walkingwithluc

De dag is weliswaar nog niet volledig voorbij maar het lijkt er toch flink op dat de Maya’s niet het einde van de wereld hebben voorspeld maar gewoon het einde van een periode, een beetje zoals ons Nieuwjaar dus. Gelukkig maar want wanneer zou ik anders al die boeken moeten lezen die nog op mijn “to read lijstje” staan ?

Sinds de laatste post over boeken zijn er drie de revue gepasseerd. Het eerste boek was “Sioux Blues” van Bavo Dhooge. Shappa Crane wil wraak nemen op Ron Dark, de flik die haar man, Cassius Crane, heeft gedood. Ze contacteert Chet ‘Le Chef’, een huurmoordenaar. Chet is dan weer in dienst van ex showman en Vegas arties Ray Fines. Niet is echter zoals het lijkt en iedereen lijkt een dubbele agenda te hebben … Volgens de achterflap van het boek was het een “flitsend en filmische misdaadroman met een originele plot met onverwachte wendingen, spitse dialogen, maffe humor en onvergetelijke personnages”. En ze hadden gelijk.

Tweede boek was “Iris was haar naam” van Toni Coppers, de vierde thriller rond Liese Meerhout. Liese werkt ondertussen niet meer bij de kunstafdeling van de politie maar wel bij de moordbrigade. In het Zoniënwoud wordt het lijk van een Navo kolonel gevonden. Hij heeft een vreemd juweel rond de hals. Dan wordt een tweede lijk gevonden in het woud. Een louche autohandelaar met een voorliefde voor jonge meisjes. Ook hij draagt een vreemd juweel maar tussen zijn handen steekt een witte bloem. Wat volgt is een boeiende speurtocht met een verrassend einde.

Het derde boek was er weer van Bavo Dhooge : “Scrabble Man”. Benny Benito is een gevierd acteur die in dé filmhit gestalte gaf aan de seriemoordenaar “Scrabble Man”. Zijn laatste film, een comedy, was echter een grote flop en daar is niet iedereen blij mee. In eerste instantie zijn vrouw Sandy, die aanpapt met zijn agent Carlos of ook Yuri The Fury, een Russische investeerder met een “agressie probleem”. Tel daar nog Clint Wilson en zijn zwarte buddy Cody bij die besluiten om Benny te gijzelen om een film te maken en je hebt een boeiend verhaal. Op deze achterflap staat de slogan “Vlug vertalen en dan aan Tarantino geven!” en daar kan ik me wel in vinden.

Ondertussen ben ik begonnen aan Het Rashomon Complex, van Jef Geeraerts. Het kan bizar klinken voor iemand die al meer dan 40 jaar kan lezen maar dit is dus mijn allereerste Geeraerts. Ik heb met De Zaak Alzheimer en Dossier K. wel de verfilmde versies gezien maar in boekversie was ik Vincke en Verstuyft nog niet tegengekomen. Op het laatste boekenfestijn in Mechelen zei iemand met verstand van zaken me echter dat die boeken echt wel goed zijn. En ze had zeker gelijk, dus Conny .. bedankt voor de tip.

Ik hoop morgen, terwijl ik in het Sportpaleis zit te wachten op Ennio Morricone, zeker nog enkele bladzijden te kunnen lezen .Van mij mogen ze trouwens het licht laten branden tijdens het concert. Wat is er plezanter dan een goed boek lezen met geweldige muziek op de achtergrond ?

Een paar maanden geleden dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren maar het afgelopen weekend was het toch weer van dat : een Roparunweekend !

“Ons” team (aan die term moet ik nog een beetje wennen want tot voor kort was dat het team van de ex-collega’s) stond dit weekend op de Kerstmarkt in Lier.

Aangezien het voor mij moeilijk is om mee te helpen met de acties die ze bij hun op ’t werk organiseren was dit een uitgelezen kans voor mij om een handje te helpen.

Gisteren begon het al om half twaalf. Eerst het materiaal bij teamcaptain Peter gaan ophalen in Itegem. Dan naar Lier om vast te stellen dat het niet meer zo eenvoudig is om met auto door Lier te rijden en al zeker niet wanneer je in het Begijnhof moet zijn. In het Begijnhof zelf was het trouwens ook niet zo vanzelfsprekend.

Vandaag werd ik iets later verwacht om mijn shift te draaien en ook vandaag was het weer niet simpel om daar te geraken. Ik moest weliswaar niet met de auto in het Begijnhof zijn maar nu was het vreselijk moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Alle parkings in de buurt van de Kerstmarkt stonden overvol. Ik was nog op tijd aan ons kraampje.

Het was een vermoeiend weekend maar het deed ook deugd om terug met de Roparun bezig te zijn.

Gisteren ben ik in de voetstappen van Dr. Alan Grant en Ian Malcolm getreden.

Voor hen die deze personen niet kennen … zij hebben behoorlijk wat avonturen beleefd op Isla Nublar  en Isla Soma in de Jurassic Park trilogie.

In Paleis 5 van de Eeuwfeestpaleizen, beter bekend als “den Heizel”, waren de mensen van Walking with Dinosaurs de afgelopen week te gast.

Toen de originele Walking with Dinosaurs in 1999 voor het eerst op de BBC werd uitgezonden was ik onmiddellijk een grote fan. Jurassic Park en Jurassic Park The Lost World waren toen al wel in de bioscoop verschenen maar deze keer werd het vanuit wetenschappelijke hoek bekeken.

Het is niet de eerste keer dat ze in België passeerden maar het is wel de eerste keer dat ik kon gaan. En ik heb er zeker geen spijt van gehad. Ik wist wel dat het een risico was om naar de namiddagvoorstelling te gaan zien (veel “jengelende joeng”) maar al bij al viel dat wel mee.

De show op zich is zeer indrukwekkend. Als volwassene zie je natuurlijk wel dat de kleinere dinosaurussen bewegen door de acteur die er in zit en dat de grote exemplaren worden voortbewogen door de mannen in de “ligfietsen” onderaan maar op een gegeven moment ga je toch mee met het verhaal en vergeet je dat. Ik ken me indenken dat dit voor een tienjarige jongen gewoon magisch moet zijn.

Eén bedenking heb ik me wel gemaakt. Voor een doorsnee gezin (ouders + twee kinderen) lijkt zo’n uitstapje me niet zo vanzelfsprekend. Als ik de inkom reken en daar 2 frisdranken per persoon + een zakje chips of popcorn of warme wafel per persoon, een T-shirt en pluchen dinosaurus per persoon en dan kom je aardig in de buurt van 350 euro en dat lijkt me een behoorlijke som geld. Zelfs om uitgestorven dieren terug tot leven te zien komen.

We zijn weeral vijf dagen verder sinds de vorige post maar er is toch een hoop gebeurd.

Afgelopen zondag samen met mijn moeder naar Hasselt gereden voor een drie uur durend optreden van de Oostenrijkse heimatzanger Hansi Hinterseer. Niet direct mijn favoriete muziek maar moeder heeft er wel van genoten. Mission accomplished dus

Maandag had ik een dagje verlof genomen en het was de bedoeling dat ik naar jaarlijkse gewoonte naar de Motor Show in het Duitse Essen zou gaan maar ik zag het echt niet zitten om in de sneeuw naar ginder te rijden. Ik zal moeten wachten tot volgend jaar om mijn collectie miniatuurautootjes aan te vullen (al is er natuurlijk altijd nog Ebay ).

Dinsdag had ik dan het geluk dat de website van Tele Ticket Service niet tot de geblokkeerde websites op ’t werk behoort. Afgelopen vrijdag hadden de mensen die op de wachtlijst voor Mumford & Sons stonden een mail gekregen met een code die toegang gaf tot de voorverkoopsite voor de extra tickets die vrijgekomen waren door de verhuis van de Lotto Arena naar het Sportpaleis. Die voorverkoop begon op dinsdag om 11u. Om 11u01 ben ik aangelogd en ongeveer 1 minuut later had ik mijn felbegeerde ticketje !

’s Avonds stond dan een concert van Madredeus op het programma. Deze Portugese folkgroep was in de jaren ’90 behoorlijk populair in België. “O Pastor” werd destijds grijs gedraaid op Radio 1. Nu ze na al die jaren terug in België waren moest ik daar uiteraard bij zijn. En ik heb er geen spijt van. Het was al laat toen ik thuis kwam maar toch moest de PC even aan. Mijn ticketje voor Mumford & Sons moest immers binnen de 24u betaald worden.

Woensdag zou het weer laat worden. Om 17u werd ik immers verwacht in Brussel voor de eerste teambijeenkomst van Roparunteam 234 … de ex-collega’s van ING Life & Non Life. Na het stoppen van ons eigen Roparunteam had ik hen laten weten dat, wanneer ze iemand te kort zouden komen, ze me altijd mochten contacteren.

Het was een blij weerzien met sommige ex-teamleden en het voelde ook een beetje aan als “thuiskomen”. Was het al maar Pinksteren 2013. Al is 28 maart ook goed :

Ik moet nog beginnen aan mijn “concertwinter” en ik heb al tickets besteld voor drie concerten die volgende zomer zullen plaatsvinden.

Om te beginnen is er op 30 juni de slotdag van Graspop Metal Meeting waar Iron Maiden het weekend zal afsluiten. Drie dagen na elkaar op GMM zitten kan ik niet meer af maar een kans om Iron Maiden nog eens te zien mag ik niet laten liggen.

Ik moet trouwens één van de eerste Belgen zijn geweest die Iron Maiden aan het werk hebben gezien. In was in 1980 een grote KISS fan (nog altijd trouwens) en mijn leraar biologie (de Verbist) vroeg me toen of ik geen zin had om met hem mee te gaan naar een optreden van KISS in Vorst Nationaal. Uiteraard zei ik ja en wie speelde het voorprogramma … Iron Maiden. Weliswaar zonder Bruce Dickinson maar wel met Paul Di’Anno. Ik was onmiddellijk “verkocht”.

Op 13 juli trek in naar de wei van Werchter voor TW Classic 2013. Dat zal worden afgesloten door The Boss Bruce Sprinsteen. Wie er verder komt weet ik absoluut niet maar dat wist ik dit jaar ook niet toen ik mijn ticketje kocht en dat is heel goed meegevallen. Als ik aan The Boss denk dan denk ik uiteraard aan The River maar toch ook wel aan de videoclip van Dancing in the Dark waar ik destijds behoorlijk “gecharmeerd” was van een jonge Courteney Cox (al wist ik toen nog niet dat het Monica was).

En het derde zomerconcert vindt een week later plaats, ook op de wei van Werchter. Dan komt Roger Waters van Pink Floyd langs met zijn versie van The Wall. Het zal dan bijna dag op dag 24 jaar geleden zijn dat ik Pink Floyd op diezelfde wei heb gezien. Nu ja, “gezien” is misschien overdreven. Ik stond helemaal van achter op de wei en grote schermen hadden ze niet bij. Ik heb ze dus vooral gehoord.

Sinds kort hangt er op ons gerenoveerde kantoorgebouw een kunstwerk. Hoe dit werd aangebracht wordt mooi in beeld gebracht door de kunstenaar, Jasper Léonard, in een mooie animatie.

’t Is niet omdat mijn verjaardag weer dichterbij komt maar ik voelde me vandaag een “oude man”. Neen, ’t is omdat ik eerder deze week een ongelukje had bij het knippen van mijn teennagels en omdat gisteren een kledingstuk niet op zijn plaats bleef zitten.

Ik had weer afgesproken in Lier om een avondloopje te doen. Het lopen ging behoorlijk, zij het heel rustig aan. Maar zoals gezegd bleef de (onder)kleding niet op zijn plaats zitten waardoor er wrijving ontstond en waardoor ik nu met twee behoorlijke grote brandwonden op de binnenkant van mijn dijen zit. Een brandwonde (of schaafwonde) is nooit prettig om te hebben maar ik kan u verzekeren dat je ze zeker niet wil hebben aan de binnenkant van je dijen.

En dan zeker niet in combinatie met een pijnlijke grote teen waardoor je een beetje trekt met je benen, waardoor je de brandwonden net iets beter voelt, waardoor je nog meer gaat trekken met je benen, waardoor je … enfin, ik vond dat ik erbij liep als een oude man.

Gelukkig voelde ik niet me te oud om te lezen en kon ik “De erfenis van Himmler” van Marthe Maeren uitlezen. Het was mijn derde Vlaamse thriller op rij en ook deze kon ik best smaken, misschien nog net iets meer dan de twee vorige boeken omdat er een vleugje geschiedenis en mystiek in verwerkt is.

Het verhaal ? In de damestoiletten van het Gentse Sint-Pietersstation wordt het lijk ontdekt van Raoul Claes, kantoorgenoot van advocate Frieda Degraeve. In zijn binnenzak zit een vliegtuigticket naar de Bahama’s …enkele reis. Claes werd gewurgd. Twee dagen later wordt in het kantoorgebouw van Frieda Degraeve het skelet van een orthodoxe jood ontdekt. Die blijkt in de jaren negentig levend te zijn ingemetseld.

Verder zijn er nog een neonazi die een joods zakenman in Knokke heeft vermoord maar ondertussen terug op vrije voeten is, een jonge orthodoxe jood met extreme gedachten, drie miljoen euro schadevergoeding die naar een duistere bankrekening in de Bahama’s werd doorgesluisd en een paneel van het wereldberoemde Lam Gods dat door de Nazi’s werd “geleend” (en het gaat niet over de Rechtvaardige Rechters).

Volgende boek op de leeslijst is alweer van een voor mij nog onbekende Vlaamse auteur die ik ga ontdekken : Sioux Blues van Bavo Dhooge.

Ik weet ook wel dat de “echte” Calvarietocht plaatsvond op Goede Vrijdag en niet op een maandag in November maar ik heb er vandaag toch wel eentje achter de rug.

Vanmorgen was nog alles picobello met het openbaar vervoer en was ik heel blij dat ik niet met de auto ga werken. Exact een uur had ik nodig om met de auto, trein en bus op ’t werk te geraken. Dat was behoorlijk korter dan de tijd die sommige collega’s met de auto nodig hadden.

Maar vanavond was helaas andere koek. Ik was nochtans op mijn normale uur gestopt met werken. Rustig mijn “velo” gaan halen en naar Antwerpen Centraal gefietst. Hoera, daar was nog voldoende plaats om het ding ook weg te zetten.

Even later was het weer “hoera”. Er stonden maar 4 treinen aangekondigd op het scherm maar gelukkig voor mij stond de boemeltrein naar Herentals van 16u38 stond erbij.

Maar toen het 16u38 was begon de miserie. De aankondiging verdween plotsklaps van het scherm en van een trein was er geen enkel spoor (!) te bekennen. De volgende trein naar Berchem liet nog minstens 25 minuten op zich wachten. Ik besloot dan maar terug een “veloke” te nemen en naar Berchem te fietsen waar er uiteraard geen plaats meer was om mijn veloke terug te hangen. Aangezien het fietsstation halfweg Centraal en Berchem ook volzet was zat er niets anders op dan terug naar de Sint-Willibrorduskerk in Berchem en dan een kilometer te voet terugwandelen.

Het was al twintig over vijf toen ik in het station van Berchem aankwam maar de trein van kwart over vijf stond er nog. Die zat wel overvol maar blijkbaar durfde niemand aan de jongeman, die daar zat met zijn grote doos op de bank naast hem, om die doos van de bank te nemen zodat er een plaatsje vrij was om te zitten. Aangezien ik daar geen enkel probleem in zie had ik wel een zitplaatsje. Uiteindelijk zijn we rond half zes vertrokken en was ik een uurtje later thuis.

Hopelijk gaat het morgen beter.

Het leek wel of heel België (en aan de nummerplaten te zien ook heel Nederland) vandaag had uitgekozen om een uitstapje te maken.

Op het programma vandaag: een bezoekje aan het Boekenfestijn in de Mechelse Nekkerhal waar ik had afgesproken met “de buurvrouwen”.

Daar geraken was echter geen pretje. Het was dus echt druk, zowel op de secundaire wegen als op de autostrade. Natuurlijk, als iedereen zo goed als mij met de auto zou rijden dan was er geen probleem maar helaas is dat niet het geval.

En ook op het Boekenfestijn leek het behoorlijk druk. Maar gelukkig niet zo druk als op de boekenbeurs en voor we het beseften lagen de karretjes vol met thrillers. Uiteindelijk heb ik 3 teruggelegd en ben ik buitengegaan met 15 boeken die me net iets meer dan 70 euro hebben gekost. Als ik daar de drie boeken die ik als geschenk heb gekocht kom ik uit op 46 euro voor 12 boeken, gemiddeld 3,80 euro per boek ! Missie geslaagd.

Het begon al donker te worden toen ik aan de terugreis begon en ja hoor, ook deze keer was het vrij druk. Geen files maar wel alle rijstroken op de E19, de Ring en de E313 behoorlijk gevuld.

Een overzichtje van de aankopen :

–       Het intieme verlangen – Bogaerts

–       Het Rashomon complex – Jef Geeraerts

–       De Paus van Saten – Patrick Bernauw & Philip Coppens

–       Ik, Beatrix – Mariëtta Nollen (gratis boek)

–       Moordcijfers – Bert van der Veer

–       Sioux Blues – Bavo Dhooge

–       Scrabble Man – Bavo Dhooge

–       Iris was haar naam – Toni Coppers

–       De Walpurgis nachtmerrie – Benny Baudewyns

–       Dromen zijn bedrog – Stan Lauryssens

–       Het Venetiaans bedrog – Steve Berry

–       The Sacred Bones – Michael Byrnes

Na een lange en drukke dag gisteren had ik vandaag wel een dagje vakantie verdiend dacht ik bij mezelf.

Waarom was het een lange dag gisteren ? Om te beginnen ben ik weer heel vroeg gaan werken. Ik verbeter me : ik ben heel vroeg naar ’t werk gereden zodat ik eerst nog een halfuurtje kon gaan lopen. Voorlopig lukt het me nog steeds om 2 à 3 keer per week dat halfuurtje te joggen. Het blijft wel beperkt tot 4 à 4,5 km aan een traag tempo maar het is beter dan niets.

Na een drukke werkdag was het dan tijd om richting Vlaamse Kaai te rijden. Daar werd ik immers verwacht voor het jaarlijkse Vivium-Van Breda Event. Stefan, één van onze accountmanagers, heeft de gewoonte om de afdeling leven van Bank J. Van Breda en hun VIVIUM contactpersonen bij elkaar te brengen. Nadat we 4 keer samen gingen bowlen in de Wima brak hij vorig jaar met de traditie door een kookworkshop te organiseren in de Mmmmh! in Antwerpen.

Een ook dit jaar zouden we gaan koken maar het bleek een totaal ander concept te zijn. Vorig jaar mochten we onder begeleiding van een chefkok een viergangenmenu klaarmaken volgens een vooraf bepaald recept. Nu moesten we, verdeeld in twee teams, zelf onze menu samenstellen op basis van een hoop ingrediënten die we kregen. Iets moeilijker maar zeker even plezant.

Het dagje vakantie van daag heb ik vooral doorgebracht in de auto. Hier een beetje winkelen, daar een beetje winkelen, ginder een beetje winkelen en tussendoor dus in de auto en helaas ook in de file. Gelukkig was er op Nostalgie de Nederlandstalige Top 120 en dat was genieten. Ze bewezen dat je een hele dag kunt vullen met muziek van eigen bodem (of van de Noorderburen) en toch goede muziek kunt brengen.

Hoewel ik de nummer 1 (“Ik wil je” van De Kreuners) een fantastisch nummer vind, had ik de nummer 5 (“De Roos” van Ann Christy) op de eerste plaats verwacht. De volledige lijst is trouwens terug te vinden op http://www.nostalgie.eu/nl/big-five/nederlandstalig/