walkingwithluc

Mijn dorp in de Kempen is Vorselaar ( maar in tegenstelling tot Louis Neefs heb ik daar geen liedje over geschreven.

Louis heeft dat wel gedaan over zijn geboortedorp : Gierle.

En daar ben ik afgelopen vrijdag dus gaan wandelen.

Vroeger, in de jaren ’80 toen ik nog jong was en toen de dieren nog konden spreken, was Gierle voor mij en mijn broer ook de plaats waar we elk jaar naartoe trokken om in den hof van de pastoor naar het Sjockfestival te gaan.

Nu ga ik er enkel nog naar de Albert Heijn 😉

Of ik ga er wandelen. De wandeling die ik had uitgestippeld vertrok trouwens op de parking van die Albert Heijn en passeerde ook aan de “In Stormen Sterk” molen van Gierle. Deze molen is, met een spanwijdte van 26,5 meter één van de grootste molens van ons land.

Al in 1499 werd er op last van Filips de Schone, Hertog van Brabant, een staakmolen gebouwd. Huurlingen van Oranje brandden hem plat. Hij werd opnieuw opgebouwd om in de 18^de eeuw terug in de as te worden gelegd.

In 1836 werd de molen omgeworpen door een storm. Op 16 mei 1837 werd dan de huidige stenen grondzeiler opgetrokken. Tot 1958 werd er regelmatig gemalen, later liet de molenaar hem nog af en toe werken. In 1977 brak tijdens het malen de buitenroede. Nu draait de molen nog één keer per maand.

De rest van de wandeling ging voornamelijk door de bossen over brede paden. Jammer genoeg ook door de gietende regen. Niet prettig maar het was toch een mooie wandeling.

Ik moet nog altijd een verslagje maken van mijn eerste OKRA uitstap ooit.

Voor hen die het niet weten, OKRA (of eigenlijk OKRA, Trefpunt 55+) is sinds 2006de naam van de Katholieke Bond van Gepensioneerden en staat voor Open, Kristelijk, Respectvol en Actief.  Vroeger moest je gepensioneerd zijn maar ondertussen moet je gewoon 55+ zijn. Ik ben twee jaar geleden lid geworden om mijn moeder te vergezellen op een vijfdaagse reis naar Duitsland. Maar toen kwam Covid-19 dus … we moeten nog altijd vertrekken.

Maar daguitstappen mogen dus wel en aangezien de bestemming de Biesbosch was en aangezien ik al heel lang naar de Biesbosch wil ben ik maar meegegaan.

Zo’n uitstap met een hoop gepensioneerden is toch wel een ervaring hoor. Je komt aan op de eerste tussenstop, in ons geval Kamelenmelkerij Smits in Blericum, en je krijgt onmiddellijk een kop koffie met een plakje cake. Na de rondleiding drink je nog een kopje koffie en stap je op de bus met als bestemming … het restaurant, in ons geval Restaurant De Gouden Leeuw in Terheijden.

Daar stond een driegangenmenu op het programma.

Na deze copieuze maaltijd terug de bus op naar Drimmelen om aan boord te gaan van een vaartuigen van het Rondvaartbedrijf Zilvermeeuw. Daar werden we welkom geheten met … een kop koffie en een stuk taart.

Daarna volgde een mooie boottocht van zo’n twee uur door de Biesbosch. Weliswaar meestal in de gietende regen maar de mensen zaten binnen dus dat was niet zo erg. Ikzelf stond ofwel op het benedendek onder een afdakje ofwel op het bovendek wanneer het even niet regende.

Na die geslaagde tocht, weer de bus op en terug naar Terheijden voor een uitgebreide broodmaaltijd. Samengevat is zo’n OKRA-reis dus vooral eten en drinken, sporadisch afgewisseld met een activiteit.

Vandaag een snipperdagje genomen om de verjaardag van Conny te vieren.

En uiteraard ga je dan ook wandelen hè 😉. We kozen vandaag voor Heist-Goor als vertrekpunt.

Heist Goor lag oorspronkelijk in een uitgestrekt moeras “Goorheyde”. Na drooglegging onstond er het gehuchtje dat later uitgroeide tot de parochie Heist-Goor. De streek was vooral bekend voor de “vroege patatten”. 

De wandeling vertrekt in de Pastoor Mellaertsstraat, genoemd naar de eerste pastoor van de parochie. Die liet er niet alleen de kerk bouwen, hij richtte er in 1887 ook een boerengilde op. Nadat hij het jaar daarop werd verplaatst naar Leuven richtte hij daar de Belgische Boerenbond op, gegroeid uit zijn dagelijkse confrontatie met de armoede van de boerengezinnen.

Onderweg kom je aan de grens met Beerzel ook het Pelgrimhof tegen. Begin 14^de eeuw werd het in leen gehouden door Pelgrim Tucbake. Het gebouw dat er nu staat, omgeven door een slotgracht, dateert vermoedelijk uit de 16^de eeuw.

Gelukkig had ik de wandeling ook gedownload op de Garmin Etrex want de bewegwijzering liet soms toch wel een beetje de wensen over. Toen we terug aan de auto waren stonden er 11 km op de teller.

Gisteren vond voor de eerste keer sinds de lockdown van maart 2020 terug een “vraaliewandeling” plaats.

De “vraalie” is een groep jeugdvriendinnen van Conny en al jaren gaan ze samen met partners een wandeling doen. Vorig jaar is dat niet kunnen doorgaan maar dit jaar dus wel.

We hebben een wandeling doorheen natuurgebied Mispeldonk gemaakt.

Niet de rode wandeling en ook niet de blauwe wandeling maar een soort combinatie ervan. Sommige delen waren heel bekend maar we hebben ook een paar nieuwe hoekjes van Bonheiden leren kennen.

De wandeling, tijdens dewelke er flink wat werd gekletst, werd afgesloten met een etentje, tijdens hetwelke er flink wat werd gekletst.

Toch wel een rare week gehad.

Maandag naar kantoor gaan werken en dinsdag thuis gewerkt om dan woensdag en donderdag niet te gaan werken.

Woensdag ben ik op stap geweest met OKRA Vorselaar naar Nederland. In de voormiddag een bezoekje aan Kamelenmelkerij Smits in Berlicum en in de namiddag een boottocht van 2u door de Biesbosch. Een verslag hierover volgt later wel, ik moet eerst nog door de 400 foto’s geraken 😉

Donderdag was er dan het jaarlijkse bezoek aan de oogarts in het AZ St. Jozef in Turnhout. Eén van de verplichtingen waar je nu eenmaal niet aan kunt ontsnappen als diabeticus.

Vandaag was het dan mijn “gewone” vrije dag en heb ik wandelend in de mist doorgebracht. Onze wandeling begon aan Het Badhuis in Kessel. Door de bossen ging het naar Kloosterheide in Lier waar we even het kerkhof bezochten, op zoek naar het graf van Zwartzuster Ida Bruynseels, voor ons beter gekend als Tante Nonneke.

Via de Nete ging het dan terug richting Kessel. Ondertussen brak de zon wel door de mist heen.

Het was de bedoeling om ook een hapje te eten in Het Badhuis maar jammer genoeg was het gesloten.

Afgelopen vrijdag is de najaarseditie van de Roze Mars begonnen en uiteraard neem ik daar aan deel.

Gisteren koos ik ervoor om mijn dagelijkse portie van minstens 10.000 stappen al joggend af te leggen. Ik heb hier in Peulis verschillende mogelijkheden. Gisteren koos ik voor het rondje van 7km wat ik zonder problemen kon afleggen in iets minder dan 50 minuten. Daar was ik zeer tevreden over.

In de namiddag nog een korte wandeling van 4km met Conny gedaan zodat ik de tweede dag van de Roze Mars kon afsluiten met ruim 20.000 stappen.

Vandaag kozen we voor Langdorp voor onze wandeling. Na een kletsnatte nacht was het ook deze voormiddag nog regenachtig maar de buienradar gaf aan dat het in Langdorp rond 11u30 zou stoppen met regenen.

En om 11u30 gaf de buienradar aan dat het zou stoppen met regenen om 12u30. En om 12u30 … afin … jullie begrijpen het wel : we hebben de volledig 8km in de regen gewandeld. Soms felle regen, soms fijne motregen.

Maar er zat wel veel zuurstof in de lucht (hihi). En ondanks het mindere weer was het wel een hele mooie wandeling. Een wandeling die we zeker nog eens gaan maken, maar dan wandelen we ook naar de Heimolen, één van de oudste molens in Vlaanderen.

Gevolgde Knooppunten: 410 – 737 – 736 – 725 – 724 – 735 – 746 – 410

Voor mijn vrijdagse wandeling met moeder koos ik vandaag voor het Mechels Broek. We wilden dat eigenlijk vorige week al doen maar toen was er een of ander koerske tussen Antwerpen en Leuven dat de buurt daar quasi onbereikbaar maakte.

Uitstel is geen afstel en vanochtend vertrokken we dus wel naar de Nekker. Eigenlijk vertrekt de wandeling in Muisen maar daar is zo goed als geen parkeergelegenheid en die is er aan de Nekker overvloedig.

Het Mechels Broek maakt deel uit van het Rivierengebied Mechelen waar Natuurpunt enkele mooie wandelingen heeft. Wij kozen vandaag voor de A.S. Adventurewandeling met een extraatje naar de brug in Muizen voor een koffiepauze.

In de weilanden in de buurt van de stal grazen vaak gallowayrunderen. Dat ras uit Schotland is gewend aan barre omstandigheden. De runderen zijn zelfredzaam, zachtaardig en weinig kieskeurig. Het maakt van hen ideale natuurbeheerders. Doordat de runderen alle ruimte hebben, kunnen ze hun voedsel zelf kiezen. En omdat de ene plant al wat smakelijker is dan de andere, worden sommige plekken wat meer kaalgevreten dan andere. Zo ontstaat een afwisseling van kort begraasde graslanden en meer ruigere stukken. Een gevarieerd natuurlijk landschap brengt ook een rijke planten- en dierenwereld met zich mee.

Van op de Dijledijk heb je een goed zicht op de bomkraters. De zowat 40 kraters in het Mechels Broek zijn stille getuigen uit de tweede wereldoorlog. Een aantal bommen van de geallieerden misten immers hun doel: het rangeerstation en munitiedepot van het Duitse leger in Mechelen. Ze ontploften in de weiden van het Mechels Broek. Daar krioelt het nu van het waterleven: kamsalamanders, groene kikkers, libellen en stekelbaarsjes maken van dit oorlogsverleden weer vredevolle plekjes.

Er loopt een idyllisch pad op de dijk van de grote waterplas. Soms kan je er de wilde paarden zien die mee het gebied beheren en vooral bij mist schept de plek een bijzondere sfeer. De plas zelf, de rietkragen en zeggevelden trekken veel soorten vogels aan zoals blauwborst, ijsvogel of rietzanger. Indrukwekkend is het aantal vogels op doortrek en de wintergasten uit het hoge noorden. Het Mechels Broek is een heuse internationale luchthaven voor vogels. (bron : website Natuurpunt).

De paarden hebben we niet gezien maar het blijft wel een heel mooie wandeling. En een schitterende start voor mijn Roze Mars maand (https://pinksupport.pink-ribbon.be/fundraisers/luccambre/the-pink-walk-en)

Na een laatste vakantieweekend waarin er in de tuin werd gewerkt (waar blijft dat onkruid toch vandaan komen?) en waarin er werd gewandeld (in Peulis en Koningshooikt) was het afgelopen maandag terug naar de realiteit.

In mijn geval was het zelfs nog iets realistischer dan anders want mijn eerste werkdag na de vakantie was er eentje op kantoor.

En vandaag was het mogelijk nog meer terug naar vroeger.

Vanochtend vroeg met de fiets naar het station van Herentals, daar op de trein naar Antwerpen-Berchem om vandaar met de Vélo naar het werk te fietsen.

Hoe lang zou het geleden zijn dat ik dat nog eens gedaan had? Geen idee. Maar het deed wel deugd. Het was wel een beetje schrikken toen de fietsenstalling die ik kende tegen de grond lag en het stationsgebouw in de steigers staat. Kan je nagaan hoe lang het geleden was.

Vanaf nu zal dat wel meer gebeuren want bij ons worden we vanaf volgende week minstens één keer op kantoor verwacht en vanaf november worden dat 8 dagen per maand (of in mijn geval 6 dagen omdat ik maar 4/5 werk).

Ik ga zoveel mogelijk vanuit Peulis vertrekken want dat kost me amper 25 minuten met de auto. Dat zal vooral op maandag zijn. De andere dagen vertrek ik vanuit Vorselaar maar dat zal dan met de trein zijn.

Afin … ik ben blij dat het donderdagavond is zodat ik aan mijn weekend kan beginnen.

Nog een paar fotootjes van de wandelingen van afgelopen weekend

Na een rustdag eergisteren en 5 km joggen ben ik vandaag nog eens met moeder gaan wandelen.

Ver zijn we daarvoor niet gereden, nauwelijks 2 km in mijn eigen dorp maar toch ben ik vandaag op plaatsen geweest waar ik nog nooit eerder was.

We vertrokken aan de Schapenstal van Natuurpunt in Vorselaar en volgden de gele wandeling. Een wandeling van zo’n 4,5 km die dus vertrekt aan het Schupleer en dan verder gaat over de Oirlandse Heide, de vroegere naam van het gehucht dat wij nu kennen als het Heiken.

Heel mooie wandeling door de natuur waar er vandaag veel waterjuffers en libellen te spotten waren. Van sommigen heb ik zelfs een foto kunnen nemen.

Het is alweer waar gebleken … mooie liedjes duren niet lang.

Ons mooi liedje in Limburg – Fietsparadijs is gisteravond ook op z’n eind gekomen.

Na een laatste ontbijt in onze bungalow zijn we op de fiets gestapt voor een laatste tochtje. Deze keer was het er eentje dat ik uit de Pasar van vorige maand had gehaald.

Na het teleurstellende “fietsten door de bomen” en het bijzonder goed meegevallen “fietsen door het water” was het nu de beurt aan “fietsen door de heide”.

Ik kan al zeggen dat “fietsen door de heide” heel erg is meegevallen. Alleen had ik het niet door op het moment dat we erdoor reden. Ik had immers ergens gelezen dat je gedurende een verhoogd platform door de heide zou rijden en wij waren gewoon over een fietsbrug gereden. Weliswaar een heel mooi fietsbrug maar het was een fietsbrug. En daarna volgde een heel mooi stuk doorheen de Mechelse Heide maar ik had de link nog altijd niet gelegd. Zelfs niet na verwoede pogingen van Conny om mij van het tegendeel te overtuigen.

Na onze tocht door de Heide bereikten we het station van As waar we eerder tijdens onze vakantie al een fietstocht waren begonnen. Nu draaiden we daar echter linksaf in plaats van rechtsaf richting Genk.

Via het stadion van KRC Genk bereikten we het THOR Park waar de oude toren van de mijn van Waterschei volop wordt gerestaureerd.

Daarna ging het verder richting Zutendaal. We passeerden weer Sportcomplex Kattevennen met zijn schansen voor snowboarders.

In Zutendaal stopten we aan het enige terras dat open was maar omdat men ons daar (doelbewust?) negeerden zijn we koffieloos doorgereden en hebben nog een koffietje gedronken op het terras van Café Narvik in het Landal Mooi Zutendaal bungalowpark.

En daarmee was onze vakantie afgelopen. Het was een zalige week in Limburg. En een sportieve week want we hebben dik 35 km gewandeld en bijna 240 km gefietst op die acht dagen.

Het aftellen naar de volgende vakantie kan beginnen.