walkingwithluc

Aangezien het me de laatste tijd niet lijkt te lukken om naar stripbeurzen te gaan, probeer ik mijn stripverzameling op pijl te houden via het internet.

Soms kom je dan een stripverhaal tegen waar je al jaren naar zoekt maar dat door de verkoper belachelijk hoog wordt ingezet. “De Duivelse Schim”, een Dees Dubbel verhaal dat verschenen is in Ohee in 1963 is daar een mooi voorbeeld van. Ik zou het dolgraag kopen maar vind het minimumbod van 175 euro toch wel iets te hoog, ook al is het dan een Nederlandse versie en daardoor waarschijnlijk nog zeldzamer. De verkoper durft dan nog eens 4 euro verzendingskosten bovenop vragen ook.

Neen, dan zijn de koopjes die ik deze week heb gedaan veel plezanter. Ik ben er in geslaagd om een ander verhaal dat al jaren bovenaan mijn lijstje staat, Het Wondere Wapen uit de Thomas Pips reeks van Buth, aan te kopen voor slechts 5 euro. Gezien de uitstekende staat van het boekje (twee maanden vóór mijn geboorte verschenen !!!) een echte meevaller (al is dat een understatement). Bij diezelfde verkoper vond ik ook nog twee biografieën getekend door Jef Nys, ook uitgegeven als OHEE en voor dezelfde prijs. Het nadeel is wel dat mijn lijstje niet kleiner is geworden want één van die biografieën bestaat uit twee delen en nu moet ik dus op zoek naar deel twee.

En zo blijven we bezig …

 

In mijn vorige post vroeg ik mezelf nog af of de politiethriller van Piet Baete even goed zou zijn als die van Toni Coppers.

Nu kan ik daar een antwoord op geven. “Wacht maar tot ik wakker word’ leest heel vlot maar “De geheime tuin” van Coppers was toch net iets beter.

Misschien moet ik de oorzaak wel zoeken in het feit dat het boek van Piet Baete eigenlijk een vervolg is op “Poker”, zijn eerste thriller rond het duo Mulders & Bonnart. In deze tweede thriller wordt vaak verwezen naar feiten die in het eerste boek zijn gebeurd. Je moet het eerste boek niet hebben gelezen om te kunnen volgen maar ik vermoed dat het toch wel zou helpen. “Poker” staat dan ook bovenaan mijn “nog te kopen” boeken. Met een beetje geluk vind ik het volgend weekend wel op Boekenfestijn in Mechelen.

Volgende boek op de leeslijst is alweer een Vlaamse thriller : “De erfenis van Himmler” is een advocatenthriller van Marthe Maeren. 

Zin in een vlotlezende Vlaamse politiethriller ? Dan moet je dringend “De geheime tuin” van Toni Coppers lezen

Ik heb het boek op het laatste Boekenfestijn op de kop getikt voor een paar euro en dat geld blijkt heel goed te zijn besteed.

Het verhaal ? In een Brussels kerkje wordt een jonge vrouw vermoord terwijl ze een derderangsschilderij aan het schoonmaken is. In een loods aan de haven ligt het halfvergane lijk van een aan lagerwal geraakte kunstschilder. In een hotel in de binnenstad wordt het lijk gevonden van een Nederlands Europarlementslid, blijkbaar gewurgd tijdens een gay seksspelletje.

Waarom werd het schilderij opgenomen in de selectie van een prestigieuze Europese tentoonstelling ? En waarom werd het terug uit die selectie gehaald ? Zijn het drie losstaande moorden of hebben ze toch iets met elkaar te maken ? Wat heeft die dubieuze Italiaanse zakenman er mee te maken ? Allemaal vragen die Liese Meerhout, inspecteur bij de afdeling Kunstcriminaliteit moet zien op te lossen. Om de antwoorden te kennen moeten jullie het boek zelf maar lezen.

Blijkbaar is dit boek de derde thriller rond Liese Meerhout en zijn er in totaal vijf verschenen. Dat zijn dus 4 titels die ik kan toevoegen aan mijn Kerstlijstje.

Het lijken me trouwens boeken die perfect zouden kunnen worden verfilmd. En dan mag Lien van de Kelder de hoofdrol spelen. Het boek deed me immers denken aan The Spiral, de vijfdelige reeks die onlangs op Eén werd uitgezonden (en die ook op eerder genoemd lijstje staat).

Vanochtend ben ik dan begonnen aan een nieuw boek en ook dit boek is van een Vlaamse schrijver namelijk Piet Baete. “Wacht maar tot ik wakker wordt” is op datzelfde Boekenfestijn gekocht en lijkt van hetzelfde niveau te zijn.

Heb ik gisteren het beste concert van de laatste jaren of misschien wel ooit gezien ? Het zou best wel eens kunnen.

Ik heb de afgelopen 2 jaar zo’n 30 groepen aan het werk gezien waaronder enkele “grote namen” zoals Paul McCartney, Bob Dylan, Peter Frampton, Status Quo, Coldplay en Madonna. Maar het spektakel dat me gisteren werd aangeboden deed ze allemaal verbleken.

Wie zijn de schuldigen ? De Nederlandse Gothic Rock of symphonic metal band Within Temptation. Ter gelegenheid van hun vijftiende verjaardag hadden ze ook nog Il Novecento meegebracht naar het Antwerpse Sportpaleis. En misschien weet niet iedereen dit maar hardrock en symfonische orkesten gaan wonderwel samen.

Deep Purple bewees dit al in 1969 op te treden samen met het The Royal Philharmonic Orchestra. Andere voorbeelden zijn Metallica en uiteraard KISS.

Ik zou nu kunnen proberen om te beschrijven hoe goed het concert van gisteren was maar ik denk dat er niet genoeg superlatieven bestaan om hier aan te beginnen. Hebben zeker bijgedragen aan het succes : de prachtige stem van Sharon den Adel, de fantastische nummers, de combinatie rock-klassiek, gogo girls op het podium, de fenomenale lichtshow en vooral de perfecte afstelling van het geluid.

Vooral dat laatste punt is vrij uitzonderlijk. Ondanks het feit dat het om een hardrock concert ging en dat deze muziek luid moet staan ben ik niet met “dreunende” oren naar huis gegaan.

Was het dan perfect ? Toch niet. Wat ik vooral gemist heb waren de “gothics” onder het publiek. Ik herinner me nog dat ik vele jaren geleden, in Gent, behoorlijk uit de toon viel omdat ik niet volledig in het zwart gekleed was en dat was nu lichtjes anders.

Hieronder twee korte (zelfgemaakte) impressies van het optreden. Het geluid kan beter maar het geeft wel een idee van de show die we gekregen hebben. Ik voeg ook nog een clipje toe zodat de stem van Sharon volledig tot zijn recht kan komen.

De kogel is door de kerk, de teerlingen zijn geworpen. Het Pinksterweekend van 2013 ben ik niet vrij !

Jawel, sinds vandaag is het officieel : ik doe in 2013 mee aan de Roparun. Niet met Team 231 United Against Cancer want dat team is ontbonden maar wel met Team 234 ING Life & Non Life Belgium.

Ik had hen al laten weten dat, mochten ze een man tekort hebben in hun team, ze me steeds mochten contacteren. En wat blijkt : ze komen net één man tekort en die kans heb ik (uiteraard) met twee handen gegrepen. Aangezien ik nu niet meer in het organisatiecomité zit zou het een veel meer relaxte deelname moeten worden. Zij starten wel vanuit Hamburg wat voor mij totaal nieuw is.

Mijn eerste twee deelnames aan de Roparun in 2006 en 2007 waren trouwens ook in een ING team (mijn toenmalige werkgever) dus volledig vreemd is het niet. Ook in de volgende jaren hebben we vaak samen trainingen georganiseerd, deelden we samen een kookbrigade of een basecamp.

De countdown kan beginnen.

Het weer was dit afgelopen weekend zo goed dat ik nog eens gedaan heb waar deze blog om begonnen is : gelopen, of beter gezegd, gejogd.

Gisteren was het mijn gewone parcours maar vandaag heb ik iets nieuws geprobeerd : de “Rimboe-route”. De Rimboe is het scoutslokaal van buurgemeente Grobbendonk. Ik dacht dat het wel eens een goed idee kon zijn om een keertje linksaf te draaien in plaats van rechtsaf.

Vandaag bleek dat echter niet de beste beslissing te zijn. In de zomer zie ik mezelf nog wel langs daar lopen maar nu was het ruim een halve kilometer ploeteren door de modder. Je kent dat wel, een karrenspoor van 30cm diep met daarin 20 cm water en van die gezellige zompige modder er rond. Zolang het niet droger wordt zal die route niet herhaald worden.

Ik heb trouwens nog een concertje toegevoegd aan de lijst al duurt het nog wel even eer het zover is. Op zondag 12 mei 2013 trek ik naar Antwerpen om Mark Knopfler aan het werk te zien.

’t Is weeral vrijdag en zo zijn we weeral een week dichter bij het einde van dit jaar en ook een week dichter bij het einde van het migratieproject waar enkele collega’s en ikzelf al een jaar aan werken. Het wordt toch tijd dat dit project achter de rug is want het begint zijn tol te eisen. Iedereen is behoorlijk vermoeid.

Er is de afgelopen week wel behoorlijk wat gebeurd, niet zozeer op persoonlijk gebied maar wel op nieuwsvlak.

Allereerst is er natuurlijk de herverkiezing van Barack Obama als president van de Verenigde Staten. Ik moet toegeven dat toch enigszins opgelucht was toen afgelopen woensdag om 20 na 5 zijn overwinning op de radio werd aangekondigd. Zijn tegenstander boezemde mij toch wel wat angst in, net zoals die andere republikeinen die het de afgelopen jaar wel tot president hebben geschopt (Bush jr., Bush sr. en Reagan).

En er natuurlijk ook het ontslag van George mac the knife Leekens. Ik snap trouwens niet hoe een club iemand in dienst wil nemen die de afgelopen 25 jaar 21 keer van club is veranderd. Dat moet toch wel een teken aan de wand zijn zou je denken. Dan kunnen ze beter een voorbeeld nemen aan Manchester United waar Sir Alec Ferguson deze week zijn 26^ste verjaardag als trainer vierde. Over loyaliteit gesproken (zegt de man die volgend jaar aan zijn 29^ste jaar bij zijn werkgever begint).

De liefhebbers van Britse comedy zijn in rouw. Clive Dunn, beter bekend als Lance Corporal Jack Jones in Dad’s Army (Daar komen de schutters) is op tweeënnegentig jarige leeftijd overleden. “Don’t Panic”… Corporal Jones … Rest in Peace.

Tenslotte is er nog het geval van extreme verkeersagressie in Sint-Niklaas. Een man is zijn been verloren omdat de ene chauffeur vond dat de andere in zijn weg reed (of omgekeerd). Zoiets kan je je toch niet voorstellen ? Ik vind dat iemand in mijn weg rijdt dus ik haal mijn bosmaaier uit de achterbak en snij iemand zijn been af ? Te gruwelijk voor woorden.

Daartegen vervallen de “20 minuten” uit de titel in het niets. 20 minuten … dat was de tijd die nodig was om het concert van Mumford & Sons in maart 2013 uit te verkopen. Op het moment dat de voorverkoop van start ging zat ik helaas op ’t werk en bijgevolg heb ik dus geen kaartje. Hopelijk komen er nog extra tickets vrij of komt er een tweede concert. Ik sta in ieder geval op de wachtlijst.

Ik weet waarom we in 1582 zijn overgeschakeld van de Juliaanse kalender naar de Gregoriaanse kalender en daardoor 10 dagen zijn “verloren”.

Drie personen liggen aan de basis van deze wijziging : Niklas Koppernik, een Duits/Poolse kannunik en beter bekend als Nicolaas Copernicus, een monnik die 101 exemplaren van een boekje liet drukken en Leberecht Hamman, een Duitse steenhouwer.

Het hoe en waarom is allemaal terug te vinden in De vloek van Copernicus van Philipp Vandenberg, het boek waarvan ik vandaag de laatste bladzijde heb gelezen. Het boek leest, net zoals de andere boeken van Vandenberg, heel vlot. Bovendien kan Vandenberg heel goed de sfeer van een bepaalde periode weergeven. Zijn achtergrond als (kunst)geschiedenis student is duidelijk merkbaar.

Hij zal nooit het niveau halen van een Philippa Gregory of Richard Dübell maar komt toch aardig in de buurt. Wat me bij Vandenberg vaak stoort is zijn gebruik van Latijn en zijn opsommingen van gegevens die eigenlijk niets met het verhaal te maken hebben. Maar ondertussen heb ik wel 16 titels van hem in de boekenkast staan en staat hij wel op mijn lijstje van favoriete schrijvers.

Volgende boek wordt De Geheime Tuin van Toni Coppers. En nu ik het toch over boeken heb kan ik het niet laten om het (nog eens) over de Boekenbeurs te hebben. Sinds de opening zijn er al meer dan 100.000 bezoekers de kassa gepasseerd. Sinds een flink aantal jaren laat ik de Boekenbeurs links liggen. Dat lijkt misschien bizar voor een boekenliefhebber maar ik doe dat uit principiële redenen.

Het begint al bij het woord “kassa”. De normale inkomprijs is 9 euro en dat vind ik behoorlijk veel geld om ergens binnen te gaan om geld uit te geven. En daar zit dan het tweede probleem : de kostprijs van de boeken. Als ik naar het autosalon ga dan gooien ze met de kortingen naar mijn hoofd en kan je echte “koopjes” doen. Dat zit er op de boekenbeurs echter niet in. Daar kosten de boeken immers meer dan in de doorsnee boekenhandel.

Neen, geef mij dan maar het Boekenfestijn. Inkom is gratis en daar kun je nog wel echte koopjes doen. Bovendien kan je daar rustig browsen. Een echt festijn dus. Veel beter dan de boekenbeurs en zeker beter voor mijn “beurs”. Voor de geïnteresseerden : van 22 tot 25 november in de Nekkerhal in Mechelen en van 13 tot 16 december in Flanders Expo in Gent (www.boekenfestijn.com)

Met het optreden van The Cranberries in de Lotto Arena is gisteren mijn concertnajaar begonnen.

Hoewel mijn collega’s soms beweren dat ik ben blijven hangen in de eighties zijn er ook groepen uit ninetees die me best kunnen bekoren en The Cranberries is zo’n groep. Ik had ze nog nooit live aan ’t werk gezien maar ik moet No Need to Argue destijds wel grijs gedraaid hebben, figuurlijk dan want toen waren het al CD’s. Zombie staat trouwens vrij hoog genoteerd in mijn lijst van beste nummers aller tijden.

Maar op het podium had ik hen nooit eerder gezien. Die kans kon ik dan ook niet laten liggen. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar de afwezigen hadden ongelijk. Als opwarmer kregen we een 25 minuten durende set van Anton Walgraeve.

Om vijf voor negen was het dan de beurt aan Dolores en de rest en wat we kregen was ruim anderhalf uur rock. Niet al teveel “gezwam” tussen de nummers door, gewoon rammen op die gitaren en rocken.

Volgende week dinsdag staat het volgende concert op de agenda en dat zal weer iets totaal anders zijn : de gothic rock van Within Temptation.