Mechelen.

We gingen vooral voor het Hof van Busleyden waar tot 27-02-2022 de tentoonstelling “Uitbundig Verleden” loopt.

In de 19^de eeuw, tijdens de Romantiek, groeide een hernieuwde belangstelling voor de Bourgondische hertogen, van Filips de Stoute tot Keizer Karel V. Schilderen met één van de Bourgondiërs waren razend populair.

De tentoonstelling vertelt echter ook hoe de geschiedenis werd geïnterpreteerd. Een schilderij van Luther ziet er voor de Duitse markt totaal anders uit dan een schilderij voor de Belgische markt.  In het ene zie je Luther als een held, in het andere als een ketter (de twee bovenste schilderijen uit onderstaande foto).

Dus ja, ook in die tijden moest je al opletten met de beelden die je zag verschijnen in de sociale media 😉.

Ook de permanente tentoonstelling is altijd een bezoekje waard. Het Hof van Busleyden is gewoon een mooi museum, van binnen en van buiten. Het werd gebouwd in de 16^de eeuw door de Luxemburgse geleerde Busleyden die onder Filips de Schone lid was geworden van de Grote Raad van Mechelen. Erasmus en Thomas More kwamen er over de vloer.

De oorspronkelijke aankleding en versiering is nagenoeg volledig vernield tijdens een brand in 1914 maar in één kleine ruimte zijn er nog muurschilderingen uit het begin van de 16^de eeuw bewaard gebleven.

Als je eens in Mechelen bent moet je er zeker eens langsgaan.

Verder is Mechelen een stad waar het gezellig rondwandelen is.

Op weg naar huis zijn we ook even een kijkje gaan nemen in Malinas, het nieuwe winkelcentrum aan de R6. De Albert Heyn is inderdaad groot en ruim maar ik ga toch liever in mijn vertrouwde AH in Gierle. En verder zijn er veel van die winkels waar ze veel zaken hebben die je absoluut niet nodig hebt maar die je toch niet kunt laten liggen 😉.

Na een rustige zaterdag die werd gevuld met winkelen en met het opzetten van de kerstboom (die ondertussen vakkundig wordt gesloopt door 2 zwarte kittens 😉), een zondag waarop we een lokale wandeling van zo’n 7,5 km hebben gedaan en een maandag met een kappersbezoek en een checkup bij de dokter, konden we vandaag een eerste echte vakantiewandeling doen.

Uit de PASAR van mei van dit jaar haalden we een wandeling met als titel “Verrassend Edegem”. De verrassing bleek niet het feit te zijn dat we voor deze wandeling naar Kontich moesten (want daar was dus het vertrek).

De start was aan het Park Zandberg, een ruw terrein met hopen zand die achterbleven na het uitgraven van de Craeybeckxtunnel. Nu is het vooral een heel technisch parcours voor mountainbikers maar ook voor wandelaars zijn de heel steile beklimmingen een uitdaging, zeker nu ze er zo modderig bijliggen.

Via woonwijken bereikten we de Prins Boudewijnlaan en even verder kwamen we aan het vlonderpad in het Domein Hof ter Linden.

Het was wel even door de modder baggeren eer we aan het vlonderpad geraakten. Op zo’n momenten ben je blij dat je goeie wandelschoenen hebt.

De wandeling bracht ons verder naar Fort 5. In dit fort werden tijdens de eerste wereldoorlog 16 Belgen, zogenaamde spionnen, gefusilleerd. Waar exact dat in het fort gebeurde weet men niet. Wel is zeker dat ze er tijdelijk werden begraven. Na WO I werden ze herbegraven op het ereperk van het Schoonselhof maar sommigen werden nadien nog eens een derde keer begraven in hun dorp van herkomst. De hele geschiedenis kan je volgen op infoborden rond het fort.

Op onze terugweg passeerden we nog Hof ter Linden.  Het laatste stuk door Park Zandbergen hebben we links laten liggen. Op de heenweg was het er al erg modderig en als je dan leest in de beschrijving dat je na een veldweggetje een beek heel voorzichtig moet oversteken via enkele boomstammen dan leek ons de “grote baan” net iets leuker om te wandelen.

Uiteindelijk stonden er een dikke 11,5 km op onze teller. 

’t Is hier even radiostilte geweest maar als er weinig te vertellen valt dan valt er weinig te vertellen hè?

Het is wel een rare periode geweest. Het begon op woensdag 24 november. De twee dochters van Conny hadden een hoogrisicocontact gehad en moesten zich dus laten testen. Die test was gelukkig negatief maar toen in vrijdag in Peulis toekwam kregen we net te horen dat er na hun hoogrisicocontact maar vóór de eerste PCR-test nóg contacten waren geweest.

Ik, als risicopatiënt, dus maar terug naar huis om geen enkel risico te nemen en wachten op de resultaten van de tweede PCR test op dinsdag.

Gelukkig bleek ook die test negatief te zijn en komt onze week vakantie (die vandaag begint) niet in het gedrang.

Vóór ik tijdelijk verhuis naar Peulis ben ik deze namiddag nog even met moeder naar De Averegten in Hallaar geweest. Een klein maar mooi Provinciaal Domein dat zelden of nooit teleurstelt.

Waar het mooi is om te wandelen moet je nog eens gaan wandelen.

En daarom ben ik vanochtend met mijn moeder en mijn tante naar Duffel gereden om de wandeling die ik vorige week met Conny heb gedaan nog eens lichtjes over te doen.

En weet je wat … het was wéér een heel mooie wandeling.

Voor onze zondagse wandeling kozen Conny en ik gisteren voor de Redoute van Duffel.

De “redoute” is beter gekend als het Fort of het Spoorwegfort van Duffel en was een verdedigingswerk dat deel uitmaakte van de Vesting Antwerpen. De oprichting van de redoute werd in 1886 gestart en was klaar in 1888. Het spoorwegfort ligt te Duffel, op de grens met Sint-Katelijne-Waver, en maakte deel uit van de buitenste fortengordel rond Antwerpen.

Het spoorwegfort van Duffel werd gebouwd tussen 1886 en 1888. Het bestond uit een heuvel met artillerie en met een uitgegraven gracht errond, en had als specifieke opdracht de verdediging van spoorlijn 25, die sinds 1836 tussen Brussel en Antwerpen liep. Deze spoorweg vormde de snelste verbinding tussen de hoofdstad en de havenstad en was daarom een zeer belangrijke verbindingslijn. Het Fort van Duffel was het eerste dat gewelven in gewapend beton kreeg. Al snel bleek het fort echter militair weinig waarde te hebben. In 1906 kreeg het fort enkel nog een meer beperkte, ondersteunende functie: het moet het gebied tussen het Fort van Walem en het Fort van Sint-Katelijne-Waver helpen verdedigen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog begonnen de beschietingen van het fort op 28 september 1914. De fortcommandant was Jules Hastray. Hij had slechts 80 soldaten ter beschikking. De gevraagde versterking en extra munitie werden niet geleverd. Veel Duits geschut miste doel omdat het zicht verhinderd werd door de vele bomen in de omgeving. De granaten van de verdediging geraakten echter op. Op 3 oktober 1914 stuurden de Duitsers een onderhandelaar, doch hierop werd niet ingegaan. Omdat Hastray kort daarna bericht kreeg dat hij geen versterking moest verwachten, liet hij het materieel vernietigen. De soldaten trokken zich in stilte terug uit het fort. Op 4 oktober namen de Duitsers het lege, brandende fort in. Het zou verder geen militaire rol van enige betekenis meer spelen.

Na de Eerste Wereldoorlog gebruikte het Belgische leger het fort nog heel even, maar verlieten het al snel terug. Het bleef lange tijd enkel bewoond door een toezichter en zijn gezin. Tijdens de Tweede Wereldoorlog negeerden de Duitsers het fort. Hierdoor konden gezinnen er schuilen voor bombardementen, maar konden ook mannen die verplicht waren om in Duitsland te gaan werken, zich hier schuilhouden.

Tot 1972 werd het fort bewoond door een militair toezichter en zijn gezin. In 1972 werd het verkocht aan een aannemer die het begon te slopen. Toen die in 1973 plots overleed, stopten de sloopwerken ook. Een stuk van het domein werd nog onteigend om de straat waartegen het fort gelegen is – de Mechelsebaan – recht te trekken. Verder raakte het fort in verval.

Eind 2009 werd het fort gekocht door de vzw Kempens Landschap voor een prijs van 145.000 euro. Het was toen een ruïne. Vanaf 2011 werd het gedeeltelijk gerestaureerd en toegankelijk gemaakt.

Vanaf 2014 werd het fort deels opengesteld voor bezoekers. De hoofdgebouwen kunnen gedeeltelijk vrij bezocht worden en er is een permanente tentoonstelling over het fort en de natuur erin. In het fort is een brasserie (“De Krone”) waar men iets kan eten of drinken. De brasserie is een job-ervaringscentrum, gesteund door de gemeente Duffel en de provincie Antwerpen. Jongeren met een autismespectrumstoornis kunnen er werkervaring opdoen. (Bron : Wikipedia)

Nadat we het wandelpad rond het fort hadden gedaan (1,2 km lang) zijn we via de knooppunten nog naar Domein Roosendaal gewandeld. Uiteindelijk stonden er 7 kilometers op onze teller.

.

Donderdag maakte ik de “overgang” van Vorselaar naar Peulis en is er in Peulis nog een (cameraloze) wandeling van een vijftal kilometers gemaakt.

Gisteren is er niet gewandeld en heeft de fotocamera dus ook stilgelegen, behalve dat ene moment toen de buurt-buizerds (er zitten hier een zestal buizerds in de buurt) zich even kwamen laten zien boven de tuin. Met drie waren ze, majestueus zwevend, recht boven ons. Ik heb het al vaker gezien maar het blijft indrukwekkend.

Vandaag was het geen weer om een hond door te jagen, laat staan dat het weer was om te gaan wandelen. Ik heb dan maar de loopschoenen aangedaan en ben 5,5 km gaan joggen. Volledig droog ben ik niet gebleven maar kletsnat was ik evenmin.

Hopelijk kan er morgen wel gewandeld worden.

Als je zoals ik een kind van de jaren ’60 bent dan ben je opgegroeid met de verhalen van de Heeren van Sichem, Pastoor Munte, Moeder Cent, de familie Coene en natuurlijk Lewie, de Witte van Sichem.

Als je dan bovendien lichtblond haar hebt dan heb je al snel de bijnaam “onze Witte”.

Vandaag ben ik gaan wandelen in het dorp dat aan de bron ligt van dat alles : Zichem, geboortedorp van de geestelijke vader van de Witte … Ernest Claes.

Zijn geboortehuis, dat nu een museum is, hebben we links laten liggen. Wij hebben de knooppunte gevolgd tot aan Testelt om daarna via de oevers van de Demer terug naar Zichem te wandelen. Een heel rustige en mooie wandeling.

Knooppunten : 341 – 135 – 375 – 141 – 344 – 283 – 261 – 396 – 344 – 141 – 341

Op deze tweede dag van mijn “vakantie-na-de-herfstvakantie” ben ik niet alleen mijn winterbanden gaan halen maar ben ik ook nog eens naar Bevel getrokken om een wandelingetje te maken.

Zonder Conny want die moet werken deze week maar mijn moeder was bereid om mee te gaan.

Vanop de parking van Kruiskensberg zaten we al snel op het knooppuntennetwerk. Met de knooppunten 2 – 60 – 77 – 77 – 81 – 78 – 5 – 2) hadden we een mooie wandeling door de herfstkleuren van het bos en een mooi stuk langs de Nete.

De wandeling afsluiten deden we in Taverne Cruysberg.

Ook vandaag kozen we voor een wandeling uit ons “archief” namelijk de Trage Wegen Wandeling in Wiekevorst.

Dat is een wandeling die we eens hebben gevonden op de website van Heist op den Berg.

De wandeling vertrekt aan de kerk en volgt voor een groot deel de knooppunten (70 – 39 – 38 – 36 – 74 – 73 – 72) maar vanaf dat laatste knooppunt is het even kaartlezen om terug aan de kerk te geraken. Ze is een kleine 6 km lang.

Eén van onze favoriete plekjes om te wandelen is de omgeving van de Pallieterhoeve in Booischot (net op de grens met Hulshout).

Met de Nete en het Domein Hof Ter Laken in de buurt kan je er verschillende kanten uit om te wandelen. Zeker in deze herfstperiode is het er aangenaam toeven.

Onze wandeling was net geen 9 km lang en werd afgesloten met een lekkere warme choco in de Pallieterhoeve.